Gevangenisstraf voor veroorzaken verkeersongeval met letsel (bij motoragent) en rijden onder invloed en…

Inleiding

In deze zaak staat niet ter discussie dat de verdachte op 2 maart 2025 samen met zijn vriendin [naam 2] in een personenauto reed en een alcoholcontrole naderde. Hij zat achter het stuur en zij was de bijrijder. Als de politie een stopteken geeft, wordt dit genegeerd. Een agent rijdt vervolgens op een politiemotor achter de auto aan. Als hij voor de auto rijdt, geeft hij een volgteken. Kort daarna botst de auto tegen de achterkant van de politiemotor.

De verdachte heeft aanvankelijk bij de politie verklaard dat hij op het moment van de aanrijding de auto bestuurde en dat [naam 2] en hij daarna van stoel zijn gewisseld. Op de zitting heeft de verdachte die verklaring gewijzigd. Niet hij, maar [naam 2] bestuurde op het moment van de aanrijding de auto. Volgens de verdachte zijn zij van plaats gewisseld in de tijd tussen het negeren van het stopteken bij de alcoholcontrole en het moment dat zij werden ingehaald door de motoragent.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het onder 1 primair, 2 en 3 tenlastegelegde. Hij heeft zich op het standpunt gesteld dat het door de verdachte aangevoerde scenario niet aannemelijk is geworden. De officier van justitie acht dan ook bewezen dat de verdachte de auto heeft bestuurd op het moment van de aanrijding. Voor zover dat niet kan worden bewezen, is sprake van medeplegen van het veroorzaken van het verkeersongeval.

Voorts kan het bij [benadeelde] geconstateerde letsel in de visie van de officier van justitie niet worden aangemerkt als zwaar lichamelijk letsel, waardoor de verdachte van dit onderdeel dient te worden vrijgesproken.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van het onder 1 primair ten laste gelegde. Volgens de raadsman dient namelijk te worden uitgegaan van het scenario dat de verdachte ter terechtzitting naar voren heeft gebracht. Deze verklaring past – anders dan de wisselende verklaringen van [naam 2] – bij de overige bewijsmiddelen. Indien de rechtbank dit feit wel bewezen acht, dient de verdachte te worden vrijgesproken van het onderdeel ‘zwaar lichamelijk letsel’. Ten aanzien van het onder 1 subsidiair, 2 en 3 tenlastegelegde heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

3.4.1

Het onder 1 ten laste gelegde

3.4.2

• de bekennende verklaring van de verdachte afgelegd ter terechtzitting van 29 juni 2026;

• het proces-verbaal van rijden onder invloed d.d. 20 juni 2025, pagina 82-85;

• het proces-verbaal bedienaar ademanalyse-apparaat d.d. 2 maart 2025, pagina 87-88

• een uitdraai van een ‘enforcement check’ waaruit blijkt dat de verdachte in geen enkel (aangesloten) Europees land een rijbewijs heeft.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht bewezen dat de verdachte

feit 1 primair:

op 2 maart 2025 te Roosteren als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig, tezamen en in vereniging met een ander, te weten [naam 2] , , daarmede rijdende over de weg, [adres 2] , zich zodanig heeft gedragen dat een aan hun schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door zeer onvoorzichtig rijgedrag, te weten dat verdachte en [naam 2]

na te zijn ingehaald door een opvallende dienstmotor van politie, terwijl al rijdende voor de door verdachte bestuurde personenauto er door de motoragent met zowel diens rechterhand als middels de volgtransparant van de dienstmotor een teken tot volgen werd gegeven,

tijdens het rijden zijn gewisseld van zitpositie, waarbij verdachte is verplaatst naar de bijrijderspositie en voornoemde [naam 2] naar de bestuurderspositie en

voornoemd motorrijtuig onvoldoende onder controle hebben gehad en

hebben gereden met zodanige snelheid dat zij niet in staat waren hun voertuig tijdig tot stilstand te brengen en tegen de achterzijde van de dienstmotor zijn gebotst,

waardoor een ander genaamd [benadeelde] zodanig lichamelijk letsel werd toegebracht dat daaruit tijdelijke verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan, terwijl hij, verdachte, verkeerde in de toestand als bedoeld in artikel 8, eerste, tweede, derde, vierde of vijfde lid van de Wegenverkeerswet 1994;

feit 2:

op 2 maart 2025 te Roosteren als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto) dit motorrijtuig heeft bestuurd na zodanig gebruik van alcoholhoudende drank, dat het alcoholgehalte in zijn adem bij een onderzoek als bedoeld in artikel 8, derde lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994, 755 microgram, alcohol per liter uitgeademde lucht bleek te zijn, terwijl voor het besturen van dat motorrijtuig een rijbewijs was vereist en verdachte dit motorrijtuig heeft bestuurd zonder dat aan hem een rijbewijs was afgegeven

feit 3:

op 2 maart 2025 te Roosteren als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto) heeft gereden op de weg, [adres 2] , zonder dat aan hem door de daartoe bevoegde autoriteit, als bedoeld in artikel 116 lid 1 van de Wegenverkeerswet 1994 een rijbewijs was afgegeven voor de categorie van motorrijtuigen, waartoe dat motorrijtuig behoorde.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. De verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd aan de verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 7 maanden en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 3 jaren voor het onder 1 primair en 2 tenlastegelegde alsmede een geldboete van € 430,-, subsidiair 4 dagen hechtenis voor het onder 3 tenlastegelegde.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft verzocht te volstaan met een taakstraf en bij het bepalen van de hoogte daarvan aansluiting te zoeken bij het LOVS-oriëntatiepunt voor de lichtste mate van schuld.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

De verdachte heeft met meer dan acht keer de toegestane hoeveelheid alcohol een auto bestuurd, terwijl hij niet beschikte over een rijbewijs. Nadat de verdachte bij een alcoholcontrole het stopteken had genegeerd, zijn hij en zijn toenmalige vriendin [naam 2] op zijn initiatief van tijdens het rijden van plek gewisseld, waardoor de aanrijding met de motor van [benadeelde] is veroorzaakt.
De verdachte heeft zich hierdoor onverantwoordelijk in het verkeer gedragen en onaanvaardbare risico’s genomen. De verdachte heeft er niet alleen voor gekozen om met veel te veel alcohol en zonder rijbewijs achter het stuur te gaan zitten, maar toen hij door de alcoholcontrole meende in de problemen te komen, is op zijn initiatief tijdens het rijden ook een wisselmanoeuvre uitgehaald terwijl hij op zijn vingers kon natellen dat er politie in zijn buurt reed. In dit geval zelfs een kwetsbare verkeersdeelnemer als een motoragent. De verdachte heeft samen met [naam 2] de veiligheid van andere verkeersdeelnemers ernstig in gevaar gebracht en en een verkeersongeval veroorzaakt, ten gevolge waarvan [benadeelde] tijdens de uitvoering van zijn functie dusdanig letsel heeft opgelopen dat hij gedurende langere tijd zijn werk niet heeft kunnen uitvoeren. Blijkens de slachtofferverklaring ondervindt [benadeelde] tot op heden nog dagelijks de gevolgen hiervan. Hij kan zijn functie als motoragent niet meer vervullen en heeft binnen de politie andere taken gekregen.

De rechtbank neemt voor wat betreft de bewezenverklaarde feiten onder 1 primair en 2 – het veroorzaken van een ongeval en het rijden onder invloed – eendaadse samenloop aan als bedoeld in artikel 55, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. De bewezenverklaarde feitelijkheden, die zien op het onder invloed van alcohol veroorzaken van een verkeers-ongeval, zijn strafbaar op grond van artikel 6 en 8 van de WVW en leveren in die mate een samenhangend, min of meer op dezelfde tijd en plaats afspelend feitencomplex op dat de verdachte daarvan in wezen één verwijt wordt gemaakt, terwijl de strekking van de desbetreffende strafbepalingen – bescherming van de verkeersveiligheid – in grote mate overeenkomt.

Alles overwegende acht de rechtbank de door de officier van justitie gevorderde straf passend.

De verdachte verblijft tijdens de gevangenisstraf in een penitentiaire inrichting, totdat de verdachte in aanmerking komt voor een programma dat de verdachte helpt terug te keren in de maatschappij (penitentiair programma).

De vordering van de benadeelde partij

De benadeelde partij [benadeelde] vordert schadevergoeding tot primair een bedrag van

€ 23.100,- en subsidiair € 28.350,- aan immateriële schade ter zake van het onder 1 primair ten laste gelegde feit.

De benadeelde heeft verzocht om vermeerdering van het toe te wijzen bedrag met de wettelijke rente en om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat een schadebedrag van
€ 9.487,50 redelijk en voor toewijzing vatbaar is.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft primair geconcludeerd tot niet-ontvankelijkheid van de benadeelde partij, gelet op de bepleite vrijspraak.

Subsidiair heeft de raadsman bepleit dat de vordering met betrekking tot de ernst van het letsel onvoldoende is onderbouwd en nader onderzoek op dit punt een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert, zodat de benadeelde partij ook om deze reden niet- ontvankelijk dient te worden verklaard.

Meer subsidiair heeft de raadsman verzocht een lager schadebedrag toe te wijzen.

Het oordeel van de rechtbank

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) onder meer mogelijk als de benadeelde partij letsel heeft opgelopen.

Uit het dossier blijkt dat [benadeelde] rugletsel heeft opgelopen bij het ongeval zodat sprake is van lichamelijk letsel als bedoeld in artikel 6:106 sub b BW. Daarnaast is bij [benadeelde] blijkens de beschrijvende diagnose van de behandelend psycholoog sprake van klachten die passen bij een posttraumatisch stressbeeld (PTSS), zodat ook sprake is van geestelijk letsel als bedoeld in artikel 6:106 sub b BW. Deze letsels als rechtstreeks gevolg van het onder 1 primair bewezenverklaarde zijn onvoldoende weersproken door de verdediging.

Voor het vaststellen van het smartengeld zal de rechtbank aansluiting zoeken bij de Rotterdamse schaal.

Anders dan de gemachtigde van [benadeelde] is de rechtbank van oordeel dat de categorie 5.3 onder b (“middelzwaar rugletsel”) in dit geval niet van toepassing is, nu er geen sprake is van operatief ingrijpen en uit de stukken ter onderbouwing van de vordering niet wordt uitgesloten dat volledig herstel nog mogelijk is. De rechtbank beschouwt dit rugletsel als het primaire letsel en acht een bedrag van € 5.500,- voor dit letsel billijk.

De door de benadeelde partij opgelopen PTSS beschouwt de rechtbank als het secundaire letsel. Nu uit de beschrijvende diagnose van de psycholoog blijkt dat naast het ongeval ook sprake is van bijkomende stressoren die bijdragen aan het ontstaan en voortbestaan van de psychische klachten, categoriseert de rechtbank dit letsel als categorie 14.2 onder d (“PTSS minder ernstig”). Op basis daarvan is in beginsel een bedrag van
€ 5.500,- billijk. Na toepassing van de aanbeveling om dit secundaire letsel voor 50% mee te wegen, resteert een bedrag van € 2.750,-.

Tot slot past de rechtbank de aanbeveling toe om de bedragen van het primaire en secundaire letsel te verhogen met 15% vanwege de jongvolwassen leeftijd van [benadeelde] .

Gezien het voorgaande stelt de rechtbank de immateriële schade naar billijkheid vast op
€ 9.487,50, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 2 maart 2025 tot de dag van volledige betaling. De verdachte zal veroordeeld worden tot betaling van dit bedrag aan de [benadeelde] .

De benadeelde partij wordt in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat dat gedeelte op dit moment onvoldoende onderbouwd is. Voor het geven van een gelegenheid tot nadere onderbouwing is in de strafprocedure geen plaats, omdat dit leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

De rechtbank ziet verder aanleiding om de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht op te leggen.