WOB: overtr. art. 6 WVW, terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander wordt gedood. Straf: 240 u TS en…

RECHTBANK GELDERLAND

Team strafrecht

Zittingsplaats Arnhem

Parketnummer: 05/274708-25

Datum uitspraak : 11 november 2026

Tegenspraak

vonnis van de meervoudige kamer

in de zaak van

de officier van justitie

tegen

[verdachte] ,

geboren op [geboortedag] 2003 in [geboorteplaats] , wonende aan [adres] in [woonplaats] .

Raadsvrouwen: mr. N. Alberts en mr. F.H. van der Pol, advocaten in Almere.

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op openbare terechtzittingen.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 29 januari 2025 te Wadenoijen, in de gemeente Tiel, althans in Nederland, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (bedrijfsauto), komende uit de richting van de Groesbeekstraat, rijdende in de richting van Lingedijk/Tiel, daarmede rijdende op de weg, de Overlaat,

roekeloos, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig, onoplettend en/of onachtzaam heeft gereden, hierin bestaande dat verdachte,

terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en/of

terwijl verdachte het voertuig beroepsmatig bestuurde en/of

terwijl het donker was en/of

terwijl de Overlaat bestond uit 1 rijbaan, niet voorzien van een middenstreep en was bestemd voor verkeer in beide rijrichtingen en/of aan beide zijden van de rijbaan onderbroken witte strepen zijn aangebracht en/of de afstand tussen de zijkant van de rijbaan en de onderbroken strepen circa 1.25 meter bedroeg en/of

terwijl het uitzicht over die weg (de Overlaat) niet werd beperkt en/of zijn aandacht gedurende enige tijd niet, althans in onvoldoende mate, op het overige verkeer en/of de (verkeers)situatie ter plaatse heeft gericht en/of

terwijl verdachte links af sloeg bij een inrit/uitrit om te gaan keren en/of achteruit te rijden in de richting van de hoofdrijbaan,

het door hem, verdachte, bestuurde motorrijtuig bedrijfsauto) geheel of gedeeltelijk op de rijbaan van die weg (Overlaat) en/of de aan die rijbaan grenzende berm heeft gekeerd, dan wel is gaan keren en/of vanuit stilstand genoemde weg (de Overlaat) is opgereden, zijnde bijzondere manoeuvres als omschreven in artikel 54 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 en/of

in strijd met artikel 54 van voormeld reglement een bestuurder van een over die weg (de Overlaat) rijdend, toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde ander motorrijtuig (personenauto) niet voor heeft laten gaan en/of

niet de snelheid van dat door hem, verdachte, bestuurde voertuig (bedrijfsauto) zodanig heeft geregeld dat hij in staat was dat voertuig (bedrijfsauto) tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij, verdachte, die weg (de Overlaat) kon overzien en waarover deze vrij was en/of

is gebotst tegen, althans in aanrijding gekomen, met die toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde andere motorrijtuig (personenauto),

en aldus zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] ) werd gedood;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou

kunnen leiden:

hij op of omstreeks 29 januari 2025 te Wadenoijen, in de gemeente Tiel, althans in Nederland, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (bedrijfsauto), komende uit de richting van de Groesbeekstraat, rijdende in de richting van Lingedijk/Tiel, daarmede rijdende op de weg, de Overlaat,

terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en/of

terwijl verdachte het voertuig beroepsmatig bestuurde en/of

terwijl het donker was en/of

terwijl de Overlaat bestond uit 1 rijbaan, niet voorzien van een middenstreep en was bestemd voor verkeer in beide rijrichtingen en/of aan beide zijden van de rijbaan onderbroken witte strepen zijn aangebracht en/of de afstand tussen de zijkant van de rijbaan en de onderbroken strepen circa 1.25 meter bedroeg en/of

terwijl het uitzicht over die weg (de Overlaat) niet werd beperkt en/of zijn aandacht gedurende enige tijd niet, althans in onvoldoende mate, op het overige verkeer en/of de (verkeers)situatie ter plaatse heeft gericht en/of

terwijl verdachte links af sloeg bij een inrit/uitrit om te gaan keren en/of achteruit te rijden in de richting van de hoofdrijbaan,

het door hem, verdachte, bestuurde motorrijtuig (bedrijfsauto) geheel of gedeeltelijk op de rijbaan van die weg (Overlaat) en/of de aan die rijbaan grenzende berm heeft gekeerd, dan wel is gaan keren en/of vanuit stilstand genoemde weg (de Overlaat) is opgereden, zijnde bijzondere manoeuvres als omschreven in artikel 54 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 en/of

in strijd met artikel 54 van voormeld reglement een bestuurder van een over die weg (de Overlaat) rijdend, toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde ander motorrijtuig (personenauto) niet voor heeft laten gaan en/of

niet de snelheid van dat door hem, verdachte, bestuurde voertuig (bedrijfsauto) zodanig heeft geregeld dat hij in staat was dat voertuig (bedrijfsauto) tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij, verdachte, die weg (de Overlaat) kon overzien en waarover deze vrij was en/of

is gebotst tegen, althans in aanrijding gekomen, met die toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde andere motorrijtuig (personenauto),

en door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd;

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 29 januari 2025 te Wadenoijen, gemeente Tiel als bestuurder van een bedrijfsauto op de voor het openbaar verkeer openstaande weg, Overlaat, is gekeerd, althans is gaan keren en/of achteruit is gereden zonder een bestuurder van een motorrijtuig (personenauto) voor te laten gaan, waarbij letsel aan personen is ontstaan of schade aan goederen is toegebracht.

2. Overwegingen ten aanzien van het bewijs

De feiten

Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld.

Op 29 januari 2025 om 07:47 uur reed [slachtoffer] (hierna: slachtoffer) in een personenauto, een Mini Cooper, op de Overlaat in Wadenoijen. Het slachtoffer remde waardoor zijn auto in een roterende slip raakte waarna de auto tegen een boom botste. Hij liep door deze botsing ernstig letsel op en aan de gevolgen daarvan is hij overleden.

Verdachte, beginnend bestuurder, reed in een Mercedes Benz Sprinter (hierna: bedrijfsauto).

Uit het forensisch onderzoek ter plaatse kan verder het volgende worden afgeleid. De bedrijfsauto reed voorafgaand aan het ongeval over de Overlaat. Ter hoogte van de plek waar de personenauto van het slachtoffer na het ongeluk is aangetroffen, sloeg de bestuurder van de bedrijfsauto linksaf. De bedrijfsauto stopte hierna op de in-/uitrit. De bestuurder van de bedrijfsauto reed vervolgens weer achteruit richting de hoofdrijbaan. De Overlaat bestond uit één rijbaan, was niet voorzien van een middenstreep en was bestemd voor verkeer in beide rijrichtingen. Aan beide zijden van de rijbaan waren onderbroken witte strepen aangebracht. De afstand tussen de zijkant van de rijbaan en de onderbroken strepen bedroeg circa 1,25 meter. Op het moment van het verkeersongeval was het nacht, als bedoeld in artikel 1 van het RVV 1990. De maximumsnelheid bedroeg ter plaatse 60 kilometer per uur. Het zicht van de bestuurder van de bedrijfsauto in de richting van de personenauto kon minimaal belemmerd worden door de, gezien vanuit de rijrichting van de personenauto, zich in de linker berm bevindende rij bomen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie is van oordeel dat het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend kan worden bewezen, en dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het aanmerkelijk onvoorzichtig, onoplettend en onachtzaam rijden waardoor het aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden ten gevolge waarvan [slachtoffer] is komen te overlijden.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft primair verzocht om verdachte integraal vrij te spreken, omdat niet bewezen kan worden dat verdachte een verkeersfout heeft gemaakt door geen voorrang te geven aan de personenauto en zijn snelheid onvoldoende te regelen. Daardoor kan niet worden vastgesteld dat het ongeluk en het gevaar/hinder op de weg het gevolg zijn van die verkeersfout of overige handelingen van verdachte. Voorts stelt de verdediging zich op het standpunt dat in deze zaak de ‘medeschuld’ van het slachtoffer, of in elk geval de invloed van de omstandigheden die in zijn invloedssfeer lagen, zo groot is geweest dat geen schuld bij verdachte kan worden vastgesteld en het verkeersongeval in redelijkheid niet aan hem kan worden toegerekend. Subsidiair wordt daarom verzocht verdachte vrij te spreken van het primair tenlastegelegde. Meer subsidiair wordt verzocht verdachte (partieel) vrij te spreken van de onder primair tenlastegelegde roekeloosheid.

Beoordeling door de rechtbank

Het verkeersongeval

Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij de bedrijfsauto bestuurde en dat hij deze in de inham stak om te keren. Hij keek naar rechts en toen naar links en toen reed hij een stukje achteruit. Op het moment dat hij achteruitreed, zag hij op enig moment de personenauto aan komen rijden. Toen kwam de bedrijfsauto tot stilstand. Toen de personenauto aankwam, heeft verdachte deze zien wegslippen. Vanuit het zijraam heeft verdachte de personenauto tegen de boom aan zien komen.

In het midden van de voorruit van de bedrijfsauto is een dashcam aangetroffen. De kaart van de dashcam is veiliggesteld en de beelden rond het tijdstip van het ongeval zijn bekeken. Deze dashcambeelden zijn als bijlage bij het proces-verbaal gevoegd. Vanaf 07:44:41 is de personenauto van het slachtoffer op deze beelden waarneembaar. De bedrijfsauto van verdachte rijdt dan achteruit richting de hoofdrijbaan en staat pas stil om 07:44:54. De richting van de lichtbundel van de personenauto verandert op dat tijdstip, het voertuig draait/slipt (rechtsom) om de hoogteas. Daarna is de lichtbundel uit beeld.

In opdracht van de rechtbank, gegeven bij tussenvonnis van 1 april 2026 waarbij het onderzoek ter terechtzitting is heropend, heeft het team Forensische Opsporing verkeer nader onderzoek verricht. Daarover is een aanvullend proces-verbaal opgemaakt. Uit dit onderzoek blijkt in de eerste plaats dat de rijbaan ongeveer 5,04 m breed was en de bedrijfsauto volgens meting 717 cm lang was. Die afmeting was exclusief de uitstekende lading aan de achterkant van het bedrijfsvoertuig. Deze werd geschat op 20 cm. Op basis van de analyse van de sporen, in combinatie met de dashcambeelden is het de onderzoekende verbalisanten duidelijk dat de bedrijfsauto vrijwel zeker op de door hen in het oorspronkelijke proces-verbaal forensisch onderzoek plaats delict gerapporteerde positie 2 moet hebben gestaan ten tijde van het ongeval. De enige andere mogelijkheid is dat de bedrijfsauto nog verder op de weg stond.

Op foto 42 is voornoemde positie 2 weergegeven en daarop is een gemeten afstand van 2,07 meter tussen de achterkant van de bedrijfsauto en de rand van de weg weergegeven.

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank vast dat de door verdachte bestuurde bedrijfsauto voornoemde positie 2 op de weg heeft gehad toen deze tot stilstand kwam (nadat verdachte de personenauto aan zag komen rijden). Deze positie wordt door de verdediging ook niet betwist.

De rechtbank dient vervolgens de vraag te beantwoorden of er sprake is van schuld in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 en, in dat kader, of er sprake is van een causaal verband tussen het rijgedrag van verdachte en het ongeval.

Schuld in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994

Of er sprake is van ‘schuld’ in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW) hangt af van het geheel van de gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval. Dat brengt mee dat niet in zijn algemeenheid valt aan te geven of één verkeersovertreding of verkeersfout voldoende kan zijn voor de bewezenverklaring van schuld in de zin van artikel 6 WVW. Daarvoor zijn immers verschillende factoren van belang, zoals de aard en de concrete ernst van de verkeersovertreding en de omstandigheden waaronder die overtreding is begaan. Voorts verdient opmerking dat niet reeds uit de ernst van de gevolgen van verkeersgedrag dat in strijd is met één of meer wettelijke gedragsregels in het verkeer kan worden afgeleid dat sprake is van schuld in vorenbedoelde zin. Van schuld in de zin van dit artikel is pas sprake in het geval van een op zijn minst aanmerkelijke mate van verwijtbare onvoorzichtigheid of onoplettendheid. Het moet gaan om méér dan een moment van onoplettendheid.

Verdachte heeft er als beginnend bestuurder voor gekozen om in het donker met een bedrijfsauto langer dan 7 meter met materialen die aan de achterkant uitstaken, te keren op een smalle weg waar de maximale snelheid 60 km/u was. Dat zijn niet de meest ideale omstandigheden om op de rijbaan te keren en dus een bijzondere manoeuvre uit te voeren.

Op basis van het dossier kan verder worden vastgesteld dat verdachte tijdens het achteruitrijden 13 seconden de tijd heeft gehad om het slachtoffer te kunnen zien aankomen. Verdachte had eerder kunnen en moeten stoppen met achteruit rijden om daarmee het slachtoffer in de gelegenheid te stellen ongehinderd te passeren. Verdachte heeft daarmee in strijd met artikel 54 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 geen voorrang verleend aan het slachtoffer.

Verdachte heeft zijn voertuig pas tot stilstand gebracht nadat hij ruimschoots de weghelft had gepasseerd. Daarbij stak ook nog eens lading uit. Hij blokkeerde daardoor grotendeels de weg. Van andere weggebruikers kon onder de gegeven omstandigheden ook niet worden gevergd dat zij met een zekere snelheid achter de bedrijfsauto van verdachte langs zouden rijden. Daarbij is van belang dat verdachte langere tijd een achterwaartse beweging aanhield waardoor anderen niet konden inschatten of en zo ja, wanneer verdachte zou stoppen.

Causaal verband

De rechtbank is gelet op het voorgaande (waaronder de positie van de bedrijfsauto van verdachte op de weg op het moment dat hij tot stilstand kwam en de camerabeelden vanuit deze bedrijfsauto) van oordeel dat verdachte tijdens het achteruit rijden geen voorrang aan de naderende personenauto heeft verleend, terwijl deze wel langere tijd voor hem zichtbaar moet zijn geweest. Als gevolg van het niet verlenen van voorrang en het achteruit blijven rijden tot de positie waarop de bedrijfsauto uiteindelijk op de weg stond, heeft de personenauto krachtig moeten remmen om een aanrijding te voorkomen. Als gevolg daarvan is de personenauto in een slip geraakt en tegen een boom gebotst. Gelet op het feit dat de bedrijfsauto van verdachte nog gedurende enkele seconden achteruit bleef rijden terwijl de personenauto al zichtbaar voor verdachte was en gelet op de positie van de bedrijfsauto van verdachte op de weg op het moment dat deze tot stilstand kwam, kon van de personenauto niet worden gevergd dat deze het (zeer grote) risico zou nemen zonder te remmen achter de bedrijfsauto van verdachte langs te rijden. Er is daarmee een causaal verband tussen het handelen van verdachte en het verkeersongeval.

De rechtbank is verder van oordeel dat verdachte, onder de hiervoor geschetste feiten en omstandigheden, verwijtbaar aanmerkelijk onvoorzichtig heeft gehandeld. Hij had als beginnend bestuurder, in een bedrijfsauto met een lengte van meer dan 7 meter, op een smalle weg bij het uitvoeren van deze bijzondere manoeuvre zich er uitermate goed van moeten vergewissen of er geen ander verkeer naderde, nu het uitvoeren van deze manoeuvre onder de voornoemde omstandigheden bepaald niet zonder risico’s is. Dat heeft verdachte onvoldoende gedaan en daarmee is de rechtbank van oordeel dat verdachte tekort is geschoten in vergelijking met een gemiddelde andere persoon in vergelijkbare omstandigheden en met een vergelijkbare hoedanigheid. De verdachte heeft daarmee aanmerkelijk onvoorzichtig, onoplettend en onachtzaam gereden Er is sprake van schuld in de zin van artikel 6 WVW. Het primair ten laste gelegde kan wettig en overtuigend worden bewezen.

Medeschuld slachtoffer

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat, indien de rechtbank van oordeel is dat verdachte een verkeersfout heeft gemaakt, hij moet worden vrijgesproken omdat het verkeersongeluk in redelijkheid niet aan zijn schuld toe te rekenen zou zijn. De medeschuld van het slachtoffer zou volgens de verdediging zo groot zijn geweest dat geen schuld bij verdachte kan worden vastgesteld. In dat kader heeft de verdediging gesteld dat het slachtoffer (veel) te hard zou hebben gereden en daarbij verwezen naar het door haar overgelegde rapport van [bedrijf] . In het rapport wordt onder meer geconcludeerd dat het slachtoffer een snelheid moet hebben gehad van tussen de 84 en 89 km/u. Verder had de personenauto geen ABS en reed het slachtoffer met oude banden.

In zijn algemeenheid geldt dat de eventuele aanwezigheid van medeschuld aan de zijde van het slachtoffer, schuld aan de zijde van verdachte niet opheft. In uitzonderlijke gevallen kan dit anders zijn, maar de rechtbank is van oordeel dat een dergelijke situatie zich hier niet voordoet. Ook als namelijk uit zou worden gegaan van een snelheid van tussen de 84 en 89 km/u aan de zijde van de personenauto, is de rechtbank van oordeel dat dat de schuld van verdachte niet opheft. Het slachtoffer reed immers op een weg waar hij voorrang had op verdachte en hij de situatie dat verdachte aldaar bezig was met een bijzondere manoeuvre ook niet hoefde te verwachten. Slechts indien hierbij sprake zou zijn van een verkeersovertreding aan de zijde van de personenauto die dermate uitzonderlijk is dat gesteld kan worden dat verdachte hier geenszins op bedacht hoefde te zijn, kan dit anders liggen, maar een snelheidsoverschrijding van maximaal 29 km/u kwalificeert niet als zodanig.

Voor zover de verdediging ter onderbouwing van de stelling dat sprake is van eigen schuld aan de zijde van het slachtoffer (mede) wijst op het ontbreken van een juist werkende ABS in het voertuig van het slachtoffer en het feit dat de banden van de auto zouden zijn versleten, merkt de rechtbank het volgende op. De personenauto had voorrang en hoefde niet bedacht te zijn op het hiervoor besproken verkeersgedrag van verdachte, met name waar het het achteruit blijven rijden door verdachte betreft terwijl de personenauto zichtbaar voor hem moet zijn geweest. Daar komt bij dat de deskundigen van het forensisch onderzoek ter zitting zijn gehoord en hebben verklaard dat alhoewel de personenauto geen ABS had en de banden ouder waren, de technische staat van de auto voldoende was om de weg op te mogen. Gelet op het voorgaande kan het ontbreken van ABS en het rijden op oudere banden in dit geval niet tot de conclusie leiden dat sprake is van enige vorm van eigen schuld aan de zijde van de personenauto bij het verkeersongeval.

Het verweer dat sprake is van medeschuld aan de zijde van het slachtoffer wordt dan ook verworpen.

Voorwaardelijk verzoek

De verdediging heeft het voorwaardelijk verzoek gedaan om, indien de rechtbank tot het oordeel zou komen dat het rapport, zoals op 2 oktober 2026 in opdracht van de verdediging is opgemaakt door [persoon 1] en [persoon 2] , onbetrouwbaar is, deze deskundigen te horen. Aan de vraag of de rechtbank het rapport al dan niet onbetrouwbaar acht, wordt gelet op het voorgaande niet toegekomen. De rechtbank hoeft derhalve niet op het verzoek te beslissen.

Partiële vrijspraak

Uit de bewijsmiddelen volgt niet dat sprake is geweest van een botsing tussen beide voertuigen. Evenmin kan daaruit worden afgeleid dat verdachte het voertuig beroepsmatig bestuurde. Weliswaar bestuurde verdachte het voertuig in het kader van zijn werkzaamheden maar het besturen van dat voertuig was niet zijn beroep. Van die gedeelten van de tenlastelegging zal verdachte dan ook worden vrijgesproken.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

hij op of omstreeks 29 januari 2025 te Wadenoijen, in de gemeente Tiel, althans in Nederland, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (bedrijfsauto), komende uit de richting van de Groesbeekstraat, rijdende in de richting van Lingedijk/Tiel, daarmede rijdende op de weg, de Overlaat,

roekeloos, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig, onoplettend en/of onachtzaam heeft gereden, hierin bestaande dat verdachte,

terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en/of

terwijl verdachte het voertuig beroepsmatig bestuurde en/of

terwijl het donker was en/of

terwijl de Overlaat bestond uit 1 rijbaan, niet voorzien van een middenstreep en was bestemd voor verkeer in beide rijrichtingen en/of aan beide zijden van de rijbaan onderbroken witte strepen zijn aangebracht en/of de afstand tussen de zijkant van de rijbaan en de onderbroken strepen circa 1.25 meter bedroeg en/of

terwijl het uitzicht over die weg (de Overlaat) niet werd beperkt en/of zijn aandacht gedurende enige tijd niet, althans in onvoldoende mate, op het overige verkeer en/of de (verkeers)situatie ter plaatse heeft gericht en/of

terwijl verdachte links af sloeg bij een inrit/uitrit om te gaan keren en/of achteruit te rijden in de richting van de hoofdrijbaan,

het door hem, verdachte, bestuurde motorrijtuig (bedrijfsauto) geheel of gedeeltelijk op de rijbaan van die weg (Overlaat) en/of de aan die rijbaan grenzende berm heeft gekeerd, dan wel is gaan keren en/of vanuit stilstand genoemde weg (de Overlaat) is opgereden, zijnde bijzondere manoeuvres als omschreven in artikel 54 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 en/of

in strijd met artikel 54 van voormeld reglement een bestuurder van een over die weg (de Overlaat) rijdend, toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde ander motorrijtuig (personenauto) niet voor heeft laten gaan en/of

niet de snelheid van dat door hem, verdachte, bestuurde voertuig (bedrijfsauto) zodanig heeft geregeld dat hij in staat was dat voertuig (bedrijfsauto) tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij, verdachte, die weg (de Overlaat) kon overzien en waarover deze vrij was en/of

is gebotst tegen, althans in aanrijding gekomen, met die toen hem, verdachte dicht genaderd zijnde andere motorrijtuig (personenauto),

en aldus zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] ) werd gedood.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander wordt gedood.

Het feit is strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 240 uren. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat aan verdachte een ontzegging van de bevoegdheid tot het besturen van motorrijtuigen voor de duur van 1 jaar zal worden opgelegd.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft gelet op de persoonlijke omstandigheden verzocht om aan verdachte geen gevangenisstraf op te leggen. Mocht de rechtbank een rijontzegging opleggen dan wordt verzocht om deze voorwaardelijk op te leggen omdat verdachte zijn rijbewijs hard nodig heeft voor zijn werk.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Ernst van het feit

Door het aanmerkelijk onvoorzichtig handelen van verdachte is [slachtoffer] komen te overlijden. Verdachte had dit kunnen en moeten voorkomen. Weliswaar heeft hij dit niet gewild, maar hij is daarvoor – ook in strafrechtelijke zin – verantwoordelijk. Ondanks dat verdachte oprecht berouw en emoties heeft getoond, is de rechtbank van oordeel dat aan hem een straf dient te worden opgelegd. Niet alleen ondervindt verdachte daarmee de consequenties van zijn handelen, het is ook een signaal aan iedere weggebruiker om voorzichtig in het verkeer te zijn.

Uit de ter terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaringen blijkt dat de nabestaanden nog iedere dag zwaar gebukt gaan onder het verlies van [slachtoffer] . De rechtbank is zich ervan bewust dat geen enkele straf het verdriet en het gemis van de nabestaanden kan compenseren.

De persoon en de omstandigheden van verdachte

Verdachte heeft verklaard dat hij in staat is om een werkstraf uit te voeren. Daarnaast is namens hem bepleit dat hij zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn werkzaamheden. De rechtbank constateert in dat kader dat verdachte heeft verteld dat hij samenwerkte met een collega met wie hij om beurten reed. Daaruit leidt de rechtbank af dat zijn rijbewijs niet onmisbaar is voor het genereren van een inkomen. Ook is de rechtbank niet gebleken dat verdachte om andere redenen zijn rijbewijs per definitie nodig heeft.

Uit het strafblad van verdachte volgt dat hij in juli 2022 is beboet wegens overtreding van de Wegenverkeerswet. De rechtbank zal daar, gelet op de geringe betekenis ervan, geen rekening mee houden bij de bepaling van de strafmodaliteit en -hoogte.

Strafoplegging

Bij het bepalen van de strafmaat heeft de rechtbank voor de overtreding van artikel 6 WVW aansluiting gezocht bij de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin is vermeld welke straffen doorgaans worden opgelegd voor soortgelijke feiten. De rechtbank is van oordeel dat de gedragingen van verdachte, zoals uiteengezet, leiden tot een aanmerkelijke mate van schuld, waarbij de aanmerkelijke schuld aan de ondergrens van artikel 6 WVW zit. Volgens de oriëntatiepunten is bij het veroorzaken van een verkeersongeval, waarbij sprake is van aanmerkelijke schuld aan de zijde van verdachte en waarbij de dood van het slachtoffer is gevolgd, een onvoorwaardelijke taakstraf van 240 uur en een onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 1 jaar aangewezen.

Alles overziend ziet de rechtbank geen aanleiding om af te wijken van dit uitgangspunt. De rechtbank legt dan ook aan verdachte een taakstraf van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis op. Daarnaast legt de rechtbank een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen op voor de duur van één jaar.

Namens de benadeelde partij [slachtoffer] is op 10 februari 2026 in verband met het tenlastegelegde feit een vordering tot schadevergoeding ingediend. Per e-mailbericht van 1 juni 2026 is namens de benadeelde partij bericht dat het de wens is zich terug te trekken uit deze voegingszaak. De vordering in deze procedure werd daarbij formeel ingetrokken aangezien de schade via civielrechtelijke weg volledig is vergoed. Ter terechtzitting is dit door de nabestaanden bevestigd. Derhalve is er geen vordering meer waarop een beslissing genomen dient te worden.

De oplegging van de straf is gegrond op de artikelen:

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde feit, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert het strafbare feit zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;