Vreemdelingenrecht

beroep, regulier, mvv, 8 EVRM, middelenvereiste, belangenafweging nadeel, ongegrond

Rechtbank Den Haag, 20 november 2026

Zaakgegevens

Op 20 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Groningen
Datum uitspraak
20 november 2026
Datum publicatie
20 november 2026
Zaaknummer
NL26.9635
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:34361
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

beroep, regulier, mvv, 8 EVRM, middelenvereiste, belangenafweging nadeel, ongegrond

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.9635


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[naam 1] , V-nummer: [nummer] , eiseres

(gemachtigde: mr. V.L. van Wieringen),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: B.H. Wezeman).

Samenvatting

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen de afwijzing van de aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) met als verblijfsdoel ‘verblijf als familie- of gezinslid bij [naam 2] ’ (referent).

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de mvv-aanvraag in stand kan blijven. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop
2.De minister heeft bij besluit van 5 april 2022 aan referent een vergunning asiel voor bepaalde tijd verleend met ingang van 18 maart 2022. Eiseres en referent zijn op 26 oktober 2022 in Afghanistan getrouwd.

2.1.

De mvv-aanvraag van 7 juli 2023 van eiseres is door de minister bij besluit van
15 februari 2024 afgewezen. Vervolgens is het door eiseres op 8 maart 2024 gemaakte bezwaar bij besluit van 20 september 2024 door de minister kennelijk ongegrond verklaard. Eiseres heeft daartegen beroep ingesteld.

2.2.

Bij uitspraak van 8 oktober 2025 heeft deze rechtbank, zittingsplaats Utrecht het beroep van eiseres gegrond verklaard en geoordeeld dat de minister zich onterecht op het standpunt heeft gesteld dat referent zich tot de Afghaanse ambassade in Nederland kan wenden om zijn huwelijksakte te laten legaliseren. Ook heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM in het nadeel van referent en eiseres uitvalt. Verder heeft de minister de hoorplicht geschonden. Wel heeft de minister aan referent mogen tegenwerpen dat hij niet voldoet aan het middelenvereiste. De rechtbank heeft het besluit van 20 september 2024 vernietigd en de minister opgedragen opnieuw op het bezwaar van eiseres te beslissen.

2.3.

De minister heeft referent op 6 november 2025 alsnog gehoord en heeft bij besluit van 23 januari 2026 opnieuw op het bezwaar van eiseres beslist en dat ongegrond verklaard. Eiseres heeft hiertegen onderhavig beroep ingesteld.

2.4.

De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

2.5.

De rechtbank heeft het beroep op 24 september 2026 op zitting behandeld. De gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister hebben daaraan deelgenomen. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.

Beoordeling door de rechtbank

3.
Niet langer in geschil is dat sprake is van een huwelijk tussen referent en eiseres. De overgelegde huwelijksakte is na onderzoek door de minister echt bevonden. Het familie- en

gezinsleven tussen referent en eiseres wordt door de minister aangenomen.

Standpunten van partijen
4. Eiseres stelt dat gezinshereniging/vorming een recht is dat door de besluitvorming van de minister wordt belemmerd. De minister heeft bovendien onvoldoende gemotiveerd waarom geen vrijstelling van de middeleneis kan worden verleend. Referent is nog maar kort als vluchteling in Nederland toegelaten en doet er alles aan om betaald werk te vinden. De minister zou een uitzondering moeten maken. In de nadere gronden van beroep is door eiseres een arbeidsovereenkomst van referent overgelegd waaruit blijkt dat hij met ingang van 1 september 2026 voor 32 uur per maand in [plaats] werkzaam is als nachtportier. Tot slot stelt eiseres dat de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM ten onrechte in het nadeel van haar en referent uitvalt. Dat niet wordt voldaan aan het middelenvereiste mag niet zwaar in het nadeel meewegen. Referent doet immers zijn best om werk te vinden en dat is binnen redelijke termijn ook gelukt. De banden van eiseres met Afghanistan worden ten onrechte in het nadeel meegewogen. Vrouwen hebben het daar heel slecht. Van niemand mag verwacht worden dat die zich in dergelijke omstandigheden ophoudt. Omdat haar echtgenoot in Nederland zit kan eiseres zich niet zonder begeleiding in het openbaar begeven.

5. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat niet wordt voldaan aan de voorwaarden van het middelenvereiste. Evenmin is aangetoond dat referent in aanmerking komt voor vrijstelling van het middelenvereiste, zoals opgenomen in het beleid. Er is volgens de minister geen sprake van bijzondere omstandigheden waardoor op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht van het beleid moet worden afgeweken. De door eiseres in beroep overgelegde arbeidsovereenkomst van referent dient gelet op de
ex tunc-toets buiten de omvang van het geschil te blijven. Met betrekking tot artikel 8 van het EVRM heeft de minister alle omstandigheden in samenhang beoordeeld en geconcludeerd dat het belang van de Nederlandse overheid zwaarder weegt dan het persoonlijke belang van eiseres en referent. Daarom valt de belangenafweging in hun nadeel uit.

Oordeel van de rechtbank
6. In artikel 3.22, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 is bepaald dat de verblijfsvergunning, bedoeld in artikel 3.13, eerste lid, wordt verleend, indien de hoofdpersoon duurzaam en zelfstandig beschikt over voldoende middelen van bestaan als bedoeld in artikel 3.74, eerste lid, onder a. In het tweede lid is bepaald dat in afwijking van het eerste lid de verblijfsvergunning eveneens wordt verleend, indien de hoofdpersoon de pensioengerechtigde leeftijd, heeft bereikt of naar het oordeel van Onze Minister blijvend en volledig arbeidsongeschikt is.

6.1.

De rechtbank stelt vast dat referent niet voldeed aan beide vereisten zoals onder 6. weergegeven. De omstandigheid dat referent enkele maanden na het bestreden besluit een arbeidsovereenkomst is aangegaan maakt dat niet anders, omdat de rechtbank in deze procedure de (juridische) situatie beoordeelt op het moment van het nemen van het bestreden besluit. Bovendien is maar de vraag of referent met het inkomen dat op basis van de arbeidsovereenkomst wordt gegenereerd voldoet aan de middeleneis.

6.2.

Referent krijgt op goede gronden ook geen vrijstelling van het middelenvereiste. Er is een soepele regeling voor aanvragen die worden gedaan binnen drie maanden na het verlenen van de verblijfsvergunning asiel, maar daarvan is in de onderhavige situatie geen sprake. Daarbij komt dat aan referent op 5 april 2022 de vergunning asiel is verleend en hij op 26 oktober 2022 in het huwelijk is getreden met eiseres. Ook om die reden is de versoepeling niet van toepassing in het geval van referent. Dat referent heel erg zijn best doet om aan werk te komen heeft de minister onvoldoende kunnen vinden om vrijgesteld te worden van het middelenvereiste. Van bijzondere omstandigheden die nopen tot afwijking van het beleid op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht, is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken.

7. Uit vaste jurisprudentie van het EHRM en van de hoogste bestuursrechter volgt dat bij aanvragen op grond van artikel 8 van het EVRM een ‘fair balance’ moet worden gevonden tussen het belang van de vreemdeling en diens familie enerzijds, en het Nederlandse algemeen belang dat is gediend bij het uitvoeren van een restrictief toelatingsbeleid anderzijds. De rechtbank moet beoordelen of de minister alle relevante feiten en omstandigheden bij die belangenafweging heeft betrokken. Deze maatstraf impliceert dat de rechter de door de minister gemaakte belangenafweging enigszins terughoudend dient te toetsen.

7.1.

De minister heeft aangenomen dat familie- en gezinsleven bestaat tussen referent en eiseres. Ook stelt de minister vast dat er sprake is van een objectieve belemmering en dat dit in het voordeel van referent wordt gewogen.

7.2.

Daartegenover heeft de minister in het nadeel meegewogen dat eiseres geen verblijfsvergunning in Nederland had toen zij met referent het gezinsleven startte. Zij kon er daarom niet gerechtvaardigd op vertrouwen dat zij met referent samen in Nederland het gezinsleven mocht gaan uitoefenen. Artikel 8 van het EVRM geeft eiseres of referent immers geen recht op een vrije keuze van het land waar ze gaan wonen. Dat referent niet terug kan naar Afghanistan en als vluchteling recht heeft op gezinsvorming maakt weliswaar dat deze omstandigheid minder zwaar in het nadeel meeweegt, maar niet dat de minister het in het geheel niet heeft kunnen tegenwerpen. Ook heeft de minister ten tijde van de besluitvorming in het nadeel mogen meewegen dat referent op dat moment geen eigen inkomen had om zijn gezin te onderhouden. Bij het economisch belang heeft de minister ook de door de overheid betaalde voorzieningen zoals onderwijs, gezondheidszorg en infrastructuur kunnen betrekken.

7.3.

Verder oordeelt de rechtbank dat de minister zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat de leefomstandigheden voor vrouwen in Afghanistan weliswaar schrijnend zijn, maar dat dit niet betekent dat reeds daarom geen sterke banden met Afghanistan kunnen worden aangenomen. De situatie van eiseres verschilt daarin ook niet van andere vrouwen die in Afghanistan wonen. Ze is in Afghanistan geboren en opgegroeid, spreekt de taal en is bekend met de cultuur en de gewoonten. Ook heeft eiseres daar familie. De minister heeft zich daarbij op het standpunt kunnen stellen dat het verslechterde regime onder de Taliban niet afdoet aan de banden met het land van herkomst. De enkele stelling dat eiseres een opleiding heeft genoten en zij, met een echtgenoot in Nederland, in Afghanistan als alleenstaande vrouw wordt aangemerkt, maakt het voorgaande niet anders. Immers, eiseres woont bij haar ouders thuis. Dat is na haar huwelijk met referent ongewijzigd gebleven. Niet is aangetoond dat zij niet, net als voorafgaand aan haar huwelijk, het huis kan verlaten met een mannelijk familielid. De minister heeft deze omstandigheden dan ook in het nadeel van eiseres kunnen meewegen. Eiseres heeft bovendien geen banden met Nederland, behalve haar band met referent, en is hier nog nooit geweest. Ook dit heeft de minister in het nadeel van eiseres kunnen meewegen.

7.4.

De rechtbank is van oordeel dat de minister alle relevante gegevens en omstandigheden bij de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM heeft betrokken en een ‘fair balance’ heeft gevonden tussen enerzijds de belangen van eiseres en referent en anderzijds de belangen van de Nederlandse Staat, waarbij de belangenafweging in redelijkheid in het nadeel van eiseres en referent heeft kunnen uitvallen.

Conclusie en gevolgen

8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de mvv-aanvraag in stand blijft. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.G.D. Overmars, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A. Buikema, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

NL24.40655. ECLI:NL:RBDHA:2025:25399. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Zie onder meer uitspraak van de Afdeling van 28 maart 2019, ECLI:NL:RVS:2019:974. Zie onder meer uitspraak van de Afdeling van 5 april 2017, ECLI:NL:RVS:2017:964.