Civiel recht overig
Letselschade. Aansprakelijkheid voor schade door hondenbeet erkend door verzekeraar van eigenaar (artikel…
Rechtbank Gelderland, 30 september 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8019 · Rechtbank Gelderland · 30 september 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8019
Zaakgegevens
Op 30 september 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zutphen
- Datum uitspraak
- 30 september 2026
- Datum publicatie
- 15 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/05/460328 / HZ ZA 25-355
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. L.K. de Haan, mr. J. van Eck, mr. L. Hilhorst
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8019
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Letselschade. Aansprakelijkheid voor schade door hondenbeet erkend door verzekeraar van eigenaar (artikel 6:179 BW). Daarom geen ruimte voor aansprakelijkheid van dierenpension op grond van artikel 6:181 BW. Bovendien geen sprake van gebruik van de hond in de uitoefening van een bedrijf in de zin van artikel 6:181 BW. Dierenpension dus niet aansprakelijk. Vorderingen afgewezen.
Uitspraak
RECHTBANK Gelderland
Civiel recht
Zittingsplaats Zutphen
Zaaknummer: C/05/460328 / HZ ZA 25-355
Vonnis van 30 september 2026
in de zaak van
1 ASR SCHADEVERZEKERING N.V.,
te Utrecht,
advocaat: mr. L.K. de Haan,
2. [eiser 2],
te [woonplaats] , gemeente [plaats] ,
advocaat: mr. J. van Eck,
eisende partijen,
hierna samen te noemen: ASR c.s., en waar nodig afzonderlijk: ASR en [eiser 2] ,
tegen
1 [gedaagde 1] V.O.F., tevens handelend onder de naam [bedrijf] ,
te [woonplaats] , gemeente [plaats] ,
2. [gedaagde 2],
te [woonplaats] ,
3. [gedaagde 3],
te [woonplaats] , gemeente [plaats] ,
4. ACHMEA SCHADEVERZEKERING N.V.,
te Apeldoorn,
gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: [gedaagde ] , en waar nodig afzonderlijk: [gedaagde 1] of [bedrijf] , [gedaagde 2] , [gedaagde 3] en Achmea,
advocaat: mr. L. Hilhorst.
1 De zaak in het kort
Deze letselschadezaak gaat over het volgende.
Op 15 april 2022 was [eiser 2] , als beroepsfotograaf, aanwezig bij [bedrijf] . Na afloop van een fotosessie op het uitlaatveld is hij door een hond in zijn rechterarm gebeten, als gevolg waarvan hij ernstig letsel heeft opgelopen. ASR heeft als aansprakelijkheidsverzekeraar van het baasje van de hond aansprakelijkheid erkend op grond van artikel 6:179 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Bij nader inzien meent ASR dat niet het baasje van de hond, maar [bedrijf] als bedrijfsmatig gebruiker van de hond aansprakelijk is ten opzichte van [eiser 2] (artikel 6:181 BW). [bedrijf] en haar aansprakelijkheidsverzekeraar Achmea hebben aansprakelijkheid van de hand gewezen.
De rechtbank wijst de vorderingen van ASR en [eiser 2] af. Ten eerste omdat ASR aansprakelijkheid heeft erkend op grond van artikel 6:179 BW, zodat geen ruimte bestaat voor aansprakelijkheid van [bedrijf] op grond van artikel 6:181 BW. Ten tweede is naar het oordeel van de rechtbank geen sprake van gebruik van de hond in de uitoefening van een bedrijf in de zin van artikel 6:181 BW en heeft [bedrijf] de hond alleen ‘bewaard’. [bedrijf] is dus niet aansprakelijk op grond van artikel 6:181 BW. De rechtbank zal hierna uitleggen hoe zij tot haar beslissing is gekomen.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 8 april 2026
- het verkort proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 4 september 2026.
Ten slotte heeft de rechtbank bepaald dat vandaag vonnis zal worden gewezen.
3 De feiten
De partijen in deze zaak
ASR is de particuliere aansprakelijkheidsverzekeraar van het baasje van een hond genaamd [hond] .
[eiser 2] is fotograaf van beroep.
[bedrijf] is een dierenpension voor huisdieren, waaronder honden.
[gedaagde 1] , [gedaagde 2] en [gedaagde 3] exploiteren [bedrijf] .
De onderneming van) [eiser 2] en [bedrijf] hebben in 2020 een overeenkomst gesloten met betrekking tot het beheer en posting van de Facebookpagina van [bedrijf] . Op grond van die overeenkomst zou [eiser 2] minimaal één keer per week [bedrijf] bezoeken en dan een post, met foto of film, plaatsen op de Facebookpagina van [bedrijf] .
Van 14 tot 22 april 2022 was bij [bedrijf] een plek gereserveerd voor [hond] . [hond] verbleef geregeld bij [bedrijf] .
Op 15 april 2022 was [eiser 2] in het kader van zijn fotografiewerk in opdracht van [bedrijf] aldaar aanwezig om foto’s te maken ten behoeve van een post die zou worden geplaatst op de Facebookpagina van [bedrijf] . [hond] en een andere hond waren aan de beurt om te worden uitgelaten en zijn door [gedaagde 2] naar het uitlaatveld bij [bedrijf] gebracht. In het uitlaatveld gingen de honden met elkaar spelen, terwijl [eiser 2] foto’s van hen maakte.
Toen [eiser 2] klaar was met fotograferen en hij de resultaten wilde laten zien aan [gedaagde 2] , heeft [hond] [eiser 2] van achteren in zijn rechter boven- en onderarm gebeten. [eiser 2] heeft als gevolg hiervan ernstig letsel opgelopen. Als gevolg van het letsel heeft [eiser 2] zijn werk als fotograaf moeten opgeven.
Bij brief van 9 mei 2022 heeft (de advocaat van) [eiser 2] het baasje van [hond] aansprakelijk gesteld voor de materiële en immateriële schade die [eiser 2] heeft geleden, lijdt en zal lijden als gevolg van het bijtincident op 15 april 2022, met het verzoek om de aansprakelijkstelling door te geleiden naar zijn aansprakelijkheidsverzekeraar.
Bij e-mail van 24 mei 2022 heeft ASR namens het baasje van [hond] aansprakelijkheid erkend en de schadeafwikkeling ter hand genomen. De verzekerde som onder de polis van ASR bedraagt € 1,25 miljoen.
Bij brief van 22 maart 2023 heeft ASR [bedrijf] aansprakelijk gesteld voor de schade die [hond] bij [eiser 2] heeft veroorzaakt.
Bij brief van 17 april 2023 aan ASR heeft Achmea namens [bedrijf] aansprakelijkheid van de hand gewezen
Bij brief van 5 juli 2023 heeft (de advocaat van) [eiser 2] [bedrijf] aansprakelijk gesteld voor de gevolgen van het bijtincident.
Bij e-mail van 13 juli 2023 heeft Achmea geantwoord dat zij geen aansprakelijkheid aan de zijde van [bedrijf] erkent.
ASR heeft Achmea verzocht mee te werken aan een toedrachtonderzoek. Achmea heeft ingestemd met een dergelijk onderzoek door [bureau] (hierna: [bureau] ). De vraagstelling aan [bureau] , waarmee Achmea heeft ingestemd, luidde onder meer:
“(…)
Wilt u namens Achmea Personenschade en a.s.r. een onderzoek doen naar de toedracht van het voorval op 15 april 2022 en met name wat er eerder is afgesproken tussen de verzekerde van a.s.r. (…) en Achmea, verzekerde [bedrijf] , over het gedrag van de hond? Over het bedrijfsmatig gebruik van de hond van de heer (…). Of heeft [bedrijf] dit op eigen initiatief gedaan?
(…)”
Naar aanleiding van het toedrachtonderzoek van [bureau] heeft ASR bij e-mail van 26 februari 2024 opnieuw aan Achmea verzocht om aansprakelijkheid te erkennen.
Bij brief van 8 mei 2024 aan ASR en bij brief van 18 december 2024 aan de advocaat van ASR heeft Achmea haar afwijzende standpunt gehandhaafd.
4 Het geschil
ASR c.s. vordert, samengevat, dat de rechtbank bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:
-
voor recht verklaart dat [bedrijf] en haar vennoten [gedaagde 2] en [gedaagde 3] op grond van artikel 6:181 BW (hoofdelijk) aansprakelijk zijn jegens [eiser 2] ;
-
voor recht verklaart dat [eiser 2] jegens Achmea de directe actie toekomt uit hoofde van artikel 7:954 BW;
-
voor recht verklaart dat [bedrijf] en haar vennoten [gedaagde 2] en [gedaagde 3] op grond van artikel 6:10 BW in samenhang met artikel 6:101 BW en 6:102 BW voor 50% hoofdelijk bijdrageplichtig zijn in de door ASR aan [eiser 2] verschuldigde verzekeringsuitkeringen;
-
[bedrijf] , haar vennoten [gedaagde 2] en [gedaagde 3] en Achmea hoofdelijk veroordeelt in de proceskosten van [eiser 2] en ASR;
-
[bedrijf] , haar vennoten en Achmea hoofdelijk veroordeelt om de proceskosten te voldoen binnen veertien dagen na de datum van het vonnis, en – voor het geval dat voldoening van de proceskosten niet binnen die termijn plaatsvindt – te vermeerderen met de wettelijke rente daarover;
-
[bedrijf] , haar vennoten en Achmea hoofdelijk veroordeelt in de nakosten, te vermeerderen met de wettelijke rente.
[gedaagde ] voert verweer. [gedaagde ] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van ASR c.s., dan wel tot afwijzing van de vorderingen van ASR c.s., met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren hoofdelijke veroordeling van ASR c.s. in de kosten van deze procedure, te vermeerderen met de wettelijke rente.
De rechtbank zal hierna nader ingaan op de stellingen van partijen, voor zover voor de beoordeling van belang.
5 De beoordeling
De rechtbank wijst de vorderingen af
De rechtbank wijst de vorderingen van ASR c.s. af. Hierna legt zij uit waarom.
ASR heeft namens haar verzekerde aansprakelijkheid voor de schade erkend
De rechtbank stelt voorop dat op grond van artikel 6:179 BW de bezitter van een dier aansprakelijk is voor de door het dier aangerichte schade, tenzij aansprakelijkheid zou hebben ontbroken als hij de gedraging van het dier waardoor de schade werd toegebracht, in zijn macht zou hebben gehad. De grondslag van deze (risico)aansprakelijkheid ligt in het gevaar dat in de eigen energie van het dier schuilt en het onberekenbare element dat daarin is gelegen. Tussen partijen is op zichzelf niet in geschil dat de schade van [eiser 2] is veroorzaakt door de eigen energie en het onberekenbaar gedrag van [hond] . Omdat vaststaat dat [hond] de schade bij [eiser 2] heeft veroorzaakt, is het baasje van [hond] – de verzekerde van ASR – als bezitter van [hond] in beginsel op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de door [eiser 2] geleden schade, zoals ASR ook onvoorwaardelijk heeft erkend.
ASR betoogt dat haar erkenning van aansprakelijkheid achteraf gezien onterecht was. ASR meent dat niet haar verzekerde als bezitter van [hond] (op grond van artikel 6:179 BW), maar [bedrijf] als bedrijfsmatig gebruiker van [hond] (op grond van artikel 6:181 BW) aansprakelijk is ten opzichte van [eiser 2] . Op grond van artikel 6:181 BW wordt de risicoaansprakelijkheid voor – in dit geval – schadeveroorzaking door dieren verlegd van de bezitter naar degene die het dier gebruikt in de uitoefening van een bedrijf.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft ASR uiteengezet dat zij ondanks de in haar ogen onterechte erkenning van aansprakelijkheid vasthoudt aan de toezegging die zij aan [eiser 2] heeft gedaan om tot uitkering onder de verzekering over te gaan tot de hoogte van de verzekerde som. Volgens ASR heeft [eiser 2] op grond van die toezegging een vordering tot nakoming op haar, wat iets anders is dan een vordering tot schadevergoeding wegens aansprakelijkheid van (de verzekerde van) ASR op grond van artikel 6:179 BW. Op grond hiervan betoogt ASR c.s. dat, ondanks de erkenning van aansprakelijkheid door ASR, [bedrijf] c.s. op grond van artikel 6:181 BW aansprakelijk kan worden gehouden voor de schade van [eiser 2] .
De rechtbank verwerpt het standpunt van ASR c.s. ASR heeft onvoorwaardelijk aansprakelijkheid erkend op grond van artikel 6:179 BW en heeft vervolgens ook de schadeafwikkeling ter hand genomen. Aan die erkenning – of die nu in de ogen van ASR terecht is of niet – kan zij als professionele partij worden gehouden. Door deze erkenning van aansprakelijkheid door ASR namens het baasje van [hond] op grond van artikel 6:179 BW is er geen ruimte voor aansprakelijkheid van [bedrijf] c.s. op de voet van artikel 6:181 BW. De in artikel 6:179 BW bedoelde aansprakelijkheid rust immers hetzij op de bezitter van het dier, hetzij op degene die het bedrijf uitoefent waarin het dier wordt gebruikt. Een gelijktijdige aansprakelijkheid voor dezelfde schade van de bezitter en de bedrijfsmatige gebruiker van het dier is uitgesloten. Alleen al gelet hierop zijn de vorderingen van ASR c.s. niet toewijsbaar.
[bedrijf] c.s. is niet aansprakelijk op grond van artikel 6:181 BW
Ook indien de erkenning van aansprakelijkheid door ASR buiten beschouwing zou worden gelaten, zijn de vorderingen van ASR c.s. niet toewijsbaar. De rechtbank overweegt daarover het volgende.
De rechtbank herhaalt dat, omdat vaststaat dat [hond] de schade bij [eiser 2] heeft veroorzaakt, het baasje van [hond] – de verzekerde van ASR – als bezitter van [hond] in beginsel op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk is voor de door [eiser 2] geleden schade. Het standpunt van ASR c.s., dat ASR van haar wettelijke aansprakelijkheid als (verzekeraar van de) bezitter van [hond] is bevrijd doordat [hond] bedrijfsmatig werd gebruikt door [bedrijf] (artikel 6:181 BW), gaat niet op. Daartoe is het volgende redengevend.
De rechtbank neemt bij de beoordeling van het beroep van ASR c.s. op artikel 6:181 BW het volgende tot uitgangspunt. Artikel 6:181 BW, en daarmee ook de verlegging van de aansprakelijkheid die daardoor wordt bewerkstelligd, berust – kort samengevat – enerzijds op de overweging dat de benadeelde niet behoort te worden belast met de moeilijkheden die inherent zijn aan het onderzoek naar en de bewijslevering betreffende de identiteit van de schuldenaar, en anderzijds op de eenheid van onderneming in het kader waarvan het dier wordt gebruikt, het feit dat bedrijfsmatig verrichte activiteiten in beginsel zijn gericht op het verkrijgen van profijt, en het feit dat van een ondernemer kan worden gevergd dat hij zijn bedrijfsrisico als één risico verzekert. Bij de beantwoording van de vraag of de aansprakelijkheid van artikel 6:179 BW niet op de bezitter van het dier rust, maar – ingevolge artikel 6:181 BW – op degene die het bedrijf uitoefent waarin het dier wordt gebruikt, is niet van belang of degene die het bedrijf uitoefent bezitter dan wel houder van het dier is, en ook niet of het doel waarvoor het dier aldus wordt gebruikt inmiddels bijna is bereikt. Ook mag in dit verband niet de eis worden gesteld dat hij het dier duurzaam en ten eigen nutte gebruikt.
Uit de parlementaire geschiedenis volgt verder dat onder de in de wet bedoelde zaken die “in de uitoefening van een bedrijf worden gebruikt” niet de zaken vallen die iemand in de uitoefening van zijn bedrijf voor een ander bewaart of vervoert. Wanneer het gaat om dieren, dan is – zo blijkt uit de parlementaire geschiedenis – de band tussen schaden die door de gebruikelijke zorg voor “dergelijke objecten” niet kunnen worden voorkomen, en de uitoefening van het bedrijf van de bewaarder niet sprekend genoeg om schade van deze soort tot een bedrijfsrisico te maken.
Bij de beoordeling van de vraag of de risicoaansprakelijkheid van artikel 6:181 BW in dit geval van toepassing is, gaat het dus om de vraag of [bedrijf] kan worden aangemerkt als de bedrijfsmatige gebruiker van [hond] ten tijde van het bijtincident, in die zin dat sprake was van meer dan het uitsluitend bewaren van de hond. De rechtbank is van oordeel dat dit niet het geval is en overweegt daartoe het volgende.
De kernactiviteit van [bedrijf] is het ‘bewaren’ van dieren. Ook [hond] werd door [bedrijf] ‘bewaard’. Dat houdt in dat hij in de opvang verbleef en daar werd verzorgd, gevoerd en uitgelaten. [eiser 2] kwam één keer per week langs bij [bedrijf] en maakte daar dan foto’s van de dagelijkse gang van zaken. Ter plekke werd bepaald welke dieren die dag op de foto zouden gaan; daar werd niet vooraf een plan voor gemaakt. Toen [eiser 2] op de dag van het bijtincident bij [bedrijf] aankwam, waren toevallig [hond] en een andere hond aan de beurt om te worden uitgelaten. [gedaagde 2] heeft de beide honden naar het uitlaatveld gebracht, waar ze met elkaar zijn gaan spelen. [eiser 2] heeft daarvan foto’s gemaakt. De honden hoefden niet voor [eiser 2] te poseren. Zij waren bezig met hun normale spel en deden niets anders dan gebruikelijk was tijdens het uitlaten. Anders dan ASR c.s. betoogt, was het foto’s (laten) maken dus niet de kernactiviteit van [bedrijf] . De kernactiviteit was het bewaren, waaronder het uitlaten, van [hond] . Gezien het voorgaande deed zich geen situatie voor waarin [hond] door [bedrijf] bedrijfsmatig werd ingezet.
ASR c.s. heeft tijdens de mondelinge behandeling nog gewezen op de vraagstelling aan [bureau] (zie 3.16 hierboven), waarin staat dat “het bedrijfsmatig gebruik van de hond” moet worden onderzocht. ASR c.s. heeft erop gewezen dat [bedrijf] c.s. met deze vraagstelling aan [bureau] heeft ingestemd. Voor zover ASR c.s. hiermee bedoelt te zeggen dat sprake was van bedrijfsmatig gebruik van [hond] omdat ook [bedrijf] c.s. – gelet op de vraagstelling aan [bureau] – ervan uitging dat zij [hond] in de uitoefening van haar bedrijf gebruikte, gaat dit standpunt niet op. De vraagstelling aan [bureau] houdt meer in dan alleen de door ASR c.s. aangehaalde zinsnede en strekt ertoe dat [bureau] de feitelijke toedracht van het bijtincident bij [bedrijf] zou onderzoeken.
Gezien het voorgaande komt de aansprakelijkheid voor de schade die [hond] heeft aangericht niet op grond van artikel 6:181 BW bij [bedrijf] te liggen, maar blijft deze rusten op (ASR als verzekeraar van) het baasje van [hond] als diens bezitter. Hieruit volgt dat de vorderingen van ASR c.s. niet toewijsbaar zijn.
ASR c.s. moet de proceskosten betalen
ASR c.s. wordt in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De rechtbank begroot de proceskosten van [bedrijf] c.s. op:
|
- griffierecht |
€ |
714,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
1.306,00 |
(2 punten × € 653,00) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
2.209,00 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
De veroordeling wordt hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen aan de wederpartij.
6 De beslissing
De rechtbank
wijst de vorderingen van ASR c.s. af,
veroordeelt ASR c.s. hoofdelijk in de proceskosten van € 2.209,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als ASR c.s. niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt ASR c.s. hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling en de wettelijke rente daarover uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. A.J.J.M. Weijnen en in het openbaar uitgesproken op 30 september 2026. |
||
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! |
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! |
|
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |
JE/AW