Veroordeling voor afpersing in vereniging. Gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden en oplegging van…

Inleiding

Deze strafzaak vindt haar oorsprong in een zakelijk geschil tussen aangever [aangever] enerzijds en de verdachte en zijn medeverdachte [medeverdachte 1] anderzijds, dat verband houdt met hun gezamenlijke onderneming [bedrijf 2] . Op 22 oktober 2024 heeft in een loods aan de [adres 2] in Zoetermeer een ontmoeting plaatsgevonden waarbij is gesproken over geldbedragen die [aangever] volgens [medeverdachte 1] en de verdachte nog aan hen verschuldigd was. Aansluitend is [aangever] met een aantal personen vanaf de loods naar Amsterdam gereden, waar hij een geldbedrag heeft opgehaald. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen worden vier personen vervolgd voor afpersing in vereniging: de verdachte en zijn medeverdachten [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] en [medeverdachte 3] .

Volgens [aangever] is hij in de loods door de verdachten mishandeld en bedreigd en is hij onder dwang bewogen tot het overmaken van geld en het ophalen van een contant geldbedrag in Amsterdam. De vier verdachten hebben dit grotendeels betwist. De aanwezigheid van [medeverdachte 3] in de loods wordt door alle vier de verdachten ontkend.

De andere drie verdachten hebben – kort samengevat – verklaard dat sprake was van een hoogoplopende discussie over het zakelijke geschil, waarbij zij weliswaar blijk gaven van hun boosheid en met stemverheffing spraken, maar waarbij geen fysiek geweld is gebruikt en geen bedreigingen zijn geuit. Medeverdachte [medeverdachte 2] heeft wel erkend [aangever] eenmaal met een vuist te hebben geslagen.

De verklaringen over hetgeen zich op 22 oktober 2024 heeft afgespeeld, lopen daarmee wezenlijk uiteen. Bij de beoordeling van het ten laste gelegde komt dan ook in belangrijke mate betekenis toe aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [aangever] en de mate waarin deze steun vindt in de overige bewijsmiddelen.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde. Volgens haar is de verklaring van aangever betrouwbaar en wordt deze bevestigd door de verklaringen van de verdachte zelf, de verklaringen van zijn medeverdachten, het letsel dat bij aangever is vastgesteld en de tapgesprekken. De verdachte heeft bewust en nauw samengewerkt met zijn medeverdachten om het geld van aangever te verkrijgen, en aangever heeft dat geld overgemaakt en afgegeven omdat hij daartoe door geweld en bedreiging met geweld werd gedwongen. Dat de verdachte en zijn medeverdachten mogelijk recht hadden op enige betaling, staat volgens de officier van justitie aan het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling niet in de weg, nu zij met hun handelen de grenzen van het maatschappelijk betamelijke in vergaande mate hebben overschreden.

De verdediging heeft integrale vrijspraak bepleit. Daartoe is aangevoerd dat de verklaringen van aangever op essentiële onderdelen tegenstrijdig en onbetrouwbaar zijn, het medische bewijs onvoldoende steun biedt voor de gestelde geweldshandelingen en de historische verkeersgegevens, telefoontaps en overige dossierstukken de betrokkenheid van de verdachte onvoldoende ondersteunen. Voorts heeft de verdediging betoogd dat niet kan worden vastgesteld dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het ten laste gelegde geweld dan wel de bedreiging daarmee, dat het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling ontbrak en dat geen sprake was van een bewuste nauwe samenwerking tussen hem en zijn medeverdachten.

De rechtbank heeft de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden in de bijlage opgenomen.

De betrouwbaarheid van de verklaring van aangever

De rechtbank acht de verklaring van aangever [aangever] betrouwbaar. Aangever heeft gedetailleerd en op de essentiële onderdelen consistent verklaard over hetgeen zich op 22 oktober 2024 in het bedrijfspand aan de [adres 2] te Zoetermeer heeft afgespeeld en over de daarop volgende rit naar Amsterdam. Zijn verklaring vindt op wezenlijke onderdelen steun in de overige bewijsmiddelen, waaronder de verklaring van de verdachte zelf.

De verdachte heeft op de terechtzitting bevestigd dat hij op 22 oktober 2024 in de loods aanwezig was, dat hij samen met [medeverdachte 1] aan tafel een gesprek met aangever heeft gevoerd waarin aangever werd verweten dat hij de onderneming had “belazerd” en “genaaid”, dat [medeverdachte 2] en [naam 1] zich in dezelfde ruimte bevonden, dat hij een factuur heeft opgemaakt voor het bedrag dat aangever schuldig zou zijn, dat aangever in hun bijzijn het geld heeft overgemaakt, dat aangever vervolgens met de verdachte, [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] naar Amsterdam is gereden en dat daar € 5.000,00 is ontvangen van een opdrachtgever van aangever. De verklaring van de verdachte komt wat betreft de gang van zaken, de aanwezigen in de loods, het tussen de verdachte en aangever bestaande zakelijke conflict en de onenigheid over geld, de betalingen en de rit naar Amsterdam dus in grote mate overeen met die van aangever. De verschillen zitten met name in de vragen of geweld is gebruikt tegen aangever en of hij met geweld is bedreigd. Op dat punt vindt de verklaring van aangever steun in de overige bewijsmiddelen, en die van de verdachte niet.

De verklaring van aangever over het door de verdachten gebruikte geweld vindt steun in het SEH-verslag, waarin licht traumatisch hersenletsel, zwelling links van de oogkas en drukpijn aan de linkerzijde van de kaak zijn vastgesteld. De drukpijn aan de kaak past bij de door de medeverdachte [medeverdachte 2] erkende vuistslag, die naar zijn zeggen “op de kaak, net onder het oor” was. Dat er daarnaast letsel is geconstateerd bij de oogkas, wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht van aangever. De verdachte heeft zelf ook verklaard dat aangever tijdens de rit naar Amsterdam zodanige hoofdpijn had dat tweemaal bij een tankstation is gestopt om paracetamol te kopen. Dat past bij het hersenletsel dat diezelfde dag is vastgesteld en niet bij een gesprek dat volgens de verdachte hooguit “met een hardere stem” is gevoerd.

De tapgesprekken van 25 oktober 2024 bieden eveneens steun voor de verklaring van aangever. In een gesprek met aangever bevestigt medeverdachte [medeverdachte 2] dat aangever klappen heeft gekregen omdat “iedereen boos werd” vanwege aangevers vermeende leugens. Wanneer aangever hem confronteert met het zeil, de stoel en de hamer die [medeverdachte 2] op verzoek van een medeverdachte heeft aangereikt, weerspreekt [medeverdachte 2] dat scenario niet. Hij stelt slechts dat aangever niet met de hamer is geraakt. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze reactie van [medeverdachte 2] slechts worden opgevat als een impliciete erkenning van het slaan met de hamer op de stoel waarop aangever zat. In het direct daarop volgende gesprek met [naam 1] erkent [medeverdachte 2] dat hij aangever een klap heeft gegeven en blijkt dat ook [naam 1] van het incident op de hoogte was.

Voorts sluiten de bij de doorzoeking aangetroffen hamers, de stoel met folie om de poten en het bubbeltjesplastic aan bij onderdelen van de verklaring van aangever. Deze voorwerpen bewijzen op zichzelf niet dat zij zijn gebruikt op de door aangever beschreven wijze, maar vormen in samenhang met de overige bewijsmiddelen aanvullende steun voor diens verklaring. Transactiegegevens bevestigen ten slotte dat op 22 oktober 2024 vanaf de rekening van [bedrijf 1] – die op naam van de partner van aangever staat – € 11.855 is overgemaakt naar de rekening van [bedrijf 2] B.V. – de gezamenlijke onderneming van aangever, de verdachte en zijn medeverdachte [medeverdachte 1] . Diezelfde dag zijn de betaalkaarten van aangever als rekeninghouder van laatstgenoemde rekening gedeactiveerd.

De raadsman heeft gewezen op tegenstrijdigheden in de verklaringen van aangever, onder meer wat betreft de uitnodiging voor 22 oktober 2024, de rol van de afzonderlijke aanwezigen, de aanleiding voor de rit naar Amsterdam en het beperkte letsel. Die omstandigheden vragen om behoedzaamheid, maar maken de verklaring van aangever naar het oordeel van de rechtbank niet onbetrouwbaar. De verschillen betreffen details van een gebeurtenis die zich snel voltrok en waardoor aangever overweldigd zal zijn geweest. Over de kern van het gebeurde – de klappen, de stoel op het folie, de hamer, de overboeking onder dwang en de rit naar Amsterdam – heeft aangever op verscheidene momenten gelijk verklaard, en juist die kern wordt bevestigd door bewijsmiddelen die niet van aangever zelf afkomstig zijn. Dat het letsel beperkt is gebleven, betekent niet dat er geen klappen zijn gevallen. Immers, het in het ziekenhuis geconstateerde letsel wijst op meerdere krachtinwerkingen in het gezicht (op de oogkas en de kaak) van aangever. Bovendien is licht traumatisch hersenletsel vastgesteld.

Tussenconclusie

De rechtbank acht de verklaring van aangever dan ook betrouwbaar en zal deze voor het bewijs gebruiken.

Medeplegen

De rechtbank stelt voorop dat voor medeplegen sprake moet zijn van een bewuste nauwe samenwerking, waarbij de materiële en/of intellectuele bijdrage van de verdachte aan het strafbare feit van voldoende gewicht moet zijn geweest. Niet vereist is dat vooraf uitdrukkelijke afspraken zijn gemaakt, noch dat de verdachte zelf geweld heeft gebruikt.

Uit de bewijsmiddelen volgt over de rol van de verdachte het volgende. De verdachte was samen met aangever en [medeverdachte 1] eigenaar van [bedrijf 2] B.V. Naar zijn zeggen had hij aangever maanden eerder al gevraagd om een overzicht van betalingen voor werk dat voor rekening van All Business verricht was, en die aangever zou hebben ontvangen maar niet afgedragen. Omdat aangever dit overzicht niet verschafte, was hem gevraagd op 22 oktober 2024 naar de loods in Zoetermeer te komen. Daar voerde hij – samen met [medeverdachte 1] – een gesprek met aangever, waarin aangever werd verweten de onderneming te hebben belazerd en waarin, zo volgt uit de verklaring van aangever, werd geëist dat hij All Business betaalde wat hij de onderneming schuldig was. Tijdens datzelfde gesprek is aangever geslagen, door verscheidene personen in zijn gezicht geslagen terwijl werd gezegd dat hij moest betalen, op een stoel op folie gezet en met een hamer bedreigd, alles in diezelfde ruimte in de loods. De verdachte heeft zich daarvan niet gedistantieerd, maar heeft vervolgens de factuur opgemaakt op basis waarvan aangever onder dreiging een bedrag van € 11.855 naar de rekening van [bedrijf 2] heeft overgemaakt. Daarna is hij, toen aangever onder dreiging had verklaard dat hij nog

€ 5.000,00 bij een klant kon ophalen, samen met hem en [medeverdachte 1] in de bus van aangever naar Amsterdam gereden om dat geld op te halen. De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij [medeverdachte 1] uitdrukkelijk heeft gevraagd mee te gaan omdat, aangever in de bus “niet weg kon” en zij dan verder konden praten over wat aangever hun had aangedaan.

De bijdrage van de verdachte was daarmee aanzienlijk: hij had er belang bij dat aangever betaalde, hij voerde het gesprek waarin betaling werd geëist, hij verschafte de factuur voor de overboeking en hij heeft het ophalen van het contante geld georganiseerd en begeleid. Dat hij zelf geen klap heeft uitgedeeld en de hamer niet heeft gehanteerd, doet aan het gewicht van zijn bijdrage niet af. Het geweld en de bedreiging zijn gebruikt om zijn eis dat aangever betaalde kracht bij te zetten.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang bezien bewezen dat de verdachte bewust nauw heeft samengewerkt met zijn medeverdachten en dat zijn bijdrage van voldoende gewicht was om hem als medepleger van de afpersing aan te merken.

Het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling

De verdachte heeft verklaard dat aangever € 50.000,- aan de onderneming en € 10.000,- aan [medeverdachte 1] moest terugbetalen en dat de betaling tegenover een door hem opgemaakte factuur stond. Voor zover de verdediging daarmee heeft willen betogen dat het oogmerk van wederrechtelijke bevoordeling ontbreekt, overweegt de rechtbank als volgt.

De rechtbank betrekt bij haar beoordeling het zogenoemde Dreigbriefarrest (HR 9 februari 1971, ECLI:NL:HR:1971:AB4227). Een vermeende aanspraak op een geldbedrag, ook een zakelijke, rechtvaardigt niet dat betaling door middel van geweld of bedreiging wordt afgedwongen. Of [bedrijf 2] of [medeverdachte 1] daadwerkelijk een vordering op aangever had, en zo ja tot welk bedrag, kan daarom in het midden blijven. De rechtbank acht bewezen dat het oogmerk van de verdachte was gericht op de wederrechtelijke bevoordeling van hemzelf en/of een ander, te weten zijn compagnon [medeverdachte 1] .

De rit naar Amsterdam

De verdachte heeft verklaard dat aangever vrij was om uit te stappen, dat onderweg tweemaal is gestopt om drinken en paracetamol te kopen en dat hij en zijn medeverdachten slechts meereden om aangever te helpen en omdat aangever daarna niet meer naar Zoetermeer hoefde terug te rijden.

De rechtbank volgt de verdachte hierin niet. Aangever heeft het geld dat hij tegoed had van zijn opdrachtgever [naam 2] niet spontaan aangeboden, maar daarover gesproken nadat hem, na de eerste overboeking en onder voortdurende dreiging met de hamer en met de mededeling dat hij anders “in een kofferbak zou verdwijnen”, te verstaan was gegeven dat er meer geld moest komen. Vervolgens is aangever, nadat hij door de verdachten was geslagen en bedreigd, met de verdachte en zijn medeverdachte [medeverdachte 1] in zijn eigen bus gestapt. [medeverdachte 2] en [naam 1] volgden in een een andere auto.. De verdachte heeft zelf verklaard waarom hij wilde dat ook [medeverdachte 1] meeging: in de auto kon aangever “niet weg” en konden zij verder praten over wat hij hen had aangedaan. Die verklaring bevestigt dat de rit ertoe diende aangever onder controle te houden totdat het geëiste geld was opgehaald, en weerspreekt dat aangever vrij was te gaan waarheen hij wilde. Dat onderweg drinken en paracetamol zijn gekocht, doet daaraan niet af. De omstandigheid dat [naam 2] bij aankomst geen zichtbaar letsel of zichtbare angst heeft waargenomen, is niet doorslaggevend, nu het medisch verslag letsel beschrijft en het ontbreken van uiterlijk waarneembare angst niet uitsluit dat aangever handelde onder invloed van de kort daarvoor geuite en tijdens de rit voortgezette bedreigingen.

De rechtbank acht op grond van de bewijsmiddelen in onderlinge samenhang bezien bewezen dat aangever onder bedreiging naar Amsterdam is gegaan en dat de afgifte van € 5.000,- het gevolg was van de door de verdachte en zijn medeverdachten toegepaste dwang.

Conclusie

Op grond van het voorgaande, in onderlinge samenhang bezien, acht de rechtbank het ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank is van oordeel dat dit feit wettig en overtuigend is bewezen en verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

hij op 22 oktober 2024 in Nederland tezamen en in vereniging met anderen, met het oogmerk om zich en/of een ander wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en bedreiging met geweld [aangever] heeft gedwongen tot de afgifte van een geldbedrag van ongeveer 11.855 euro en een geldbedrag van 5.000 euro, die aan die [aangever] en [bedrijf 1] toebehoorden, door

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van achttien maanden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. Ook dient aan de verdachte een vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (Sr) te worden opgelegd, inhoudende een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor Purmerend voor de duur van drie jaren, waarbij voor elke overtreding een week hechtenis wordt opgelegd, met voor elk van beide verboden een maximum per soort verbod van zes maanden en deze maatregel dadelijk uitvoerbaar te verklaren.

De verdediging heeft verzocht bij een eventuele strafoplegging rekening te houden met de reeds ondergane voorlopige hechtenis van 193 dagen, de persoonlijke omstandigheden van de verdachte en het feit dat hij zich gedurende de schorsing van zijn voorlopige hechtenis aan de voorwaarden heeft gehouden en niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen. De verdediging heeft primair verzocht een gevangenisstraf op te leggen die niet langer duurt dan de reeds ondergane voorlopige hechtenis en subsidiair een deels voorwaardelijke gevangenisstraf, eventueel in combinatie met een taakstraf.

Na te melden straf en maatregel zijn in overeenstemming met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en zijn gegrond op de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken.

De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan afpersing. Daarbij hebben zij geweld gebruikt en bedreigingen met geweld geuit tegen aangever. De verdachte en zijn mededaders hebben aangever onder mee geslagen en gedwongen geldbedragen over te maken en af te geven. Daarbij is ook gedreigd met een hamer en is aangever voorgehouden dat hem ernstig geweld zou worden aangedaan als hij niet zou betalen. Hierdoor is aangever bewogen een aanzienlijk geldbedrag over te maken en met de verdachte en twee van zijn mededaders naar Amsterdam te rijden om daar nog een geldbedrag op te halen en af te geven.

De rechtbank rekent de verdachte dit handelen zwaar aan. De verdachte en zijn mededaders hebben op gewelddadige en intimiderende wijze hun wil aan aangever opgelegd om geld te verkrijgen. Daarmee hebben zij een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit, de persoonlijke vrijheid en het gevoel van veiligheid van aangever. Dat de afpersing plaatsvond tegen de achtergrond van een zakelijk geschil en een vermeende betalingsverplichting, doet aan de ernst van het handelen niet af. Een dergelijk geschil had op een beschaafde manier, door middel van een civiele juridische procedure, moeten worden opgelost. De verdachte en zijn mededaders hebben in plaats daarvan het recht in eigen hand genomen. Op de terechtzitting heeft de verdachte ieder geweld ontkend, de gang van zaken gepresenteerd als een zakelijk gesprek en aangever verweten dat hij “ons heeft genaaid”. Van enig inzicht in het laakbare van zijn handelen of in wat aangever is aangedaan, is de rechtbank niet gebleken.

Strafblad en persoon van de verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 17 september 2026 en constateert dat daar geen relevante recente veroordelingen op staan.

De rechtbank heeft voorts kennisgenomen van het reclasseringsadvies over de verdachte van 29 oktober 2025, maar omdat het rapport een jaar oud is, zal de rechtbank dit niet meenemen in haar overwegingen. De verdachte heeft op de terechtzitting verklaard dat hij een eigen bedrijf en een gezin heeft. De rechtbank houdt er rekening mee dat de verdachte sinds de schorsing van de voorlopige hechtenis in mei 2025 heeft voldaan aan de daaraan verbonden voorwaarden en dat hij in die periode niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen.

De op te leggen straf

De rechtbank zoekt bij de bepaling van de strafmodaliteit en strafmaat doorgaans aansluiting bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Nu die oriëntatiepunten voor onderhavig feit ontbreken, zal de rechtbank met name aansluiting zoeken bij wat in vergelijkbare gevallen wordt opgelegd.

Gezien de ernst van het feit is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden volstaan met een lichtere of andere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt. Een straf gelijk aan de duur van het voorarrest, zoals primair door de verdediging bepleit, zou geen recht doen aan de ernst van het feit en aan de rol van de verdachte daarin. Ook voor een deels voorwaardelijke gevangenisstraf, al dan niet in combinatie met een taakstraf, ziet de rechtbank geen ruimte. Dat de verdachte zich gedurende de schorsing aan de voorwaarden heeft gehouden en een bedrijf en een gezin heeft, heeft de rechtbank in zijn voordeel meegewogen, maar rechtvaardigt niet dat wordt volstaan met een straf zoals door de verdediging bepleit.

De rechtbank acht, alles afwegende, een gevangenisstraf van twaalf maanden passend en geboden, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.

Voor oplegging van een voorwaardelijk strafdeel ziet de rechtbank geen aanleiding.

Vrijheidsbeperkende maatregel 38v Sr

De rechtbank ziet, ter voorkoming van (vergelijkbare) strafbare feiten, voorts aanleiding om op grond van artikel 38v Sr een vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen, inhoudende een contactverbod ten aanzien van [aangever] . Het doel van deze maatregel is beveiliging van de maatschappij en voorkoming van strafbare feiten. De rechtbank legt de maatregel op omdat er rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich anderszins belastend jegens aangever zal gedragen. Het zakelijke geschil tussen verdachte en aangever dat tot het feit heeft geleid, bestaat nog steeds. De verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat aangever nog aanzienlijke bedragen aan de onderneming en aan [medeverdachte 1] verschuldigd is en dat aangever hem en zijn compagnon heeft “genaaid”. Aangever is bij de afpersing bovendien voorgehouden dat hij “nog niet van hen af was”. De rechtbank zal geen locatieverbod opleggen, omdat niet is gebleken dat de verdachte aangever daar heeft opgezocht en het contactverbod afdoende moet zijn om te voorkomen dat de verdachte aangever benadert.

De maatregel zal gelden voor de duur van drie jaren en voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, zal vervangende hechtenis worden toegepast voor de duur van een week, met een maximum van zes maanden.

Nu het geschil dat tot het bewezen verklaarde feit heeft geleid nog steeds bestaat, de verdachte aangever daarvoor ook op de terechtzitting nog verantwoordelijk houdt en aangever is voorgehouden dat de verdachten nog niet met hem klaar waren, moet er naar het oordeel van de rechtbank ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen dan wel zich belastend zal gedragen jegens aangever. Gelet hierop zal de rechtbank, overeenkomstig het vierde lid van artikel 38v Sr, bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Voorlopige hechtenis

De voorlopige hechtenis is bij beslissing van 15 mei 2025 van deze rechtbank geschorst met ingang van 16 mei 2025 tot het moment dat einduitspraak wordt gedaan in deze strafzaak. Dit betekent dat de schorsing met ingang van de uitspraak zal eindigen. De omstandigheden die eerder hebben geleid tot schorsing van de voorlopige hechtenis zijn op dit moment onveranderd. Daarom zal de rechtbank de voorlopige hechtenis opnieuw schorsen met ingang van de datum van de uitspraak en onder deels dezelfde voorwaarden als gesteld bij de beslissing van 15 mei 2025.

De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen, met vermeerdering met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit dus vraagt om afwijzing, dan wel niet-ontvankelijkheid van de vorderingen van de benadeelde partijen. Daarnaast zijn de vorderingen te complex voor de behandeling door de strafrechter. Wat betreft de materiële posten in de beide vorderingen refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van het immateriële deel van de vordering van [aangever] vraagt de verdediging deze te matigen.

De vordering van [bedrijf 1]

De vordering van [aangever]