Strafrecht overig
Veroordeling witwassen, deponeren onware jaarrekeningen en opzettelijk niet voldoen aan administratieplicht…
Rechtbank Den Haag, 4 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32416 · Rechtbank Den Haag · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32416
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- 09-140914-22
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32416
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling witwassen, deponeren onware jaarrekeningen en opzettelijk niet voldoen aan administratieplicht. Gevangenisstraf 6 maanden voorwaardelijk, proeftijd 3 jaar. Taakstraf 240 uren. Beroepsverbod 3 jaren. Verbeurdverklaring beslag.
Uitspraak
Rechtbank DEN HAAG
Strafrecht
Meervoudige kamer
Parketnummer: 09/140914-22
Datum uitspraak: 4 november 2026
Tegenspraak
De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:
[de verdachte] ,
geboren op [geboortedatum] 1999 te [geboorteplaats] ,
niet ingeschreven bij de Basisregistratie Personen (vertrokken, onbekend waarheen),
verblijfadres: [verblijfadres] .
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Het onderzoek is gehouden op de terechtzitting van 21 oktober 2026. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. I. Hoek en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsman mr. A.K. Ramdas naar voren is gebracht.
2 De tenlastelegging
Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:
1
hij, in of omstreeks de periode van 1 januari 2018 tot en met 31 december 2019 te ’s-Gravenhage en/of Rotterdam en/of Berkel en Rodenrijs, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, een voorwerp, te weten een geldbedrag van in totaal 112.034 euro, heeft verworven, voorhanden gehad, overgedragen en/of omgezet en/of heeft verborgen en/of verhuld wie de rechthebbende was, terwijl hij en/of zijn mededaders wist(en) dat die voorwerpen geheel of gedeeltelijk – onmiddellijk of middellijk – afkomstig waren uit enig (eigen) misdrijf;
2
hij, in of de omstreeks de periode van 15 augustus 2022 tot en met 29 augustus 2022 als enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 1] BV, te ’s-Gravenhage en/of Rotterdam en/of Berkel en Rodenrijs, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, (telkens) opzettelijk,
onware balansen en onware winst- en verliesrekeningen, te weten:
- een rapport inzake de jaarrekening 2019 van [bedrijfsnaam 1] BV, en
- een rapport inzake de jaarrekening 2020 van [bedrijfsnaam 1] BV, en
- een rapport inzake de jaarrekening 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV openbaar heeft gemaakt, bestaande die onwaarheden (telkens) hierin dat:
- onjuiste bedragen in de jaarrekening/kolommenbalans zijn opgenomen
- het saldo van de jaarrekeningen over 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van kolommenbalansen die zijn opgemaakt door de eigenaar van een administratiekantoor, terwijl die wist dat de daarvoor verstrekte administratie onvolledig was;
- het saldo van de jaarrekeningen 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van aangiftes vennootschapsbelasting en bijbehorende verlies- en winstrekeningen, terwijl de daarin opgenomen categorieën ontvangsten en uitgaven afwijken van overeenkomstige categorieën ontvangsten en uitgaven op de bankrekeningen van [bedrijfsnaam 1] BV;
- het saldo van de jaarrekeningen 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van aangiftes vennootschapsbelasting, terwijl de daarin opgegeven omzet afwijkt van de ontvangsten op de bankrekeningen; bestaande dat openbaar maken (telkens) hierin dat voornoemde rapporten inzake de jaarrekening over de jaren 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV zijn gedeponeerd bij de Kamer van Koophandel;
3
[bedrijfsnaam 2] , [bedrijfsnaam 3] BV, [bedrijfsnaam 1] BV, [bedrijfsnaam 4] BV en [bedrijfsnaam 5] BV, in of omstreeks de periode van 29 november 2016 tot en met 14 augustus 2022 te ’s-Gravenhage en/of Rotterdam en/of Berkel en Rodenrijs, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met (een) ander(en), althans alleen, meermalen, althans eenmaal, (telkens) zijnde hij, verdachte, degene die ingevolge de Belastingwet verplicht was tot het voeren van een administratie niet heeft gevoerd en/of doen/latenvoeren, immers heeft [bedrijfsnaam 2] , [bedrijfsnaam 3] BV, [bedrijfsnaam 1] BV, [bedrijfsnaam 4] BV en [bedrijfsnaam 5] BV
- een onvolledige/niet sluitende kasadministratie, waaronder het kasregister, het kladkasboek en/of boekingen van ontvangsten, bijgehouden en/of bewaard en/of
- niet voldaan aan de factureringsplicht, en/of
- niet voldaan op onderdelen aan de bewaarplicht, en/of
- geen debiteuren- en crediteurenadministratie bijgehouden waardoor niet te allen tijde de rechten en verplichtingen van de belastingplichtige en andere voor de heffing van belasting van belang zijnde gegevens kunnen worden gekend,
terwijl dat/die feit(en) (telkens) ertoe strekte(n) dat te weinig belasting werd geheven, tot het plegen van welk(e) bovenomschreven strafbare feit(en) verdachte (telkens) opdracht heeft gegeven, dan wel aan welke bovenomschreven gedraging(en) verdachte feitelijke leiding heeft gegeven.
3 De bevoegdheid van de rechtbank
Voorzover de tenlastelegging ziet op de periode voor 27 juli 2017 is de rechtbank niet bevoegd, omdat de verdachte toen minderjarig was en zich geen kinderrechter in de samenstelling van de meervoudige kamer bevindt.
4 De geldigheid van de dagvaarding
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de dagvaarding nietig dient te worden verklaard ten aanzien van feiten 2 (opzettelijk openbaar maken van onware balansen en winst- en verliesrekeningen) en 3 (het niet voeren van de volgens de Belastingwet verplichte administratie).
Uit het dossier blijkt dat de jaarrekeningen zijn gedeponeerd en daarna zijn gewijzigd. Omdat uit de dagvaarding niet blijkt op welke versie feit 2 betrekking heeft, is het volgens de verdediging voor de verdachte niet duidelijk waar hij zich tegen moet verdedigen. Hetzelfde geldt voor onjuistheden die in de kolommenbalansen zouden zijn opgenomen, omdat daar niet wordt gespecificeerd om welke post in welke jaarrekening het gaat.
Bij feit 3 worden over een periode van zes jaar vijf ondernemingen van de verdachte genoemd, met daaronder de aan de verdachte verweten gedragingen in de vorm van gedachtestreepjes. Daarmee ontbreekt volgens de verdediging een concreet verwijt per rechtsvorm, onderneming en jaar, waardoor de verdachte ook hier niet weet waartegen hij zich moet verdedigen.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de dagvaarding geldig is. De dagvaarding moet worden bezien in het licht van het dossier, dat tussentijds steeds aan de verdediging is verstrekt. De dagvaarding is voldoende concreet en de feiten waartegen de verdachte zich moet verweren zijn duidelijk genoeg omschreven.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank is van oordeel dat de dagvaarding ook ten aanzien van de onder 2 en 3 tenlastegelegde feiten geldig is. Zo is er een duidelijke omschrijving van de tijd waarop en de plaats waar de feiten zouden zijn begaan en is duidelijk bij welke wettelijke voorschriften de feiten strafbaar zijn gesteld. De dagvaarding voldoet daarmee aan de eisen die daaraan worden gesteld in artikel 261 van het Wetboek van Strafvordering. Ook omdat uit het dossier blijkt welke specifieke tenlastegelegde gedraging op welke onderneming ziet en in welk tijdvak deze gedraging zou zijn gepleegd, moet het voor de verdachte duidelijk zijn waartegen hij zich moet verdedigen. Dat dit voor de verdachte duidelijk was blijkt overigens ook uit zijn verklaring ter terechtzitting en het pleidooi dat namens hem door zijn raadsman is voorgedragen.
5 De bewijsbeslissing
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot vrijspraak van het onder feit 1 tenlastegelegde medeplegen en tot bewezenverklaring van het overige tenlastegelegde.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft namens de verdachte vrijspraak van het tenlastegelegde bepleit. Het standpunt van de verdediging zal bij de bewijsoverwegingen, per feit, worden besproken.
Partiële vrijspraak
De rechtbank is - zoals de verdediging en de officier van justitie - met betrekking tot het onder feit 1 tenlastegelegde medeplegen van oordeel dat dit medeplegen niet wettig en overtuigend is bewezen. De rechtbank zal de verdachte van dit onderdeel vrijspreken.
Gebruikte bewijsmiddelen
De rechtbank heeft in bijlage I de wettige bewijsmiddelen opgenomen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.
Bewijsoverwegingen
De verdachte was tussen 29 november 2016 en 14 augustus 2022 eigenaar van de eenmanszaak [bedrijfsnaam 2] en bestuurder van de BV’s [bedrijfsnaam 1] , [bedrijfsnaam 3] , [bedrijfsnaam 5] en [bedrijfsnaam 4] .
Feit 1 op de tenlastelegging, witwassen, ziet op [bedrijfsnaam 2] . Feit 2, het opzettelijk openbaar maken van onware balansen en winst- en verliesrekeningen, ziet op [bedrijfsnaam 1] . Feit 3, het niet voeren van de volgens de Belastingwet verplichte administratie, ziet op de vijf ondernemingen van de verdachte.
Feit 1 (witwassen contante stortingen [bedrijfsnaam 2] )
De rechtbank stelt vast dat een bedrag van € 112.034,- aan contante stortingen is ontvangen op de bankrekening [bankrekening] van [bedrijfsnaam 2] , de eenmanszaak op naam van de verdachte. Volgens de officier van justitie is dit bedrag door de verdachte witgewassen.
Dat deze contante stortingen hebben plaatsgevonden blijkt uit de onderzoeksresultaten, waarin wordt vermeld dat de door de banken digitaal verstrekte transactiegegevens integraal zijn verwerkt in een Excelbestand. In verband met de bestandsgrootte is dit bestand niet als bijlage bij de processen-verbaal gevoegd. De rechtbank gaat uit van de juistheid van het op ambtseed opgemaakt proces-verbaal. De verdediging heeft ook niet aangevoerd dat deze contante stortingen niet hebben plaatsgevonden, maar stelt juist dat de contante stortingen een legale herkomst hadden.
De rechtbank stelt vast dat het dossier geen direct bewijs bevat voor brondelicten waaruit het onder feit 1 tenlastegelegde geldbedrag van € 112.034,- afkomstig zou zijn geweest. De rechtbank zal daarom voor de beoordeling van het bewijs, zoals de officier van justitie en de verdediging, gebruik maken van het stappenplan zoals gehanteerd door het Gerechtshof Amsterdam bij het arrest van 11 januari 2013 (ECLI:NL:GHAMS:2013:BY8481).
Ten eerste moet worden vastgesteld of de aangedragen feiten en omstandigheden van dien aard zijn dat zonder meer sprake is van een vermoeden van witwassen. De rechtbank is van oordeel dat dit het geval is. In het dossier worden de onderzoeksresultaten voorgelegd, die overeenkomsten vertonen met (onder meer) de onderstaande witwastypologieën.
Er was sprake van geldbedragen van behoorlijke omvang, in contante coupures, die niet terug zijn te vinden in (officiële) boekhouding en die niet kunnen worden verantwoord met stukken van reguliere handelsactiviteiten. Een door de banken opgevraagd kasboek ter onderbouwing van de contante stortingen is door de verdachte niet verstrekt en bij de onder de verdachte inbeslaggenomen administratie werd een dergelijke administratie niet aangetroffen.
Ook stonden de transacties niet in verhouding tot de inkomsten. Er was sprake van lage personele en inkoopuitgaven ten opzichte van bedrijven in dezelfde sector, terwijl er juist bovenmatig hoge huuruitgaven waren. De huurbetalingen waren onregelmatig qua tijd en omvang en werden overgemaakt aan (ondernemingen van) de vader van de verdachte, Imro Bhaggoe. Het feit dat zijn vader bovendien een aanzienlijke rol heeft gespeeld in de financiën en de uitvoering van bedrijfsactiviteiten, past in het scenario dat deze de bron was van (een deel van) het witgewassen geld.
Daarnaast vonden binnen [bedrijfsnaam 2] handelingen plaats die geen redelijk bedrijfseconomisch doel konden dienen. De verdachte heeft verklaard meerdere huurpanden voor de zekerheid aan te hebben gehouden en de kosten voor lief te hebben genomen. Dat dit, zoals de verdachte heeft verklaard, als reden had dat het ging om seizoenswerk acht de rechtbank niet aannemelijk. Daarbij slaat de rechtbank ook acht op de vaststelling van de Rabobank dat deze gedragingen van de verdachte niet passen bij een realistisch verdienmodel.
Ten slotte onderhield de verdachte contact met personen met criminele antecedenten, hetgeen ook geldt als witwastypologie. Zo stonden op de loonlijst van [bedrijfsnaam 2] medewerkers die eerder waren veroordeeld voor Opiumwetfeiten.
Bij deze stand van zaken mag van de verdachte een verklaring worden verlangd voor de herkomst van het contante geldbedrag. Deze verklaring dient concreet, min of meer verifieerbaar en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijk te zijn.
De verdachte heeft tot aan de zitting niet verklaard waar het geld vandaan kwam, ook niet toen daar door de ING bank en later door de politie naar werd gevraagd. Bij vragen hierover door de politie heeft de verdachte zich beroepen op zijn zwijgrecht. Ter zitting heeft de verdachte verklaard dat de contante stortingen op de bankrekening van [bedrijfsnaam 2] deels afkomstig waren van een contant geldbedrag van € 200.000,- dat zijn opa jaren geleden, toen hij 15 jaar oud was, op zijn verjaardag in een doosje aan hem had geschonken.
Voor het overige zou het geld afkomstig zijn van de verkoop van groenten op de markt. De reden dat de gestorte bedragen doorgaans direct werden overgeboekt naar andere bankrekeningen, was er volgens de verdachte in gelegen dat facturen en huurgelden moesten worden betaald. Er stond meestal geen geld op de bankrekening, waardoor betalingen snel na de stortingen moesten worden gedaan. Volgens de verdachte bestond er aanvankelijk administratie over de herkomst van de contant ontvangen geldbedragen en heeft hij die aan zijn boekhouder verstrekt, maar weet hij niet wat er daarna mee is gebeurd; zijn boekhouder is er niet goed mee omgegaan.
De rechtbank acht deze verklaring niet concreet. Alle inkomende bedragen bestonden uit contante stortingen en van enige administratie over de herkomst ontbreekt ieder spoor, terwijl de onderneming van de verdachte een administratie met betrekking tot contante gelden had moeten voeren. Concrete vragen daarover heeft de verdachte met algemeenheden beantwoord.
Bovendien is zijn verklaring niet verifieerbaar. Over het bedrag dat de verdachte van zijn opa zou hebben ontvangen kan niets worden vastgesteld, omdat de verdachte dit aan niemand zou hebben verteld en hij dit bedrag niet heeft opgegeven bij de Belastingdienst. Voor de gestelde contante betalingen op de markt kan geen verificatie plaatsvinden, juist omdat alle administratie over de inkomsten van de eenmanszaak ontbreekt.
De politie heeft beslag gelegd op de fysieke en digitale administratie die werd aangetroffen in de woning waar de verdachte in 2023 verbleef en bij boekhouder Ramdas & Partners. Ook tussen deze stukken is niets aangetroffen over de herkomst van de contante stortingen, bijvoorbeeld in de vorm van inkoop- en of verkoopfacturen.
Dat er ooit wel administratie over de contante verdiensten heeft bestaan, dat de verdachte deze aan zijn boekhouder heeft verstrekt en dat de administratie daarna is verdwenen, acht de rechtbank onaannemelijk. De boekhouder [naam] heeft verklaard dat in de zakken met administratiestukken die bij hem werden gebracht (alleen) een paar facturen van [bedrijfsnaam 2] zaten, dat hij die heeft teruggedaan in de zak en er verder niets mee heeft gedaan. Daarnaast heeft hij verklaard, toen de politie bij hem de administratie met betrekking tot de verdachte vorderde, dat de vader van de verdachte alle administratie had meegenomen.
Verder doet het moment van verklaren door de verdachte (pas op zitting, na in het onderzoek altijd te hebben gezwegen) af aan de geloofwaardigheid daarvan.
Dit alles brengt de rechtbank tot het oordeel dat het binnen [bedrijfsnaam 2] omgegane geldbedrag van € 112.034,- een criminele herkomst heeft gehad, dat door de handelingen van de verdachte de werkelijke herkomst van de gelden is verhuld en dat de verdachte hiervan als eigenaar wetenschap heeft gehad.
Feit 2 (opzettelijk openbaar maken onware balansen en winst- en verliesrekeningen [bedrijfsnaam 1] B.V.)
[bedrijfsnaam 1] B.V. is een besloten vennootschap. Verdachte was, als bestuurder van deze vennootschap, verplicht tot openbaarmaking van de jaarrekening (balans met toelichting, verlies & winstrekening), door deze te deponeren bij de Kamer van Koophandel. De balans geeft de toestand van de onderneming weer op een bepaald ogenblik. Deze toestand geeft het resultaat weer van de opeenvolgende veranderingen in de bezittingen en schulden als gevolg van ondernemingsactiviteiten. De winst- en verliesrekening geeft een overzicht van de omzet en kosten van de onderneming in een jaar.
De verdachte was vanaf 13 november 2018 tot en met 12 januari 2022 bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijfsnaam 1] BV. Over de jaren 2019, 2020 en 2021 werden namens het bedrijf jaarrekeningen gedeponeerd bij de Kamer van Koophandel. Deze deponeringen vonden plaats in 2022, met het kennelijke doel om persoonlijke aansprakelijkheid als bestuurder in het kader van faillissement af te wenden. Kort daarvoor was namelijk voor de tweede maal het faillissement van de vennootschap aangevraagd. Indien de jaarstukken niet tijdig gedeponeerd zijn, leidt dit immers tot een wettelijk vermoeden van onbehoorlijk bestuur en dat dit onbehoorlijk bestuur een belangrijke oorzaak zou zijn van het faillissement (artikel 2:248 lid 2 Burgerlijk Wetboek).
Over 2019 vond de deponering plaats op 15 augustus 2022. Over 2020 werd de jaarrekening gedeponeerd op 15 augustus 2022. Een gewijzigde jaarrekening werd gedeponeerd op 29 augustus 2022, waarbij als reden werd opgegeven dat de administratie eerder niet juist was verwerkt waardoor de cijfers in de eerdere deponering onjuist waren. De jaarrekening over 2021 werd gedeponeerd op 29 augustus 2022.
Uit de onderzoeksresultaten blijkt dat er aanzienlijke verschillen zaten tussen in de gedeponeerde jaarrekeningen opgenomen bedragen en bedragen die eerder in de bedrijfsadministratie waren opgenomen (voor zover die administratie bestond). Daarbij werden ook de gegevens betrokken die ten grondslag lagen aan de eerder namens het bedrijf gedane aangifte vennootschapsbelasting. Zo werd in de gedeponeerde jaarrekeningen onder huisvestingskosten een bedrag van € 241.963,- vermeld, terwijl uit de bankrekeningen betalingen aan huurkosten van € 936.473,- bleek. Ook bleek dat er in totaal € 219.763,- méér omzet werd opgegeven dan er op de bankrekeningen was ontvangen. De rechtbank gaat er op basis van de conclusies van het onderzoek van uit dat dit contante omzet betreft, die niet in de boeken is terug te vinden.
Ook zijn er afwijkingen geconstateerd tussen de verlies- en winstrekening en de banktransacties en blijkt uit een analyse dat het opgegeven bedrijfsresultaat onrealistisch is.
De rechtbank stelt aan de hand van deze en de overige in het dossier genoemde onregelmatigheden vast dat de inhoud van de gedeponeerde jaarrekeningen onwaar is in de zin van artikel 336 van het Wetboek van Strafrecht.
De verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij de jaarrekeningen heeft ondertekend. Door de jaarrekeningen te ondertekenen heeft de verdachte, anders dan wat de verdediging daarover heeft bepleit, op zijn minst voorwaardelijk opzet gehad op de deponering van de onware inhoud ervan. Zou hij onbekend zijn geweest met de (onware) inhoud van de jaarrekeningen, dan heeft hij - ook gezien de gebrekkige wijze van administratie binnen het bedrijf dat tweemaal resulteerde in een dreigend faillissement - bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat deze inhoud onwaar was.
Ter zitting heeft de verdachte verder verklaard dat hij zich niet veel meer kan herinneren over de inhoud van de jaarrekeningen (ten opzichte van de daadwerkelijke inkomsten en uitgaven) en dat hij alle bij hem aanwezige administratie naar de boekhouder had gestuurd.
De eerder genoemde boekhouder heeft echter verklaard dat de administratie die hij over [bedrijfsnaam 1] BV ontving, gebrekkig en onvolledig was. Ook heeft hij verklaard dat hij aan de hand van de beperkte aanwezige administratie een jaarrekening heeft opgesteld, maar dat deze geen getrouwe weergave bood van de werkelijkheid.
De rechtbank stelt verder vast dat een deugdelijke administratie van de vennootschap ontbreekt (zie onder feit 3).
Zelfs als de verdachte niet bekend zou zijn geweest met de inhoud van de stukken die hij naar eigen zeggen zelf naar de boekhouder heeft gestuurd, heeft hij met het sturen van deze onvolledige administratie voorwaardelijk opzet gehad op het deponeren van onware jaarrekeningen.
De rechtbank komt tot de conclusie dat de verdachte voor zijn bedrijf [bedrijfsnaam 1] BV opzettelijk onware jaarrekeningen openbaar heeft gemaakt over de jaren 2019, 2020 en 2021.
Feit 3 (niet voeren van de volgens de Belastingwet verplichte administratie van vijf ondernemingen)
De wettelijke verplichting tot het voeren van een administratie vloeit ook voort uit de Algemene Wet inzake Rijksbelastingen, art. 52 lid 1:
Administratieplichtigen zijn gehouden van hun vermogenstoestand en van alles betreffende
hun bedrijf, zelfstandig beroep of werkzaamheid naar de eisen van dat bedrijf, dat
zelfstandig beroep of die werkzaamheid op zodanige wijze een administratie te voeren en de
daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers op zodanige wijze te
bewaren, dat te allen tijde hun rechten en verplichtingen alsmede de voor de heffing van
belasting overigens van belang zijnde gegevens hieruit duidelijk blijken.
Algemene Wet inzake Rijksbelastingen, art. 52 lid 6:
De administratie dient zodanig te zijn ingericht en te worden gevoerd en de
gegevensdragers dienen zodanig te worden bewaard, dat controle daarvan door de
inspecteur binnen een redelijke termijn mogelijk is. Daartoe verleent de
administratieplichtige de benodigde medewerking met inbegrip van het verschaffen van het
benodigde inzicht in de opzet en de werking van de administratie.
Uit het dossier blijkt dat de verdachte als bestuurder van al zijn ondernemingen een gebrekkige dan wel onjuiste financiële administratie voerde. Bij de voorgaande bewijsoverwegingen over feiten 1 en 2 werd al ingegaan op de bewijsmiddelen waaruit blijkt dat voor [bedrijfsnaam 2] en [bedrijfsnaam 1] BV de financiële administratie niet strookte met de daadwerkelijke inkomsten en uitgaven.
Ook de boekhoudingn van [bedrijfsnaam 3] BV, [bedrijfsnaam 4] BV en [bedrijfsnaam 5] BV kenmerkten zich door dergelijke onregelmatigheden.
Van [bedrijfsnaam 3] BV werd geen volledige fysieke of digitale boekhouding door de politie aangetroffen of aangeleverd door de verdachte. Zo werd alleen over 2019 een grootboek aangetroffen, was geen kasboek aanwezig terwijl er volgens de bankrekening wel kastransacties hadden plaatsgevonden, werden geen verkoopfacturen aangetroffen, waren niet alle huurkosten en ook geen loonkosten geboekt.
Van [bedrijfsnaam 4] BV werden geen kasboekadministratie, loonadministratie of inkoopfacturen aangetroffen of aangeleverd door de verdachte.
Van [bedrijfsnaam 5] BV werden geen kasboek, kasadministratie of verkoopfacturen aangetroffen of aangeleverd door de verdachte, kwamen de geregistreerde personele uitgaven niet overeen met gegevens zoals geregistreerd bij het UWV, waren over 2021 en 2022 geen personele uitgaven geregistreerd terwijl de ontvangsten van het bedrijf doorliepen en sloot de boekhouding niet aan bij de gedeponeerde jaarrekening en de cijfers van de Belastingdienst.
Door geen (complete) financiële boekhouding van zijn ondernemingen bij te houden die overeenkwam met de daadwerkelijke inkomsten en uitgaven, was geen sprake van het voeren van een administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de belastingwet gestelde eisen.
De verdachte was op de hoogte van deze ondeugdelijke financiële boekhouding. Op specifieke vragen van banken, boekhouders, de politie en de rechtbank kon de verdachte geen antwoord geven en geen administratie aanleveren waaruit het antwoord op deze vragen kon blijken. Door op deze manier met zijn ondernemingen om te gaan heeft de verdachte op zijn minst bewust de aanmerkelijke kans aanvaardt dat hij niet de hem ingevolge de belastingwet verplichte administratie voerde, waardoor te weinig belasting zou worden geheven. De verdachte heeft daarmee opzet gehad op het onder feit 3 tenlastegelegde.
6 De bewezenverklaring
De rechtbank is met betrekking tot de ten laste gelegde feiten van oordeel dat deze wettig en overtuigend zijn bewezen. De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:
1
hij, in de periode van 3 april 2018 tot en met 31 december 2019 in Nederland een geldbedrag van in totaal 112.034 euro, heeft verworven, voorhanden gehad, overgedragen en omgezet en verhuld wie daarvan de rechthebbende was, terwijl hij wist dat dat voorwerp geheel of gedeeltelijk – onmiddellijk of middellijk – afkomstig was uit enig misdrijf;
2
hij, in de periode van 15 augustus 2022 tot en met 29 augustus 2022 als enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijfsnaam 1] BV, in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander, (telkens) opzettelijk,
onware balansen en onware winst- en verliesrekeningen, te weten:
- een rapport inzake de jaarrekening 2019 van [bedrijfsnaam 1] BV, en
- een rapport inzake de jaarrekening 2020 van [bedrijfsnaam 1] BV, en
- een rapport inzake de jaarrekening 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV openbaar heeft gemaakt, bestaande die onwaarheden (telkens) hierin dat:
- onjuiste bedragen in de jaarrekening/kolommenbalans zijn opgenomen;
- het saldo van de jaarrekeningen over 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van kolommenbalansen die zijn opgemaakt door de eigenaar van een administratiekantoor, terwijl die wist dat de daarvoor verstrekte administratie onvolledig was;
- het saldo van de jaarrekeningen 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van aangiftes vennootschapsbelasting en bijbehorende verlies- en winstrekeningen, terwijl de daarin opgenomen categorieën ontvangsten en uitgaven afwijken van overeenkomstige categorieën ontvangsten en uitgaven op de bankrekeningen van [bedrijfsnaam 1] BV;
- het saldo van de jaarrekeningen 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV aansluit op het saldo van aangiftes vennootschapsbelasting, terwijl de daarin opgegeven omzet afwijkt van de ontvangsten op de bankrekeningen;
bestaande dat openbaar maken (telkens) hierin dat voornoemde rapporten inzake de jaarrekening over de jaren 2019, 2020 en 2021 van [bedrijfsnaam 1] BV zijn gedeponeerd bij de Kamer van Koophandel;
3
hij in de periode van 27 juli 2017 tot en met 14 augustus 2022 in Nederland, als degene die ingevolge de Belastingwet verplicht was tot het voeren van een administratie, die niet heeft gevoerd, immers hebben [bedrijfsnaam 2] , [bedrijfsnaam 3] BV, [bedrijfsnaam 1] BV, [bedrijfsnaam 4] BV en [bedrijfsnaam 5] BV
- een onvolledige/niet sluitende kasadministratie, waaronder het kasregister, het kladkasboek en/of boekingen van ontvangsten, bijgehouden en/of bewaard en/of
- niet voldaan aan de factureringsplicht, en/of
- niet voldaan op onderdelen aan de bewaarplicht, en/of
- geen debiteuren- en crediteurenadministratie bijgehouden waardoor niet te allen tijde de rechten en verplichtingen van de belastingplichtige en andere voor de heffing van belasting van belang zijnde gegevens kunnen worden gekend,
terwijl die feiten telkens ertoe strekten dat te weinig belasting werd geheven,
tot het plegen van welke bovenomschreven strafbare feiten verdachte telkens opdracht heeft gegeven, dan wel aan welke bovenomschreven gedragingen verdachte feitelijk leiding heeft gegeven.
Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.
7 De strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Het bewezen verklaarde is volgens de wet strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.
8 De strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is strafbaar, omdat er geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.
9 De strafoplegging
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht, waarvan vier maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Ook heeft de officier van justitie een ontzetting uit het beroep gevorderd voor de duur van vijf jaar.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat bij een strafoplegging kan worden volstaan met een geldboete en/of een taakstraf of een (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf.
Het oordeel van de rechtbank
Na te melden straffen zijn in overeenstemming met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.
Ernst van de feiten
De verdachte heeft over een periode van zes jaar € 112.034,- aan contant geld witgewassen, opzettelijk onware jaarrekeningen openbaar gemaakt en geen door de Belastingwet verplichte administratie gevoerd.
Witwassen vormt een ernstige bedreiging van de legale economie en tast de integriteit van het financiële en economische verkeer aan. Geld dat wordt verdiend door het plegen van strafbare feiten maakt onderdeel uit van het zwartgeldcircuit en heeft een ontwrichtende werking op de samenleving.
Voor de bewezenverklaarde feiten 2 en 3 geldt dat het voor het goed functioneren van het belastingsysteem en handelsverkeer van essentieel belang is dat men erop kan vertrouwen dat juiste informatie wordt bijgehouden in een administratie en dat correcte jaarrekeningen openbaar worden gemaakt. De verdachte heeft dat vertrouwen ernstig geschaad. Bovendien is de maatschappij is door deze gedragingen ernstig benadeeld doordat te weinig belasting kon worden geheven.
De verdachte heeft geen verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen en blijft volhouden dat hij een ondernemer is die niets verkeerd heeft gedaan, of dat hem in ieder geval voor wat betreft de gevolgen niets kan worden aangerekend. De rechtbank doet dit wel en houdt daarbij rekening met de aanzienlijke schaal waarop de fraude door de verdachte is gepleegd en de klaarblijkelijke onverschilligheid die hij daarbij aan de dag heeft gelegd.
Strafblad
De rechtbank heeft kennis genomen van het strafblad van de verdachte van 17 september 2026. Dat de verdachte nog niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten, heeft geen invloed op de straf, nu een blanco strafblad het uitgangspunt is.
De straffen
De rechtbank heeft bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat acht geslagen op de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. De rechtbank heeft aangeknoopt bij de oriëntatiepunten voor fraude, die voor een benadelingsbedrag van € 70.000,- tot € 125.000,- een onvoorwaardelijke gevangenisstraf vermelden van vijf tot negen maanden vermelden.
Hoewel de overige bewezenverklaarde feiten worden betrokken bij de strafoplegging, is voor die feiten geen benadelingsbedrag bekend.
In dit geval houdt de rechtbank in sterk strafverlagende zin rekening met de leeftijd van de verdachte. Ten tijde van de bewezenverklaarde feiten was de verdachte achttien tot twintig jaar oud. De rechtbank wijkt hierom af van hetgeen de officier van justitie heeft gevorderd.
De rechtbank acht, alles afwegende, een taakstraf van 240 uur passend en geboden.
Ook legt de rechtbank een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden op, met een proeftijd van drie jaar. De rechtbank acht een voorwaardelijke gevangenisstraf passend, enerzijds om de ernst van de gepleegde feiten tot uitdrukking te brengen en anderzijds om de verdachte ervan te weerhouden zich in de toekomst opnieuw aan strafbare feiten schuldig te maken.
De rechtbank legt de verdachte daarnaast een beroepsverbod op voor de duur van drie jaar. De rechtbank heeft de feiten op de tenlastelegging bewezenverklaard, waarbij de verdachte als eigenaar en bestuurder optrad. Daarmee is de rechtbank onder artikelen 420quinquies (ziet op titel XXXA witwassen) jo. artikel 28 en 339 lid 1 (ziet op titel XXV bedrog) van het Wetboek van Strafrecht bevoegd om aan de verdachte een beroepsverbod op te leggen. De rechtbank ziet op grond van het dossier en hetgeen ter zitting is besproken aanleiding om met dit verbod de verdachte te weerhouden van gedragingen zoals de bewezenverklaarde, en daarmee de samenleving te beschermen. Het is de verdachte voor de duur van drie jaar verboden om opnieuw een eenmanszaak of een besloten vennootschap op te richten of te besturen.
10 De inbeslaggenomen voorwerpen
De vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft de opheffing van het beslag gevorderd.
De officier van justitie heeft gevorderd dat de op de lijst van inbeslaggenomen voorwerpen (beslaglijst, die als bijlage II aan dit vonnis is gehecht) genoemde voorwerpen zullen worden teruggegeven aan de verdachte.
Het standpunt van de verdediging
De verdediging heeft verzocht om teruggave van de inbeslaggenomen voorwerpen.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank zal de op de beslaglijst genoemde voorwerpen 4 tot en met 45 verbeurd verklaren. Deze voorwerpen zijn voor verbeurdverklaring vatbaar, aangezien deze voorwerpen aan de verdachte toebehoren en (gelet op het bewezen verklaarde) aannemelijk is dat deze voorwerpen geheel of grotendeels door middel van de bewezenverklaarde strafbare feiten zijn verkregen.
Bij de vaststelling van deze bijkomende straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de draagkracht van de verdachte.
11 De toepasselijke wetsartikelen
De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen:
- 9, 14 a, 14b, 14c, 22c, 22d, 28, 31, 33, 33a, 51, 57, 336, 349, 420bis en 420quinquies van het Wetboek van Strafrecht; en
- 52 en 68, 69 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.
Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak rechtens gelden.
12 De beslissing
De rechtbank:
verklaart niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder feit 1 ten laste gelegde als medepleger heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart wettig en overtuigend bewezen, dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, zoals hierboven onder 4.6 bewezen is verklaard;
verklaart niet bewezen hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het bewezen verklaarde strafbaar en dat het bewezen verklaarde uitmaakt:
ten aanzien van feit 1:
witwassen;
ten aanzien van feit 2:
opzettelijk onware balansen en winst- en verliesrekeningen openbaar maken, meermalen gepleegd;
ten aanzien van feit 3:
ingevolge de belastingwet verplicht zijnde tot het voeren van een administratie overeenkomstig de daaraan bij of krachtens de belastingwet gestelde eisen, en een zodanige administratie opzettelijk niet voeren, terwijl het feit ertoe strekt dat te weinig belasting wordt geheven, meermalen gepleegd;
verklaart de verdachte daarvoor strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot:
een gevangenisstraf voor de duur van 6 (ZES) MAANDEN;
bepaalt dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de eventuele tenuitvoerlegging van het onvoorwaardelijk gedeelte van de hem opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
bepaalt dat die straf niet zal worden tenuitvoergelegd onder de algemene voorwaarde dat de veroordeelde zich voor het einde van de hierbij op drie jaren vastgestelde proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;
veroordeelt de verdachte voorts tot:
een taakstraf voor de tijd van 240 (TWEEHONDERDVEERTIG) UREN;
beveelt, voor het geval dat de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de tijd van 120 (HONDERTWINTIG) DAGEN;
beveelt dat de tijd, door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorlopige hechtenis doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de taakstraf geheel in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
bepaalt de maatstaf volgens welke de aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht zal geschieden op 2 uren per dag;
legt als bijkomende straf op aan de verdachte:
ontzetting van het recht tot uitoefening van het beroep van bestuurder, grootaandeelhouder dan wel enig beroep als leidinggevende van een rechtspersoon of eenmanszaak voor de duur van 3 (DRIE) JAREN;
verklaart verbeurd de op de beslaglijst onder 4 tot en met 45 genoemde voorwerpen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. J.E. van Essen, voorzitter,
mr. Y.J. Wijnnobel-van Erp, rechter,
mr. G. Kuijper, rechter,
in tegenwoordigheid van A.E. van Gent en mr. V.J.J. van Mierlo, griffiers,
en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 4 november 2026.