Veroordeling verdachte voor aanranding van een aan zijn zorg toevertrouwde minderjarige tussen 12 en 16 jaar…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van alle tenlastegelegde feiten.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich ten aanzien van de feiten 1 en 2 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank voor wat betreft de bewezenverklaring.
Ten aanzien van feit 3 heeft de raadsman vrijspraak bepleit omdat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is dat de verdachte de tenlastegelegde seksuele handelingen heeft gepleegd. De raadsman stelt zich op het standpunt dat voor dit feit als bewijsmiddel enkel de bekennende verklaring van verdachte in het dossier zit en dat er geen bewijs is uit een onafhankelijke bron die steun geef aan deze verklaring van de verdachte. Daarom is niet voldaan aan het wettelijke bewijsminimum.

Feiten 1 en 2:

De rechtbank zal volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen overeenkomstig het bepaalde in artikel 359, derde lid tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering, nu de verdachte de tenlastegelegde feiten duidelijk en ondubbelzinnig heeft bekend en door of namens hem geen vrijspraak is bepleit.

Evenals de officier van justitie en de verdediging, acht de rechtbank de feiten 1 en 2 wettig en overtuigend bewezen gelet op:

Feit 3:

Bewijsmiddelenoverzicht

Uit de getuigenverklaring van [Naam moeder slachtoffers] van 18 juni 2025 volgt, zakelijk weergegeven, onder meer het volgende:

Mijn zoon [Slachtoffer 1] was veel bij mijn neef [Naam verdachte] (de rechtbank begrijpt: de verdachte). Hij sliep er 3 à 4 keer in de week. Ik denk vanaf de leeftijd van 7 of 8 jaar oud. Hij sliep dan bij [Naam verdachte] in bed. Volgens mij is de laatste keer dit jaar geweest.

Uit het proces-verbaal van bevindingen van 25 juni 2025:

[Slachtoffer 1] is geboren op [Geboortedatum slachtoffer 1] .

Uit het proces-verbaal van bevindingen dagboeken volgt, zakelijk weergegeven, onder meer het volgende:

Op 19 juni 2025 werden in de woning van de verdachte [Naam verdachte] drie handgeschreven dagboeken in beslaggenomen, waaronder een dagboek kleur roze. Dit dagboek dateert van 18 april 2024 tot en met juni 2025. Ik, verbalisant, las in het dagboek opgemaakt op 25 mei, vermoedelijk het jaar 2025, het volgende: Het kan zijn dat hij (de rechtbank begrijpt: [Slachtoffer 1] ) de laatste keer gemerkt heeft dat ik in zijn slaap aan zijn (stijve) piemel gevoeld heb.

De verklaring van de verdachte ter terechtzitting van 27 oktober 2026, zakelijk weergegeven:

Ik heb een seksuele voorkeur voor jongere jongens begin puberleeftijd. Ik merkte dat [Slachtoffer 1] vanaf zijn 12de in de puberteit zat. Ik heb [Slachtoffer 1] één keer betast over de kleding toen hij bij mij in bed sliep. Dat was toen ik het heb opgeschreven in het dagboek.

Bewijsoverweging

De verdachte wordt ten laste gelegd dat hij in de periode van 1 januari 2025 tot en met 16 juni 2025 [Slachtoffer 1] die destijds 12 of 13 jaar oud was en bij de verdachte logeerde heeft aangerand.

Uit het dagboek en de verklaring van de verdachte volgt dat hij het ten laste gelegde feit heeft bekend. Het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, kan echter volgens het tweede lid van artikel 342 Sv door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op basis van de verklaring van één persoon (in dit geval de verdachte). Daarom dient de vraag te worden beantwoord of de overige bewijsmiddelen in het dossier de verklaring van de verdachte voldoende ondersteunen.

De rechtbank beantwoordt deze vraag bevestigend.

Uit de verklaring van de moeder van [Slachtoffer 1] blijkt dat [Slachtoffer 1] al vanaf jonge leeftijd bij de verdachte over de vloer kwam en meerdere keren per week bij hem bleef logeren. Het was gebruikelijk dat hij dan bij de verdachte in bed sliep. Ook blijkt uit haar verklaring dat [Slachtoffer 1] in 2025 nog bij de verdachte heeft gelogeerd. De verdachte heeft naar eigen zeggen een seksuele voorkeur voor jongens in de beginnende puberteit. Toen [Slachtoffer 1] in die ontwikkelingsfase kwam, maakte de verdachte heimelijk seksueel getinte (naakt)opnamen van hem en diens broer [Slachtoffer 2] in de badkamer (feit 1). Het is in diezelfde periode dat de verdachte [Slachtoffer 1] in zijn slaap heeft betast. Naar het oordeel van de rechtbank dient de aanranding in onderling verband en samenhang met de bewijsmiddelen van het onder feit 1 bewezenverklaarde te worden bezien, waardoor ook voldoende steunbewijs aanwezig is voor feit 3. Dit leidt ertoe dat de rechtbank ook de aanranding van [Slachtoffer 1] wettig en overtuigend bewezen acht.

De bewezenverklaring

De rechtbank heeft geconstateerd dat gedurende de tenlastegelegde periode van feit 1 en feit 2 de wetgeving is gewijzigd doordat op 1 juli 2024 de Wet Seksuele Misdrijven is ingegaan. Deze wet vervangt de oude titel 'Misdrijven tegen de zeden' in het Wetboek van Strafrecht. Derhalve zal de rechtbank voor de bewezenverklaring en de kwalificatie de feiten 1 en 2 opsplitsen in sub a en sub b, te weten de periode vóór en ná 1 juli 2024. De verdachte is hierdoor niet in zijn belangen geschaad.

De rechtbank acht bewezen dat de verdachte

Feit 1

in de periode van 5 februari 2023 tot en met 17 juni 2025 in de gemeente Venlo,

meermalen, (telkens)

sub a: in de periode van 5 februari 2023 tot en met 30 juni 2024, artikel 240b Wetboek van Strafrecht

gegevensdragers, te weten een telefoon (Apple iPhone 7) en computers (Apple Macbook 860904 en Apple Macbook 1814306), bevattende afbeeldingen van een seksuele gedraging, waarbij kinderen, die aan zijn, verdachtes, zorg en/of waakzaamheid waren toevertrouwd, die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet hadden bereikt, te weten [Slachtoffer 1] (geboren op [Geboortedatum slachtoffer 1] ) en [Slachtoffer 2] (geboren op [Geboortedatum slachtoffer 2] ), waren betrokken, heeft vervaardigd en in bezit heeft gehad

en

sub b: in de periode van 1 juli 2024 tot en met 17 juni 2025, artikel 252 Wetboek van Strafrecht

visuele weergaven met onmiskenbaar seksuele strekking, waarbij kinderen, die aan zijn, verdachtes, zorg en/of waakzaamheid waren toevertrouwd, die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet hadden bereikt, te weten [Slachtoffer 1] (geboren op [Geboortedatum slachtoffer 1] ) en [Slachtoffer 2] (geboren op [Geboortedatum slachtoffer 2] ), waren betrokken, heeft vervaardigd en/of in bezit heeft gehad, te weten foto’s, films en gegevensdragers, te weten telefoons (Apple iPhone 7 en Apple iPhone 13) en computers (Apple Macbook 860904 en Apple Macbook 1814306),

waarop te zien is dat:

die perso(o)n(en) poserend of in een pose is/zijn afgebeeld, waarbij

(visuele weergave 10, p. 195 en 207 pv en

visuele weergave 11, p. 195 en 207 pv en

visuele weergave 13, p. 195 en 208 pv en

visuele weergave 14, p. 195, 208 en 209 pv en

visuele weergave 15, p. 195 en 209 pv en

visuele weergave 16, p. 195 en 209 pv en

visuele weergave 17, p. 195 en 210 pv);

Feit 2:

in de periode van 4 maart 2017 tot en met 17 juni 2025 in de gemeente Venlo, meermalen, (telkens)

sub a: in de periode van 4 maart 2017 tot en met 30 juni 2024, artikel 240b Wetboek van Strafrecht

gegevensdragers, bevattende afbeeldingen - van een seksuele gedraging, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, was betrokken en/of schijnbaar was betrokken heeft verworven en/of in bezit heeft gehad en/of zich door middel van een geautomatiseerd werk of met gebruikmaking van een communicatiedienst de toegang daartoe heeft verschaft

en

sub b: in de periode van 1 juli 2024 tot en met 17 juni 2025, artikel 252 Wetboek van Strafrecht

visuele weergaven van seksuele aard en/of met onmiskenbaar seksuele strekking, waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaren nog niet had bereikt, was betrokken of schijnbaar was betrokken heeft verworven en/of in bezit heeft gehad en/of zich daartoe de toegang heeft verschaft

te weten een telefoon (Apple iPhone 7) en een USB-stick (Transcend), bevattende afbeeldingen en/of visuele weergaven van seksuele aard en/of met onmiskenbaar seksuele strekking, waarop te zien is dat:

die persoon het eigen geslachtsdeel met (een) vinger(s)/hand aanraakt

(visuele weergave 20, p. 196 en 211 pv)

en/of

die persoon in een pose is afgebeeld, waarbij door de wijze van kleden van die persoon nadrukkelijk het geslachtsdeel van die persoon in beeld wordt gebracht

(visuele weergave 22, p. 196 en 212 pv);

Feit 3:

Omstreeks 25 mei 2025 in de gemeente Venlo, eenmaal, met een kind, dat aan zijn, verdachtes, zorg en/of waakzaamheid was toevertrouwd, te weten [Slachtoffer 1] (geboren op [Geboortedatum slachtoffer 1] ), een seksuele handeling heeft verricht, te weten het voelen aan en/of betasten en/of strelen van/over het geslachtsdeel van die [Slachtoffer 1] .

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. De verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd aan de verdachte een gevangenisstraf van 30 maanden op te leggen, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met daaraan verbonden een proeftijd van 5 jaren. Aan het voorwaardelijk deel van de straf dienen de bijzondere voorwaarden te worden verbonden als omschreven in het reclasseringsadvies van 9 oktober 2026. Het daarin opgenomen contactverbod dient betrekking te hebben op [Slachtoffer 1] en [Slachtoffer 2] .

De officier van justitie heeft voorts gevorderd de schorsing van de voorlopige hechtenis op te heffen bij vonnis.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de reeds ingezette behandeling van de verdachte bij De Rooyse Wissel niet moet worden doorkruist. De raadsman heeft daarom bepleit om aan de verdachte geen gevangenisstraf op te leggen waarvan het onvoorwaardelijk gedeelte langer is dan het ondergane voorarrest. Naast een voorwaardelijke gevangenisstraf met de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden kan ter vergelding eventueel een fikse taakstraf worden opgelegd.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

De verdachte heeft gedurende ongeveer twee jaren kinderporno vervaardigd van zijn twee achterneefjes waar hij veel op paste en die regelmatig bij hem kwamen logeren en die dus aan zijn zorg waren toevertrouwd. Voorts heeft hij één van die achterneefjes, die toen 13 jaar oud was, aangerand. De verdachte heeft daarnaast 74 kinderpornografische afbeeldingen in bezit gehad gedurende een periode van ongeveer acht jaren. Hieronder zijn ook begrepen de afbeeldingen die hijzelf van zijn achterneefjes had gemaakt.

De verdachte had een goed contact met zijn nicht en haar kinderen kwamen veel bij hem thuis en bleven regelmatig logeren. In de periode dat zijn twee achterneefjes [Slachtoffer 1] en [Slachtoffer 2] in de pubertijd kwamen, heeft de verdachte hen gefilmd in de badkamer met een oude mobiele telefoon verstopt in een doos. Dit deed hij wanneer ze bij hem logeerden en onder de douche gingen. Die opnamen van hun onderlichaam heeft hij bewerkt en op meerdere gegevensdragers opgeslagen. Toen de verdachte deze telefoon aan [Slachtoffer 1] had gegeven, werd de toen 13-jarige [Slachtoffer 1] met de filmpjes, die waren opgeslagen in een verborgen map, geconfronteerd. De verdachte heeft [Slachtoffer 1] ook betast -over zijn kleding- aan zijn geslachtsdeel, terwijl [Slachtoffer 1] in bed naast verdachte lag te slapen.

De verdachte heeft door zijn handelen inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van deze jonge jongens. Uit de slachtofferverklaring van hun moeder blijkt de boosheid en verdriet omdat zij en de jongens verdachte volledig vertrouwden terwijl de verdachte de bevrediging van zijn eigen lustgevoelens heeft gesteld boven het welzijn van [Slachtoffer 1] en [Slachtoffer 2] . De verdachte heeft door zijn handelen op een indringende wijze inbreuk gemaakt op de privacy en persoonlijke levenssfeer van de slachtoffers. Hij heeft zich niet bekommerd om de schadelijke gevolgen van zijn handelen voor de minderjarige jongens. De vertrouwensband die er tussen hem en de jongens en hun moeder bestond, heeft hij ernstig aangetast en hij heeft misbruik gemaakt van de positie die hij als oppas- en logeeroom had.

De verdachte had verder kinderpornografische afbeeldingen die hij op het internet had opgezocht, in bezit. Ook dit is een ernstig feit. Bij de vervaardiging van kinderporno worden kinderen immers seksueel misbruikt en geëxploiteerd met alle traumatische gevolgen voor deze kinderen. Door het bezit hiervan houdt de verdachte deze markt en de vraag naar kinderpornografisch materiaal in stand.

Persoon van de verdachte

Psycholoog [Naam psycholoog] heeft onderzoek gedaan naar de persoon van verdachte. Hierbij dient opgemerkt te worden dat de psycholoog alleen gerapporteerd heeft op basis van het filmen van [Slachtoffer 1] en [Slachtoffer 2] en het bezit van deze filmpjes en de daaruit vervaardigde afbeeldingen en dat uit het rapport niet blijkt dat de psycholoog bekend was met de verdenking van het bezit van ander kinderpornografisch materiaal en de aanranding van [Slachtoffer 1] . In het rapport zijn onder meer de volgende bevindingen door de psycholoog gedaan, zakelijk weergegeven:
De verdachte lijdt aan een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met borderline en narcistische trekken. Deze stoornis was ook aanwezig ten tijde van het tenlastegelegde. De verdachte besloot zijn neefjes heimelijk te filmen terwijl zij in de badkamer waren. De verdachte heeft door zijn persoonlijkheidsstoornis een gebrek aan empathie en gaat vooral van zichzelf en zijn eigen behoeftes uit. Hij stond daardoor onvoldoende stil bij de inbreuk die hij op de privacy van zijn neefjes maakte. Hij kwam echter niet impulsief tot het tenlastegelegde. Verdachte had voldoende sturingsmogelijkheden en had ook anders kunnen handelen. Rapporteur adviseert hem het tenlastegelegde volledig toe te rekenen.
Het recidiverisico wordt als laag ingeschat. Hij is bereid om in behandeling te gaan en om mee te werken aan een toezicht. Er wordt geen zorg- en/of behandeltraject geadviseerd.

Uit het reclasseringsadvies van 9 oktober 2026 blijkt dat in het kader van de schorsingsvoorwaarden in november 2025 een intake heeft plaatsgevonden bij De Rooyse Wissel ambulant behandelen en er een behandeltraject is opgestart. In de stukken van de regiebehandelaar staat dat, naast de door pro Justitia-rapporteur gestelde diagnoses, verdachte vanaf zijn voorarrest psychische klachten heeft (zoals angst en somberheid) die passen bij een depressieve stoornis (recidiverende episode - matig). Tevens worden (duidelijke) aanwijzingen voor een seksuele aantrekkingskracht tot jongere jongens gezien. Het is nog te vroeg in het behandeltraject om hier een diagnose aan te koppelen, maar er wordt wel vermoed dat sprake is van een parafiele stoornis. De delictanalyse, uitgevoerd door De Rooyse Wissel ambulant behandelen is nog niet afgerond. Hierdoor kunnen er nog geen definitieve uitspraken worden gedaan over delictgerelateerde factoren, risicofactoren en het recidiverisico. Wel bestaat bij De Rooyse Wissel de indruk dat behandeling van de al vastgestelde problematiek relevant is. De behandelaar ziet meerwaarde in behandeling, ongeacht of uiteindelijk sprake blijkt van een specifieke seksuele of parafiele stoornis. Behandeling zal sowieso een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het verminderen van het risico op toekomstig grensoverschrijdend gedrag, zo wordt aangegeven. Als beschermende factoren ziet de reclassering de bereidheid van de verdachte om een behandeling te volgen en de openheid die hij begint te geven over de seksuele aantrekkingskracht die hij voelt voor minderjarige jongens die zich in de puberteit begeven.
Op basis van de huidige informatie kan het risico op recidive nog niet volledig worden ingeschat. Wel is er al zicht op een aantal delictgerelateerde en klinisch relevante factoren die aandacht behoeven. Op basis hiervan wordt ingeschat dat wel sprake is van een zeker recidiverisico waarvoor toezicht en behandeling binnen een forensisch kader aangewezen is.
Om recidive te voorkomen adviseert de reclassering een ambulante behandeling gericht op psychische problematiek, cognitieve vaardigheden, sociale vaardigheden en seksueel grensoverschrijdend gedrag. De reclassering adviseert bij een veroordeling een (deels) voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden op te leggen.

Strafmodaliteit

Gelet op de ernst van de feiten is naar het oordeel van de rechtbank enkel oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Bij de bepaling van de duur van de gevangenisstraf heeft de rechtbank acht geslagen op straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd en komt daarom tot een lagere straf dan door de officier van justitie is geëist. Daarbij heeft de rechtbank ook de proceshouding van de verdachte in aanmerking genomen, waarbij hij van meet af aan de gedragingen waarvan hij werd verdacht heeft bekend en behandeling heeft gezocht voor de persoonlijke problemen waarmee hij kampt. De rechtbank heeft ter terechtzitting een man gezien die vanuit zijn perspectief spijt betuigt voor wat hij heeft gedaan en die vermoedelijk/mogelijk langdurig behandeling nodig heeft om de manier waarop hij is omgegaan met innerlijke problematiek te hanteren en mogelijk te veranderen. De inzet die de verdachte hierbij bereid lijkt te geven, weegt de rechtbank mee bij haar strafbepaling

De rechtbank ziet voorts aanleiding de gevangenisstraf deels voorwaardelijk op te leggen en daaraan voorwaarden te verbinden. Dat voorwaardelijke deel moet van langere duur zijn, zodat er voldoende ruimte is voor nader onderzoek naar de persoon van de verdachte en voor behandeling van de verdachte. De rechtbank acht daarom een lange proeftijd noodzakelijk als stok achter de deur om te zorgen dat de verdachte aan de benodigde behandeling blijft meewerken. Een taakstraf, zoals door de raadsman bepleit, vindt de rechtbank in dit geval niet passend gelet op de ernst van de feiten.

Conclusie

Alles afwegende, zal de rechtbank een gevangenisstraf opleggen voor de duur van 12 maanden met aftrek van de periode die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 5 jaren.

Aan het voorwaardelijk deel zal de rechtbank de bijzondere voorwaarden verbinden zoals geadviseerd door de reclassering, te weten: meldplicht bij reclassering, ambulante behandeling, contactverbod met de slachtoffers en vermijden van digitale omgevingen seksueel kindermisbruik.

De rechtbank acht geen termen aanwezig thans de schorsing van de voorlopige hechtenis op te heffen. Het mogelijke gevaar op herhaling kan voldoende worden beteugeld door de voorwaarden die aan de schorsing zijn verbonden. Dat houdt in dat de schorsing met de daaraan verbonden voorwaarden doorloopt.

De vordering van [Slachtoffer 1]

De benadeelde partij [Slachtoffer 1] vordert een schadevergoeding van € 6.500,00 euro ter vergoeding van immateriële schade die is veroorzaakt door de feiten 1 en 3.

De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat de verdachte feiten 1 en 3 heeft gepleegd. Dit betekent ook dat hij onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de benadeelde partij en hij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden.

Immateriële schade

Namens de benadeelde partij is aangevoerd dat hij nadelige (psychische) gevolgen heeft

ondervonden van het bewezenverklaarde handelen van verdachte.

De aard en de ernst van de normschending door verdachte brengen naar het oordeel van de rechtbank mee dat de relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zo voor de hand liggen, dat sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze dan door lichamelijk letsel of aantasting in zijn eer of goede naam. Gelet op alle omstandigheden en de bedragen die in vergelijkbare gevallen zijn toegekend, acht de rechtbank de door de benadeelde partij gevorderde schadevergoeding tot een bedrag van € 2.500,00 billijk. Deze zal worden toegewezen. De benadeelde partij zal voor het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard.

Wettelijke rente en schadevergoedingsmaatregel

Tevens zal de rechtbank verdachte veroordelen tot betaling van de wettelijke rente vanaf

17 juni 2025, zijnde de laatste dag van de bewezenverklaarde periode, tot aan de dag van volledige voldoening.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.

De vordering van [Slachtoffer 2] [Slachtoffer 1]

De benadeelde partij [Slachtoffer 2] vordert een schadevergoeding van € 4.000,00 euro ter vergoeding van immateriële schade die is veroorzaakt door feit 1.

De rechtbank heeft hiervoor overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat de verdachte feit 1 heeft gepleegd. Dit betekent ook dat hij onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de benadeelde partij en hij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden.

Immateriële schade

Namens de benadeelde partij is aangevoerd dat hij nadelige (psychische) gevolgen heeft

ondervonden van het bewezenverklaarde handelen van verdachte.

De aard en de ernst van de normschending door verdachte brengen naar het oordeel van de rechtbank mee dat de relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zo voor de hand liggen, dat sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze dan door lichamelijk letsel of aantasting in zijn eer of goede naam. Gelet op alle omstandigheden en de bedragen die in vergelijkbare gevallen zijn toegekend, acht de rechtbank de door de benadeelde partij gevorderde schadevergoeding tot een bedrag van € 1.500,00 billijk. Deze zal worden toegewezen. De benadeelde partij zal voor het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard.

Wettelijke rente en schadevergoedingsmaatregel

Tevens zal de rechtbank verdachte veroordelen tot betaling van de wettelijke rente vanaf

17 juni 2025, zijnde de laatste dag van de bewezenverklaarde periode, tot aan de dag van volledige voldoening.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.