Socialezekerheidsrecht

Beroep tegen afwijzing WW-aanvraag ongegrond. Eiser was niet verzekerd voor de WW.

Rechtbank Gelderland, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
27 oktober 2026
Zaaknummer
ARN 24/4555
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:8266
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Beroep tegen afwijzing WW-aanvraag ongegrond. Eiser was niet verzekerd voor de WW.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: ARN 24/4555

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 27 oktober 2026

in de zaak tussen

[eiser] , uit [plaats] , eiser

(gemachtigde: mr. M.J. Jacobs-Hellebrekers),

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, UWV

(gemachtigde: [gemachtigde] ).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) per 9 augustus 2023. Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het UWV een juiste beslissing genomen heeft. Eiser krijgt daarom geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft een aanvraag ingediend voor een WW-uitkering. Het UWV heeft deze aanvraag met het besluit van 3 oktober 2023 afgewezen. Met het bestreden besluit van 24 mei 2024 op het bezwaar van eiser is het UWV bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het UWV heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

2.2.

De rechtbank heeft het beroep op 25 maart 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van het UWV. Daarna is het onderzoek gesloten.

2.3.

Omdat het onderzoek naar het oordeel van de rechtbank niet volledig is geweest, heeft de rechtbank het onderzoek op 30 maart 2026 heropend. Daarbij heeft zij het UWV in de gelegenheid gesteld om de verslagen in het telefoonregistratiesysteem aan de rechtbank te overleggen en in een begeleidend schrijven nader in te gaan op het beroep van eiser op het vertrouwensbeginsel.

2.4.

Het UWV heeft bij brief van 15 april 2026 gereageerd. Bij brief van 11 mei 2026 heeft eiser daarop gereageerd. Op 10 juni 2026 en 24 juni 2026 heeft het UWV nadere schriftelijke reacties ingebracht, waar eiser op 13 augustus 2026 op heeft gereageerd.

2.5.

Nadat beide partijen, nadat zij daartoe in de gelegenheid zijn gesteld, niet hebben aangegeven op een nadere zitting gehoord te willen worden, heeft de rechtbank het onderzoek op 28 september 2026 gesloten.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het bestreden besluit

3. De rechtbank gaat uit van de volgende feiten. Eiser heeft van 1 januari 2015 tot 9 augustus 2023 op basis van een zorgovereenkomst werkzaamheden verricht voor zijn [moeder] . Voor deze werkzaamheden heeft hij betalingen ontvangen vanuit een persoonsgebonden budget (pgb) op grond van de Wet langdurige zorg. Deze werkzaamheden zijn beëindigd na het overlijden van de moeder van eiser.

3.1.

Op 17 augustus 2023 heeft eiser een WW-aanvraag ingediend bij het UWV. Op verzoek van het UWV heeft eiser een afschrift van de Model zorgovereenkomst met een partner of familielid van 14 februari 2016 overgelegd. Daaruit blijkt, onder meer, dat de zorgovereenkomst op 1 maart 2016 is ingegaan en geldt voor onbepaalde tijd. De werkzaamheden die eiser verricht bestaan uit ADL-zorg, begeleiding en verpleegkundige zorg, gedurende 40 uur per week. Later is dit bijgesteld naar 35 uur per week. In de zorgovereenkomst wordt benadrukt dat het gaat om een overeenkomst van opdracht en geen arbeidsovereenkomst. Vervolgens heeft het UWV, met het besluit van 3 oktober 2023, de WW-aanvraag van eiser afgewezen. Het UWV kan eiser niet als werknemer beschouwen, omdat hij heeft gewerkt met een zorgovereenkomst voor iemand die een pgb ontvangt.

3.2.

In bezwaar heeft eiser zich op het standpunt gesteld, dat de zorgovereenkomst als arbeidsovereenkomst dient te worden bestempeld, omdat hij arbeid heeft verricht en hiervoor ook loon heeft ontvangen. Daarnaast is sprake geweest van een gezagsverhouding.

Vervolgens heeft de afdeling Verzekeringsplichtonderzoeken van het UWV in de bezwaarprocedure een onderzoek verricht naar de verzekeringsplicht van eiser. De bevindingen en conclusies zijn vastgelegd in het rapport van 23 mei 2024. Daaruit blijkt het volgende. Door of namens de moeder van eiser zijn geen loonaangiftes gedaan ten behoeve van eiser. In het kader van het onderzoek is, door middel van een door hem ingevulde vragenlijst, een verklaring van eiser over zijn werkzaamheden verkregen. Eiser heeft daarbij verklaard dat er sprake was van toezicht en controle op de kwaliteit en voortgang van de werkzaamheden. Dit gebeurde door telefonisch contact met de huisarts, de dochter (zus van eiser, tevens A-verpleegkundige), een werknemer van het zorgkantoor, een verpleegkundige en een wondverpleegkundige. Ook vonden er gesprekken en evaluaties plaats tussen eiser en deze personen. Eiser kon ter verantwoording worden geroepen met betrekking tot de wijze waarop hij de werkzaamheden uitvoerde. Als de overeenkomst met eiser verbroken zou worden, dan zou er een andere werknemer aangenomen worden. Eiser had niet de vrijheid om zonder bericht weg te blijven, later te komen of eerder weg te gaan. Hij kon zich niet zonder toestemming van de budgethouder of haar vertegenwoordiger (haar dochter) laten vervangen. De vervanger moest vergelijkbare kwaliteiten bezitten. Eiser had geen recht op loondoorbetaling bij ziekte en ook geen recht op vakantiedagen. De moeder van eiser hield graag zelf de regie in handen. In het rapport wordt geconcludeerd dat eiser, in de periode van 1 maart 2016 tot 9 augustus 2023, voor zijn werkzaamheden niet verplicht verzekerd was, op grond van artikel 3 van de Ziektewet, artikel 3 van de WW en artikel 8 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen.

De standpunten van partijen

4. Het UWV heeft aan het bestreden besluit – samengevat – het volgende ten grondslag gelegd. Eiser heeft per 9 augustus 2023 geen recht op WW-uitkering, omdat hij niet kan worden beschouwd als werknemer. Er was namelijk geen sprake van een privaatrechtelijke dienstbetrekking tussen hem en zijn moeder. Het UWV meent dat er wel sprake was van loon en arbeid, maar de gezagsverhouding tussen eiser en zijn moeder (pgb-budgethouder) ontbrak. Volgens rechtspraak van de Hoge Raad, hoeven persoonlijke verhoudingen een gezagsverhouding niet in de weg te staan. De Centrale Raad van Beroep (CRvB) hecht wel belang aan de invloed van een familieverhouding op de gezagsverhouding. Er is geen sprake van gezagsverhouding als de arbeidsverhouding wordt overheerst door de familieverhouding. De personen die de toezicht en controle uitvoerden, waren niet bevoegd om aan eiser instructies en aanwijzingen te geven die hij diende op te volgen. Ook waren zij niet bevoegd om een gezagsverhouding over eiser uit te oefenen. Uit de verklaringen die eiser tijdens de hoorzitting heeft afgelegd, blijkt dat de budgethouder in mindere mate een vorm van gezag uitoefende over hem. Echter blijkt uit de praktijk dat dit in zo'n kleine mate aanwezig was, dat niet gesproken kan worden van een gezagsverhouding zoals die bestaat in een 'normale' werkgever-werknemer relatie. Daarbij komt dat er in geval van een overeenkomst van opdracht ook een mindere mate van instructies gegeven kunnen worden. Verder blijkt uit de verklaringen dat er ook een aantal werkzaamheden door eiser werd uitgevoerd, feitelijk in samenwerking met zijn moeder. Werkzaamheden waarover als het ware geen gezag werd uitgeoefend door zijn moeder.

Verder blijkt dat eiser de werkzaamheden is gaan uitvoeren, omdat budgethouder de professionele zorg zelf heeft geweigerd. Eiser heeft de zorg toen op zich genomen, wat lijkt te zijn ingegeven door de familierelatie tussen hem en zijn moeder. Aangezien eiser niet in de polisadministratie is opgenomen, ligt in dit geval de bewijslast bij hem om het tegendeel te bewijzen. Dit is onvoldoende gebleken uit zijn verklaringen en de door hem overgelegde stukken. Daarnaast betreft de zorgovereenkomst met budgethouder een zorgovereenkomst met partner of familielid, zijnde een overeenkomst van opdracht en geen zorgovereenkomst die als arbeidsovereenkomst beschouwd kan worden. Het is gebruikelijk om in beperkte mate instructies en aanwijzingen te geven bij een overeenkomst van opdracht en de inspraak van de budgethouder is hier dan ook onder te scharen. Volgens het UWV is het een bewuste keuze geweest om geen arbeidsovereenkomst aan te gaan vanwege de familieverhouding. Gelet op het bovenstaande was eiser, in de periode van 1 maart 2016 tot 9 augustus 2023, voor zijn werkzaamheden niet verplicht verzekerd, op grond van artikel 3 van de WW.

5. Eiser voert – samengevat – het volgende aan. Hij meent wel als werknemer te kunnen worden beschouwd. Eiser is en blijft van mening dat het enkele feit dat hij werkzaamheden heeft verricht op grond van een zorgovereenkomst niet betekent dat hij niet als werknemer kan worden aangemerkt. Hij is altijd in de veronderstelling geweest dat hij aanspraak zou kunnen maken op een uitkering bij een beëindiging van de zorgovereenkomst. Eiser heeft meermaals telefonisch contact met het UWV opgenomen, waarbij hem telkens werd bevestigd dat hij recht zou hebben op een WW-uitkering. Hij is van mening dat de zorgovereenkomst als arbeidsovereenkomst dient te worden bestempeld. Eiser heeft immers arbeid verricht en heeft hiervoor ook loon ontvangen. Daarnaast is sprake geweest van een gezagsverhouding.

Was er sprake van een privaatrechtelijk dienstbetrekking tussen eiser en zijn moeder?

6. In geschil is of eiser moet worden aangemerkt als werknemer in de zin van de WW en of hij aanspraak kan maken op een WW-uitkering. Op grond van artikel 3, eerste lid van de WW is daarvoor vereist dat eiser in een privaatrechtelijke dienstbetrekking stond tot [moeder] .

6.1.

Volgens vaste rechtspraak van de CRvB moet voor het aannemen van een privaatrechtelijke dienstbetrekking sprake zijn van een verplichting tot het persoonlijk verrichten van arbeid, een gezagsverhouding en een verplichting tot het betalen van loon. Voor de toetsing of een rechtsverhouding beantwoordt aan de criteria voor het bestaan van een arbeidsovereenkomst moet de vraag worden beantwoord welke rechten en verplichtingen partijen zijn overeengekomen. Daarbij moet acht worden geslagen op alle omstandigheden van het geval, in onderling verband bezien. Verder moeten niet alleen de rechten en verplichtingen in aanmerking worden genomen die partijen bij het aangaan van hun rechtsverhouding voor ogen stonden, maar moet ook acht worden geslagen op de wijze waarop partijen uitvoering hebben gegeven aan hun rechtsverhouding en aldus daaraan inhoud hebben gegeven. Daarbij is niet één enkel element beslissend, maar moeten de verschillende rechtsgevolgen die partijen aan hun verhouding hebben verbonden in hun onderling verband worden bezien. Niet van belang is of partijen ook daadwerkelijk de bedoeling hadden de overeenkomst onder de wettelijke regeling van de arbeidsovereenkomst te laten vallen. Waar het om gaat, is of de overeengekomen rechten en verplichtingen voldoen aan de wettelijke omschrijving van de arbeidsovereenkomst. Dat er sprake is van een familieverhouding tussen werkgever en werknemer is, volgens vaste rechtspraak van de CRvB, één van de omstandigheden waarmee bij het aannemen van een privaatrechtelijke rechtsverhouding rekening moet worden gehouden.

7. De rechtbank stelt allereerst vast dat niet in geschil is dat in de situatie van eiser voldaan is aan de volgende elementen voor het aannemen van een privaatrechtelijke dienstbetrekking met [moeder] : de verplichting tot het persoonlijk verrichten van arbeid en de verplichting tot het betalen van loon. Het geschil spitst zich toe op de vraag of er sprake is van een gezagsverhouding tussen eiser en [moeder] . De rechtbank is van oordeel dat daarvan geen sprake was. Hieronder zal zij uitleggen hoe zij tot dat oordeel komt.

7.1.

De gezagsverhouding in een arbeidsrelatie uit zich doorgaans door het feit dat de werkgever aanwijzingen en instructies kan geven met betrekking tot het verrichten van het werk en dat de werknemer verplicht is die aanwijzingen en instructies op te volgen. Het maakt niet uit of de werkgever ook daadwerkelijk van zijn instructiebevoegdheid gebruik heeft gemaakt. Het is voldoende dat hij de mogelijkheid heeft om dit te doen. De familierelatie is een element dat mede betrokken dient te worden in de beoordeling.

7.2.

Ten aanzien van de gezagsverhouding tussen eiser en zijn moeder blijkt uit het verslag van de hoorzitting en het onderzoeksrapport van 23 mei 2024 het volgende. Eiser en zijn moeder deden samen de boodschappen. Zij bepaalde wat er gekocht werd. Zij gaf bijvoorbeeld aan dat ze nog niet naar bed wilde, omdat ze een film af wilde kijken. De moeder van eiser ging haar eigen gang en kon overheersend zijn. Zij bepaalde hoe de afwas gedaan werd, bepaalde zelf welke kleding zij aan wilde trekken, of de gordijnen open of dicht moesten, zij besliste zelf over haar financiële situatie en zij controleerde of eiser dingen op de juiste manier had opgeruimd. De moeder van eiser hield zo lang ze leefde graag de regie in eigen handen.

7.3.

Uit deze omschrijving van de gang van zaken tijdens de werkzaamheden die eiser voor zijn moeder verrichtte blijkt niet van een ‘normale’ gezagsverhouding zoals die tussen een werknemer en werkgever gebruikelijk is. Het is gebruikelijk dat bij werkzaamheden die op grond van een pgb voor een budgethouder door een familielid worden verricht in beperkte mate instructies worden gegeven. Daaronder vallen de door eiser beschreven voorvallen. Bij eiser was er, naar het oordeel van de rechtbank, geen sprake van een situatie waarin van meer sprake was dan dat. De moeder van eiser bepaalde namelijk niet wanneer en op welke wijze eiser alle zorghandelingen die hij op grond van de zorgovereenkomst voor haar moest verrichten, uit moest voeren. Ook is het de rechtbank niet gebleken dat de moeder van eiser bij al deze zorghandelingen controleerde of eiser ze op de juiste wijze had uitgevoerd. Die controle werd uitgevoerd door in 3.2 genoemde derden.

7.4.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat er geen sprake was van een privaatrechtelijke rechtsbetrekking tussen eiser en zijn moeder. Eiser kan daarom niet als werknemer in de zin van artikel 3 van de WW worden aangemerkt en kan daarom per 9 augustus 2023 geen aanspraak maken op een WW-uitkering.

Slaagt het beroep van eiser op het vertrouwensbeginsel?

8. Uit vaste rechtspraak van de CRvB volgt dat voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is vereist dat de betrokkene aannemelijk maakt dat van de zijde van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of en, zo ja, hoe het bestuursorgaan in een concreet geval een bevoegdheid zou uitoefenen. Verder is vereist dat de toezegging, andere uitlating of gedraging aan het bevoegde bestuursorgaan kan worden toegerekend. Dat is het geval indien de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht veronderstellen dat degene die de uitlating deed of de gedraging verrichtte de opvatting van het bevoegde orgaan vertolkte. Dat sprake is van gerechtvaardigde verwachtingen betekent niet dat daaraan altijd moet worden voldaan. Zwaarder wegende belangen, zoals het algemeen belang of belangen van derden, kunnen daaraan in de weg staan. Bij deze belangenafweging kan ook een rol spelen of de betrokkene op basis van de gewekte verwachtingen handelingen heeft verricht of nagelaten als gevolg waarvan hij schade heeft geleden of nadeel heeft ondervonden.

8.1.

Het UWV heeft naar aanleiding van de heropeningsbeslissing van 30 maart 2026 de verslagen in het telefoonregistratiesysteem over de periode van 21 oktober 2010 tot en met 7 april 2026 overgelegd. In de brief van 26 februari 2026 heeft het UWV erkend dat in het bestreden besluit niet is ingegaan op het beroep van eiser op het vertrouwensbeginsel. In de brieven van 26 februari 2026, 15 april 2026 en 24 juni 2026 stelt het UWV zich op het standpunt gesteld dat uit de verslagen van de telefoongesprekken met het klantencontactcentrum (kcc) van het UWV niet blijkt dat aan eiser een ondubbelzinnige en ongeclausuleerde toezegging is gedaan. Daarnaast heeft het UWV in deze brieven opgemerkt dat de medewerkers van het kcc nooit een uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en ongeclausuleerde toezegging doen. Zij hebben hiertoe geen bevoegdheid. Het is daarom volgens het UWV aan eiser om aan te tonen dat een dergelijke toezegging is gedaan.

8.2.

De rechtbank maakt uit de verslagen in het telefoonregistratiesysteem van het kcc van het UWV op dat eiser op 17 december 2014 gebeld heeft met de vraag of hij een WW-uitkering krijgt als alfahulp/pgb-er als hij werkloos raakt. Daarbij is, onder meer geantwoord, dat de budgethouder een zorgovereenkomst kan sluiten met bijvoorbeeld een familielid of partner. In dat geval zal er vaak geen arbeidsovereenkomst zijn, omdat er meestal geen gezagsverhouding is. Als eiser kan bewijzen dat er wel een arbeidsovereenkomst is, dan zal hij die naar het UWV moeten sturen. Hij heeft dan mogelijk wel recht op een WW-uitkering.

Naar het oordeel van de rechtbank zijn tijdens dit telefoongesprek geen uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en ongeclausuleerde toezeggingen aan eiser gedaan dat hij wel recht zou hebben op een WW-uitkering na de beëindiging van zijn werkzaamheden.

Na het overlijden van zijn moeder is er een aantal malen telefonisch contact geweest tussen eiser en (het kcc van) het UWV over het aanvragen van een WW-uitkering, het aanvullen van de WW-aanvraag en de afwijzing daarvan. Het is de rechtbank ook niet gebleken dat tijdens deze contacten uitdrukkelijk, ondubbelzinnig en ongeclausuleerd door het UWV is toegezegd dat hij wel recht zou hebben op een WW-uitkering.

8.3.

In zijn reactie van 13 augustus 2026 heeft eiser zich onverminderd op het standpunt gesteld dat sprake is van schending van het vertrouwensbeginsel. Volgens hem ontbreken de uitdraaien van de telefoongesprekken die eiser heeft gevoerd omtrent het hebben van het recht op WW nog steeds.

8.4.

De rechtbank ziet geen reden om niet uit te gaan van de volledigheid van de uitdraai van de verslagen in het telefoonregistratiesysteem van het kcc van het UWV. Uit deze uitdraai blijkt niet, zoals de rechtbank in 8.2 heeft geconstateerd, dat er van de zijde van het UWV aan eiser uitdrukkelijk, ondubbelzinnig en ongeclausuleerd is toegezegd dat hij na het beëindigen van zijn werkzaamheden voor zijn moeder recht zou hebben op een WW-uitkering. Nu eiser niet met nadere stukken heeft aangetoond door welke medewerker van het UWV aan hem op welke datum/data een dergelijke toezegging wel is gedaan, slaagt het beroep op het vertrouwensbeginsel niet.

8.5.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft het UWV pas in de beroepsfase, met het overleggen van de verslagen in het telefoonregistratiesysteem en de reacties op de vragen daarover van de rechtbank, toereikend gemotiveerd dat het beroep van eiser op het vertrouwensbeginsel niet slaagt. Dit betekent dat het bestreden besluit een gebrek bevat. Dit gebrek zal de rechtbank met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) passeren, omdat aannemelijk is dat eiser door deze schending niet is benadeeld. Ook als dit gebrek zich niet zou hebben voorgedaan, zou het UWV een besluit met gelijke uitkomst hebben genomen.

Conclusie en gevolgen

9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt.

9.1.

De toepassing van artikel 6:22 van de Awb vormt aanleiding om te bepalen dat het UWV het griffierecht (€ 51) aan eiser moet vergoeden. Ook heeft eiser recht op vergoeding van zijn proceskosten. Deze proceskosten bedragen, met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht (BPB) € 2.335 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen op de zitting en een half punt voor de reactie naar aanleiding van de heropeningsbeslissing), met een waarde per punt van € 934).

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- bepaalt dat het UWV het griffierecht ter hoogte van € 51 aan eiser moet vergoeden;

- veroordeelt het UWV tot betaling van € 2.335 aan proceskosten aan eiser.

Deze uitspraak is gedaan door mr. I.A.M. van Boetzelaer-Gulyas, rechter, in aanwezigheid van mr. H. Peters, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 27 oktober 2026

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Artikel 8:57, eerste en derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht maken dat mogelijk. Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen. Bijvoorbeeld de uitspraken van 15 april 2011 (ECLI:NL:CRVB:2011:BQ1785) en van 15 maart 2023 (ECLI:NL:CRVB:2023:479). Zie onder meer de uitspraken van de Hoge Raad van 25 maart 2011 (ECLI:NL:HR:2011:BP3887), van 17 februari 2012 (ECLI:NL:HR:2012:BU8926) en van 6 november 2020 (ECLI:NL:HR:2020:1746). Bijvoorbeeld dat uitspraak van 14 oktober 2015 (ECLI:NL:CRVB:2015:3634). Bijvoorbeeld de uitspraak van de CRvB van 5 april 2017 (ECLI:NL:CRVB:2017:1305). Bijvoorbeeld de uitspraak van 31 december 2019 (ECLI:NL:CRVB:2019:4351).