Tbs met dwangverpleging en gevangenisstraf voor onder meer doodslag.

RECHTBANK GELDERLAND

Team strafrecht

Zittingsplaats Arnhem

Parketnummers: 05/259570-25; 05/247147-25 (gev. ttz)

Datum uitspraak : 11 november 2026

Tegenspraak

vonnis van de meervoudige kamer

in de zaak van

de officier van justitie

tegen

[verdachte] ,

geboren op [geboortedag] 1974 in [geboorteplaats] ,

op dit moment gedetineerd in de P.I. in [plaats] .

Raadsman: mr. H.J.M. Nijenhuis, advocaat in Nijmegen.

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op openbare terechtzittingen.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

in de zaak met parketnummer 05/247147-25:

in de zaak met parketnummer 05/259570-25:

hij op of omstreeks 2 oktober 2025 te [plaats] (gemeente Nijmegen), althans in
Nederland,
opzettelijk en
al dan niet met voorbedachten rade,
[slachtoffer]
van het leven heeft beroofd, door
meermalen,
althans eenmaal,
met een mes, althans met een scherp voorwerp in de borst en/of in de buik en/of in
de rug en/of in het lichaam van die [slachtoffer] te steken en/of te snijden,
ten gevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden.

In de zaak met parketnummer 05/247147-25

De rechtbank zal de feiten 1 (mishandeling [slachtoffer] ), 2 (bedreiging [aangever] ) en 3 (niet voldoen aan bevel) vanwege hun onderlinge samenhang gezamenlijk bespreken.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de feiten 1, 2 en 3.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft geen bewijsverweren gevoerd.

Beoordeling door de rechtbank

[aangever] heeft aangifte gedaan van bedreiging. Hij verklaarde dat hij op 21 september 2025 omstreeks 01.15 uur thuis kwam in de woning in [plaats] (Nijmegen). Zijn vader (verdachte) schreeuwde op een agressieve toon tegen hem, omdat hij de afwas nog niet had gedaan. Hij had het idee dat zijn vader onder invloed was van alcohol en zag een lijntje wit poeder liggen dat zijn vader snel probeerde te verstoppen. Er ontstond een heftige discussie. Toen de discussie ten einde was, zei zijn vader: “Ik zou morgen maar oppassen”. Zijn vader liep naar boven en riep vervolgens: “Ik leg je morgen wel om”. Hij was bang dat zijn vader de woorden daadwerkelijk zou uitvoeren, omdat hij hem al meerdere keren fysiek pijn heeft gedaan. Er ontstond vervolgens weer een discussie tussen hen, waarna zijn vader weer naar beneden liep. Zijn vader duwde hem met twee handen tegen de borst tegen de deur. Zijn moeder ( [slachtoffer] ) kwam halverwege de trap en riep: “ [verdachte] , hou op!”. Hij zag dat zijn vader zich omdraaide naar zijn moeder, haar bij haar keel greep en vervolgens haar ketting kapot trok.

[slachtoffer] heeft aangifte gedaan van partnermishandeling. Zij verklaarde op 21 september 2025 rond 01.15 uur in bed te liggen in haar woning in [plaats] (Nijmegen). Ze hoorde haar zoon, [aangever] , thuiskomen. Ze hoorde haar man (verdachte) beneden schreeuwen dat hij op moest rotten. Ze hoorde dat het een flinke ruzie werd en is daarom naar beneden gelopen. Ze kwam verdachte onderaan de trap tegen. Ze zag dat [aangever] achter hem stond. Ze hoorde dat hij tegen [aangever] riep dat hij er morgen niet meer zou zijn omdat hij hem om zou leggen. Ze riep dat hij normaal moest praten tegen [aangever] . Ze zag en voelde dat hij haar toen hard bij haar keel greep en hard in haar keel kneep. Ze voelde direct een stekende, brandende pijn aan haar keel. Ze probeerde los te komen, waarop zijn hand van haar keel gleed en hij haar ketting kapottrok. Uit schrik gaf ze hem een tik tegen zijn hoofd. Als gevolg van de mishandeling heeft ze een rode streep op haar borst en pijn aan haar keel. Als bijlage bij de aangifte bevindt zich een foto waarop een rode plek en kras op de borst is te zien.

Getuige [getuige 1] heeft verklaard dat hij die nacht wakker werd van geschreeuw. Hij hoorde vooral zijn vader (verdachte) schreeuwen tegen [aangever] . Hij hoorde hem roepen “Pas morgen maar op” en heeft gezien dat zijn moeder ( [slachtoffer] ) haar ketting aan het zoeken was.

Diezelfde nacht is verdachte door de politie aangehouden op verdenking van mishandeling. Omdat er aanwijzingen waren voor het gebruik van alcohol of andere middelen, is hem op het politiebureau bevolen mee te werken aan een middelenonderzoek. Verdachte heeft dit geweigerd, ook nadat hij door de hulpofficier van justitie, [ambtenaar 3] , uitdrukkelijk is gewezen op de gevolgen daarvan.

De rechtbank overweegt als volgt. De verklaringen van [aangever] en [slachtoffer] zijn gedetailleerd, consistent en ondersteunen elkaar op essentiële onderdelen. [slachtoffer] heeft gehoord dat verdachte tegen [aangever] zei dat hij hem om zou leggen. [aangever] heeft op zijn beurt gezien dat verdachte [slachtoffer] bij de keel greep en haar ketting kapot trok. Deze lezing vindt steun in de verklaring van [getuige 1] , die verdachte hoorde roepen: “Pas morgen maar op” en zag dat [slachtoffer] haar ketting zocht. Tot slot vindt de verklaring van [slachtoffer] steun in het bij haar geconstateerde letsel.

Verder blijkt uit het proces-verbaal van de politie en de eigen verklaring van verdachte dat hij heeft geweigerd mee te werken aan het bevolen middelenonderzoek.

De rechtbank acht daarmee de onder 1, 2 en 3 ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend bewezen.

In de zaak met parketnummer 05/259570-25

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan moord.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft gesteld dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat de verdachte [slachtoffer] om het leven heeft gebracht, maar heeft vrijspraak bepleit van de impliciet primair ten laste gelegde moord. Daartoe is aangevoerd dat voorbedachte rade niet kan worden bewezen. Niet gebleken is dat verdachte met een vooropgezet plan naar [slachtoffer] is gegaan. De raadsman heeft in dit verband gewezen op enkele contra-indicaties voor voorbedachte rade. Zo volgt uit het dossier dat verdachte uitsluitend met [slachtoffer] wilde praten. Daarnaast past het grote aantal steekletsels eerder bij het handelen in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling dan bij een besluit dat met kalm beraad is genomen.

Ten aanzien van de impliciet subsidiair ten laste gelegde doodslag is geen bewijsverweer gevoerd.

Beoordeling door de rechtbank

Op 2 oktober 2025 omstreeks 22:40 uur kregen verbalisanten het verzoek naar [adres] in [plaats] te gaan omdat daar een persoon zou zijn gestoken met een mes. [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) bleek het slachtoffer te zijn geworden van geweldshandelingen en is, ondanks medisch ingrijpen, op 3 oktober 2025 in het ziekenhuis overleden. [slachtoffer] is komen te overlijden door verbloeding en functiestoornissen van het hart, de longen en de ademhaling ten gevolge van meerdere steekletsels. Er zijn 25 steekletsels geconstateerd, hoofdzakelijk aan de romp (borstkas, buik, flanken en rug), met een steekdiepte tot maximaal 16 centimeter.

De rechtbank dient allereerst de vraag te beantwoorden wie verantwoordelijk is voor het toebrengen van dit dodelijke letsel.

Getuige [getuige 2] , een buurtbewoner, is naar aanleiding van geschreeuw op straat naar buiten gerend. Hij zag ter plaatse een in het zwart geklede persoon die met een groot mes (met een lengte van ongeveer 30 centimeter) meerdere slaande en stekende bewegingen maakte op het slachtoffer. Nadat het slachtoffer op de grond viel, is de persoon in de richting van getuige gevlucht. Hij herkende het slachtoffer als zijn overbuurvrouw [slachtoffer] en herkende de persoon met het mes als [verdachte] , de man van het slachtoffer.

Uit de verklaringen van de getuigen [getuige 3] , [getuige 4] en [getuige 5] volgt dat verdachte kort vóór en na het steekincident in de directe omgeving van de plaats delict was.

Op beelden van een camera aan [adres] in [plaats] (nb: gelegen om de hoek van de [adres]), is omstreeks 22:37:38 uur een mank lopende man met een reflecterend, uitstekend voorwerp, gelijkend op een mes met een lang lemmet te zien. Verdachte is na het steekincident met een recente verwonding aan zijn been bij zijn ouders thuis gekomen.

Verdachte heeft – samengevat – verklaard dat hij zich het steekincident niet kan herinneren, maar sluit ook niet uit dat hij het is geweest. Het dossier biedt evenwel geen enkele aanwijzing voor de betrokkenheid van een ander bij het overlijden van [slachtoffer] .

Uit het voorgaande volgt dat verdachte kort vóór en na het steekincident in de directe omgeving van de plaats delict was. In de directe omgeving is kort na het incident een mank lopende man met een op een mes gelijkend voorwerp op camerabeelden te zien. Verdachte is die avond gewond geraakt aan zijn been. Deze omstandigheden ondersteunen de verklaring van getuige [getuige 2] dat hij de persoon met het mes op de plaats delict herkende als [verdachte] . Daarom stelt de rechtbank vast dat verdachte degene is geweest die [slachtoffer] opzettelijk van het leven heeft beroofd door haar meermalen met een mes te steken.

Voorbedachte raad

De vraag die de rechtbank vervolgens dient te beantwoorden is of sprake is geweest van voorbedachte raad, met andere woorden: of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan moord.

De Hoge Raad stelt hoge eisen aan een bewezenverklaring van voorbedachte raad. Vast moet komen te staan dat verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit, en dat hij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling. Hij moet de gelegenheid hebben gehad om na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap hebben kunnen geven. Bij de vraag of sprake is van voorbedachte raad gaat het bij uitstek om een weging en waardering van de omstandigheden van het concrete geval. De rechter dient het gewicht te bepalen van de aanwijzingen die voor of tegen het bewezen verklaren van voorbedachte raad pleiten. De vaststelling dat de verdachte voldoende tijd had om zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit vormt weliswaar een belangrijke objectieve aanwijzing, maar behoeft de rechter er niet van te weerhouden aan contra-indicaties een zwaarder gewicht toe te kennen.

Voor de beoordeling van de vraag of sprake is geweest van voorbedachte raad acht de rechtbank de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Verdachte heeft niets over zijn beweegredenen ten tijde van het delict verklaard, anders dan dat hij met [slachtoffer] wilde praten en dat het bij hem “op zwart ging”. De verklaringen van verdachte geven dus geen inzicht in zijn gedachten en overwegingen voorafgaand aan en tijdens het delict. Dat maakt dat de rechtbank voor de beoordeling van de voorbedachte raad uitsluitend af moet gaan op de objectieve feiten en omstandigheden zoals die uit het dossier naar voren komen.

Uit het dossier leidt de rechtbank over de feitelijke gang van zaken die bewuste avond het volgende af.

 Rond 21:30 uur is verdachte op bezoek bij de getuigen [getuige 4] en [getuige 3] ( [getuige 4] en [getuige 3] ). Verdachte is onder invloed van alcohol en drugs. Beide getuigen verklaren dat verdachte aangaf met [slachtoffer] te willen praten.

 Om 21:58 uur is verdachte te zien op camerabeelden van de Jumbo, waar hij meerdere blikken bier koopt.

 Om 22:04 uur is op de camerabeelden van [adres] te zien dat een fietser rechtsaf slaat richting de [adres] . Deze persoon draagt een donkerkleurige jas of trui, lichtkleurige schoenen en donkerkleurige fietstassen, en trekt de capuchon over het hoofd. Vermoedelijk is deze persoon verdachte.

 Om 22:36 uur is op de camerabeelden van [adres] te zien dat een auto, waarvan de kenmerken en de vorm overeenkomt met het model auto waarin [slachtoffer] reed, uit de richting van [adres] rijdt.

 Om 22:37 uur is op de camerabeelden van [adres] te zien dat een man uit de brandgang tussen [adres] en de [adres] loopt. Terwijl zijn armen heen en weer zwaaien, is te zien dat hij in zijn rechterhand een reflecterend, uitstekend voorwerp vasthoudt. Volgens de politie lijkt dit voorwerp op een mes met een lang lemmet.

De laatste relevante uitlating die verdachte tegenover de getuigen [getuige 4] en [getuige 3] heeft gedaan, is dat hij met [slachtoffer] wilde praten. Na zijn bezoek aan de supermarkt is verdachte 39 minuten uit het zicht van camera’s. Hoewel dit tijdsverloop op zichzelf de gelegenheid biedt tot beraad, ontbreekt verder objectief bewijs in het dossier aan de hand waarvan kan worden vastgesteld wat verdachte in deze periode heeft gedaan of gedacht. Daarmee ontbreken concrete aanwijzingen dat verdachte in die tijd een vooropgezet plan heeft opgevat of uitgewerkt, dan wel dat hij de beslissing om [slachtoffer] om het leven te brengen al voor de confrontatie had genomen.

Het enkele feit dat verdachte ten tijde van het incident een mes bij zich droeg, is – zonder nader bewijs dat hij dit mes specifiek met het oog op de confrontatie of het doden van [slachtoffer] heeft meegenomen, mede bezien in het licht van zijn niet onaannemelijke verklaring dat hij dit mes bij zich had als hij ging vissen en dat hij dat die dag ook had gedaan– eveneens onvoldoende om voorbedachte raad aan te nemen.

Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat het dossier onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevat dat verdachte met voorbedachte raad heeft gehandeld. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken van de impliciet primair ten laste gelegde moord.

De rechtbank acht wel wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de impliciet subsidiair ten laste gelegde doodslag.

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte hetgeen ten laste gelegd onder:

 parketnummer 05/247147-25 feiten 1, 2 en 3; en

 parketnummer 05/259570-25 impliciet subsidiair (doodslag),

in de zaak met parketnummer 05/247147-25:

in de zaak met parketnummer 05/259570-25:

hij op of omstreeks 2 oktober 2025 te [plaats] (gemeente Nijmegen), althans in
Nederland,
opzettelijk en
al dan niet met voorbedachten rade,
[slachtoffer]
van het leven heeft beroofd, door
meermalen,
althans eenmaal,
met een mes, althans met een scherp voorwerp in de borst en/of in de buik en/of in
de rug en/of in het lichaam van die [slachtoffer] te steken en/of te snijden,
ten gevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde levert op:

in de zaak met parketnummer 05/247147-25:

feit 1:

mishandeling, begaan tegen zijn echtgenote;

feit 2:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht;

feit 3:

opzettelijk niet voldoen aan een bevel of vordering, krachtens wettelijk voorschrift gedaan door een ambtenaar belast met en bevoegd verklaard tot het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten; en

in de zaak met parketnummer 05/259570-25:

doodslag.

De feiten zijn strafbaar.

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 15 jaren met aftrek van het voorarrest. Verder heeft de officier van justitie gevorderd dat aan verdachte de (ongemaximeerde) maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging wordt opgelegd. Daarnaast is de oplegging van een gedragsbeïnvloedende- en/of vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht gevorderd. Bij het bepalen van de eis heeft de officier van justitie rekening gehouden met de verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft in geval van een bewezenverklaring van doodslag verzocht om een lagere gevangenisstraf op te leggen, gelet op verdachtes verminderde toerekeningsvatbaarheid en de gelijktijdige oplegging van de tbs-maatregel met dwangverpleging en de artikel 38z Sr-maatregel.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

Verdachte heeft zich op 21 september 2025 schuldig gemaakt aan de mishandeling van zijn

(ex-)partner [slachtoffer] , de bedreiging van hun oudste zoon en het negeren van een ambtelijk bevel. Deze incidenten pasten in een patroon van jarenlange spanningen binnen het gezin, mede veroorzaakt door het drank- en middelengebruik van verdachte.

Slechts korte tijd later, in de late avond van 2 oktober 2025, heeft verdachte [slachtoffer] op de openbare weg opzettelijk en op gruwelijke wijze om het leven gebracht door haar met vijfentwintig messteken neer te steken. Verdachte heeft haar hiermee het meest fundamentele recht – het recht op leven – ontnomen. Dit betreft een van de zwaarste misdrijven die de Nederlandse strafwet kent.

Door zijn handelen heeft verdachte niet alleen het leven van [slachtoffer] beëindigd, maar de kinderen in feite op één dag van beide ouders beroofd. Aan de kinderen, familie en naaste vrienden is onherstelbaar leed toegebracht. Dit leed is ter terechtzitting indringend verwoord in de slachtofferverklaringen van de zoon, zus en moeder van [slachtoffer] .

Het leed van de nabestaanden wordt vergroot door de proceshouding van verdachte. Verdachte heeft tot op de dag van vandaag geen openheid van zaken gegeven over wat zich precies op straat heeft afgespeeld en stelt dat hij zich niets meer kan herinneren doordat het bij hem “op zwart ging”. Uit het onderzoek van de neuroloog en de klinisch neuropsycholoog blijkt echter dat een neurologische verklaring voor een totale amnesie bij een dergelijke emotioneel beladen gebeurtenis ontbreekt. Ook het gecombineerde alcohol- en cocaïnegebruik maakt een totale amnesie volgens de deskundigen onwaarschijnlijk.

De rechtbank rekent het verdachte zwaar aan dat hij de nabestaanden hierdoor in onzekerheid laat over de precieze toedracht. Dit gebrek aan antwoorden verzwaart het verwerkingsproces voor de familie aanzienlijk.

Tot slot schokt een dergelijk gruwelijk geweldsfeit de rechtsorde diep. Buurtbewoners zijn getuige geweest van het geweldsincident en geconfronteerd met de gruwelijke gevolgen ervan op de openbare weg. Dit heeft in de directe omgeving en in de maatschappij sterke gevoelens van ontzetting en onveiligheid teweeggebracht.

Toerekeningsvatbaarheid

Uit de over verdachte uitgebrachte Pro Justitie-rapportage (triple) van 28 september 2026 blijkt dat bij hem sprake is van een licht verstandelijke beperking/ontwikkelingsstoornis, een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met antisociale en narcistische kenmerken, een psychotische stoornis door middelen, alsmede een ernstige stoornis in het gebruik van alcohol en een matige stoornis in het gebruik van cocaïne. De deskundigen concluderen dat de gedragskeuzes van verdachte ten tijde van de feiten door deze stoornissen en beperkingen zijn beïnvloed.

Bij de feiten op 21 september 2025 leidden verdachtes beperkte intellectuele en emotionele vermogens tot een verminderde impulscontrole, oordeelzwakte en verhoogde krenkbaarheid. In combinatie met zware ontremming door alcohol- en cocaïnegebruik leidde dit tot de escalatie. Ten aanzien van het doden van [slachtoffer] op 2 oktober 2025 veroorzaakten het opgelegde contact- en locatieverbod en de aangezegde echtscheiding extreme frustratie, wrok en angst voor verlies van zijn belangrijkste steunpilaar. Vanuit zijn persoonlijkheidsstoornis en verstandelijke beperking kon verdachte hier niet adequaat mee omgaan. Onder invloed van overmatig middelengebruik, slaapdeprivatie en paranoïde denkbeelden is hij vervolgens gekomen tot het dodelijke geweld.

Hoewel verdachte bekend was met de kwalijke effecten van zijn middelengebruik, hebben zijn licht verstandelijke beperking en persoonlijkheidsstoornis er in belangrijke mate aan bijgedragen dat hij de ernst van zijn problematiek niet inzag en niet in staat was tijdig hulp te accepteren of zijn gedrag bij te sturen. De deskundigen adviseren daarom de feiten in verminderde mate aan verdachte toe te rekenen.

De rechtbank neemt de conclusies van de deskundigen over en zal alle bewezenverklaarde feiten verminderd aan verdachte toerekenen.

Tbs met dwangverpleging

De deskundigen adviseren de oplegging van de maatregel van terbeschikkingstelling (tbs) met verpleging van overheidswege. Zij onderbouwen dit door te wijzen op verdachtes complexe problematiek, het ontbreken van zelfinzicht, het hebben van nog weinig probleembesef, zijn twijfelachtige motivatie voor hulp, en zijn beperkte leerbaarheid. Verdachte is volledig afhankelijk van externe zorg, maar verdraagt begrenzing en realiteitsconfrontaties slecht. Het risico op nieuwe geweldsdelicten in de omgang met naasten wordt hoog geacht als betrokkene zonder adequate behandeling en begeleiding zou terugkeren in de maatschappij. Gezien de aard en de ernst van zijn psychopathologie ligt het ook in de lijn der verwachting dat hij nog weleens in conflict zal raken met zijn omgeving, ook met deskundigen. En als verdachte wel aangeeft zich voortaan aan adviezen en voorwaarden te zullen houden, dan kan hij vanuit zijn beperkingen nauwelijks voorzien wat die adviezen en voorwaarden zoal in zullen gaan houden. Gebrek aan overzicht in tijd hinderen hem hierbij ook, reden waarom het advies van een tbs met dwangverpleging resteert. Het gegeven dat verdachte zich tot nog toe binnen de structuur van de penitentiaire inrichting goed voegt en niet eerder een zorgtraject doorliep, doet aan de noodzaak van verpleging van overheidswege niet af.

De rechtbank stelt vast dat aan de wettelijke vereisten voor tbs is voldaan. Het bewezen verklaarde betreft een misdrijf als bedoeld in artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht, waarbij tijdens het begaan daarvan bij verdachte een ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. Daarnaast ligt er een gedegen, interdisciplinair advies van ten minste twee gedragsdeskundigen, waaronder een psychiater.

Naar het oordeel van de rechtbank eist de veiligheid van anderen en de algemene veiligheid van personen de oplegging van de tbs-maatregel. Het ernstige geweldfeit, verdachtes problematiek en het hoge recidiverisico maken een onbehandelde terugkeer in de maatschappij onverantwoord.

De rechtbank zal gelet op het voorgaande gelasten dat verdachte van overheidswege wordt verpleegd.

Tot slot stelt de rechtbank vast dat het bewezen verklaarde feit (doodslag) een misdrijf is dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Op grond van artikel 38e, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht is de duur van de terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege derhalve niet gemaximeerd.

Straf

Gelet op de ernst van de feiten en de buitengewone ernst, het gruwelijke en gewelddadige karakter en de onomkeerbare gevolgen van de doodslag, kan niet worden volstaan met een andere straf dan een gevangenisstraf van aanzienlijke duur. Uit het oogpunt van vergelding is, naast de terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege, een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats.

Ten aanzien van doodslag zijn er geen landelijke oriëntatiepunten. Daarom kijkt de rechtbank naar straffen die rechters in soortgelijke zaken hebben opgelegd. Daaruit kan worden afgeleid dat voor een enkelvoudige doodslag een gevangenisstraf tussen de 8 en 12 jaren passend en geboden is. Enerzijds weegt de rechtbank in strafmatigende zin mee dat de feiten in verminderde mate aan verdachte kunnen worden toegerekend. Anderzijds wegen de gruwelijkheid van het dodelijke geweld, de eerdere gewelds- en bedreigingsfeiten en de hiervoor besproken proceshouding van verdachte strafverhogend mee.

Alles afwegende zal de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 jaren opleggen. De tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, zal op de straf in mindering worden gebracht. Dat is een lagere gevangenisstraf dan door de officier van justitie geëist, maar dat is gelegen in het feit dat de rechtbank -anders dan de officier van justitie- van oordeel is dat niet kan worden bewezen dat sprake is van moord.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Gedragsbeïnvloedende- en/of vrijheidsbeperkende maatregel (GVM)

Aan de wettelijke vereisten van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht is voldaan. Verdachte wordt veroordeeld voor doodslag en de oplegging van de maatregel is vereist ter bescherming van de veiligheid van personen en de algemene veiligheid.

De rechtbank volgt het advies van de reclassering om aan verdachte de gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen. De reclassering heeft hiertoe gewezen op de buitengewone ernst van het indexdelict, het hoge risico op herhaling en de verwachting dat, gelet op verdachtes complexe problematiek, langdurige behandeling en begeleiding noodzakelijk zijn.

Naar het oordeel van de rechtbank is het vanuit veiligheidsoogpunt onverantwoord om verdachte na de detentie en tbs-behandeling zonder toezicht te laten terugkeren in de maatschappij. Niet valt immers te voorzien of de detentiefasering en tbs-beëindiging op zichzelf toereikende waarborgen bieden om de risico’s op de lange termijn te ondervangen. De concrete invulling en de op te leggen voorwaarden zullen tegen het einde van de tbs-maatregel worden beoordeeld.

De hierna te noemen benadeelde partijen hebben zich in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Zij worden allen bijgestaan door mr. B. Pernot.

Zij vorderen onderstaande bedragen, vermeerderd met de wettelijke rente. Verder is verzocht om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Ten behoeve van de leesbaarheid van dit vonnis zal de rechtbank de benadeelde partijen

hierna met hun voornaam aanduiden.

Standpunten

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen van de benadeelde partijen kunnen worden toegewezen zoals verzocht (deels dienen de benadeelde partijen dus niet-ontvankelijk in de vorderingen te worden verklaard), met toekenning van de wettelijke rente, en vordert oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen kunnen worden toegewezen zoals verzocht (deels dienen de benadeelde partijen dus niet-ontvankelijk in de vorderingen te worden verklaard).

Overweging van de rechtbank

Algemene overweging

De rechtbank heeft vastgesteld dat verdachte een strafbaar feit heeft begaan als gevolg waarvan het slachtoffer, [slachtoffer] , is overleden. Verdachte is tot vergoeding van de daardoor veroorzaakte schade gehouden, voor zover naar burgerlijk recht in een schadevergoedingsplicht is voorzien.

De rechtbank stelt voorop dat nabestaanden op grond van artikel 51f, tweede lid, Sv in samenhang met artikel 6:108 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) zich als benadeelde partij kunnen voegen in het strafproces indien het slachtoffer als gevolg van het strafbare feit is overleden. Uit artikel 6:108, eerste en tweede lid, BW blijkt dat onder meer schade door het derven van levensonderhoud en kosten van lijkbezorging voor vergoeding in aanmerking kunnen komen. Op grond van lid 3 en 4 komt de zogenaamde affectieschade eveneens voor vergoeding in aanmerking.

Tegen deze achtergrond zal de rechtbank de afzonderlijke vorderingen en de daarin gevorderde schadeposten inhoudelijk beoordelen.

Affectieschade ( [aangever] , [getuige 1] , [benadeelde 1] en [benadeelde 2] )

De benadeelde partijen [aangever] en [getuige 1] (zonen van het slachtoffer) en [benadeelde 1] en [benadeelde 2] (ouders van het slachtoffer) hebben vergoeding van affectieschade gevorderd.

Gelet op het bepaalde in het Besluit vergoeding affectieschade bedraagt de vaste vergoeding:

Shockschade [aangever] (immaterieel)

Met betrekking tot de door [aangever] gevorderde shockschade van € 25.000,- overweegt de rechtbank als volgt.

Voor vergoeding van shockschade is vereist dat de benadeelde partij rechtstreeks is geconfronteerd met de ernstige gevolgen van het misdrijf, waardoor een hevige emotionele schok is teweeggebracht waaruit geestelijk letsel is ontstaan.

Ter onderbouwing van deze vordering is (onbetwist) gesteld dat [aangever] direct na de steekpartij naar buiten is gerend en op straat werd tegengehouden door twee buurmannen die hem vertelden dat zijn moeder was neergestoken. [aangever] zag zijn moeder op de grond liggen met allemaal buurtbewoners erom heen. [aangever] heeft met de politie gesproken, zijn broertje [getuige 1] proberen te kalmeren en zijn opa en oma (de ouders van [slachtoffer] ) gebeld. Ook heeft hij de politie informatie over zijn vader gegeven, in de hoop dat ze hem zo snel mogelijk konden aanhouden. Daarna kwam het ambulancepersoneel de woning binnen en ze vertelden dat [slachtoffer] weer een hartslag had. Ze hadden de achterkant van het lichaam van zijn moeder ‘afgesloten’, omdat ze heel veel bloed verloor. Ze werd zo snel mogelijk naar het Radboudumc gebracht om geopereerd te worden. Vanwege veiligheidsredenen mochten [aangever] en [getuige 1] niet direct naar hun moeder en bovendien werd ze nog geopereerd, maar [aangever] had wel alvast met zijn broertje spullen voor hun moeder klaar gelegd voor als ze uit de operatie zou komen. Rond 02:00 uur kregen ze bericht dat hun vader was aangehouden en net toen ze wilden gaan slapen, kwamen politieagenten het nieuws brengen dat [slachtoffer] in het ziekenhuis was overleden. Op 5 oktober 2025 heeft [aangever] zijn moeder in het uitvaartcentrum gezien waarbij hij verschillende blauwe plekken en beschadigingen op beide handen van zijn moeder zag, en ook leek haar neus scheef te staan. De afscheidsdienst van 9 oktober 2025 vond met een open grafkist plaats en is de volgende dag voor de uitvaart gesloten. [aangever] heeft het levenloze lichaam van mijn moeder op beide dagen nog gezien. Ook heeft hij nadien nog gedetailleerde informatie over het levensdelict gekregen, waaronder het sectieverslag. De voornoemde feiten en omstandigheden tezamen maken dat naar oordeel van de rechtbank sprake is van een directe en afschuwelijke confrontatie met de ernstige gevolgen van het misdrijf, wat bij [aangever] een hevige emotionele schok teweeg heeft gebracht.

Daarnaast is onderbouwd dat sprake is van geestelijk letsel in de zin van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld. Uit de overgelegde medische gegevens blijkt dat [aangever] sinds 8 december 2025 onder behandeling staat bij een psycholoog vanwege een gediagnosticeerde trauma- en stressorgerelateerde stoornis als rechtstreeks gevolg van dit levensdelict.

Gelet op deze feiten en omstandigheden, de ernst van de normschending en de ingrijpende impact op het leven van [aangever] , acht de rechtbank de gevorderde shockschade van € 25.000,- billijk en onderbouwd. Deze schade is ook niet betwist en dit bedrag zal dan ook worden toegewezen.

Immateriële schade bedreiging ( [aangever] )

Ten aanzien van de door [aangever] gevorderde immateriële schadevergoeding van € 1.500,- voor de bedreiging op 21 september 2025 overweegt de rechtbank als volgt.

Op grond van artikel 6:106, eerste lid, onder b, van het Burgerlijk Wetboek heeft een benadeelde recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding voor immateriële schade indien sprake is van het toebrengen van lichamelijk letsel, het schenden van de eer of goede naam, of het op andere wijze aantasten van de persoon.

De rechtbank stelt vast dat verdachte zijn zoon [aangever] op 21 september 2025 ernstig heeft bedreigd met de woorden: "ik zou morgen maar oppassen" en "ik leg je morgen wel om". Uit de aangifte blijkt dat [aangever] hierdoor, mede gelet op de agressieve houding van zijn vader richting zowel [aangever] als zijn moeder [slachtoffer] , grote angst voor zijn vader heeft ondervonden. Gelet op de aard en de ernst van de normschending – een ernstige bedreiging met de dood binnen een gezinsrelatie – liggen de nadelige psychische gevolgen daarvan voor [aangever] zozeer voor de hand dat sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze.

De rechtbank acht het gevorderde bedrag van € 1.500,- billijk en onderbouwd. De bedrag zal dan ook worden toegewezen

Shockschade [getuige 1] , [benadeelde 1] , [benadeelde 2] , [benadeelde 3] (materieel en immaterieel) en [aangever] (materieel)

Ten aanzien van de door [getuige 1] , [benadeelde 1] , [benadeelde 2] en [benadeelde 3] gevorderde immateriële en materiële shockschade (medische kosten en reis- en parkeerkosten) alsmede de door [aangever] gevorderde materiële shockschade (medische kosten en reis- en parkeerkosten) overweegt de rechtbank als volgt.

Deze schadeposten zijn op dit moment niet onderbouwd. Namens de benadeelde partijen is ter terechtzitting toegelicht dat deze posten pro forma zijn opgevoerd om eventuele toekomstige of verder oplopende schade met het oog op een eventueel hoger beroep veilig te stellen, met het verzoek de benadeelde partijen voor dit deel niet-ontvankelijk in de vorderingen te verklaren.

Nu de onderbouwing ontbreekt, zou een verdere beoordeling van deze posten een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. De rechtbank zal [getuige 1] , [benadeelde 1] , [benadeelde 2] , [benadeelde 3] en [aangever] daarom in zoverre niet-ontvankelijk verklaren in hun vorderingen. Zij kunnen dit deel van hun vorderingen slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Kosten lijkbezorging ( [getuige 1] , [benadeelde 1] en [benadeelde 3] )

Erfgenamen [getuige 1] en [aangever]

De gevorderde vergoeding voor de kleding en bril van het overleden slachtoffer tot een bedrag van € 150,- is niet inhoudelijk betwist en komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor. Dit bedrag zal worden toegewezen. Nu beide zonen ( [aangever] en [getuige 1] ) als benadeelde partij in de procedure staan vermeld en er geen specifieke gemachtigde is aangewezen, kent de rechtbank de vordering toe aan beide zonen naar rato van hun erfdeel (in dit geval ieder de helft, dus € 75,- per persoon).

Resumerend zal de rechtbank de volgende bedragen aan schadevergoeding toewijzen:

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet aanleiding om op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op te leggen. Verdachte wordt verplicht het aan de benadeelde partijen toegewezen bedragen aan de Staat te betalen. Gijzeling wordt bij niet betaling bepaald op het aantal dagen zoals in het dictum vermeld.

Er is sprake van meerdere schadevergoedingsmaatregelen, waarbij de totale duur aan dagen gijzeling bij elkaar opgeteld meer dan 365 dagen bedraagt. Omdat de totale duur van de gijzeling ten hoogste één jaar beloopt, is het aantal dagen gijzeling naar evenredigheid over de maatregelen verdeeld.

De oplegging van de straf en maatregel is gegrond op de artikelen 36f, 37a, 37b, 38z, 57, 60, 184, 285, 287, 300 en 304 van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

 verklaart niet bewezen dat verdachte het impliciet primair ten laste gelegde (moord) (onder parketnummer 05/247147-25) heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;

 verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;

Beslissing op de civiele vorderingen

[aangever] (05/259570-25 en 05/247147-25 feit 1);

[getuige 1] (05/259570-25);

[benadeelde 1] (05/259570-25);

[benadeelde 2] (05/259570-25); en

[benadeelde 3]

van de volgende bedragen aan materiële/immateriële schade, telkens vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de genoemde datum tot aan de dag dat het hele bedrag is betaald;

Benadeelde partij Bedrag Gijzeling

Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. van Leeuwen (voorzitter), mr. J.J.H. van Laethem en mr. S. Jansen, rechters, in tegenwoordigheid van mr. L.H.M. van Keulen, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 11 november 2026.