Bestuursrecht overig

Deze uitspraak gaat over een aan eiseres opgelegde last onder dwangsom, omdat zij zonder de vereiste…

Rechtbank Limburg, 2 november 2026

Zaakgegevens

Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Limburg in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Rechtbank Limburg
Zittingsplaats
Roermond
Datum uitspraak
2 november 2026
Datum publicatie
2 november 2026
Zaaknummer
ROE 25/569
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBLIM:2026:11852
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over een aan eiseres opgelegde last onder dwangsom, omdat zij zonder de vereiste omgevingsvergunning bedrijfsactiviteiten verrichtte op de openbare weg. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de last onder dwangsom ten onrechte is opgelegd omdat geen sprake is van een overtreding, zodat het college niet bevoegd is tot handhavend optreden. Het besluit van het college is niet deugdelijk gemotiveerd.

Uitspraak

RECHTBANK LIMBURG

Zittingsplaats Roermond

Bestuursrecht

zaaknummer: ROE 25/569


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 02 november 2026 in de zaak tussen

[eiseres 1] , eiseres I

[eiseres 2] , eiseres II

beiden uit [vestigingsplaats] ,

(gemachtigde: mr. A. Wever),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Leudal

(gemachtigden: mr. V.M.A. Routheut en S.C.E Stultiens).

Als derde-partijen nemen aan de zaak deel: [naam] uit [woonplaats] en [eiseres 1] uit [vestigingsplaats] (gemachtigde: mr. Th.J.H.M. Linssen en M.G. Rosenbrand) (hierna: de derde-partijen).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over een aan eiseres I opgelegde last onder dwangsom, omdat zij zonder de vereiste omgevingsvergunning bedrijfsactiviteiten verrichtte op de openbare weg. Eisers zijn het hier niet mee eens. Zij voeren daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het beroep.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de last onder dwangsom ten onrechte is opgelegd omdat geen sprake is van een overtreding. Eisers krijgen dus gelijk en het beroep is gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

1.2.

De wet- en regelgeving die van belang is voor deze zaak, staat in de bijlage bij deze uitspraak.

Procesverloop

2. Bij besluit van 31 mei 2018 heeft het college afwijzend beslist op het door de derde-partij ingediende verzoek om handhavend op te treden tegen eiseres I (het primaire besluit).

2.1.

Bij besluit van 18 december 2018 heeft het college het door de derde-partij gemaakte bezwaar ongegrond verklaard, omdat geen overtredingen werden vastgesteld waartegen handhavend kan worden opgetreden. De derde-partij heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 18 december 2018.

2.2.

De rechtbank heeft bij uitspraak van 28 juli 2020 (ROE 19/337) het beroep van de derde-partijen gegrond verklaard en het college opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak.

2.3.

Bij besluit van 28 januari 2025 heeft het college een nieuw besluit genomen (het bestreden besluit). Dit besluit houdt in dat aan eiseres I een last onder dwangsom is opgelegd.

2.4.

Eisers hebben beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. De derde-partij heeft ook schriftelijk gereageerd.

2.5.

De rechtbank heeft het beroep op 28 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [naam] namens eisers, de gemachtigde van eisers, de gemachtigde van het college, de derde-partijen en de gemachtigden van de derde-partijen.

Beoordeling door de rechtbank

Besluitvorming

3. Eiseres I mag op grond van de aan haar verleende omgevingsvergunning geen bedrijfsactiviteiten op de openbare weg uitvoeren. Het college stelt op basis van de foto’s van de derde-partijen vast dat op 18 juni 2024 bedrijfsactiviteiten op de openbare weg, meer specifiek op de keerlus, hebben plaatsgevonden die gelinkt kunnen worden aan eiseres I. Het college heeft eiseres I daarom een last onder dwangsom opgelegd om deze bedrijfsactiviteiten te beëindigen en beëindigd te houden. Als eiseres I niet voldoet aan deze last, verbeurt zij een dwangsom van € 500,00 per overtreding met een maximumbedrag van € 5.000,00.

3.1.

De rechtbank begrijpt het bestreden besluit als een beslissing op bezwaar in de zin van artikel 7:11 Algemene wet bestuursrecht (Awb), waarbij het college het bezwaar alsnog gegrond heeft verklaard en daarnaast het oorspronkelijk primaire besluit herroept. Dit omdat het college alsnog handhavend optreedt en wel door het opleggen van voornoemde last onder dwangsom.

Is sprake van een overtreding?

4. Eisers betwisten dat sprake is van een overtreding en daarmee dat het college bevoegd was om handhavend op te treden. Volgens eisers ontbreekt een deugdelijke feitenvaststelling, omdat uit de foto’s niet blijkt dat de voertuigen en de daaraan gekoppelde bedrijfsactiviteiten aan hen kunnen worden toegerekend.

4.1.

De beroepsgrond slaagt. De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een overtreding, zodat het college niet bevoegd is tot handhavend optreden. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt. Handhavend optreden is alleen mogelijk als sprake is van een overtreding. Uit vaste rechtspraak volgt dat voor het bewijs van overtreding een waarneming of vaststelling door of vanwege het bevoegd gezag nodig is. Een overtreding aannemen enkel op basis van foto’s die door verzoekers om handhaving zelf zijn aangeleverd is in de regel onvoldoende om aannemelijk te maken dat sprake is van een overtreding en een handhavingsverzoek toe te wijzen.

4.2.

Het college heeft zijn conclusie dat eiseres I de overtreding heeft begaan uitsluitend gebaseerd op de foto’s van de derde-partijen. Daarop zijn onder meer stilstaande of geparkeerde voertuigen op de keerlus zichtbaar. Volgens het college kan uit die foto’s worden afgeleid dat eiseres I bedrijfsactiviteiten heeft verricht op de openbare weg en daarmee een overtreding heeft begaan. De rechtbank volgt het college daarin niet. Uit de foto’s blijkt weliswaar dat zich voertuigen op de keerlus bevinden, maar daaruit volgt niet zonder meer dat bedrijfsactiviteiten door eiseres 1 of ten behoeve van eiseres 1 worden verricht, laat staan wat die bedrijfsactiviteiten inhouden. Bovendien zou het dan om een momentopname gaan. Omdat de foto’s slechts aanknopingspunten bieden voor een mogelijke overtreding, hadden die foto’s aanleiding moeten geven tot nader onderzoek naar de aard van de activiteiten, de betrokken voertuigen en de betrokkenheid van eiseres I daarbij. Dat nader onderzoek heeft het college niet verricht. Met de foto’s van de derde-partijen is daarom niet aangetoond dat sprake is van een overtreding. Het college kon het handhavingsverzoek dus niet uitsluitend op grond van die foto’s toewijzen.

Overige beroepsgronden

5. Omdat de rechtbank van oordeel is dat onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat sprake is van een overtreding waartegen handhavend kan worden opgetreden, ontbreekt de bevoegdheid voor het college om handhavend op te treden. Reeds om die reden is het beroep gegrond en moet het bestreden besluit (inclusief last onder dwangsom) worden vernietigd. Daardoor komt de rechtbank niet toe aan de bespreking van de overige beroepsgronden gericht tegen die last onder dwangsom.

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep is gegrond, omdat het besluit niet deugdelijk is gemotiveerd. Het bestreden besluit is daarom in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het betreden besluit in stand te laten, of zelf in de zaak te voorzien. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat het primair aan het college is om in het kader van de heroverweging een standpunt in te nemen over de vraag of zich een overtreding voordoet en daar nader onderzoek naar te doen. Ook draagt de rechtbank niet aan het college op om het gebrek te herstellen met een betere motivering of een ander besluit (een zogenoemde bestuurlijke lus). Dit omdat dit volgens de rechtbank geen doelmatige en efficiënte manier is om de zaak af te doen.

6.1.

De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb dat het college een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft hiervoor zes weken.

6.2.

Omdat het beroep gegrond is moet het college het griffierecht aan eisers vergoeden en krijgen eisers ook een vergoeding van hun proceskosten.

Het college moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eisers een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep gegrond;

  • vernietigt het bestreden besluit van 28 januari 2025;

  • draagt het college op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;

  • bepaalt dat het college het griffierecht van € 385,- aan eiseres moet vergoeden;

  • veroordeelt het college tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiseres.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hollman, rechter, in aanwezigheid van

K. Timmermans, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op: 02 november 2026

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 02 november 2026

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

Algemene wet bestuursrecht

Artikel 5.1

1. In deze wet wordt verstaan onder overtreding: een gedraging die in strijd is met het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift.

2. Onder overtreder wordt verstaan: degene die de overtreding pleegt of medepleegt.

3. Overtredingen kunnen worden begaan door natuurlijke personen en rechtspersonen. Artikel 51, tweede en derde lid, van het Wetboek van Strafrecht is van overeenkomstige toepassing.

Artikel 5:31d

Onder last onder dwangsom wordt verstaan: de herstelsanctie, inhoudende:

a. een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, en

b. de verplichting tot betaling van een geldsom indien de last niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.

Artikel 5:32

Een bestuursorgaan dat bevoegd is een last onder bestuursdwang op te leggen, kan in plaats daarvan aan de overtreder een last onder dwangsom opleggen.

Omgevingswet

Artikel 5.1

Het is verboden zonder omgevingsvergunning een omgevingsplanactiviteit te verrichten.

Wegenwet

Artikel 4, eerste lid, onder III

Een weg is openbaar: III wanneer de rechthebbende daaraan de bestemming van openbaren weg heeft gegeven.

Algemene Plaatselijke verordening gemeente Leudal

Artikel 2.3.1, eerste lid, onder b

Het is verboden zonder vergunning van het college aan, op of boven de weg voorwerpen te plaatsen of aan te brengen in strijd met de openbare functie van de weg. Hiervan is in ieder geval sprake als:

b.de bruikbaarheid van de weg wordt belemmerd of kan worden belemmerd;

ECLI:NL:RBLIM:2020:5466. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 13 augustus 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3831. Zie de uitspraak van de Afdeling van 13 augustus 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3831.