Socialezekerheidsrecht
Brutering van de vordering en oplegging boete. Eiser heeft de inlichtingenverplichting geschonden. Beroep op…
Rechtbank Gelderland, 30 oktober 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8301 · Rechtbank Gelderland · 30 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8301
Zaakgegevens
Op 30 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 30 oktober 2026
- Datum publicatie
- 27 oktober 2026
- Zaaknummer
- ARN 25/3648
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8301
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Brutering van de vordering en oplegging boete. Eiser heeft de inlichtingenverplichting geschonden. Beroep op dringende redenen en beroep op het everedigheidsbeginsel in het kader van de netto terugvordering slagen niet. Het college hoefde geen aanleiding te zien om af te zien van brutering van de vordering. De brutering is ook niet onevenredig. De opgelegde boete is evenredig, passend en geboden.
Uitspraak
RECHTBANK GELDERLAND
Bestuursrecht
zaaknummer: ARN 25/3648
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 30 oktober 2026
in de zaak tussen
[eiser] , uit [plaats] , eiser
(gemachtigde: mr. M.I. Bal),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Rheden, het college.
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de brutering van de vordering van het college op eiser, in verband met de terugvordering van bijstand over de periode van 22 juli 2024 tot en met 12 september 2024. Daarnaast gaat deze uitspraak over de boete die eiser is opgelegd in verband met het schenden van de op grond van de Participatiewet (Pw) op hem rustende verplichting om het college te informeren over de werkzaamheden die hij vanaf 22 juli 2024 heeft verricht. Eiser is het met de brutering van de vordering en de boete niet eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of het college gebruik heeft kunnen maken van de bevoegdheid om de vordering te bruteren en of het college terecht een boete aan eiser heeft opgelegd.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college bevoegd was de vordering te bruteren en terecht de boete aan eiser heeft opgelegd. Eiser krijgt geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Bij besluit van 3 februari 2025, verzonden op 5 februari 2025, heeft het college de per 31 december 2024 openstaande vordering op eiser ter hoogte van € 3.038,98 verhoogd met het door het college aan de Belastingdienst afgedragen bedrag van € 744,84 aan loonbelasting en premies volksverzekeringen en premies zorgverzekering. De terugvordering bedraagt per 1 januari 2025 € 3.783,82 bruto.
Bij besluit van 20 februari 2025 heeft het college het besluit van 31 oktober 2024 herzien, wat betreft de periode waarover de bijstand wordt teruggevorderd. De bijstand van eiser wordt teruggevorderd over de periode 22 juli 2024 tot en met 12 september 2024, in plaats van over de periode 22 juli 2024 tot en met 30 september 2024. Het terugvorderingsbedrag is daardoor gewijzigd van € 3.038,98 netto in € 2.253,90 netto. Het bedrag van de brutering van € 744,84 uit het besluit van 5 februari 2025 is daardoor gewijzigd in € 490,16.
Bij besluit van 5 februari 2025 heeft het college eiser een boete opgelegd wegens het schenden van de inlichtingenverplichting. Daarbij is het college uitgegaan van het benadelingsbedrag van € 3.038,98 netto. Het college is niet uitgegaan van de van toepassing geachte grove schuld, maar van normale verwijtbaarheid. Voor de draagkracht is het college niet uitgegaan van het inkomen dat eiser vanaf 4 november 2024 uit werkzaamheden ontvangt, maar van de bijstandsnorm per 1 januari 2025 en de 5% daarvan (€ 67,27), die voor de aflossing beschikbaar wordt geacht. Het college heeft de boete vastgesteld op twaalf maanden maal € 67,27 = € 807,24.
Met het bestreden besluit van 8 juli 2025, verzonden op 10 juli 2025, op de bezwaren van eiser is het college bij de besluiten van 20 februari 2025 en 5 februari 2025 gebleven.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of partijen het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiser heeft in de periode van 5 juni 2013 tot en met 28 januari 2016 bijstand van het college ontvangen naar de norm voor gehuwden. Vanaf 29 januari 2016 heeft eiser bijstand van het college ontvangen naar de norm voor een alleenstaande.
Uit een signaal van het Inlichtingenbureau eind september 2024 is gebleken dat eiser vanaf 22 juli 2024 tot en met 12 september 2024 werkzaamheden heeft verricht bij [bedrijf] B.V. en daarvoor inkomsten heeft ontvangen. Navraag van de sociale recherche bij de uitkeringsadministratie en de afdeling Inkomen leerde dat de werkzaamheden niet bekend waren. De afdeling Werk is daarna op de hoogte gebracht van de werkzaamheden.
De sociale recherche heeft eiser bij brief van 7 oktober 2024 verzocht alle loonstroken en het arbeidscontract te overleggen. Naar aanleiding daarvan heeft eiser op 14 oktober 2024 telefonisch contact met de sociale recherche gezocht. Uit dit gesprek heeft de sociale recherche afgeleid dat eiser geen loonstroken of bankafschriften zou gaan overleggen, waarna de sociale recherche de arbeidsovereenkomst, loonstroken en de beëindigingsovereenkomst van 13 september 2024 heeft opgevraagd bij, en ontvangen van, eisers voormalige werkgever [bedrijf] B.V..
Bij besluit van 31 oktober 2024 heeft het college de bijstand van eiser over de periode van 22 juli 2024 tot en met 30 september 2024 ingetrokken, omdat eiser niet heeft gemeld dat hij werkzaamheden heeft verricht en daarvoor inkomsten heeft ontvangen. Gelet op de hoogte van de inkomsten had eiser geen recht op bijstand. Het ten onrechte ontvangen bedrag aan bijstand van € 3.038,98 netto heeft het college van eiser teruggevorderd.
In het kader van het voornemen tot boeteoplegging van 9 december 2024 is een gesprek met eiser gevoerd op 15 januari 2025.
Nadien heeft de sociale recherche het rapport Beoordeling boete Participatiewet opgemaakt.
Vervolgens is het college overgegaan tot besluitvorming zoals opgenomen onder het procesverloop.
4. Aan het bestreden besluit heeft het college, met overneming van het advies van de Commissie Bezwaarschriften, ten grondslag gelegd dat eiser de inlichtingenverplichting heeft geschonden. Eiser heeft, anders dan hij heeft gesteld, de werkzaamheden en de inkomsten niet gemeld. Er zijn geen verifieerbare gegevens overgelegd. Het aanvragen van een vergoeding voor het halen van rijbewijs C (vrachtwagen), is niet voldoende in het kader van de inlichtingenverplichting van artikel 17, eerste lid, van de Pw. Eiser had redelijkerwijze kunnen weten dat de inkomsten uit werk als vrachtwagenchauffeur invloed zouden kunnen hebben op de hoogte van zijn bijstand. Uit de rapportage van het boeteonderzoek blijkt dat eiser heeft verklaard zich wel bewust te zijn geweest van de inlichtingenverplichting, maar dat hij dit niet heeft opgegeven in verband met schulden en omdat hij boos is op de gemeente.
Er is geen sprake van één van de uitzonderingen, waarin het college moet afzien van brutering. Het college was dan ook bevoegd om te bruteren. Eiser had over de periode in geding voldoende arbeidsinkomsten om de bijstand netto terug te betalen, maar heeft dat nagelaten en heeft ook anderszins geen regeling getroffen met het college. Gelet op de verklaringen van eiser in het boetetraject, is bewust gekozen voor het niet opgeven van inkomsten bij het college en het terugbetalen van andere schuldeisers in plaats van het college. Dat er verrekend kon worden met de bijstand, zoals de gemachtigde van eiser heeft aangegeven, volgt het college niet. Eiser is vanaf 4 november 2024 weer aan het werk en de bijstand is met ingang van 1 november 2024 beëindigd.
Dat eiser, na lang geregistreerd te hebben gestaan als zijnde ontheven van de arbeidsplicht dan wel niet actief bemiddelbaar, toch werk heeft gevonden is lovenswaardig. Dit laat evenwel onverlet dat toen hij werk had aanvaard, hij dit bewust niet heeft gemeld aan het college. Het college is dan ook verplicht een boete op te leggen.
Bij besluit van 20 februari 2025 is het terugvorderingsbedrag herzien naar € 2.253,90. Dit is het benadelingsbedrag. Omdat het college is uitgegaan van normale verwijtbaarheid (in plaats van opzet of grove schuld) en de boete wordt afgestemd op de bijstandsnorm vanaf 1 januari 2025 (in plaats van op het arbeidsinkomen per maand), heeft het college de boete op € 804,24 vastgesteld (twaalf maanden maal € 67,27). Het herzieningsbesluit van 20 februari 2025 heeft geen invloed op de hoogte van de boete. Het benadelingsbedrag is gewijzigd, maar omdat het college heeft gekozen voor het draagkrachtprincipe, blijft de boete € 807,24. Daarmee is de boete afgestemd op de omstandigheden van eiser. Van dringende redenen om van een boete af te zien is geen sprake. De financiële gevolgen doen zich pas voor op het moment dat de boete ook daadwerkelijk ingevorderd gaat worden. Eiser heeft met het college inmiddels een betalingsregeling getroffen. Hij heeft de bescherming van de beslagvrije voet. Hierdoor ontstaan er geen dusdanig onaanvaardbare consequenties voor eiser dat er sprake is van dringende redenen om geheel van de boete af te zien.
Volledigheid van het dossier
5. Eiser stelt in beroep allereerst dat het dossier onvolledig is aangeleverd. Eiser heeft deze stelling verder niet nader onderbouwd en hij heeft niet geconcretiseerd welke voor de zaak relevant zijnde stukken ontbreken. Nu bovendien de beschikbare gegevens voor de rechtbank voldoende zijn om op zorgvuldige wijze tot een oordeel te komen, gaat de rechtbank aan eisers stelling voorbij.
Brutering
Toetsingskader
6. Het college kan op grond van artikel 58, vijfde lid, van de Pw de bijstand in beginsel bruto, dus inclusief loonbelasting en premies volksverzekering, terugvorderen, omdat de bijstandverlenende instantie door tijdsverloop de al afgedragen loonbelasting en premies volksverzekering niet meer met de Belastingdienst kan verrekenen.
Volgens vaste rechtspraak mag de bijstandverlenende instantie de in artikel 58, vijfde lid, tweede volzin, van de Pw neergelegde bevoegdheid tot bruto terugvordering niet gebruiken als een vordering is ontstaan buiten toedoen van de betrokkene en hem niet kan worden verweten dat hij de vordering niet al heeft voldaan in het kalenderjaar waarin deze is ontstaan. Volgens deze rechtspraak is een terugvordering gegrond op een schending van de inlichtingenverplichting niet buiten toedoen van een betrokkene ontstaan.
Omvang geding
7. Tussen partijen is in geschil of eiser zijn inlichtingenverplichting heeft geschonden. Niet in geschil is dat, ondanks de formele rechtskracht van het intrekkingsbesluit van 31 oktober 2024, in de procedure over de brutering van de vordering, de vraag of eiser de op hem rustende inlichtingenverplichting heeft geschonden in volle omvang aan de orde kan worden gesteld.
Schending inlichtingenverplichting
8. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat eiser de inlichtingenverplichting heeft geschonden. Eiser betwist dit en voert in beroep aan dat hij wel degelijk inlichtingen heeft verstrekt over de werkzaamheden. Hij stelt vooraf te hebben aangegeven dat hij zou gaan werken bij [bedrijf] B.V.. Volgens eiser is het vanzelfsprekend dat werk gepaard gaat met inkomsten.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond van eiser niet slaagt. Uit de onderzoeksgegevens van de sociale recherche blijkt dat eiser de werkzaamheden en de inkomsten daaruit niet heeft gemeld en deze in het uitkeringssysteem en het dossier van eiser niet bekend waren. Dit wordt ondersteund door de verklaringen van eiser afgelegd tijdens het boetegesprek op 15 januari 2025, waarin eiser erkent het werk niet te hebben gemeld. Eiser heeft tijdens dat gesprek verklaard ervan te zijn uitgegaan dat het college zijn werk en inkomsten toch wel zou zien. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college zich gelet hierop terecht op het standpunt gesteld dat eiser de inlichtingenverplichting heeft geschonden. De enkele stelling van eiser in beroep dat hij het college wel op de hoogte heeft gebracht, is nog daargelaten dat deze stelling niet in overeenstemming is met zijn verklaringen afgelegd tijden het boetegesprek, niet onderbouwd en daarmee onvoldoende om twijfel te doen ontstaan aan de onderzoeksbevindingen van de sociale recherche.
Netto terugvordering
9. Bij besluit van 20 februari 2025 heeft het college het besluit van 31 oktober 2024 herzien, wat betreft de periode waarover de bijstand wordt teruggevorderd en daarmee de hoogte van (het nettobedrag van) de terugvordering. Met het bestreden besluit van 8 juli 2025, verzonden op 10 juli 2025, is het college daarbij gebleven.
Eiser voert aan dat de terugvordering (de rechtbank begrijpt: het bedrag van
€ 2.253,90 netto) onevenredig hoog is.
De rechtbank merkt deze beroepsgrond allereerst aan als een beroep op dringende redenen als bedoeld in artikel 58, achtste lid, van de Pw. De rechtbank stelt vast dat eiser geen concrete omstandigheden heeft aangevoerd waaruit blijkt dat de terugvordering voor hem tot onaanvaardbare financiële gevolgen leidt, of dat sprake is van andere bijzondere omstandigheden die maken dat het college geheel of gedeeltelijk van terugvordering had moeten afzien. Om die reden bestaat geen grond voor het oordeel dat het college in het kader van het criterium van dringende redenen als bedoeld in artikel 58, achtste lid, van de Pw geheel of gedeeltelijk van terugvordering had moeten afzien.
Ook bij het aanmerken van deze beroepsgrond als een het beroep op het evenredigheidsbeginsel, slaagt deze niet. Artikel 58, eerste lid, van de Pw betreft een dwingendrechtelijke bepaling in een wet in formele zin. Het college is daarom in beginsel gehouden tot terugvordering over te gaan. Op grond van het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet is het voor de bestuursrechter niet mogelijk om een dwingendrechtelijke bepaling uit een wet in formele zin te toetsen aan het evenredigheidsbeginsel. De rechter mag niet in de belangenafweging treden die de wetgever bij de totstandkoming van de wet in formele zin heeft verricht. Wel bestaat de mogelijkheid van contra legem toetsing. Dit houdt in dat in uitzonderlijke gevallen, waarin sprake is van bijzondere omstandigheden die niet of niet volledig zijn gedisconteerd in de afweging van de wetgever, tot een andere uitkomst kan worden gekomen dan waartoe de toepassing van de wettelijke bepaling leidt. Eiser heeft geen concrete omstandigheden aangevoerd die als zodanig worden aangemerkt. Het college had dus niet wegens strijd met het evenredigheidsbeginsel geheel of gedeeltelijk van de (netto) terugvordering moeten afzien.
Gebruikmaking bevoegdheid tot brutering
10. Eiser voert aan op 14 oktober 2024 de gemeente om hulp te hebben verzocht. Volgens eiser is niet actief hulp geboden of instructie gegeven over hoe en welke informatie hij moest aanleveren. Ook heeft de gemeente geen rekening gehouden met het feit dat eiser de Nederlandse taal niet volledig beheerst. De gemeente heeft daarmee zelf steken laten vallen die hebben bijgedragen aan de situatie van eiser.
De rechtbank begrijpt deze grond aldus, dat eiser vindt dat, gelet op artikel 3, derde lid, van de Beleidsregels terug- en invordering Participatiewet IOAW en IOAZ 2025 (Beleidsregels), de eigen handelwijze van het college voor het college aanleiding had moeten zijn af te zien van brutering van de vordering op eiser.
Deze beroepsgrond van eiser treft geen doel, omdat deze berust op een feitelijke onjuistheid. Uit het dossier blijkt dat het gesprek op 14 oktober 2024 heeft plaatsgevonden naar aanleiding van de brief van 7 oktober 2024, die is verzonden in het kader van de controle van de rechtmatigheid van de aan eiser verstrekte bijstand. In deze brief is precies genuanceerd welke informatie eiser dient in te brengen, te weten alle loonstroken van [bedrijf] B.V. van 1 juli 2024 en het arbeidscontract met dit bedrijf. Tijdens het gesprek van 14 oktober 2024 is nog aangegeven dat in plaats van loonstroken ook bankafschriften kunnen worden verstrekt. Daarmee heeft het college voldoende zorgvuldig gehandeld.
Dat onvoldoende rekening is gehouden met het feit dat eiser de Nederlandse taal niet volledig beheerst, zoals eiser stelt, kan de rechtbank niet volgen. In het rapport Werk en re-integratie is vermeld dat eiser de Nederlandse taal voldoende begrijpt. In het rapport van de sociale recherche van oktober 2024, opgemaakt in het kader van de terugvordering, is het verloop van het telefoongesprek van 14 oktober 2024 opgetekend en het dossier bevat ook een door eiser ondertekend verslag van het boetegesprek. Ook in deze stukken zijn geen aanknopingspunten te vinden die erop (kunnen) duiden dat eiser de Nederlandse taal niet in voldoende mate beheerst. Daar komt nog bij, dat eiser ook gelet op het aantal jaren dat hij bijstand heeft ontvangen, van de inhoud van de inlichtingenverplichting op de hoogte had kunnen dan wel moeten te zijn.
Tussenconclusie
11. Het college heeft zich gelet op 8.1 terecht op het standpunt gesteld dat eiser de inlichtingenverplichting heeft geschonden. De terugvordering is daarom niet buiten toedoen van eiser ontstaan. Ook hoefde het college gelet op wat daarover hiervoor in 10.1 is gesteld in haar eigen handelwijze geen aanleiding te zien om op grond van artikel 3, derde lid, van de Beleidsregels van brutering af te zien. De rechtbank concludeert daarom dat het college bevoegd was om de vordering te bruteren.
Evenredigheidsbeginsel
12. Voor wat betreft het betoog van eiser dat de brutering van de terugvordering onevenredig is, oordeelt de rechtbank dat dit betoog niet slaagt. Het college heeft in het bestreden besluit bij de brutering van de vordering meegewogen dat eiser over de periode van 22 juli 2024 tot en met 12 september 2024 voldoende arbeidsinkomen heeft gegenereerd om de bijstand netto terug te betalen, maar dit bewust heeft nagelaten en ook geen regeling heeft getroffen met het college. De rechtbank is van oordeel dat gelet daarop en nu eiser vanaf 4 november 2024 opnieuw is gestart met werk en daaruit inkomsten genereerde, de brutering voor eiser niet onnodig nadelig uitpakt in verhouding tot het met het besluit te dienen doel van het financieel dragen van de door het college afgedragen loonbelasting en premies volksverzekeringen.
Eindconclusie
13. Het bovenstaande leidt de rechtbank tot het oordeel dat de brutering van de vordering stand kan houden.
Boete
14. In het kader van de boeteoplegging geldt dat het college in plaats van aannemelijk te maken dient aan te tonen dat de inlichtingenverplichting is geschonden. De rechtbank is van oordeel dat met de onderzoeksbevindingen en de verklaringen van eiser tijdens het boetegesprek ook aan deze verzwaarde motiveringsplicht wordt voldaan.
15. Eiser heeft verder aangevoerd dat omdat hij duidelijk heeft gemaakt te willen participeren, de boete maatschappelijk onredelijk is. Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank wijst eiser erop dat het college bij de vaststelling van de boete niet is uitgegaan van grove schuld, die de sociale recherche heeft aangenomen in de rapportage van het boeteonderzoek, maar van normale verwijtbaarheid, en dat niet is uitgegaan van het inkomen dat hij vanaf november 2024 per maand verdiende, maar van de bijstand per maand vanaf januari 2025 minus de beslagvrije voet. De mate van verwijtbaarheid van eiser en zijn persoonlijke omstandigheden, waaronder zijn draagkracht en zijn goede wil om te gaan werken om daarmee uit de bijstand te geraken, zijn met het vorenstaande voldoende in de hoogte van de boete verdisconteerd. De omstandigheden waaronder eiser de overtreding heeft begaan geven geen aanleiding om van een ander bedrag dan € 807,24 uit te gaan. De boete is evenredig, passend en geboden.
Conclusie en gevolgen
16. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.A. van Schagen, rechter, in aanwezigheid van
mr. B. de Vries, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 30 oktober 2026.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Algemene wet bestuursrecht
Artikel 8:57
1.De bestuursrechter kan bepalen dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft indien geen van de partijen, nadat zij zijn gewezen op hun recht ter zitting te worden gehoord, binnen een door hem gestelde redelijke termijn heeft verklaard dat zij gebruik wil maken van dit recht.
(…)
3.Als de bestuursrechter bepaalt dat het onderzoek of het nadere onderzoek ter zitting achterwege blijft, sluit hij het onderzoek.
Participatiewet (Pw)
Artikel 58
1.Het college van de gemeente die de bijstand heeft verleend vordert de kosten van bijstand terug voor zover de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is ontvangen als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting, bedoeld in artikel 17, eerste lid, of de verplichtingen, bedoeld in artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen.
(…)
5.Bij gebreke van tijdige betaling kan de vordering worden verhoogd met de op de terugvordering betrekking hebbende kosten. Loonbelasting en de premies volksverzekeringen waarvoor de gemeente die de bijstand verstrekt krachtens de Wet op de loonbelasting 1964 inhoudingsplichtige is, kunnen worden teruggevorderd, voor zover deze belasting en premies niet verrekend kunnen worden met de door het college af te dragen loonbelasting en premies volksverzekeringen.
(…)
8.Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het college besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
Beleidsregels terug- en invordering Participatiewet IOAW en IOAZ 2025
Artikel 3
(…)
3. Het college ziet af van het in rekening brengen van extra kosten (brutering) als; de gemeente een inwoner te laat heeft geïnformeerd en de inwoner de inlichtingenplicht niet heeft geschonden. De inwoner heeft de terugvordering hierdoor niet binnen het kalenderjaar kunnen terugbetalen. Ook wanneer wel sprake is van een schending van de inlichtingenplicht wordt de handelswijze van de gemeente meegewogen bij het besluit een vordering wel of niet te bruteren.
(…)