Arbeidsrecht

Loonvordering toegewezen. Geen sprake van één doorlopende ziekteperiode, zoals door werkgever wel was…

Rechtbank Gelderland, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in kort geding uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Nijmegen
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
12357794
Rechtsgebied
Civiel recht Arbeidsrecht
Procedure
Kort geding
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:8323
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Loonvordering toegewezen. Geen sprake van één doorlopende ziekteperiode, zoals door werkgever wel was betoogd. Daardoor is voor werkenemer, toen zij voor de tweede keer arbeidsongeschikt door ziekte raakte, een nieuw recht op loondoorbetaling tijdens ziekte ontstaan. De aan werknemer opgelegde loonstop was onterecht.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Nijmegen

Zaakgegevens: 12357794 \ VV EXPL 26-69

Vonnis in kort geding van 28 oktober 2026

in de zaak van

[eiser] ,

wonende in [woonplaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser] ,

gemachtigde: mr. A.L. Looijenga

tegen

[gedaagde] B.V.,

gevestigd in [vestigingsplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

procederend in persoon.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding,

- de akte wijziging van eis van 6 oktober 2026,

- de brief van 12 oktober 2026 met een tweede wijziging van eis,
- de conclusie van antwoord.

1.2.

Op 13 oktober 2026 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. [eiser] is verschenen, vergezeld van haar partner en bijgestaan door haar gemachtigde. Namens [gedaagde] is [persoon] (eigenaar/directeur) verschenen. De griffier heeft aantekeningen gehouden van hetgeen tijdens de zitting is besproken.

1.3.

Kort vóór aanvang van de mondeling behandeling heeft [gedaagde] haar conclusie van antwoord ingediend. (De gemachtigde van) [eiser] heeft daartegen ter zitting bezwaar gemaakt. In de omstandigheid dat [eiser] , ondanks de zeer late indiening, kennis heeft genomen van de conclusie van antwoord en daarop ter zitting heeft kunnen reageren, ziet de kantonrechter aanleiding (de inhoud van) het stuk bij de beoordeling van het geschil tussen partijen te betrekken.

2 De feiten

2.1.

[eiser] is op grond van een schriftelijke arbeidsovereenkomst met ingang van

1 oktober 2011 als [functie] in dienst getreden bij [gedaagde] voor 30 uur per week. Het salaris bedraagt momenteel € 2.923,50 bruto per maand.

2.2.

Op de arbeidsovereenkomst is het ‘Arbeidsvoorwaardenreglement’ (versie 2020) van [gedaagde] (hierna: het Arbeidsvoorwaardenreglement) van toepassing. Artikel 5.2 lid 1 van het Arbeidsvoorwaardenreglement luidt:

“Artikel 5.2 Inkomen bij ziekte / arbeidsongeschiktheid

1. Het eerste ziektejaar heeft de Werknemer recht op volledige doorbetaling van het salaris dat hij zou hebben genoten indien hij arbeidsgeschikt zou zijn geweest.”

2.3.

[eiser] is op 3 april 2024 door ziekte arbeidsongeschikt geraakt. Zij is vervolgens gaan re-integreren en werkt vanaf 1 september 2024 weer 100% van haar arbeidsomvang bij [gedaagde] .

2.4.

Omdat [gedaagde] meende dat [eiser] op 1 september 2024 ongeschikt was om haar eigen, laatst verrichte werkzaamheden te verrichten, zij [eiser] daarom administratief als arbeidsongeschikt liet staan en haar slechts 70% van haar salaris uitbetaalde, heeft [eiser] op 15 december 2024 een deskundigenoordeel bij het UWV aangevraagd over haar arbeids(on)geschiktheid per 1 september 2024.

2.5.

De verzekeringsarts heeft in een deskundigenoordeel van 21 januari 2025 geoordeeld dat [eiser] met ingang van 1 september 2024 volledig geschikt is voor haar eigen werkzaamheden.

2.6.

[eiser] is op 30 maart 2025 bij het UWV volledig hersteld gemeld.

2.7.

Op 27 augustus 2025 heeft [persoon] tijdens een werkoverleg tegen [eiser] gezegd dat zij in een andere, voor [gedaagde] minder risicovolle functie moet gaan werken. [eiser] heeft daaraan geen gevolg gegeven. Zij is haar eigen werk blijven uitvoeren.

2.8.

Op 23 februari 2026 heeft [eiser] zich opnieuw ziekgemeld.

2.9.

Bij e-mails van 28 mei en 7 juni 2026 heeft [gedaagde] het volgende aan [eiser] geschreven:

“(…) Verder vragen wij u op korte termijn een afspraak te maken met de bedrijfsarts [naam] om de mate en duur van uw arbeidsongeschiktheid vast te stellen. Indien u opnieuw weigert hieraan dit verzoek te voldoen dan wijs ik erop dat dit gevolgen kan hebben voor uw loondoorbetaling. Een termijn van 1 werkweek lijkt mij ruim voldoende om deze afspraak met [naam] te maken. Het is mij bekend dat u zich al enkele jaren onttrekt aan toetsing door de bedrijfsarts en weigert deze te raadplegen. Als grond hiervoor melde u bij herhaling dat er sprake zou zijn van samenzwering tussen bedrijfsarts en directie om u ziek te maken.. Ik heb echter geen gerede gronden gehoord waar u deze complottheorieën op baseert. Derhalve mijn dringende verzoek mee te werken aan toetsing door de bedrijfsarts en re-integratie. Hiervoor verzoek ik u op korte termijn met mij in contact te treden om te zien welke werkzaamheden door u verricht kunnen worden.

Omdat er sprake is van een doorlopende ziekte van meer dan één jaar zal ik met

terugwerkende kracht het salaris vanaf 23 februari 2026 laten berekenen en reduceren tot

70%.

(…)”

en

“(…) Helaas heb ik onderstaande mail geen inhoudelijke reactie mogen ontvangen. Ook van de bedrijfsarts heb ik geen bericht ontvangen dat u op consult bent geweest voor de toetsing van uw arbeidsgeschiktheid. Ook heeft u zich niet bij mij gemeld voor een reintegratiegesprek. Ik ga er derhalve van uit dat u zich afgelopen week niet bij de bedrijfsarts heeft gemeld. Ik geef u nogmaals een week de gelegenheid om zich tot de bedrijfsarts [naam] te wenden voor arbeidsgeschiktheidskeuring. Ook verzoek ik u om binnen een werkweek met mij een afspraak te maken voor een reintegratiegesprek. Ten derde verzoek ik u om per omgaande het ziekmeldingsformulier volgens de arbeidsvoorwaarden bij mij in te dienen. Als u volhardt in het ontwijken van controle van uw arbeidsgeschiktheid volgen er loonmaatregelen.

(…)”

2.10.

Daarop heeft [eiser] inhoudelijk op 11 juni 2026 als volgt gereageerd:

“(…) Verder wil ik u er nadrukkelijk op wijzen dat ik u eerder heb geïnformeerd dat ik in 2024 een traumatische ervaring heb overgehouden aan de bezoeken bij de bedrijfsarts, [naam] . Zoals u ongetwijfeld niet bent vergeten, is deze kwestie ook besproken tijdens de rechtszaak van 22 april 2025. Toen de rechter aan u vroeg wat erop tegen was om een andere bedrijfsarts aan te wijzen, heeft u destijds toegezegd dat er een andere bedrijfsarts zou worden gezocht.

Gelet hierop acht ik het, mede in het belang van mijn herstel, het meest redelijk dat er alsnog een andere bedrijfsarts wordt aangewezen. Graag verneem ik van u op korte termijn de datum en tijd van een afspraak met een nieuwe bedrijfsarts.

(…)”

2.11.

Diezelfde middag heeft (een collega van) de gemachtigde van [eiser] [gedaagde] als volgt per e-mail aangeschreven:

“(…) Op 23 februari jl. is cliënte uitgevallen als gevolg van ziekte. Voornoemde ziekmelding is echter pas onlangs onder uw aandacht gekomen, omdat deze in uw SPAM-berichten terecht was gekomen. Op 28 mei jl. hebt u cliënte opgedragen het "formulier tijdens ziekte" direct in te vullen en een afspraak in te plannen bij de bedrijfsarts. Verder geeft u in voornoemd schrijven aan dat nu er sprake is van een doorlopende ziekteperiode van al meer dan een jaar, de loonbetaling met terugwerkende kracht vanaf 23 februari jl. gereduceerd wordt naar 70%.

Ten aanzien van het maken van een afspraak bij de bedrijfsarts geldt dat dit iets is dat tot de verplichtingen van werkgever behoort. Cliënte zal aan oproepen om bij de bedrijfsarts te verschijnen gehoor geven doch u zult de bedrijfsarts moeten contacteren voor het inplannen van een dergelijke afspraak. Dat cliënte inmiddels al op een spreekuur had moeten verschijnen is dan ook niet juist. Hierin kan haar dan ook niets worden aangerekend. Voor gesprekken over de re-integratie geldt voorts ook dat werkgever deze moet inplannen.

Aangaande de loonbetaling tijdens ziekte volgt inderdaad uit de Arbeidsvoorwaardenregeling dat er tijdens het 2e ziektejaar slechts aanspraak bestaat op 70% van het loon. Echter op 23 februari jl. begon voor cliënte een nieuwe ziekteperiode. Immers verrichte zij vanaf 1 september 2024 haar eigen werk in volle omvang en is door de kantonrechter in kort geding ook geoordeeld dat zij vanaf deze datum tegen haar volledige loonwaarde betaald moet worden. Daarnaast heeft het UWV ook geoordeeld dat cliënte vanaf deze datum volledig arbeidsgeschikt was voor haar eigen werk. Hoewel cliënte in principe vanaf voornoemde datum volledig hersteld gemeld had moeten worden is zij bij het UWV echter pas op 30 maart 2025 volledig hersteld gemeld. Cliënte beschikt over een schriftelijke bevestiging van het UWV van deze hersteld melding.

Aangezien enkel periodes van ziekte die elkaar met tussenpozen van minder dan 4 weken opvolgen samengeteld dienen te worden, is er inzake de vorige ziekteperiode en de huidige ziekteperiode geenszins sprake van samengesteld verzuim. Immers cliënte was al meer dan een jaar volledig aan het werk voorafgaande aan de huidige ziekteperiode en zij was ook al nagenoeg 11 maanden volledig hersteld gemeld. Gevolg van het vorengaande is dat tot aan 23 februari 2027 het volledige loon van cliënte betaald dient te worden. Korten van het loon en slechts 70% betalen is thans niet toegestaan.

Gaat u toch over tot het met terugwerkende kracht korten van het loon dan zijn wij genoodzaakt zonder nadere aankondiging juridische stappen te ondernemen. De bijkomende kosten hiervan zullen op werkgever worden verhaald. Uiteraard heeft het de voorkeur van cliënte om deze kwestie in der minne te regelen waardoor ik u dringend verzoek mij binnen 10 dagen na heden van de schriftelijke bevestiging te voorzien dat het loon van cliënte niet gekort zal worden tot het moment waarop zij daadwerkelijk een jaar ziek is en dat eventuele onterechte inhoudingen die al op het loon hebben plaatsgevonden per ommegaande nabetaald zullen worden.

(…)”

2.12.

[gedaagde] heeft [eiser] op 31 juli 2026 per e-mail opgeroepen voor een re-integratiegesprek op 3 augustus 2026. In de e-mail kondigt [gedaagde] aan dat aan [eiser] , als zij geen gehoor geeft aan de oproep, een loonstop zal worden opgelegd.

2.13.

[eiser] is niet op dat gesprek verschenen.

2.14.

Met ingang van 1 augustus 2026 heeft [gedaagde] de aangekondigde loonstop aan [eiser] opgelegd.

3 Het geschil

3.1.

[eiser] vordert, na haar eis tweemaal te hebben gewijzigd, (samengevat) de veroordeling van [gedaagde] bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis tot betaling aan [eiser] van:

  1. een bedrag van € 2.275,68 netto aan achterstallig salaris over de maand mei 2026 en/of vakantietoeslag, te vermeerderen met de wettelijke verhoging,

  2. een bedrag van € 2.923,50 bruto aan achterstallig salaris over de maand juni 2026, onder

aftrek van een bedrag van € 1.808,80 netto, te vermeerderen met de wettelijke verhoging,

3. een bedrag van € 2.923,50 bruto aan achterstallig salaris over de maand juli 2026, te vermeerderen met de wettelijke verhoging,

4. een bedrag van € 2.923,50 bruto per maand aan salaris, vanaf 1 augustus 2026, steeds te betalen op de 26e dag van iedere maand, bij gebreke waarvan direct de wettelijke rente en de wettelijke verhoging verschuldigd zal zijn,

5. een bedrag van € 769,77 aan buitengerechtelijke incassokosten,

6. de wettelijke rente over de onder 1-3 genoemde bedragen, telkens vanaf het tijdstip van opeisbaarheid van die bedragen,

7. de proceskosten.

3.2.

[eiser] legt aan haar vorderingen ten grondslag dat zij (na verrekening door [gedaagde] met het salaris van [eiser] over mei 2026 en daardoor in feite) vanaf haar ziektemelding op 23 februari 2026 slechts 70% van haar salaris krijgt uitbetaald en sinds 1 augustus 2026 zelfs helemaal geen salaris (loonstop), terwijl zij volgens het Arbeidsvoorwaardenreglement gedurende het eerste ziektejaar recht heeft op doorbetaling van 100% van haar salaris. Zij vordert in deze procedure (na)betaling van haar achterstallig salaris en/of vakantietoeslag, met nevenvorderingen.

3.3.

Het verweer van [gedaagde] komt erop neer dat zij erkent dat [eiser] momenteel arbeidsongeschikt is, maar dat [eiser] sinds haar eerste ziektemelding op 3 april 2024 nooit volledig arbeidsgeschikt is geworden. Weliswaar heeft [eiser] sinds 1 september 2024 tot haar tweede ziektemelding op 23 februari 2026 haar volle arbeidsomvang gewerkt, maar zij was niet in staat haar bedongen werk naar volledigheid uit te voeren. [eiser] maakte in die periode namelijk veel fouten die volgens [gedaagde] verband houden met haar ziekte. [gedaagde] is daarom van mening dat geen sprake is van een nieuwe ziekteperiode, maar van één doorlopende ziekteperiode. Aangezien deze inmiddels ruim langer dan één jaar duurt, had [eiser] op grond het Arbeidsvoorwaardenreglement slechts recht op 70% van haar salaris. Omdat [eiser] sinds haar tweede ziektemelding op 23 februari 2026, ondanks diverse aanmaningen en waarschuwingen, structureel weigert mee te werken aan haar re-integratieverplichtingen was [gedaagde] genoodzaakt om met ingang van 1 augustus 2026 een loonstop toe te passen, aldus [gedaagde] . Zij verzoekt de kantonrechter de arbeidsovereenkomst met [eiser] te mogen ontbinden als [eiser] binnen dertig dagen na de mondelinge behandeling nog steeds weigert bij de bedrijfsarts te verschijnen en mee te werken aan haar re-integratie en de aanvraag van een WIA-uitkering.

4 De beoordeling

Toetsingskader in kort geding

4.1.

Het gaat hier om een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening. De kantonrechter moet daarom eerst beoordelen of [eiser] ten tijde van dit vonnis bij die voorziening een spoedeisend belang heeft. Daarnaast geldt dat de kantonrechter in dit kort geding moet beoordelen of de vorderingen in de bodemprocedure een zodanige kans van slagen hebben, dat vooruitlopend daarop toewijzing van de voorlopige voorziening gerechtvaardigd is. Als uitgangspunt geldt bovendien dat in deze procedure geen plaats is voor bewijslevering.

Spoedeisend belang

4.2.

Het spoedeisend belang vloeit voort uit de stellingen van [eiser] en de aard van de (loon)vorderingen.

[eiser] is ontvankelijk in haar vorderingen

4.3.

[eiser] vordert (na)betaling van haar volledige salaris tijdens haar vermeende tweede ziekteperiode.

4.4.

Hoewel uit 7:629a lid 1 BW volgt dat een vordering tot betaling van loon over een periode van (vermeende) arbeidsongeschiktheid (op straffe van niet-ontvankelijkheid) moet worden afgewezen als de vordering niet vergezeld is van een verklaring van een ‘UWV-deskundige’ over de verhindering van de werknemer om de bedongen of andere passende arbeid te verrichten, geldt deze verplichting in beginsel niet in kort geding (zo volgt uit lid 2 van dat wetsartikel). De kantonrechter ziet in deze zaak ook geen reden om van dit uitgangspunt af te wijken, temeer omdat [gedaagde] erkent dat [eiser] momenteel arbeidsongeschikt is. [eiser] is dan ook ontvankelijk in haar vorderingen.

Er is sprake van twee ziekteperioden

4.5.

De kantonrechter volgt [gedaagde] niet in haar stelling dat sprake is van één doorlopende ziekteperiode. Uit het door [eiser] overgelegde deskundigenoordeel van 21 januari 2025, waarin de verzekeringsarts oordeelt dat zij met ingang van 1 september 2024 volledig geschikt was voor haar eigen werkzaamheden, en het feit dat [eiser] op 30 maart 2025 bij het UWV volledig hersteld is gemeld, kan voorshands worden aangenomen dat de eerste ziekteperiode van [eiser] in elk geval op 30 maart 2025 volledig was geëindigd. Aangezien de tweede ziekteperiode van [eiser] is aangevangen op 23 februari 2026 (de dag van haar ziekmelding) – dat is minstens ruim elf maanden na het einde van haar eerste ziekteperiode – kan geen sprake zijn van één doorlopende ziekteperiode, zo oordeelt de kantonrechter voorshands. Uit artikel 7:629 lid 10 BW volgt namelijk dat meerdere perioden van arbeidsongeschiktheid slechts moeten worden samengeteld als zij elkaar met een onderbreking van minder vier weken opvolgen. De stelling van [gedaagde] dat [eiser] in de periode vanaf 1 september 2024 tot haar tweede ziektemelding op 23 februari 2026 veel fouten maakte die verband houden met haar ziekte, maakt het voorgaande niet anders.

4.6.

Al met al is de kantonrechter voorshands van oordeel dat op 23 februari 2026 een nieuw recht op loondoorbetaling tijdens ziekte voor een periode van 104 weken is ontstaan. Uit artikel 5.2 lid 1 van het Arbeidsvoorwaardenreglement volgt dat [eiser] aanspraak kan maken op doorbetaling van 100% van haar salaris. De toewijsbaarheid van de vorderingen uit achterstallig salaris over de periode vanaf 1 mei 2026 tot 1 augustus 2026 is daarmee gegeven. Omdat [gedaagde] te laat is met betalen, moet zij naast het achterstallig salaris de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW daarover betalen. Aangezien het salaris volgens artikel 3.4 van het Arbeidsvoorwaardenreglement steeds uiterlijk op de 26e van iedere maand moet worden betaald, zal de wettelijke rente worden toegewezen vanaf de 27e van iedere maand totdat alles is betaald.

De loonstop is onterecht gegeven

4.7.

[gedaagde] heeft [eiser] met ingang van 1 augustus 2026 een loonstop opgelegd. Volgens [gedaagde] weigert [eiser] structureel mee te werken aan haar eigen re-integratie. Zo meldt zij zich, ondanks diverse aanmaningen, niet bij de bedrijfsarts en heeft zij geen gehoor gegeven aan de oproep van [persoon] om op 3 augustus 2026 met hem een re-integratiegesprek te voeren, aldus [gedaagde] .

4.8.

De kantonrechter overweegt als volgt. Uitgangspunt is dat de werkgever verantwoordelijk is voor de verzuimbegeleiding en re-integratie van zijn zieke werknemers. Uit de door [gedaagde] overgelegde aanmaningen (e-mails) kan worden afgeleid dat zij [eiser] meermaals heeft verzocht zich te melden bij de bedrijfsarts. Echter, het is, gelet op de hiervoor aangehaalde verantwoordelijkheid, aan de werkgever om ervoor te zorgen dat een zieke werknemer door de bedrijfsarts wordt opgeroepen. Dat dit in de tweede ziekteperiode van [eiser] is gebeurd, is niet gesteld of gebleken. En omdat [eiser] nog geen bedrijfsarts had gesproken die haar belastbaarheid heeft kunnen vaststellen, is de kantonrechter van oordeel dat [persoon] niet van [eiser] had mogen verwachten dat zij op 3 augustus 2026 met hem een re-integratiegesprek zou voeren.

4.9.

Al met als is de kantonrechter voorshands van oordeel dat [gedaagde] [eiser] geen loonstop had mogen opleggen. Zij moet daarom alsnog het salaris over augustus 2026 en de maanden erna aan [eiser] betalen. Omdat [gedaagde] , gelet op de datum van dit vonnis, te laat is met betalen van het salaris over de maanden augustus, september en oktober 2026, moet zij naast het achterstallig salaris de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW daarover betalen, steeds vanaf de 27e van iedere maand totdat alles is betaald. Over de maanden na oktober 2026 zal geen wettelijke rente worden toegewezen, omdat onzeker is dat [gedaagde] het salaris over die maanden te laat zal betalen.

De wettelijke verhoging

4.10.

De door [eiser] gevorderde wettelijke verhoging als bedoeld in artikel 7:625 BW wordt ook toegewezen. Deze wettelijke verhoging is verschuldigd bij niet-tijdige betaling van het loon als de niet-tijdige betaling aan de werkgever kan worden toegerekend. Daarvan is hier sprake. [gedaagde] is niet tot uitbetaling van het salaris overgegaan, ondanks dat [eiser] hier meermaals om heeft verzocht. De kantonrechter ziet dan ook geen aanleiding om de wettelijke verhoging te matigen, zodat een verhoging van 50% zal worden toegewezen over het achterstallig salaris over de maanden mei tot november 2026. Over de maanden na oktober 2026 zal geen wettelijke verhoging worden toegewezen, omdat onzeker is dat [gedaagde] het salaris over die maanden te laat zal betalen.

Buitengerechtelijke incassokosten

4.11.

[eiser] heeft vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten gevorderd. Aan de wettelijke eisen voor vergoeding daarvan is voldaan, zodat, gelet op het toegewezen bedrag in de hoofdsom, een bedrag van € 769,77 zal worden toegewezen.

[gedaagde] moet de proceskosten betalen

4.12.

[gedaagde] wordt in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

155,67

- griffierecht

€

265,00

- salaris gemachtigde

€

865,00

- nakosten

€

144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

1.429,67

5 De beslissing

De kantonrechter, rechtdoende als voorzieningenrechter,

5.1.

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van een bedrag van € 2.275,68 netto aan achterstallig salaris over de maand mei 2026 en/of vakantietoeslag, te vermeerderen met

50% aan wettelijke verhoging als bedoeld in artikel 7:625 BW over voornoemd bedrag, verder te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over voornoemd bedrag, vanaf 27 mei 2026 totdat alles is betaald,

5.2.

een bedrag van € 2.923,50 bruto aan achterstallig salaris over de maand juni 2026, onder aftrek van een bedrag van € 1.808,80 netto, te vermeerderen met 50% aan wettelijke verhoging als bedoeld in artikel 7:625 BW over voornoemd bedrag, verder te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over voornoemd bedrag, vanaf

27 juni 2026 totdat alles is betaald,

5.3.

een bedrag van € 2.923,50 bruto aan achterstallig salaris over de maand juli 2026, te vermeerderen met 50% aan wettelijke verhoging als bedoeld in artikel 7:625 BW over voornoemd bedrag, verder te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over voornoemd bedrag, vanaf 27 juli 2026 totdat alles is betaald,

5.4.

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van een bedrag van € 2.923,50 per maand aan salaris, vanaf 1 augustus 2026, steeds te betalen op de 26e dag van iedere maand,

5.5.

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiser] van een bedrag van € 769,77 aan buitengerechtelijke kosten,

5.6.

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.429,67, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

5.7.

verklaart de veroordelingen uit deze beslissing uitvoerbaar bij voorraad,

5.8.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.J.C. van Leeuwen en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS!

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER!

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS!

61512/560