Vervaardigen en bezit van kinderporno, terwijl hiervan een gewoonte is gemaakt. Heimelijk filmen van zijn…

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van alle ten laste gelegde feiten.

De raadsman heeft namens de verdachte vrijspraak bepleit van het onder 4 ten laste gelegde feit en heeft zich met betrekking tot het onder 1, 2 en 3 ten laste gelegde gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

De rechtbank is met betrekking tot het onder 4 ten laste gelegde feit van oordeel dat dit feit niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.

De raadsman heeft bepleit dat de verdachte per ongeluk de bil van de aangeefster heeft aangeraakt en daarbij geen enkele seksuele intentie heeft gehad.

De rechtbank is van oordeel dat gelet op de verschillende verklaringen van de aangeefster [slachtoffer 1] (verder: de aangeefster) en de verdachte over de toedracht van de gebeurtenis waarbij de verdachte de blote bil van de aangeefster heeft aangeraakt de ten laste gelegde gedragingen niet wettig en overtuigend bewezen kunnen worden verklaard. Vaststaat weliswaar dát de verdachte haar bil heeft aangeraakt in de ten laste gelegde periode, alsook dat hij de onder 1 tot en met 3 ten laste gelegde feiten heeft bekend (waarover hierna meer), maar dat is niet voldoende voor een bewezenverklaring van de ten laste gelegde aanranding.

De verdachte zal daarom worden vrijgesproken van dit feit.

De rechtbank zal voor de ten laste gelegde feiten volstaan met een opgave van bewijsmiddelen, als genoemd in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering.

De verdachte heeft de bewezenverklaarde feiten namelijk bekend en daarna niet anders verklaard. Daarnaast heeft de raadsman geen vrijspraak bepleit.

De officier van justitie heeft eveneens gerekwireerd tot bewezenverklaring.

Wanneer hierna wordt verwezen naar een proces-verbaal, wordt bedoeld een ambtsedig proces-verbaal, opgemaakt in de wettelijke vorm door (een) daartoe bevoegde opsporingsambtena(a)r(en). Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, betreft dit de pagina’s van het proces-verbaal met het PL1500-2026022107, van de politie Eenheid Den Haag, met bijlagen (doorgenummerd pagina 1-192).

De rechtbank gebruikt de volgende bewijsmiddelen:

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

1

hij in de periode van 25 december 2021 tot en met 17 januari 2026 te [plaats] , meermalen,

in de periode van 25 december 2021 tot en met 30 juni 2024,

videobestanden en/of telefoons en een andere gegevensdrager bevattende videobestanden van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt was betrokken,

heeft vervaardigd en in bezit heeft gehad,

van welk misdrijf hij, verdachte, een gewoonte heeft gemaakt

en

in de periode van 1 juli 2024 tot en met 17 januari 2026,

visuele weergaven en/of gegevensdragers bevattende visuele weergaven van seksuele aard en/of met onmiskenbaar seksuele strekking waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet had bereikt, was betrokken,

heeft vervaardigd en in bezit heeft gehad,

te weten meerdere videobestanden, en gegevensdragers, te weten mobiele telefoons en een SD-kaart bevattende videobestanden,

waarop te zien is dat:

welke beelden heimelijk zijn gefilmd in de badkamer en/of slaapkamer van die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] ) waarbij door het camerastandpunt (nadrukkelijk) de (ontblote) borsten en billen en het geslachtsdeel/de vagina, althans het lichaam, van die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] in beeld worden gebracht,

van welk misdrijf hij, verdachte, een gewoonte heeft gemaakt;

2

hij in de periode van 25 december 2021 tot en met 17 januari 2026 te [plaats] , meermalen,

gebruik makende van technische hulpmiddelen waarvan de aanwezigheid niet op duidelijke wijze kenbaar was gemaakt, opzettelijk en wederrechtelijk van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ,

aanwezig in een woning of op een andere niet voor het publiek toegankelijke plaats, te weten in de slaapkamer van [slachtoffer 1] aan de [adres] en in de badkamer van de woning aan de [adres] ,

afbeeldingen en/of videobestanden heeft vervaardigd;

3

hij in de periode van 1 juli 2024 tot en met 17 januari 2026 te [plaats] , meermalen, opzettelijk en wederrechtelijk van meer personen, te weten [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] ,

visuele weergaven van seksuele aard, te weten meerdere video’s, waarop te zien was dat:

waarbij door het camerastandpunt (nadrukkelijk) de (ontblote) borsten en billen en het geslachtsdeel/de vagina, van die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] in beeld worden gebracht,

heimelijk heeft vervaardigd;

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht, waarvan acht maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd door de reclassering, met uitzondering van het locatieverbod.

De verdediging heeft verzocht om een onvoorwaardelijke straf op te leggen gelijk aan de duur van het voorarrest en te volstaan met het opleggen van een voorwaardelijke gevangenisstraf en/of taakstraf.

Na te melden straffen zijn in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zich ruim vier jaar schuldig gemaakt aan het heimelijk filmen van zijn minderjarige stiefdochter [slachtoffer 1] . Het merendeel van het beeldmateriaal dat is aangetroffen op de telefoons, de camera en de computer van de verdachte bestond uit video’s van [slachtoffer 1] , waarop te zien is dat zij in de badkamer of in haar slaapkamer naakt is of zich aan- of uitkleedt. Zij was vijftien jaar oud toen het filmen voor het eerst plaatsvond. Daarnaast is er beeldmateriaal aangetroffen van het zusje van de aangeefster, [slachtoffer 2] . Ook zij, destijds 14 jaar oud, was naakt toen zij gefilmd werd in de badkamer.

Zelfs nadat de aangeefster de verdachte had geconfronteerd met de camera die zij had aangetroffen in de kledingkast in haar slaapkamer, is de verdachte doorgegaan met het heimelijk filmen van de aangeefster. Pas nadat de aangeefster de beelden op de SD-kaart had bekeken en naar de politie was gegaan, stopte het filmen. Het filmen van zijn naakte minderjarige stiefdochters betekent dat de verdachte zich ook schuldig heeft gemaakt aan het vervaardigen en bezit van kinderpornografisch materiaal. De op de zitting voorgedragen slachtofferverklaring maakt duidelijk hoeveel impact het filmen van verdachte heeft gehad op het leven van de stiefdochters. Hun woning, de plek waar zij zich veilig waanden, werd een plek vol zorgen, wantrouwen en onveiligheid. Ook is het een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers nog lange tijd de psychische gevolgen hiervan ondervinden. Gezien de context van het gezin waarvan de aangeefster en de verdachte deel uitmaakten, acht de rechtbank het moedig dat de aangeefster de noodzakelijke stap tot het doen van een aangifte heeft gezet. De rechtbank heeft ter terechtzitting ook gezien hoe emotioneel ingrijpend de daden van de verdachte voor de ouders van de minderjarige meisjes zijn en hoezeer zij de aangeefster, en naar de rechtbank aanneemt haar niet op de zitting aanwezige zusje, steunen, terwijl zij zich tegelijkertijd respectvol naar de verdachte tonen.

De verdachte heeft door zijn handelen op een indringende wijze inbreuk gemaakt op de privacy en persoonlijke levenssfeer van de slachtoffers. Hij heeft zich niet bekommerd om de schadelijke gevolgen van zijn handelen voor de minderjarige meisjes en zich laten leiden door zijn eigen seksuele verlangens. De vertrouwensband die er tussen hem en de meisjes bestond, heeft hij ernstig aangetast en misbruik gemaakt van de positie die hij als gezinslid, partner van de moeder van de meisjes had.

De rechtbank kent aan de ernst van de feiten zwaarwegende betekenis toe bij haar strafoplegging.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 18 juni 2026. Hieruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een strafbaar feit is veroordeeld.

Persoon van de verdachte

De rechtbank betrekt in haar oordeel de reclasseringsadviezen die zijn opgesteld over de verdachte op 17 februari 2026 en 30 juni 2026. Hieruit volgt dat de reclassering zorgen heeft op het gebied van copingvaardigheden, emotieregulatie en seksualiteitsbeleving. De verdachte lijkt spanning en stress deels te reguleren via seksueel gedrag. Daarnaast zijn er aanwijzingen voor voyeuristische neigingen. De verdachte toont evenwel zich schuldbewust en heeft een gemotiveerde en meewerkende houding. Ook lijkt de verdenking een afschrikwekkende werking op de verdachte te hebben gehad. Het risico op recidive wordt ingeschat op laag. De reclassering adviseert om de verdachte bij veroordeling een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden (1) een meldplicht, (2) de verplichting om zich ambulant te laten behandelen bij De Waag of een soortgelijke instelling, (3) een contactverbod met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en (4) een locatieverbod (zonder elektronisch toezicht).

Straf

De rechtbank heeft bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat aansluiting gezocht bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Daarin is als uitgangspunt vermeld voor het vervaardigen en bezitten van kinderpornografisch materiaal en daarvan een gewoonte makend, een langdurige onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

De eis van de officier van justitie sluit hierop aan. De oplegging van de geëiste deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf zou op zichzelf gelet op de ernst van de gepleegde feiten, mede gezien de pleegperiode en de gewoonte die de verdachte van zijn gedragingen heeft gemaakt, uit oogpunt van vergelding, normbevestiging en generale preventie gerechtvaardigd kunnen zijn.

Tegelijk neemt de rechtbank de proceshouding van de verdachte in aanmerking, waarbij hij van meet af aan de gedragingen waarvan hij werd verdacht heeft bekend en behandeling heeft gezocht voor de persoonlijke problemen waarmee hij kampt. De rechtbank heeft ter terechtzitting een man gezien die vanuit zijn perspectief spijt betuigt voor wat hij heeft gedaan en tegelijkertijd (nog) niet lijkt te beschikken over het inzicht om zich de ernst van zijn daden en het effect daarvan op de meisjes te realiseren. Zij heeft de indruk gekregen van een geestelijk gemankeerde man die, gezien de delicten die hij heeft begaan en het reclasseringsadvies, vermoedelijk/mogelijk langdurig behandeling nodig heeft om de manier waarop hij is omgegaan met innerlijke problematiek te hanteren en mogelijk te veranderen. De inzet die de verdachte hierbij bereid lijkt te geven, weegt de rechtbank mee bij haar strafbepaling. In het verlengde hiervan acht de rechtbank bij haar strafbepaling ook van belang dat door de benadeelde partijen eerder in het proces ingediende vordering tot schadevergoeding voorafgaand aan de terechtzitting is geregeld en direct voldaan. De verdachte laat binnen zijn mogelijkheden zien op alle fronten schoon schip te willen maken. Daarnaast neemt de rechtbank het door de reclassering geschetste geringe herhalingsgevaar in aanmerking.

Dit alles leidt de rechtbank tot de conclusie dat vanuit het oogpunt van speciale preventie in dit geval een voortzetting van de ingezette behandeling in combinatie met een strafmodaliteit en strafduur waarbij de ernst van het feit met het oog op vergelding/normbevestiging/algemene preventie voldoende tot uitdrukking komt, prevaleert boven een langdurige gevangenisstraf.

Gelet op wat hiervoor is overwogen, acht de rechtbank een forse onvoorwaardelijke taakstraf in combinatie met een voorwaardelijke gevangenisstraf passend en geboden. Nu het om meerdere strafbare feiten gaat, legt de rechtbank een hogere taakstraf op dan de maximale duur van 240 uur voor één feit. De rechtbank legt een onvoorwaardelijke taakstraf op van 400 uur. Als de verdachte die taakstraf niet naar behoren verricht, zal vervangende hechtenis worden toegepast van 200 dagen.

Daarnaast legt de rechtbank een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden op om de verdachte ervan te weerhouden zich in de toekomst opnieuw aan strafbare feiten schuldig te maken en te bewerkstelligen dat een oplossing wordt gevonden voor de problematiek van de verdachte en zo de kans op recidive terug te dringen. Hieraan zal de rechtbank een meldplicht, een ambulante behandeling en een contactverbod met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] als bijzondere voorwaarden verbinden, zoals door de reclassering geadviseerd. Met de officier van justitie acht de rechtbank een locatieverbod niet geïndiceerd. De rechtbank zal deze voorwaarden dadelijk uitvoerbaar verklaren gelet op de ernst van de feiten en er, ondanks het lage herhalingsgevaar, ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een misdrijf zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen.

De voorlopige hechtenis

De rechtbank zal het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis opheffen.

De officier van justitie heeft gevorderd de in beslag genomen videocamera, datadrager, computer en telefoons verbeurd te verklaren, omdat de ten laste gelegde feiten met behulp van deze voorwerpen zijn begaan.

De raadsman heeft geen standpunt ingenomen over de inbeslaggenomen voorwerpen.

De rechtbank zal de videocamera, datadrager, computer en telefoons verbeurdverklaren. Deze voorwerpen zijn voor verbeurdverklaring vatbaar, aangezien deze voorwerpen aan de verdachte toebehoren en met behulp van deze voorwerpen de bewezenverklaarde feiten zijn begaan of voorbereid.