Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van…

Deze strafzaak vindt haar oorsprong in een zakelijk geschil tussen aangever [aangever] enerzijds en de verdachte en zijn medeverdachte [medeverdachte 1] anderzijds, dat verband houdt met hun gezamenlijke onderneming [bedrijf 2] . Op 22 oktober 2024 heeft in een loods aan de [adres 2] in Zoetermeer een ontmoeting plaatsgevonden waarbij is gesproken over geldbedragen die [aangever] volgens de verdachte en [medeverdachte 1] nog aan hen verschuldigd was. Aansluitend is [aangever] met een aantal personen vanaf de loods naar Amsterdam gereden, waar hij een geldbedrag heeft opgehaald. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen worden vier personen vervolgd voor afpersing in vereniging: de verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] .

Volgens [aangever] is hij in de loods door de verdachten mishandeld en bedreigd en is hij onder dwang bewogen tot het overmaken van geld en het ophalen van een contant geldbedrag in Amsterdam. De vier verdachten hebben dit grotendeels betwist. De aanwezigheid van [medeverdachte 3] in de loods wordt door alle vier verdachten ontkend.

De andere drie verdachten hebben – kort samengevat – verklaard dat sprake was van een hoogoplopende discussie over het zakelijke geschil, waarbij zij weliswaar blijk gaven van hun boosheid en met stemverheffing spraken, maar waarbij geen fysiek geweld is gebruikt en geen bedreigingen zijn geuit. Medeverdachte [medeverdachte 2] heeft wel erkend [aangever] eenmaal met een vuist te hebben geslagen.

De verklaringen over hetgeen zich op 22 oktober 2024 heeft afgespeeld, lopen daarmee wezenlijk uiteen. Bij de beoordeling van het ten laste gelegde komt dan ook in belangrijke mate betekenis toe aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [aangever] en de mate waarin deze steun vindt in de overige bewijsmiddelen.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Volgens haar is de verklaring van aangever betrouwbaar en wordt deze bevestigd door de verklaringen van de verdachte zelf, de verklaringen van zijn medeverdachten, het letsel dat bij aangever is vastgesteld en de tapgesprekken. De verdachte heeft bewust en nauw samengewerkt met zijn medeverdachten om het geld van aangever te verkrijgen, en aangever heeft dat geld overgemaakt en afgegeven omdat hij daartoe door geweld en bedreiging met geweld werd gedwongen. Dat de verdachte en zijn medeverdachten mogelijk recht hadden op enige betaling, staat volgens de officier van justitie aan het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling niet in de weg, nu zij met hun handelen de grenzen van het maatschappelijk betamelijke in vergaande mate hebben overschreden.

De verdediging heeft integrale vrijspraak bepleit. De verklaringen van aangever zijn volgens de verdediging op relevante punten wisselend, inconsistent en tegenstrijdig, onder meer waar hij verklaart over de uitnodiging voor 22 oktober 2024, het aantal aanwezigen in de loods en het geweld, en worden niet ondersteund door de telefoongegevens of het door een arts vastgestelde letsel, dat slechts past bij de enkele klap van [medeverdachte 2] . Aangever had bovendien een motief om zijn compagnons zwart te maken. Het is volgens de verdediging gebleven bij een stevig gesprek, waarna aangever uit eigen beweging heeft betaald en zelf heeft voorgesteld het bedrag in Amsterdam op te halen.

De rechtbank heeft de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden in de bijlage opgenomen.

De betrouwbaarheid van de verklaring van aangever

De rechtbank acht de verklaring van aangever [aangever] betrouwbaar. Aangever heeft gedetailleerd en op de essentiële onderdelen consistent verklaard over hetgeen zich op 22 oktober 2024 in het bedrijfspand aan de [adres 2] in Zoetermeer heeft afgespeeld en over de daarop volgende rit naar Amsterdam. Zijn verklaring vindt op wezenlijke onderdelen steun in de overige bewijsmiddelen, waaronder de verklaring van de verdachte zelf.

De verdachte heeft op de terechtzitting bevestigd dat hij aangever op 22 oktober 2024 een bericht heeft gestuurd dat aangever naar de zaak moest komen, dat hij, [medeverdachte 1] en aangever die dag in de loods aan tafel hebben gezeten terwijl [medeverdachte 2] en [naam 1] in dezelfde ruimte zaten, dat hij “heel boos” was en aangever duidelijk heeft gemaakt dat die geld moest terugbetalen aan hun gezamenlijke onderneming, dat zijn doel van het gesprek met aangever was dat hij zijn geld terug wilde en aangever uit de zaak wilde hebben, dat vervolgens tegen aangever is gezegd dat hij alles moest overmaken, ook “de € 50.000”, dat aangever eerst zei geen geld te hebben en daarna in zijn bijzijn geld overmaakte, en dat zij vervolgens met aangever in diens bus naar Amsterdam zijn gereden, omdat aangever nog geld tegoed zou hebben van een klus aldaar. De verklaring van de verdachte komt wat betreft de gang van zaken, de aanwezigen in de loods, het tussen de verdachte en aangever bestaande zakelijke conflict en de onenigheid over geld, de betaling door aangever en de rit naar Amsterdam, aldus in hoge mate overeen met die van aangever. De verschillen zitten met name in de vragen of ook [medeverdachte 3] in de loods aanwezig was en of er in de loods geweld is gebruikt en bedreigingen zijn geuit om aangever tot betaling te dwingen. Op die punten vindt de verklaring van aangever steun in de overige bewijsmiddelen, en maar die van de verdachte niet.

De verklaring van aangever betreffende het door de verdachten gebruikte geweld vindt steun in het SEH-verslag, waarin licht traumatisch hersenletsel, zwelling links van de oogkas en drukpijn aan de linkerzijde van de kaak zijn vastgesteld. De drukpijn aan de kaak past bij de door [medeverdachte 2] erkende vuistslag, die naar zijn zeggen “op de kaak, net onder het oor” was. Dat er daarnaast letsel is geconstateerd bij de oogkas, wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht van aangever.

Een getapt telefoongesprek tussen aangever en de medeverdachte [medeverdachte 2] biedt eveneens steun voor de verklaring van aangever. Op de vraag van aangever waarom hij “zoveel klappen” heeft gehad, antwoordt [medeverdachte 2] dat “iedereen boos werd” vanwege aangevers leugens. Wanneer aangever hem het zeil, de stoel en de op verzoek van [medeverdachte 3] aangereikte hamer voorhoudt, weerspreekt [medeverdachte 2] dat niet; hij stelt slechts dat aangever niet met de hamer is geraakt. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze reactie van [medeverdachte 2] slechts worden opgevat als een impliciete erkenning van het slaan met de hamer op de stoel waarop aangever zat. In het direct daaropvolgende gesprek met [naam 1] erkent [medeverdachte 2] bovendien dat hij aangever een klap heeft gegeven. Ook uit de reactie van [naam 1] blijkt dat deze van het slaan in de loods op de hoogte was. De verdachte heeft bevestigd dat hij later van die klap heeft gehoord.

Voorts sluiten de bij de doorzoeking aangetroffen hamers, de stoel met folie om de poten en het bubbeltjesplastic aan bij onderdelen van de verklaring van aangever. Deze voorwerpen bewijzen op zichzelf niet dat zij zijn gebruikt op de door aangever beschreven wijze, maar vormen in samenhang met de overige bewijsmiddelen aanvullende steun voor diens verklaring. Transactiegegevens bevestigen ten slotte dat op 22 oktober 2024 vanaf de rekening van [bedrijf 1] – die op naam van de partner van aangever staat –

€ 11.855 is overgemaakt naar de rekening van [bedrijf 2] B.V. – de gezamenlijke onderneming van aangever en verdachte. Diezelfde dag zijn de betaalkaarten van aangever als rekeninghouder van laatstgenoemde rekening zijn gedeactiveerd.

De raadsman heeft gewezen op tegenstrijdigheden in de verklaringen van aangever over de uitnodiging om naar de loods te komen, het aantal aanwezigen en het geweld, en daarnaast op het beperkte letsel en op een motief van aangever om zijn compagnons zwart te maken. Die omstandigheden vragen om behoedzaamheid, maar maken naar het oordeel van de rechtbank de verklaring van aangever niet onbetrouwbaar.

De rechtbank is van oordeel dat de wijze waarop de uitnodiging is gedaan, een detail betreft. In de kern gaat het erom dat de verdachte aangever liet weten dat hij naar de zaak moest komen. Dat dit het geval was, heeft de verdachte zelf erkend. Dat aangever, anders dan de verdachten, verklaart dat ook [medeverdachte 3] in de loods aanwezig was, maakt zijn verklaring niet onbetrouwbaar. Nog daargelaten dat de rechtbank voor diens aanwezigheid in de loods wel degelijk steunbewijs in het dossier ziet, is het – gelet op het feit dat [medeverdachte 3] geheel buiten het zakelijke conflict met aangever stond en bovendien geen persoonlijke relatie met hem had – heel begrijpelijk dat de verdachten hem buiten schot willen houden.

De verschillen in de beschrijving van het geweld betreffen details van een gebeurtenis die zich snel voltrok en waardoor aangever overweldigd zal zijn. Over de kern van het gebeurde – de klappen, de stoel op het folie, de hamer, de overboeking onder dwang en de rit naar Amsterdam – heeft aangever vanaf de dag van het incident op verscheidene momenten consistent verklaard, en juist die kern wordt bevestigd door bewijsmiddelen die niet van aangever zelf afkomstig zijn. Dat geen van de aanwezigen letsel heeft waargenomen, betekent niet dat dit er niet was – kneuzingen en bloeduitstortingen worden immers pas na enige tijd zichtbaar – en sluit ook niet uit dat verscheidene personen meerdere klappen hebben uitgedeeld. Uit het verslag van de SEH volgt immers het tegendeel; het in het ziekenhuis geconstateerde letsel wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht (op de oogkas en de kaak) van aangever.

Tussenconclusie

De rechtbank acht de verklaring van aangever dan ook betrouwbaar en zal deze voor het bewijs gebruiken.

Medeplegen

De rechtbank stelt voorop dat voor medeplegen sprake moet zijn van een bewuste nauwe samenwerking, waarbij de materiële en/of intellectuele bijdrage van de verdachte aan het strafbare feit van voldoende gewicht moet zijn geweest. Niet vereist is dat vooraf uitdrukkelijke afspraken zijn gemaakt.

Uit de bewijsmiddelen volgt over de rol van de verdachte het volgende. De verdachte is samen met aangever en [medeverdachte 1] eigenaar van [bedrijf 2] B.V. en had naar eigen zeggen een persoonlijke vordering van € 10.000,- op aangever, waarom hij herhaaldelijk had gevraagd. Hij heeft aangever op 22 oktober 2024 naar de zaak laten komen, met als doel, in zijn eigen woorden, ““mijn geld terug en hem uit de zaak”’. Hij was het die samen met [medeverdachte 1] aan tafel het gesprek met aangever voerde en aangever duidelijk maakte dat hij moest terugbetalen, waarna tegen aangever is gezegd dat hij alles moest overmaken, ook de € 50.000,- die hij nog schuldig zou zijn. Volgens aangever is het de verdachte geweest die, nadat aangever was gaan zitten, met de vlakke hand hard in zijn gezicht sloeg, waarna aangever werd vastgepakt, door verscheidene personen werd geslagen, op de stoel op het folie werd gezet en met een hamer werd bedreigd. Wie de eerste klap gaf, is niet van belang voor de vraag of sprake is van medeplegen. De verdachte heeft zich van het geweld en de bedreiging in ieder geval niet gedistantieerd, maar is aan tafel blijven zitten, heeft de eis tot betaling gehandhaafd en is erbij gebleven totdat aangever het bedrag van € 11.855,65 naar de rekening van [bedrijf 2] heeft overgemaakt. Vervolgens is hij met [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] in de bus van aangever meegereden naar Amsterdam om een bedrag van € 5.000,- op te halen.

De bijdrage van de verdachte was daarmee zowel intellectueel als materieel van aard: hij had een eigen belang bij de betaling, hij heeft aangever naar de loods laten komen, hij heeft het gesprek gevoerd waarin de betaling werd geëist, hij heeft de aangever geslagen en heeft aangever pas laten gaan nadat deze het bedrag van € 11.885,65 had overgemaakt naar de zakelijke rekening waarop sinds die dag enkel nog verdachte en [medeverdachte 1] geautoriseerd waren en nadat aangever het bedrag van € 5.000,- aan medeverdachte [medeverdachte 1] had afgegeven. Het geweld en de bedreiging zijn gebruikt in het kader van en ten behoeve van de door de verdachte gestelde eis tot betaling.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang bezien bewezen dat er sprake was van een bewust nauwe samenwerking tussen en zijn medeverdachten en dat zijn bijdrage van voldoende gewicht was om hem als medepleger van de afpersing aan te merken.

Het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling

De verdachte heeft verklaard dat aangever hem € 10.000,- en de onderneming € 50.000,- en € 4.500,- verschuldigd was en dat hij “gewoon zijn geld terug wilde”. Voor zover de verdediging daarmee heeft willen betogen dat het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling ontbreekt, overweegt de rechtbank als volgt.

De rechtbank betrekt bij haar beoordeling het zogenoemde Dreigbriefarrest (HR 9 februari 1971, ECLI:NL:HR:1971:AB4227). Een vermeende aanspraak op een geldbedrag, ook een zakelijke, rechtvaardigt niet dat betaling door middel van geweld of bedreiging wordt afgedwongen. Of de verdachte of de onderneming [bedrijf 2] daadwerkelijk een vordering op aangever had en, zo ja, tot welk bedrag, kan daarom in het midden blijven. De verdachte heeft op de terechtzitting zelf verklaard dat hij geen zin had om “jarenlang te procederen”, dat hij zijn geld “meteen terug” wilde en dat het “zo in het echte leven niet werkt”. Daarmee heeft de verdachte bevestigd dat hij ervoor heeft gekozen zijn vermeende aanspraak buiten de daarvoor bestemde wegen om te verwezenlijken. De rechtbank acht bewezen dat het oogmerk van de verdachte was gericht op de wederrechtelijke bevoordeling van hemzelf en/of zijn compagnon [medeverdachte 1] .

De rit naar Amsterdam

De verdachte heeft verklaard dat hij “uit gewoonte” is meegereden naar Amsterdam, omdat hij werd geroepen en [medeverdachte 1] zei “ga nou maar mee”, dat hij daar geen zin in had en dat aangever zelf heeft voorgesteld het geld op te halen.

De rechtbank volgt de verdachte hierin niet. Aangever heeft het geld dat hij tegoed had van zijn opdrachtgever [naam 2] niet spontaan aangeboden, maar daarover gesproken nadat hem, na de eerste overboeking en onder voortdurende dreiging met de hamer en met de mededeling dat hij anders “in een kofferbak zou verdwijnen”, te verstaan was gegeven dat er meer geld moest komen. Vervolgens is aangever, nadat hij door de verdachten was geslagen en bedreigd, met de verdachte en medeverdachte [medeverdachte 1] in zijn eigen bus gestapt. [medeverdachte 2] en [naam 1] volgden in een andere auto. De verdachte heeft zelf verklaard dat het de bedoeling was dat aangever hen “recht in de ogen aankeek en ons geld teruggaf” en dat het “op een gegeven moment ophoudt”. Dat de verdachte niet het initiatief tot de rit heeft genomen, doet er niet aan af dat hij, na wat er in de loods was gebeurd en met de eis tot betaling nog openstaand, met aangever is meegereden om het geëiste geld op te halen. Dat aangever onderweg over hoofdpijn klaagde, past bij het letsel dat hem kort daarvoor was toegebracht.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang bezien bewezen dat aangever onder bedreiging naar Amsterdam is meegegaan en dat de afgifte van € 5.000,- het gevolg was van de door de verdachte en zijn medeverdachten toegepaste dwang.

Conclusie

Op grond van het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, acht de rechtbank het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank is van oordeel dat dit feit wettig en overtuigend is bewezen en verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

hij op 22 oktober 2024 in Nederland tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van 11.855 euro en een geldbedrag van 5.000 euro, dat aan die [aangever] en [bedrijf 1] toebehoorde, door

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Ook dient aan de verdachte een vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr) te worden opgelegd, inhoudende een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor Purmerend voor de duur van drie jaren, waarbij voor elke overtreding een week hechtenis wordt opgelegd, met voor elk van beide verboden een maximum van zes maanden en deze maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit en zich niet uitgelaten over de strafmaat of over een eventueel op te leggen maatregel.

Na te melden straf en maatregel zijn in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en zijn gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.

De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan afpersing. Daarbij hebben zij geweld gebruikt en bedreigingen met geweld geuit tegen aangever. De verdachte en zijn mededaders hebben aangever onder meer geslagen en gedwongen geldbedragen over te maken en af te geven. Daarbij is ook gedreigd met een hamer en is aangever voorgehouden dat hem ernstig geweld zou worden aangedaan als hij niet zou betalen. Hierdoor is aangever bewogen een aanzienlijk geldbedrag over te maken en met de verdachte en twee van zijn mededaders naar Amsterdam te rijden om daar nog een geldbedrag op te halen en af te geven.

De rechtbank rekent de verdachte dit handelen zwaar aan. De verdachte en zijn mededaders hebben op gewelddadige en intimiderende wijze hun wil aan aangever opgelegd om geld te verkrijgen. Daarmee hebben zij een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, de persoonlijke vrijheid en het gevoel van veiligheid van aangever. Dat de afpersing plaatsvond tegen de achtergrond van een zakelijk geschil en een vermeende betalingsverplichting, doet aan de ernst van het handelen niet af. Een dergelijk geschil had op een beschaafde manier, door middel van een civiele juridische procedure, moeten worden opgelost. De verdachte en zijn mededaders hebben in plaats daarvan het recht in eigen hand genomen. Op de terechtzitting heeft de verdachte ieder geweld ontkend en verklaard dat hij geen zin had om “jarenlang te procederen”, dat hij zijn geld “meteen terug” wilde en dat het “zo in het echte leven niet werkt”. Daarmee heeft hij te kennen gegeven dat hij eigenrichting als iets vanzelfsprekends beschouwt. Van enig inzicht in het laakbare van zijn handelen of in wat aangever is aangedaan, is de rechtbank niet gebleken.

Strafblad en persoon van de verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 17 september 2026. Dat strafblad is omvangrijk, maar de laatste relevante veroordeling dateert uit 2009. Gelet op het tijdsverloop sindsdien zal de rechtbank deze documentatie niet in strafverzwarende zin meewegen.

De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij in juli 2024 een ernstig motorongeluk heeft gehad, dat hij samenwoont met zijn partner, kinderen heeft, geen financiële problemen heeft en samen met [medeverdachte 1] aan projecten in Portugal werkt. De rechtbank houdt er rekening mee dat de verdachte sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis in mei 2025 heeft voldaan aan de daaraan verbonden voorwaarden en dat hij in die periode niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen.

De op te leggen straf

De rechtbank zoekt bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat doorgaans aansluiting bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Nu die oriëntatiepunten voor onderhavig feit ontbreken, zal de rechtbank met name aansluiting zoeken bij wat in vergelijkbare gevallen wordt opgelegd.

Gelet op wat hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.

De rechtbank acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van twaalf maanden passend en geboden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.

Voor oplegging van een voorwaardelijk strafdeel ziet de rechtbank geen aanleiding.

Vrijheidsbeperkende maatregel 38v Sr

De rechtbank ziet, ter voorkoming van (vergelijkbare) strafbare feiten, voorts aanleiding om op grond van artikel 38v Sr een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen, inhoudende een contactverbod ten aanzien van [aangever] . Het doel van deze maatregel is beveiliging van de maatschappij en voorkoming van strafbare feiten. De rechtbank legt de maatregel op omdat er rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich anderszins belastend jegens aangever zal gedragen.

Het zakelijke geschil tussen de verdachte en aangever dat tot het feit heeft geleid, bestaat immers nog steeds. De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat aangever de onderneming nog aanzienlijke bedragen verschuldigd is en dat hij dat geld nog steeds op aangever wil verhalen. Hoewel de verdachte daarvoor inmiddels een advocaat zegt te hebben ingeschakeld, zijn de uitspraken van de verdachte waaruit de vanzelfsprekendheid van eigenrichting voor hem blijkt, voor de rechtbank aanleiding om aan de verdachte bovengenoemde vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen.

De maatregel zal gelden voor de duur van drie jaren en voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, zal vervangende hechtenis worden toegepast voor de duur van een week, met een maximum van zes maanden.

Nu het geschil dat tot het bewezen verklaarde feit heeft geleid nog steeds bestaat, de verdachte aangever daarvoor ook op de terechtzitting nog verantwoordelijk hield en dat geld nog steeds op hem wil verhalen, en aangever is voorgehouden dat de verdachten nog niet met hem klaar waren, moet er naar het oordeel van de rechtbank ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen dan wel zich belastend zal gedragen jegens aangever. Gelet hierop zal de rechtbank, overeenkomstig het vierde lid van artikel 38v Sr, bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Voorlopige hechtenis

De voorlopige hechtenis is bij beslissing van 15 mei 2025 van deze rechtbank geschorst met ingang van 16 mei 2025 tot het moment dat einduitspraak wordt gedaan in deze strafzaak. Dit betekent dat de schorsing met ingang van deze uitspraak zal eindigen. De omstandigheden die eerder hebben geleid tot schorsing van de voorlopige hechtenis zijn op dit moment onveranderd. Daarom zal de rechtbank de voorlopige hechtenis opnieuw schorsen met ingang van de datum van de uitspraak en onder deels dezelfde voorwaarden als gesteld bij de beslissing van 15 mei 2025.

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen, met vermeerdering met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft, gelet op de bepleite vrijspraak, verzocht beide vorderingen af te wijzen. De vorderingen zijn inhoudelijk niet betwist.

De vordering van [bedrijf 1]

De vordering van [aangever]