Civiel recht overig
Betaling factuur voor nieuwe keuken. Ambtshalve toetsing. Betalingsverplichting wordt met toepassing…
Rechtbank Midden-Nederland, 7 oktober 2026
ECLI:NL:RBMNE:2026:7881 · Rechtbank Midden-Nederland · 7 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-midden-nederland/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbmne-2026-7881
Zaakgegevens
Op 7 oktober 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Midden-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Almere
- Datum uitspraak
- 7 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 12152332 \ MC EXPL 26-1626
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBMNE:2026:7881
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Betaling factuur voor nieuwe keuken. Ambtshalve toetsing. Betalingsverplichting wordt met toepassing Sanctiemodel verminderd met 20%. Bik en rentebedingen zijn onredelijk bezwarend..
Uitspraak
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Almere
Zaaknummer: 12152332 \ MC EXPL 26-1626
Vonnis van 7 oktober 2026
in de zaak van
[eiser] , handelende onder de naam [handelsnaam],
zaakdoende te [plaats 1] ,
eisende partij in conventie,
verwerende partij in reconventie,
hierna te noemen: [eiser] ,
gemachtigde: A.H. Kijl (van All-Round Incasso),
tegen
1 [gedaagde sub 1] ,
wonende te [plaats 2] ,
vertegenwoordigd door [gedaagde sub 2] ,
2. [gedaagde sub 2],
wonende te [plaats 2] ,
procederend in persoon,
gedaagde partijen in conventie,
eisende partijen in reconventie,
hierna samen te noemen: [gedaagde sub 2] c.s.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 19 maart 2026 met producties I tot en met IX;
- de mondelinge conclusie van antwoord in conventie en van eis in reconventie met bijlagen;
- de brief van 25 juni 2026 waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling op 8 september 2026 is bepaald;
- de akte van [eiser] met de algemene voorwaarden.
De zaak is op 8 september 2026 bij de kantonrechter besproken. [eiser] is verschenen, bijgestaan door de heer Kijl. [gedaagde sub 2] is, ook namens [gedaagde sub 1] , verschenen. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting is besproken.
De kantonrechter heeft besloten dat vandaag de uitspraak is.
2 De kern van de zaak
[gedaagde sub 2] c.s. heeft [eiser] opdracht gegeven voor het leveren en plaatsen van een nieuwe keuken inclusief keukenapparatuur (hierna: de keuken). De kosten hiervoor waren € 31.719,93. [gedaagde sub 2] c.s. heeft de eerste twee facturen betaald. De laatste factuur van € 7.929,98 heeft [gedaagde sub 2] c.s. niet betaald. [eiser] meent dat [gedaagde sub 2] c.s. de laatste factuur moet betalen, omdat hij conform de overeenkomst de keuken heeft geleverd en geplaatst. [eiser] vordert daarom betaling van de laatste factuur, met rente en kosten. [gedaagde sub 2] c.s. is het om verschillende redenen niet eens met de vordering van [eiser] en stelt een tegenvordering – eis in reconventie – in. [gedaagde sub 2] c.s. vordert in reconventie gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst en terugbetaling van het door hem teveel betaalde bedrag. Ook wil [gedaagde sub 2] c.s. de afschriften van de aankoopfacturen van de keukenapparatuur ontvangen.
De kantonrechter geeft [eiser] gelijk. De vorderingen van [eiser] in conventie worden deels toegewezen. [gedaagde sub 2] c.s. moet nog € 1.585,99 aan [eiser] betalen. De rente en de buitengerechtelijke incassokosten worden afgewezen. De kantonrechter wijst de vorderingen van [gedaagde sub 2] c.s. in reconventie af. [gedaagde sub 2] c.s. moet de proceskosten in conventie en reconventie betalen.
3 De beoordeling
in conventie
De overeenkomst tussen partijen
Vaststaat dat [gedaagde sub 2] c.s. aan [eiser] de opdracht heeft gegeven om een nieuwe keuken inclusief keukenapparatuur te leveren en te plaatsen. [eiser] heeft naar aanleiding van de wensen van [gedaagde sub 2] c.s. een offerte opgesteld. Er waren meerdere offertes opgesteld vanwege diverse aanpassingen door [gedaagde sub 2] c.s., maar uiteindelijk is [gedaagde sub 2] c.s. akkoord gegaan met de offerte van 14 april 2025 (zie productie I van [eiser] ). De kosten voor de levering en plaatsing van de keuken waren € 31.719,93. Dit bedrag moest als volgt betaald worden: 25% binnen 14 dagen na schriftelijk akkoord (= € 7.929,98), 50% bij start van de productie (= € 15.859,97) en 25% binnen 14 dagen na plaatsing (= € 7.929,98).
De toepasselijkheid van de algemene voorwaarden
In de offerte is opgenomen dat op de leveringen van [eiser] de algemene voorwaarden van toepassing zijn. [gedaagde sub 2] c.s. is akkoord gegaan met deze offerte en heeft niet geprotesteerd tegen de toepasselijkheid van de algemene voorwaarden. Daarmee is de kantonrechter van oordeel dat [gedaagde sub 2] c.s. de gelding van de algemene voorwaarden heeft aanvaard en daaraan is gebonden. [gedaagde sub 2] c.s. heeft desgevraagd op de zitting gesteld dat hij de algemene voorwaarden voorafgaand en/of bij het sluiten van de overeenkomst niet heeft ontvangen. [gedaagde sub 2] c.s. heeft de algemene voorwaarden pas recent ontvangen. Ingevolge artikel 6:233 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) zijn de algemene voorwaarden, omdat die niet voorafgaand of bij de totstandkoming van de overeenkomst ter hand zijn gesteld, in beginsel vernietigbaar. [gedaagde sub 2] c.s. heeft echter geen beroep gedaan op de vernietigbaarheid van de algemene voorwaarden. De algemene voorwaarden blijven dus van toepassing op de overeenkomst tussen partijen.
De ambtshalve toetsing van de informatieplicht
De vordering is gebaseerd op een overeenkomst waarop consumentenbeschermende bepalingen van toepassing zijn. [eiser] is namelijk in dit geval de professionele partij (de handelaar) en [gedaagde sub 2] c.s. is de consument.
Sommige consumentenbeschermende bepalingen worden zo belangrijk gevonden dat de kantonrechter ambtshalve (dat wil zeggen uit zichzelf, ook als de consument daar niet om vraagt) moet beoordelen of die zijn nageleefd. Het gaat daarbij vooral om bepalingen over informatie die moet worden verstrekt en over de inhoud van algemene voorwaarden. Als die bepalingen niet zijn nageleefd, of als de kantonrechter over onvoldoende informatie beschikt om dat te kunnen beoordelen, moet de kantonrechter daar, eveneens ambtshalve, consequenties aan verbinden. In de regel zal dan (een deel van) de vordering moeten worden afgewezen.
In deze procedure gaat het om een overeenkomst die gesloten is anders dan op afstand of buiten de verkoopruimte. De informatieplichten van artikel 6:230l BW zijn van toepassing. Zo moet de handelaar de consument – voorafgaand aan het aangaan van de overeenkomst – op duidelijke en begrijpelijke wijze informatie geven over de wijze van betaling, levering, nakoming, de termijn waarbinnen de handelaar zich verbindt de zaak te leveren of de dienst te verlenen, en het beleid van de handelaar inzake klachtenbehandeling.
Sanctie wegens schending van de informatieplicht
[eiser] heeft die essentiële informatieverplichting geschonden. [eiser] heeft geen informatie verstrekt over de termijn van de levering van zijn diensten en zijn beleid ten aanzien van klachtenafhandeling. Immers, [eiser] heeft op zitting daarover gezegd dat de leveringsdatum gedurende het proces is gekomen. Wat betreft het beleid ten aanzien van de klachtenafhandeling heeft [eiser] gezegd dat hij aangesloten is bij de branchevereniging CMB (Centraal Bureau voor de Meubelsector). Hij schrijft meestal op de offerte erbij dat hij lid van het CMB is. De klanten kunnen dan op de website van het CMB kijken voor de klachtenafhandeling. Echter, in dit geval heeft [eiser] dit niet op de offerte erbij geschreven. [gedaagde sub 2] c.s. kon dan ook niet bekend zijn met het beleid van de klachtenafhandeling. De kantonrechter zal daarom de overeenkomst met toepassing van de ‘Richtlijn Sanctiemodel essentiële informatieplichten’ gedeeltelijk vernietigen, zodat de betalingsverplichting van [gedaagde sub 2] c.s. (zoals hierna wordt besproken) met 20% wordt verminderd.
De hoofdsom
In conventie ligt de beoordeling van de vraag voor of [gedaagde sub 2] c.s. gehouden is tot betaling van de factuur van € 7.929,98. [gedaagde sub 2] c.s. betwist dat hij gehouden is de factuur te betalen. [gedaagde sub 2] c.s. stelt dat [eiser] tekort is geschoten in de nakoming van de overeenkomst en schort om die reden de betaling van de factuur op. De kantonrechter gaat voorbij aan dit verweer van [gedaagde sub 2] c.s. en overweegt daartoe als volgt.
Tussen partijen staat niet ter discussie dat zij een overeenkomst hebben gesloten op grond waarvan [eiser] de verplichting op zich heeft genomen om een keuken te leveren en te plaatsen en [gedaagde sub 2] c.s. de verplichting heeft om daarvoor de overeengekomen prijs van
€ 31.719,93 inclusief btw aan [eiser] te betalen. Omdat niet ter discussie staat dat [eiser] de keuken heeft geleverd en geplaatst, moet [gedaagde sub 2] c.s., zoals is afgesproken in de offerte dat bij plaatsing van de keuken de laatste factuur betaald moet worden, in beginsel aan zijn betalingsverplichting voldoen en de factuur van € 7.929,98 betalen.
Het voorgaande kan anders zijn als [eiser] tekort is geschoten in de nakoming van zijn verplichting uit de overeenkomst. Een eventuele tekortkoming van [eiser] doet weliswaar niet af aan de betalingsverplichting van [gedaagde sub 2] c.s., maar onder omstandigheden zou [gedaagde sub 2] c.s. wel gebruik kunnen maken van een opschortingsrecht. Dat betekent dat [gedaagde sub 2] c.s. nakoming van zijn betalingsverplichting mag uitstellen, totdat [eiser] zijn verplichting behoorlijk is nagekomen.
[gedaagde sub 2] c.s. heeft voor de tekortkomingen aan de werkzaamheden van [eiser] verwezen naar de verklaring van [onderneming] – de aannemer die [gedaagde sub 2] c.s. heeft ingeschakeld om het werk van [eiser] te beoordelen. Volgens [onderneming] gaat het om de volgende gebreken aan het werk van [eiser] :
- ( a) de hoge en lage kasten zijn uit het lood;
- ( b) de lijst boven de koelkast en hoge kast sluit niet aan: de lamello’s zijn hier zichtbaar;
- ( c) het ladegeleiderail weer vast gezet, lade eruit gevallen;
- ( d) de deuren en lades ongelijk qua diepte en hoogte;
- ( e) het koelkastscharnier (bovenste) klemt op de mdf corpus waardoor het mdf beschadigd is en zichtbaar kapot is;
- ( f) het keukenblad zowel in de breedte en de lengte niet waterpas;
- ( g) de inductieplaat ligt niet gelijk.
De gestelde gebreken onder c, d en e
[eiser] heeft de door [gedaagde sub 2] c.s. gestelde tekortkomingen onder c, d en e gemotiveerd betwist. Volgens [eiser] heeft hij de keuken netjes opgeleverd. Op de mondelinge behandeling heeft [eiser] ter onderbouwing van zijn standpunt foto’s van de oplevering van de keuken laten zien. Verder heeft [eiser] gesteld – en [gedaagde sub 2] c.s. heeft dit niet betwist – dat [gedaagde sub 2] c.s. hem nooit op de hoogte heeft gesteld van deze gestelde gebreken. Voor zover de voornoemde gebreken er wel zijn, heeft [eiser] daarover verklaard dat [gedaagde sub 2] c.s. alleen had hoeven te bellen en dan was hij langs gegaan om de problemen te verhelpen, maar die kans heeft hij niet gehad. Gelet op de gemotiveerde betwisting van [eiser] had het op de weg van [gedaagde sub 2] c.s. gelegen om zijn standpunt, dat de onder c, d en e genoemde gebreken aanwezig zijn, nader te onderbouwen met bijvoorbeeld foto’s. Dat heeft [gedaagde sub 2] c.s. niet gedaan. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft [gedaagde sub 2] c.s. onvoldoende onderbouwd dat de onder c, d en e genoemde gebreken er zijn. Van een tekortkoming aan de zijde van [eiser] is dan ook geen sprake. [gedaagde sub 2] c.s. komt in dit geval dan ook geen opschortingsrecht toe.
De gestelde gebreken onder a, b, f en g
[gedaagde sub 2] c.s. heeft bij e-mails van 2 en 21 november 2025 al eerder de gestelde gebreken onder a, b, f en g bij [eiser] gemeld en [eiser] daarvoor in gebreke gesteld. De omschrijving van de gestelde gebreken in de e-mails van 2 en 21 november 2025 wijken iets af van de omschrijving door [onderneming] , maar zij komen in de essentie op hetzelfde neer, namelijk: de kasten en lades zijn niet aansluitend / waterpas / uit het lood en het keukenblad en de inductieplaat liggen niet gelijk. Partijen verschillen van mening of deze gebreken er zijn. Volgens [eiser] zijn de door hem uitgevoerde werkzaamheden wel waterpas. Hij heeft bij de laatste montage een collega, die jarenlang in het vak zit, meegenomen om zijn werk te beoordelen. Ook heeft hij met een laser gecontroleerd of alles recht stond. Dat was het geval. Wat betreft het keukenblad heeft [gedaagde sub 2] c.s. aangevoerd dat niet zozeer het keukenblad er scheef in zit, maar de inductieplaat scheef in het blad zat. [eiser] heeft betwist dat de inductieplaat scheef in het keukenblad zit. Volgens [eiser] is het gebruikelijk dat de inductieplaat 1 tot 1,5 millimeter boven het keukenblad uitsteekt, want anders blijft het water liggen als een pan lekt.
De kantonrechter is van oordeel dat de beoordeling of het door [eiser] uitgevoerde werk waterpas is in het midden gelaten kan worden en wel om het volgende. Ook voor zover de onder a, b, f en g genoemde gebreken er zijn, heeft het volgende te gelden. Naar aanleiding van de e-mails van 2 en 21 november 2025 heeft [eiser] bij e-mails van 3, 13 en 28 november 2025 te kennen gegeven bij [gedaagde sub 2] c.s. langs te willen komen om alle klachten te bespreken en - als het nodig is - te verhelpen. Naar het oordeel van de kantonrechter betrof dit een redelijk herstelaanbod. [eiser] heeft gesteld dat hij op 15 december 2025 bij [gedaagde sub 2] c.s. langs is geweest om eerst de rioolstank samen met een door [gedaagde sub 2] c.s. ingeschakelde loodgieter te verhelpen. Nadat de rioolstank was verholpen, wilde [eiser] de overige genoemde punten in de e-mails van 2 en 21 november 2025 bespreken en gaan verhelpen. [eiser] heeft gesteld – en [gedaagde sub 2] c.s. heeft dit niet weersproken – dat hem die mogelijkheid tot herstel is ontnomen, omdat [gedaagde sub 2] c.s. hem de deur heeft gewezen. [eiser] mocht namelijk de woning van [gedaagde sub 2] c.s. niet meer binnenkomen. [gedaagde sub 2] c.s. heeft hierdoor verhinderd dat [eiser] tot herstel kon overgaan. [gedaagde sub 2] c.s. is naar het oordeel van de kantonrechter in schuldeiserverzuim komen te verkeren, zodat [gedaagde sub 2] c.s. geen opschortingsrecht toekomt.
Conclusie
Omdat [gedaagde sub 2] c.s. geen opschortingsrecht toekomt, wordt [gedaagde sub 2] c.s. veroordeeld om de gevorderde factuur te betalen. Vanwege het schenden van de informatieverplichting door [eiser] wordt de betalingsverplichting van [gedaagde sub 2] c.s. met 20% verminderd, zoals hiervoor toegelicht. De totale overeengekomen aanneemsom was € 31.719,93. Na vermindering van de betalingsverplichting met 20% resteert er van de oorspronkelijke aanneemsom een bedrag van € 25.375,94 (= € 31.719,93 – € 6.343,99 (= 0,2 x € 31.719,93)). [gedaagde sub 2] c.s. heeft al
€ 23.789,95 (= € 7.929,98 + € 15.859,97) betaald zodat [gedaagde sub 2] c.s. nu nog € 1.585,99
(= € 25.375,94 - € 23.789,95) aan [eiser] moet betalen. Dit bedrag van € 1.585,99 wordt dan ook toegewezen.
De ambtshalve toetsing van de algemene voorwaarden
De kantonrechter moet ook ambtshalve beoordelen of op de overeenkomst algemene voorwaarden van toepassing zijn. Zo ja, dan moet de kantonrechter ambtshalve toetsen of daarin bepalingen (“bedingen”) staan die relevant zijn voor de beoordeling van (onderdelen van) de vordering. Als dergelijke bedingen onredelijk bezwarend zijn voor consumenten zoals de gedaagde partij, als bedoeld in artikel 6:233 onder a BW, moet de kantonrechter de betreffende bedingen ambtshalve vernietigen en de daarmee verband houdende (delen van de) vordering afwijzen. In deze procedure gaat het met name om bedingen over de rente en de incassokosten.
Het rentebeding
De kantonrechter constateert dat in artikel 11.5 van de toepasselijke algemene voorwaarden een rente van 1% per maand is bedongen, die aldus vele malen hoger is dan de wettelijke rente was toen de overeenkomst werd gesloten. Een rechtvaardiging voor dit verschil is niet gesteld of gebleken. Door die hoge bedongen rente wordt het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en plichten van partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoord. Om die reden is het rentebeding onredelijk bezwarend voor [gedaagde sub 2] c.s. en wordt het door de kantonrechter vernietigd. De gevorderde rentevergoeding wordt afgewezen.
De buitengerechtelijke incassokosten
Met betrekking tot het incassokostenbeding in artikel 11.6 van de toepasselijke algemene voorwaarden overweegt de kantonrechter dat de omvang van de in rekening te brengen vergoeding wettelijk is beperkt, namelijk in artikel 6:96 lid 5 en lid 6 BW en het daarop gebaseerde Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: Besluit). Ook heeft de wetgever benadrukt – en dat is in een uitspraak van de Hoge Raad van 25 november 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2704) nog eens verduidelijkt – dat die vergoeding niet meteen bij het ontstaan van een betalingsachterstand is verschuldigd, maar dat éérst een aanmaningsbrief, de zogenoemde veertiendagenbrief, moet worden verstuurd, waarin een termijn van veertien dagen (gerekend vanaf de dag na ontvangst van de aanmaning) moet worden vermeld, waarbinnen het verschuldigde bedrag nog zonder extra kosten kan worden betaald. Het beding in de toepasselijke algemene voorwaarden wijkt naar het oordeel van de kantonrechter ten nadele van [gedaagde sub 2] c.s. aanzienlijk af van deze wettelijke regeling. Volgens de tekst van het beding is [gedaagde sub 2] c.s. door het enkel sluiten van de overeenkomst verplicht tot vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten inclusief de administratiekosten en de kosten van juridische bijstand en advies voorafgaand aan de procedure, terwijl de wettekst voorschrijft dat de incassokosten pas ná het verstrijken van de in de veertiendagenbrief genoemde termijn verschuldigd worden. Het beding is daardoor onredelijk bezwarend en wordt door de kantonrechter vernietigd. De gevorderde vergoeding voor gemaakte buitengerechtelijke incassokosten van € 933,51 wordt afgewezen.
De proceskosten
Hoewel een deel van de vordering wordt afgewezen is [eiser] wel terecht tot dagvaarding overgegaan. Gebleken is immers dat [eiser] een (zij het kleinere dan gesteld) vordering op [gedaagde sub 2] c.s. heeft, die zonder gerechtelijke procedure niet werd betaald. [gedaagde sub 2] c.s. moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Voor de berekening van het salaris voor gemachtigde wordt aansluiting gezocht bij het toewijsbaar bedrag. Het salaris voor gemachtigde wordt daarom gesteld op € 217,00 per punt, het tarief voor een vordering tot € 2.500,00. De kosten aan de zijde van [eiser] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
127,35 |
|
|
- griffierecht |
€ |
265,00 |
|
|
- salaris gemachtigde |
€ |
434,00 |
(2 punten × € 217,00) |
|
- nakosten |
€ |
108,50 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
934,85 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
Hoofdelijkheid
De veroordeling wordt (deels) hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het bedrag) niet meer te betalen.
Het vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard
De kantonrechter zal de beslissing uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals gevorderd. Dat betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als een van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. De beslissing van de kantonrechter geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.
in reconventie
De vordering tot gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst en de terugbetaling van een deel van de betaalde aanneemsom
[gedaagde sub 2] c.s. heeft als tegenvordering gedeeltelijke ontbinding van de overeenkomst gevorderd en tevens terugbetaling van een deel van de door hem betaalde aanneemsom. De kantonrechter wijst de vorderingen van [gedaagde sub 2] c.s. af en overweegt daartoe als volgt.
Op grond van artikel 6:265 lid 1 BW geeft iedere tekortkoming van een partij de wederpartij in beginsel de bevoegdheid om de overeenkomst helemaal of gedeeltelijk te ontbinden. Dit is alleen anders wanneer de tekortkoming, vanwege de bijzondere aard of geringe betekenis daarvan, de ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. Voor zover nakoming niet blijvend of tijdelijk onmogelijk is, ontstaat de bevoegdheid tot ontbinding pas wanneer de tekortschietende partij in verzuim is (artikel 6:265 lid 2 BW).
Zoals hiervoor in conventie is overwogen, zijn de gestelde gebreken onder c, d en e niet vast komen te staan, zodat van een tekortkoming geen sprake is. Wat betreft de overige gebreken onder a, b, f en g heeft te gelden dat [eiser] niet in verzuim is. Immers, [gedaagde sub 2] c.s. heeft verhinderd dat [eiser] tot herstel kon overgaan. [gedaagde sub 2] c.s. heeft daarom geen bevoegdheid tot ontbinding.
De afgifte van de facturen van de keukenapparatuur
[gedaagde sub 2] c.s. vordert afgifte van de aankoopfacturen van de keukenapparatuur vanwege de garantie. De kantonrechter wijst de vordering af en overweegt daartoe als volgt.
[gedaagde sub 2] c.s. heeft onvoldoende onderbouwd dat hij belang heeft bij zijn vordering. De aankoopfacturen van de keukenapparatuur staan namelijk op naam van [eiser] . Niet gesteld en/of is gebleken dat [gedaagde sub 2] c.s. op basis van de aankoopfacturen, die op naam van [eiser] staan, garantie bij de verkoper kan afdwingen, waardoor het belang van [gedaagde sub 2] c.s. ontbreekt.
Overigens heeft [eiser] op de zitting toegezegd de aankoopfacturen aan [gedaagde sub 2] c.s. te zullen verstrekken als [gedaagde sub 2] c.s. de volledige vordering (= inclusief de kosten) heeft betaald. De kantonrechter gaat er vanuit dat [eiser] zijn toezegging zal nakomen als [gedaagde sub 2] c.s. volledig aan de veroordeling uit dit vonnis heeft voldaan.
De proceskosten
[gedaagde sub 2] c.s. is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. De kosten aan de zijde van [eiser] in reconventie zullen worden begroot op nihil, omdat de vordering in reconventie voortvloeit uit de vordering in conventie en geen noemenswaardige meerwerkzaamheden zijn verricht.
4 De beslissing
De kantonrechter
in conventie
veroordeelt [gedaagde sub 2] c.s. hoofdelijk, om aan [eiser] tegen bewijs van kwijting te betalen
€ 1.585,99,
veroordeelt [gedaagde sub 2] c.s. in de proceskosten van € 934,85, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde sub 2] c.s. niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [gedaagde sub 2] c.s. tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
wijst de vorderingen van [gedaagde sub 2] c.s. af,
veroordeelt [gedaagde sub 2] c.s., hoofdelijk, tot betaling van de proceskosten aan de zijde van [eiser] , tot de uitspraak van dit vonnis begroot op nihil.
Dit vonnis is gewezen door mr. R.W. Nederveen en in het openbaar uitgesproken op 7 oktober 2026.
HHt/37278