Civiel recht overig
In deze betwistingsprocedure staat centraal de vraag of de Staat inzake het onder hem gelegde executoriale…
Rechtbank Den Haag, 11 februari 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:2629 · Rechtbank Den Haag · 11 februari 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-2629
Zaakgegevens
Op 11 februari 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 11 februari 2026
- Datum publicatie
- 12 februari 2026
- Zaaknummer
- 684404
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. G.L. van Weverwijk, mr. G.C. Nieuwland
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:2629
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
In deze betwistingsprocedure staat centraal de vraag of de Staat inzake het onder hem gelegde executoriale derdenbeslag een juiste verklaring (ex artikel 476a Rv) heeft afgelegd.. De curator en de Staat strijden er daarbij over of de oorspronkelijk onder de failliet in Oostenrijk in beslag genomen gelden inmiddels tot het vermogen van de Staat behoren of dat deze nog van de failliet zijn.,
Uitspraak
vonnis
[afbeelding niet beschikbaar]RECHTBANK Den Haag
Team Handel
Zaaknummer: C/09/684404 / HA ZA 25-370
Vonnis van 11 februari 2026
in de zaak van
[curator] Q.Q.,
in hoedanigheid van curator in het faillissement van [bedrijf] B.V.,
te Rotterdam,
eisende partij,
hierna te noemen: de curator,
advocaat: mr. G.L. van Weverwijk,
tegen
DE STAAT DER NEDERLANDEN (MINISTERIE VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID),
te Den Haag,
gedaagde partij,
hierna te noemen: de Staat,
advocaat: mr. G.C. Nieuwland.
1 De zaak in het kort
In deze betwistingsprocedure staat centraal de vraag of de Staat inzake het onder hem gelegde executoriale derdenbeslag een juiste verklaring (ex artikel 476a Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv)) heeft afgelegd.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de inleidende dagvaarding van de curator van 25 november 2024;
- de akte overlegging producties (nrs. 1-20) van de curator van 30 april 2025;
- de conclusie van antwoord van de Staat van 9 juli 2025 met producties nrs. 1-9;
- het tussenvonnis van 1 oktober 2025, waarbij een mondelinge behandeling is bevolen;
- de mondelinge behandeling van 2 december 2025, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt. Ter zitting is nog een akte overlegging producties (nrs. 21-26) genomen door de curator. Beide partijen hebben het woord gevoerd aan de hand van spreekaantekeningen.
Ten slotte is vonnis bepaald.
3 De feiten
Geschil in deze zaak
[bedrijf] B.V. is op 10 oktober 2023 door de rechtbank Rotterdam in staat van faillissement verklaard met aanstelling van eiser als curator. Enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijf] is de heer [naam 1] (hierna: [naam 1] ). [naam 1] is, bij uitvoerbaar bij voorraad verklaard, verstekvonnis van 13 maart 2024 onder meer veroordeeld om aan de curator te betalen een bedrag van € 657.465,- te vermeerderen met wettelijke rente. Het vonnis is op 20 maart 2024 in persoon aan [naam 1] betekend.
De curator heeft krachtens voormeld vonnis op 11 september 2024 onder de Staat executoriaal derdenbeslag gelegd, ten laste van [naam 1] .
De Staat heeft op 26 september 2024 op de voet van art. 475 lid 2 Rv verklaard dat het onder hem gelegde beslag geen doel heeft getroffen, omdat er ten tijde van beslaglegging tussen de Staat en [naam 1] geen enkele rechtsverhouding bestaat of heeft bestaan uit hoofde waarvan [naam 1] nog een vordering op de Staat had of kon verkrijgen.
De curator meent dat de Staat een onjuiste verklaring heeft afgelegd en heeft de Staat daarom in rechte betrokken.
Voorgeschiedenis
Voor wat betreft de (eventuele) vordering van [naam 1] op de Staat is de volgende voorgeschiedenis relevant.
Op 7 december 2006 is een strafrechtelijk onderzoek gestart door het Openbaar
Ministerie (OM), nadat het OM door de Oostenrijkse autoriteiten was geïnformeerd
over de aanstaande vrijlating van twee Nederlanders die daar onderwerp waren van
onderzoek. Het Oostenrijkse onderzoek was gericht tegen (de Nederlanders) [naam 1] en [naam 2] . Zij zijn in Oostenrijk op 27 november 2006 aangehouden toen zij voor de derde keer in ongeveer twee weken tijd een groot contant geldbedrag wilden storten bij een bank, de Sparkasse Schwaz. Zij zijn toen aangehouden op verdenking van witwassen. Zij hadden op dat moment (bij hun derde storting) in een koffer een bedrag van circa € 2.250.000 in contanten bij zich. Dat bedrag is door de Oostenrijkse autoriteiten in beslag genomen en door hen vervolgens gestort op een bankrekening.
[naam 1] en [naam 2] hadden op twee eerdere momenten in totaal reeds een
bedrag van € 3.049.000 aan contanten gestort bij de bank. Zij verdeelden dat over zes
door hen nieuw geopende rekeningen op naam van henzelf en drie anderen. Op rekeningen ten name van [naam 1] waren bedragen van circa € 700.000 en € 1.000.000 gestort.
Met een rechtshulpverzoek van 25 januari 2007 heeft het OM de Oostenrijkse
autoriteiten verzocht over te gaan tot inbeslagneming (ten laste van de vijf verdachten) van bankrekeningen, spaarboekjes, andere tegoeden en/of contanten. Dit verzoek was gegrond op art. 94 van het Wetboek van Strafvordering (Sv), beslag met het oog op waarheidsvinding, verbeurdverklaring en/of onttrekking aan het verkeer.
De Oostenrijkse autoriteiten hebben de vervolging van onder anderen [naam 1] overgedragen aan de Nederlandse autoriteiten. Op 11 juni 2007 heeft het Landesgericht Innsbruck op grond van een Nederlands rechtshulpverzoek een tijdelijk bevel tot beslaglegging (om het afromen van vermogenswinsten te verzekeren) uitgevaardigd, in tijd beperkt tot 31 december 2008. Deze uitspraak is naar aanleiding van een door [naam 3] en [naam 2] ingesteld beroep door het Oberlandersgericht Innsbruck beperkt tot de contanten à € 1.039.201,90 en voor zover betrekking hebbend op de overige contanten en de tegoeden heeft het Oberlandesgericht de zaak terugverwezen naar het Landesgericht Innsbruck.
Op 15 oktober 2007 zijn in Nederland in het kader van het strafrechtelijk onderzoek
‘Tronador’, dat voortbouwde op het in Oostenrijk gestarte onderzoek, machtigingen
verkregen van de rechter-commissaris voor het (tevens) leggen van conservatoir
beslag ten laste van alle vijf de verdachten (op basis van een geschatte
ontnemingsvordering van € 6.000.000).
In een (aanvullend) rechtshulpverzoek van 20 november 2007 heeft het OM aan de Oostenrijkse autoriteiten het onderscheid naar Nederlands recht toegelicht tussen
beslag op grond van art. 94 Sv (‘klassiek beslag’) en op grond van art. 94a Sv
(‘conservatoir beslag’), en is verzocht om ook (cumulatief) op grond van art. 94a Sv beslag te leggen.
Bij brief van 8 januari 2008 heeft het Landesgericht lnnsbruck, onder verwijzing naar een rechtshulpverzoek van het OM van 23 november 2007 (waarmee kennelijk is bedoeld het in 3.10 genoemde rechtshulpverzoek) laten weten dat de door het OM in het rechtshulpverzoek gevraagde actie al was afgerond en dat er al beslag was gelegd in het kader van de “Strafsache gegen [naam 1] , [naam 2] und andere”, als gevolg van welk beslag het de betrokkenen en de betrokken bank verboden was om over de beslagen gelden te beschikken. In de brief is onder vermelding van een Oostenrijks kenmerk verwezen naar een eerdere beslissing van het Landesgericht Innsbruck waarmee dat beslag al was gelegd (de rechtbank begrijpt: de eerste beslissing onder 3.8). Verder liet het Landesgericht weten dat Oostenrijks recht het beschreven onderscheid tussen klassiek en conservatoir beslag niet kent en dat het reeds gelegde beslag ook diende ter zekerstelling van verbeurdverklaring, confiscatie en proceskosten. Tot slot merkt het Landesgericht op dat aan beslag naar Oostenrijks recht een termijn is verbonden, en dat vóór 31 december 2008 een nieuwe beslissing zou moeten worden genomen.
Op 27 augustus 2008 heeft het Landesgericht Innsbruck (na de verwijzing bedoeld in 3.8) beslaglegging voor het overige geweigerd.
Bij Beschlagnahmebeschluss van het Landesgericht Innsbruck van 31 maart 2009 is (opnieuw) beslag gelegd op basis van een “aanvullend” rechtshulpverzoek van het OM van 24 november 2008 op het bedrag van € 2.250.000 aan (inmiddels gegiraliseerde) contanten en op (de volledige saldi van) bankrekeningen van de vijf verdachten.
Afstandsverklaring, transactie, betaalopdracht
[naam 1] heeft op 27 juni 2008 ten overstaan van politieambtenaren te Rotterdam een zogenaamde ‘Afstandsverklaring voorwerp(en)’ ondertekend. Deze verklaring houdt in dat [naam 1] “hierbij als eigenaar vrijwillig afstand [doet] van [de, rb] hieronder genoemde voorwerpen: Het inbeslaggenomen geld in Oostenrijk dat op mijn naam staat en mijn deel dat pro rato voor mijn rekening komt in de koffer, welke in Oostenrijk in beslag genomen is.”
Met [naam 1] is op 18 december 2013 een transactie gesloten in de zin van art. 74 Sr. Een dergelijke transactie behelst een overeenkomst tussen de verdachte en het OM, waarin (kort gezegd) wordt overeengekomen dat onder bepaalde voorwaarden door het OM van strafvervolging wordt afgezien. In de transactie van [naam 1] zijn als voorwaarden opgenomen:
“overdracht aan de Staat van de volgende inbeslaggenomen voorwerpen:
- een bedrag in contanten groot € 2.250.000,- hetwelk is aangetroffen in een koffer (van [naam 1] en [naam 2] ) in Oostenrijk en welke zijn gestort op een bankrekening in Oostenrijk;
- een saldo aan banktegoeden/spaarbankboekjes groot € 3.049.000,- bij de in Oostenrijk gevestigde bank Sparkasse Gerlos; en
- alle over voormelde bedragen/tegoeden gegenereerde rente of nog te genereren rente.”
[naam 1] heeft niet tijdig voldaan aan de in deze transactie opgenomen voorwaarden; de transactie is hierom niet definitief tot stand gekomen.
Bij brief van 31 juli 2014 heeft het Nederlandse OM de Oostenrijkse bank
aangeschreven met toezending van voornoemde afstandsverklaring. In de brief is, kort gezegd, verzocht om de banksaldi over te maken aan de Staat dan wel te laten weten of meer informatie of nadere (getekende) verklaringen/opdrachten nodig zouden zijn om tot overboeking over te gaan. Op deze brief is niet gereageerd. Het OM heeft de bank bij e-mail van 24 februari 2015 opnieuw om een reactie op de brief gevraagd, maar heeft ook toen geen reactie ontvangen.
Een op 3 januari 2023 te Rotterdam opgemaakt en ondertekend ambtsedig proces-verbaal van bevindingen van de officier van justitie mr. P.P.A.M. Notenboom houdt onder meer het volgende in:
“Op 25 augustus 2017 heb ik te Rotterdam het hieronder weergegeven proces-verbaal van bevindingen opgemaakt. Ik kan niet met zekerheid aangeven of ik dat proces-verbaal ook toen heb ondertekend.
Bij deze verklaar ik dat de in dat proces-verbaal weergegeven tekst van mijn hand is.
PROCES-VERBAAL VAN BEVINDINGEN
Ondergetekende, Paulus Petrus Adrianus Maria Notenboom, senior officier van justitie, verklaar het volgende:
Mij is gebleken dat in het strafrechtelijk onderzoek onder de naam “TRONADOR” onder meer beslag is gelegd in Oostenrijk op een bedrag van € 2.250.000,= aan contant geld onder [naam 1] en [naam 2] en op een bedrag van € 3.049.000,= gestort op bankrekeningen:
(…)
[rekeningnummer 1] t.n.v. [naam 1] , € 700.000
[rekeningnummer 2] t.n.v. [naam 1] , € 1.000.000 (…)
bij de Oostenrijkse bank Sparkasse Schwaz AG.
Mij is tevens gebleken dat de betrokken verdachten ( [naam 1] , [naam 2] , [naam 3] ) afstand hebben gedaan van deze inbeslaggenomen bedragen overeenkomstig het Nederlandse Wetboek van Strafvordering.
Hiertoe hebben zij een daartoe strekkende verklaring conform artikel 116 Wetboek van Strafvordering afgelegd ten overstaande van een opsporingsambtenaar, dan wel dit kenbaar gemaakt ten overstaande van een officier van justitie in een schriftelijke transactieovereenkomst. (…)
Teneinde te verifiëren of alle betrokkenen (…) daadwerkelijk geen aanspraak willen maken c.q. recht willen doen gelden op deze inbeslaggenomen bedragen, heb ik contact opgenomen met de raadslieden die hen vertegenwoordigen. Deze hebben mij, al dan niet in aanwezigheid van hun cliënt, persoonlijk bevestigd dat betrokkenen geen aanspraak wensen te maken c.q. recht wensen te doen gelden op de inbeslaggenomen bedragen. Tevens heb ik ter bevestiging daarvan gevraagd om een schriftelijke opdracht tot overdracht van de geldbedragen en de daarop gegeneerde rente op de bankrekening geopend op naam van de betreffende betrokkene. (…)
Op grond van artikel 116 lid 2 onder c van het Wetboek van Strafvordering komt mij in voorkomend geval de bevoegdheid toe te gelasten dat deze geldbedragen als verbeurdverklaard worden behandeld. Op grond van deze bevoegdheid gelast ik in dat kader de overdracht van de geldbedragen van € 2.250.000,= en € 3.049.000,= en de daarop gegenereerde renten aan de Staat der Nederlanden.
Aldus opgemaakt op ambtseed op 25 augustus 2017 te Rotterdam.
P.P.A.M. Notenboom (…)”
[naam 1] heeft op 21 april 2017 een betalingsopdracht ondertekend waarin hij “als enig rekeninghouder” onherroepelijk opdracht geeft aan de Oostenrijkse bank om het gehele saldo over te maken naar een rekening van het OM. De Oostenrijkse bank heeft deze opdracht (evenals de door de andere verdachten ondertekende betalingsopdrachten) evenwel niet willen uitvoeren.
De Nederlandse Staat is vervolgens in Oostenrijk een procedure tegen de Oostenrijkse bank gestart. Het Landesgericht Innsbruck heeft bij arrest van 17 november 2023 de vordering van de Staat toegewezen tot teruggave van de spaarboekjes betreffende de rekeningen van [naam 1] met nummer [rekeningnummer 1] met een saldo van € 700.000,00 en met nummer van [rekeningnummer 2] met een saldo van € 1.003.000,00 op 24 november 2006.
Kort daarna zijn de banksaldi overgemaakt naar een rekening van het OM.
De waarde van de inbeslaggenomen contanten (die inmiddels waren gegiraliseerd) was al op 10 augustus 2020 in opdracht van het Oostenrijkse OM overgemaakt aan het Nederlandse OM.
De strafzaak Tronador liep (in elk geval tot voor kort) nog. [naam 1] is inmiddels gedagvaard om ter zitting van de strafrechter te verschijnen wegens witwassen zonder gronddelict.
4 Het geschil
De curator vordert - samengevat - de Staat, te veroordelen tot het doen van gerechtelijke verklaring (art. 477a lid 2 Rv) en tot betaling aan de curator van hetgeen volgens de vaststelling door de rechtbank vanwege het op verzoek van de curator gelegde beslag aan de curator toekomt, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 september 2024, met veroordeling van de Staat in de kosten van het geding.
De Staat voert verweer. De Staat concludeert tot afwijzing van het gevorderde, met veroordeling van de curator in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
In deze zaak staat centraal de vraag of de Staat een onjuiste verklaring heeft afgelegd over het door de curator op 11 september 2024 onder de Staat gelegde executoriale derdenbeslag, zoals de curator in deze betwistingsprocedure betoogt. De stelplicht en de bewijslast hiervan rusten in beginsel op de curator als beslaglegger. Aangenomen wordt dat op de derde-beslagene (in dit geval de Staat) een verzwaarde motiveringsplicht rust ten aanzien van zijn verweer, in die zin dat hij zijn verklaring zoveel mogelijk moet staven met gegevens en bescheiden als bedoeld in art. 476a lid 2 en 476b lid 2 Rv.
Volgens de curator behoren de inbeslaggenomen en naar Nederland getransfereerde gelden nog steeds toe aan [naam 1] en zijn deze geen eigendom geworden van de Staat. Met name zijn deze gelden niet vanwege een afstandsverklaring van [naam 1] in combinatie met een door de officier van justitie gegeven last daarmee te handelen als waren deze verbeurdverklaard op de voet van het bepaalde in artikel 116 lid 2 sub c Sv eigendom geworden van de Staat. Aan deze route kleven volgens de curator de nodige gebreken, in ieder geval voor zover deze het bedrag van € 1.039.201,90 te boven gaat. De Staat meende dat zelf kennelijk ook want hij verlangde in het kader van de transactie overdracht van de tegoeden en de contanten aan de Staat. De Staat houdt deze gelden dus voor [naam 1] . In het geval deze gelden niet voor [naam 1] worden gehouden, rust het beslag van de curator op de vordering die [naam 1] krachtens artikel 33c lid 2 Wetboek van Strafrecht verkrijgt als de bij [naam 1] in beslag genomen contanten en tegoeden werkelijk verbeurd worden verklaard. Tot zover de curator.
De Staat heeft dit gemotiveerd betwist. De Staat heeft aangevoerd dat de onder [naam 1] inbeslaggenomen gelden (ruim) voorafgaand aan de beslaglegging door de curator (op 11 september 2024) al in eigendom waren verkregen door de Staat. Hij heeft daartoe drie routes geschetst.
De eerste route houdt kort gezegd in dat door toepassing van artikel 116 lid 2 sub c Sv (handelen als ware een voorwerp verbeurdverklaard) de inbeslaggenomen gegiraliseerde contanten en banksaldi zijn vervallen aan de Staat. Met de contante gelden is op 29 augustus 2017 gehandeld als waren zij verbeurdverklaard met rechtshulpverzoek van het OM aan het Oostenrijkse OM en in elk geval op 10 augustus 2020 toen die gelden op verzoek van het Nederlandse OM en in opdracht van het Oostenrijkse OM aan het Nederlandse OM zijn overgemaakt en het Nederlandse OM die gelden als rechthebbende heeft ontvangen. Maar eigenlijk hadden deze contante gelden (ten gevolge van de giralisering ervan) al eerder het vermogen [naam 1] verlaten; deze kwamen al vanaf het moment van de afstandsverklaring (27 juni 2008) niet meer toe aan [naam 1] .
Met de girale gelden is gehandeld als ware deze verbeurd verklaard op 31 juli 2014 toen het OM de Oostenrijkse bank heeft aangeschreven en heeft verzocht de beslagen gelden over te maken aan de Staat met verwijzing naar de afstandsverklaringen
De tweede route luidt dat de afstandsverklaring van [naam 1] kan worden aangemerkt als een akte van cessie (art. 3:94 BW) ten aanzien van de vordering van [naam 1] op de Oostenrijkse bank en dat het OM daarvan ook mededeling heeft gedaan aan de bank toen het die bank in 2014 aanschreef, de afstandsverklaringen bijvoegde en onder verwijzing daarnaar vroeg om betaling.
En de derde route houdt in dat [naam 1] zich er, blijkens zijn diverse afstandsverklaringen gericht aan het OM, verbintenisrechtelijk toe heeft verplicht om te bewerkstelligen dat de inbeslaggenomen gelden zouden worden overgedragen aan de Staat en dat aan die verplichting in elk geval voldaan is met de betalingen aan het OM op 10 augustus 2020 (gegiraliseerde contanten) en in november 2023 (de banksaldi).
Aldus zijn de gelden op zijn laatst in november 2023 in het vermogen van de Staat gevloeid. Hieraan heeft de Staat toegevoegd dat [naam 1] zich na het ondertekenen van de afstandsverklaring op 27 juni 2008 op geen enkel moment jegens de Staat op het standpunt heeft gesteld dat de inbeslaggenomen gelden nog aan hem toebehoorden en dat de andere verdachten dat overigens evenmin hebben gedaan.
De rechtbank overweegt het volgende. Artikel 116 lid 1 Sv houdt in dat
de hulpofficier van justitie of de officier van justitie die op grond van artikel 94, derde lid Sv, in kennis is gesteld van de kennisgeving van inbeslagneming, beslist over het voortduren van het beslag in het belang van de strafvordering. Indien dit belang niet of niet meer aanwezig is, beëindigt hij het beslag en doet hij het voorwerp onverwijld teruggeven aan degene bij wie het voorwerp in beslag is genomen. De hulpofficier van justitie pleegt desgeraden overleg met de officier van justitie voordat hij de beslissing neemt. Lid 2 van eerstgenoemd wetsartikel houdt, voor zover van belang, in dat, indien degene bij wie het voorwerp in beslag is genomen ten overstaan van de rechter-commissaris, de officier van justitie of een opsporingsambtenaar schriftelijk verklaart afstand te doen van het voorwerp, de hulpofficier van justitie of het openbaar ministerie, in geval degene bij wie het voorwerp is in beslag genomen verklaart dat het hem toebehoort, kan gelasten dat daarmee wordt gehandeld als ware het verbeurd verklaard of onttrokken aan het verkeer (sub c).
Aan de Staat kan worden toegegeven dat de eerste door hem genoemde route (toepassing van art. 116 lid 2 sub c Sv) de meest logische route lijkt waarop de onder [naam 1] inbeslaggenomen gelden in het vermogen van de Staat kunnen zijn gevloeid. Dat (correcte) toepassing van het bepaalde in art. 116 lid 2 sub c Sv tot gevolg heeft dat de eigendom van inbeslaggenomen voorwerpen ten aanzien waarvan de hulpofficier van justitie of het OM heeft gelast dat daarmee wordt gehandeld als waren deze voorwerpen verbeurdverklaard overgaat op de Staat, volgt naar het oordeel van de rechtbank genoegzaam uit de parlementaire geschiedenis en uit rechtspraak van de Hoge Raad. Het Burgerlijk Wetboek laat uitdrukkelijk toe dat eigendom wordt verkregen en verloren op elders in de wet bepaalde wijzen (zie art. 3:80 leden 3 en 4 BW). Ook in dit internationale geval zou sprake kunnen zijn van zo’n rechtsgeldige publiekrechtelijke (strafvorderlijke) titel van overdracht. In dit geding zijn evenwel niet alle relevante Oostenrijkse vonnissen en stukken met betrekking tot het rechtshulptraject voorhanden. Het had voor de hand gelegen als de Staat, in het kader van de op hem rustende verzwaarde motiveringsplicht, deze stukken (liefst met beëdigde vertaling) in het geding had gebracht. Op dit moment ontbreekt hierdoor nog een afdoende inzichtelijke ‘papertrail’. Dit heeft tot gevolg dat de rechtbank, met de curator, niet met voldoende zekerheid kan vaststellen dat in dit internationale geval op de relevante momenten en voor het volledige onder [naam 1] inbeslaggenomen bedrag is voldaan aan de ingevolge het Nederlandse Wetboek van Strafvordering voor overdracht geldende vereisten. De eerste route kan de Staat hierom niet baten.
Wat er ook zij van de tweede route, de derde door de Staat geschetste route snijdt in elk geval hout. Hiertoe overweegt de rechtbank als volgt. Op de vraag of [naam 1] zich er jegens de Staat verbintenisrechtelijk toe heeft verplicht om ervoor te zorgen dat de inbeslaggenomen gelden zouden toekomen aan de Staat en dat deze gelden hierom, vanaf het moment dat deze in de macht kwamen van de Staat, aan de Staat in eigendom zijn gaan toebehoren is, bij gebreke aan een rechtskeuze, Nederlands recht van toepassing. Immers, (de Nederlander) [naam 1] , die (jegens het Nederlandse OM/de Staat) de kenmerkende prestatie moest verrichten, had zijn gewone verblijfplaats in Nederland.
[naam 1] heeft als rechthebbende op 27 juni 2008 ten overstaan van een politie-ambtenaar vrijwillig en schriftelijk afstand gedaan van het inbeslaggenomen geld in Oostenrijk dat op zijn naam staat en zijn deel dat pro rata voor zijn rekening komt, in de koffer, zulks met het kennelijke doel deze gelden aan de Staat te doen toekomen. Vaststaat verder dat zijn strafrechtadvocaat tegenover de officier van justitie heeft bevestigd dat [naam 1] afstand wilde doen van alle inbeslaggenomen gelden. Het OM heeft, ten behoeve van de Staat, deze afstand aanvaard. Immers, het OM heeft de Oostenrijkse bank op 31 juli 2014 aangeschreven met een beroep op de afstandsverklaring van [naam 1] en heeft verzocht om de saldi over te maken aan de Staat (hetgeen die bank toen niet heeft gedaan). Verder heeft het OM in 2017 aan [naam 1] verzocht om een schriftelijke betalingsopdracht aan de Staat te ondertekenen en heeft [naam 1] dat, op 21 april 2017, gedaan. Als niet dan wel onvoldoende weersproken staat vast dat de gegiraliseerde contanten op 20 augustus 2020 zijn overgemaakt naar de Staat en dat de ten name van [naam 1] gestelde banksaldi in november 2023 aan de Staat zijn overgemaakt; deze gelden zijn dus in 2020 respectievelijk in 2023 in de macht van de Staat gekomen. De curator heeft niet (gemotiveerd) weersproken dat [naam 1] na het moment van het tekenen van de afstandsverklaring (in 2008) op geen enkel moment jegens de Staat te kennen heeft gegeven nog aanspraak te kunnen/willen maken op deze gelden. Dat de curator heeft aangevoerd niet over het strafdossier of over de privé-e-mailbox van [naam 1] te kunnen beschikken maakt niet dat een gemotiveerde betwisting niet van hem kan worden verlangd. Er moet dus in rechte van worden uitgegaan dat [naam 1] (overeenkomstig zijn daartoe geuite wil) ten gunste van de Staat geen aanspraak meer heeft gemaakt op deze gelden. Hierom concludeert de rechtbank, met de Staat, dat alle in Oostenrijk onder [naam 1] inbeslaggenomen gelden uiterlijk eind 2023 in het vermogen van de Staat zijn gevloeid.
De curator heeft aangevoerd dat het in 2006 in Oostenrijk gelegde beslag niet correct is afgewikkeld en dat [naam 1] onbevoegd en onverplicht opdracht heeft gegeven om de tegoeden aan de Staat te transfereren, dat er onverschuldigd aan de Staat is betaald en dat [naam 1] hierom een vordering heeft op de Staat. Dit betoog gaat niet op. Uit het hiervoor overwogene volgt immers dat [naam 1] vrijwillig ten gunste van de Staat afstand heeft gedaan van de inbeslaggenomen gelden en dat de Staat deze afstand vervolgens heeft aanvaard. [naam 1] was dus verbintenisrechtelijk jegens de Staat gehouden deze (geldige) overeenkomst na te komen (en heeft dat ook gedaan). Gesteld noch gebleken is dat [naam 1] zich op enig moment jegens de Staat op het standpunt heeft gesteld dat dit niet het geval is, ook niet nadat de transactie van de baan was.
Hieraan voegt de rechtbank volledigheidshalve toe dat, anders dan de curator meent, het OM/de Staat met de aan [naam 1] aangeboden transactie niet ten onrechte de suggestie heeft gewekt dat de zaak buiten de rechter om zou worden afgedaan. [naam 1] heeft er immers zelf voor gekozen de in de transactie overeengekomen voorwaarden niet na te komen, waarna de transactie niet definitief is geworden. [naam 1] is daarna pas vervolgd. Naar de Staat ter zitting heeft betoogd zou de strafzaak tegen [naam 1] overigens recent alsnog na een tussen het OM en [naam 1] getroffen minnelijke regeling met een niet-ontvankelijkverklaring van het OM zijn beëindigd, zulks mede in verband met het tijdverloop.
Tot slot verwerpt de rechtbank het betoog van de curator dat, in het geval deze gelden niet voor [naam 1] worden gehouden, het beslag van de curator rust op de vordering die [naam 1] krachtens artikel 33c lid 2 Wetboek van Strafrecht verkrijgt als de bij hem in beslag genomen contanten en tegoeden werkelijk verbeurd worden verklaard. Gesteld noch gebleken is dat de bij [naam 1] in beslag genomen contanten en tegoeden verbeurd zijn verklaard dan wel dat dit alsnog zal gebeuren. Dit laatste is ook onwaarschijnlijk. De Staat heeft immers ter zitting betoogd dat en hoe de strafzaak tegen [naam 1] recent alsnog na een tussen het OM en [naam 1] getroffen minnelijke regeling is beëindigd (zie 5.9). Verder zijn deze gelden al tot het vermogen van de Staat gaan behoren, zodat verbeurdverklaring zinloos zou zijn.
Bij deze stand van zaken heeft de curator onvoldoende onderbouwd dat de Staat een onjuiste verklaring heeft afgelegd over het executoriale derdenbeslag. De vordering van de curator wordt dus afgewezen. Al hetgeen partijen overigens hebben aangevoerd kan onbesproken blijven.
Proceskosten
De curator is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van de Staat worden tot op heden (met inachtneming van het Liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven per 1 februari 2026) begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
688,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
7.446,00 |
(2 punten × € 3.723, tarief VII) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
8.323,00 |
+ p.m. |
Deze zaak betreft een verklaringsprocedure, waarin volgens de curator het door de derde gearresteerde (de Staat) af te dragen bedrag meer dan € 20.000,- bedraagt en hierover na het afleggen der verklaring geschil is ontstaan. Gezien de hoogte van de door curator jegens de Staat gepretendeerde vordering (r.o. 3.1-3.2) is tarief VII toegepast.
6 De beslissing
De rechtbank
wijst het door de curator gevorderde af,
veroordeelt de curator in de proceskosten van € 8.323,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als de curator niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;
veroordeelt de curator tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald;
verklaart de in 6.2 en 6.3 opgenomen veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.J. Alt-van Endt en in het openbaar uitgesproken op 11 februari 2026.
1308