Civiel recht overig

Non-conformiteit auto, maar geen verzuim verkoper in afwijking van eerder kort geding vonnis. Vordering koper…

Rechtbank Midden-Nederland, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Midden-Nederland
Zittingsplaats
Almere
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
8 november 2026
Zaaknummer
12132580 \ MC EXPL 26-1246
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBMNE:2026:7908
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Non-conformiteit auto, maar geen verzuim verkoper in afwijking van eerder kort geding vonnis. Vordering koper tot betaling kosten herstel daarom afgewezen. Geschil over verbeurde dwangsommen uit hoofde van het kort geding vonnis is voorbehouden aan de voorzieningenrechter/dwangsomrechter.

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Almere

Zaaknummer: 12132580 \ MC EXPL 26-1246

Vonnis van 28 oktober 2026

in de zaak van

[eiseres] B.V.,

te [plaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiseres] ,

gemachtigde: Pro-Justitia,

tegen

[gedaagde] ,

te [plaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

gemachtigde: mr. P. Salim.

1 De procedure

1.1

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding in de hoofdzaak en in het incident van 27 februari 2026, met 11 producties,
- de conclusie van antwoord, tevens conclusie van antwoord in incident, met 20 producties,
- de e-mail van [eiseres] met aanvullende productie 12,

- de mondelinge behandeling van 29 september 2026, waarvan de griffier aantekeningen heeft gemaakt.

1.2

De kantonrechter heeft bepaald dat vandaag vonnis zal worden gewezen.

2 De kern

2.1

[gedaagde] heeft op 14 maart 2024 bij [eiseres] een tweedehands Mercedes-Benz AMG GTS gekocht voor € 85.500,00. Kort na de aankoop constateert [gedaagde] dat de versnellingsbak lekt. Bij vonnis van 4 juli 2024 is [eiseres] in kort geding veroordeeld om binnen 24 uur na het gewezen vonnis opdracht te geven aan een Mercedes-Benz erkende dealer om de versnellingsbak van de auto te vervangen, op straffe van een dwangsom van € 1.000,00 met een maximum van € 50.000,00. [eiseres] heeft niet aan de veroordeling van de voorzieningenrechter voldaan. [eiseres] is het niet eens met die veroordeling en vraagt de kantonrechter in deze procedure om voor recht te verklaren dat zij niet gehouden is om de versnellingsbak te vervangen, dat zij geen dwangsommen verschuldigd is en te bepalen dat [gedaagde] niet gerechtigd is tot verdere executie. [gedaagde] heeft de versnellingsbak inmiddels door een derde laten vervangen. [gedaagde] vordert daarom in reconventie dat [eiseres] wordt veroordeeld tot betaling van schadevergoeding (de kosten voor de gereviseerde versnellingsbak en de plaatsing daarvan) van € 18.794,90. De kantonrechter oordeelt anders dan de voorzieningenrechter. Hij vindt dat [eiseres] niet gehouden is om de versnellingsbak te vervangen. [eiseres] is dus ook niet schadeplichtig. De tegenvordering moet daarom worden afgewezen. De vorderingen ten aanzien van de dwangsommen worden afgewezen, omdat de kantonrechter daar niet over mag oordelen in deze procedure.

3 De beoordeling

in conventie en in reconventie

Er is sprake van een consumentenkoop

3.1

De kantonrechter stelt vast dat het in deze zaak gaat om een consumentenkoop zoals bedoeld in artikel 7:5 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW). Het gaat namelijk om de koop van een roerende zaak en de koopovereenkomst is gesloten tussen een verkoper die handelt in het kader van zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit ( [eiseres] ) en een koper, een natuurlijk persoon, die handelt voor doeleinden buiten zijn bedrijfs- of beroepsactiviteit ( [gedaagde] ). Dat betekent dat de consumentenbeschermende bepalingen van toepassing zijn.

Beoordelingskader non-conformiteit

3.2

De kantonrechter moet beoordelen of sprake is van een gebrek waardoor de auto niet beantwoordt aan de overeenkomst en dus non-conform is. Zonder non-conformiteit is [eiseres] namelijk niet verplicht om de auto kosteloos te herstellen. Op grond van artikel 7:17 lid 2 BW is een zaak nonconform als deze, mede gelet op de aard van de zaak en de mededelingen die de verkoper over de zaak heeft gedaan, niet de eigenschappen bezit die de koper op grond van de overeenkomst mocht verwachten. De koper mag verwachten dat de zaak de eigenschappen bezit die voor een normaal gebruik daarvan nodig zijn en waarvan hij de aanwezigheid niet hoefde te betwijfelen. Als de koper een (tweedehands) auto koopt en de verkoper weet dat de koper de auto koopt om hiermee aan het verkeer deel te nemen, dan geldt de hoofdregel uit het arrest van de Hoge Raad van 15 april 1994 (ECLI:NL:HR:1994:ZC1338). Die hoofdregel is dat non-conformiteit van de auto in beginsel wordt aangenomen als deelnemen aan het verkeer met de auto gevaar voor de verkeersveiligheid zou opleveren door een gebrek (dat niet op eenvoudige wijze kan worden hersteld).

3.3

De auto moet de eigenschappen voor normaal gebruik bezitten bij aflevering, maar als een gebrek zich binnen één jaar openbaart, wordt bij een consumentenkoop uitgegaan van het vermoeden dat dit gebrek dan al bij aflevering aanwezig was. Dit staat in artikel 7:18 lid 2 BW. Met deze bepaling wordt een deel van de bewijslast bij de professionele verkoper gelegd. [eiseres] moet bewijzen dat het gebrek ná aflevering is ontstaan.

Het gebrek, non-conformiteit en verzuim

3.4

[gedaagde] stelt dat de auto bij levering substantiële gebreken had (een lekke versnellingsbak) en dat de auto daarom niet de feitelijke eigenschappen bevat die [gedaagde] op grond van de overeenkomst mocht verwachten. [gedaagde] doet een beroep op non-conformiteit in de zin van artikel 7:17 BW.

3.5

De kantonrechter vindt dat de door [gedaagde] gestelde gebreken zo ernstig zijn, dat sprake is van non-conformiteit van de auto. Gelet op het feit dat de gebreken zich slechts een aantal dagen na de koop hebben geopenbaard gaat de kantonrechter ervan uit dat het gebrek bij aflevering al aanwezig was.

3.6

Omdat de auto non-conform is, heeft [gedaagde] op grond van artikel 7:21 BW recht op kosteloos herstel van de auto door [eiseres] . Als [eiseres] haar herstelverplichting niet (goed) nakomt, mag [gedaagde] de auto door een derde laten herstellen op kosten van [eiseres] . [gedaagde] kan de kosten in principe alleen op [eiseres] verhalen als [eiseres] met haar herstelverplichting in verzuim is.

3.7

De kantonrechter vindt dat geen sprake is van verzuim. Kort na aankoop kwam [gedaagde] tot de ontdekking dat de versnellingsbak lekte. Hij heeft de auto in overleg met [eiseres] naar [bedrijf] (hierna: [bedrijf] ) gebracht. [bedrijf] heeft vastgesteld dat de versnellingsbak lek was en heeft [gedaagde] geadviseerd om een nieuwe versnellingsbak in de auto te laten zetten. [bedrijf] laat weten dat revisie niet mogelijk is, omdat zij niet samenwerkt met bedrijven die daar ervaring mee hebben. [bedrijf] durft revisie van de versnellingsbak daarom niet aan. [gedaagde] stelt [eiseres] op de hoogte van de bevindingen van [bedrijf] . [eiseres] heeft [gedaagde] daarop laten weten dat zij de auto wil laten onderzoeken door [deskundige] . Volgens [eiseres] is [deskundige] gespecialiseerd in revisie. [eiseres] heeft daarna een afspraak gemaakt bij [deskundige] . Op 23 april 2026 kan [deskundige] de auto onderzoeken. Op 22 april 2026 laat [gedaagde] aan [eiseres] echter weten dat hij niet instemt met een onderzoek of reparatie bij [deskundige] . In de e-mail van 22 april 2026 schrijft de (toenmalig) gemachtigde van [gedaagde] het volgende:

“Hierbij wenst cliënt uitdrukkelijk kenbaar te maken dat hij niet aanwezig zal zijn op de afspraak van 23 april jl bij garage [deskundige] te Almelo.

Cliënt heeft aangegeven dat hij wenst dat de auto Mercedes Benz type AMG coupe S door een onafhankelijke schade-expert wordt onderzocht. Reden hiervoor is dat het vertrouwen dat cliënt in [eiseres] B.V. had, is geschaad. Ook is het onduidelijk of [deskundige] ervaring heeft met het plaatsen van de versnellingsbak. Dit is namelijk voor cliënt van cruciaal belang.

Tijdens de telefonische gesprekken tussen de heer [A] en de heer [B] zijn er signalen afgegeven dat [eiseres] B.V. haar verantwoordelijkheden niet wenst te nemen.

Zo is er aangegeven dat de auto gezien is op een motor circuit in Assen. Ook wordt steeds gehamerd tijdens gesprekken dat de vorige eigenaar maar 1200 km heeft gereden. Hierdoor wordt de suggestie gewekt dat revisie van de versnellingsbak onmogelijk is. Zelfs met de beste voorzorgsmaatregelen kunnen er nog steeds onvoorziene omstandigheden optreden.

Daarnaast wordt er niet aangegeven wat de vervolgstappen zijn om het geschil tussen cliënt en [eiseres] B.V. op te lossen. Wij willen u vriendelijk verzoeken om toch duidelijk aan te geven als u bereid bent het geschil op te lossen door de vervolgstappen aan ons kenbaar te maken.”

3.8

Omdat medewerking van [gedaagde] ontbrak, heeft [deskundige] de auto niet onderzocht. [gedaagde] heeft op de mondelinge behandeling aangevoerd dat hij de auto niet naar [deskundige] wilde brengen, omdat [eiseres] de kosten daarvan niet voor haar rekening wilde nemen. De kantonrechter ziet deze reden echter niet terugkomen in de e-mail van 22 april 2026. In de e-mail spreekt [gedaagde] haar twijfels uit over de onafhankelijkheid en deskundigheid van [deskundige] . De kantonrechter is van oordeel dat dit geen redenen zijn om het onderzoek/eventueel herstel bij [deskundige] te weigeren. [eiseres] mag zelf weten hoe en door wie zij de auto laat herstellen. [gedaagde] mag daar op voorhand geen eisen aan stellen. Door de auto niet voor verder onderzoek/herstel aan [eiseres] beschikbaar te stellen, heeft [gedaagde] verhinderd dat [eiseres] haar herstelverplichting na kon komen. Daarom is [gedaagde] met de email van 22 april 2026 in schuldeisersverzuim geraakt (artikel 6:58 BW). [eiseres] was op dat moment nog niet in verzuim, omdat niet is gebleken dat [eiseres] kosteloos herstel van de auto heeft geweigerd. [eiseres] kan tijdens het schuldeisersverzuim van [gedaagde] zelf niet in verzuim raken (artikel 6:61 lid 2 BW). [gedaagde] kan tijdens zijn schuldeisersverzuim dus niet aan [eiseres] tegenwerpen dat zij de auto niet kosteloos heeft hersteld.

3.9

[gedaagde] is vervolgens zelf tot herstel van de versnellingsbak overgegaan. Hij wil de kosten voor het herstel op [eiseres] verhalen en vordert in reconventie betaling van de facturen die zien op de kosten voor herstel. Om een schadevergoeding te kunnen verhalen op [eiseres] moet [eiseres] juridisch in verzuim verkeren. De kantonrechter heeft hierboven geoordeeld dat daarvan geen sprake is. De tegenvordering van [gedaagde] wordt daarom afgewezen. In conventie vordert [eiseres] een verklaring voor recht dat zij (kort gezegd) niet verplicht is de versnellingsbak te vervangen. Ook deze vordering wordt afgewezen. Omdat de versnellingsbak al is hersteld, heeft [eiseres] geen belang meer bij de gevorderde verklaring voor recht.

De dwangsommen kunnen niet worden gematigd of opgeheven

3.10

[eiseres] vraagt de kantonrechter primair om vast te stellen dat er geen dwangsommen zijn verbeurd. [eiseres] meent dat de opgelegde dwangsommen komen te vervallen als de kantonrechter in deze procedure tot een ander oordeel komt dan de kort geding rechter. De kantonrechter volgt [eiseres] hierin niet. In het arrest Kempkes/Samson (HR 22 december 1989, NJ 1990/434) heeft de Hoge Raad geoordeeld dat eenmaal verbeurde dwangsommen uit een kortgedingvonnis verschuldigd blijven, zelfs als in een latere, definitieve bodemprocedure blijkt dat het kortgedingvonnis onjuist was. Dat betekent dat de gevraagde verklaring voor recht dat er door [eiseres] geen dwangsommen zijn verbeurd, wordt afgewezen. De kantonrechter kan [gedaagde] ook niet verbieden om over te gaan tot executie van de verbeurde dwangsommen. Deze vordering zal daarom ook worden afgewezen.

3.11

Subsidiair vraagt [eiseres] de kantonrechter om over te gaan tot matiging of opheffing van de dwangsommen. [eiseres] stelt dat er sprake was van een overmachtssituatie, omdat de bestuurder van [eiseres] 57 dagen in volledige beperkingen is verbleven. Het was daarom voor [eiseres] niet mogelijk om aan de kortgedingveroordeling te voldoen. Daarnaast stelt [eiseres] dat er slechts dwangsommen verbeurd kunnen zijn tot het moment dat [gedaagde] de gereviseerde versnellingsbak heeft gekocht. Vanaf dat moment wilde [gedaagde] namelijk niet meer dat [eiseres] zou nakomen. Dit verweer kan [eiseres] niet helpen in deze procedure. Als de voorzieningenrechter in een kort geding een dwangsom heeft opgelegd, dan is alleen de voorzieningenrechter (dus in een nieuw kort geding) bevoegd om die dwangsom op grond van artikel 611d Wetboek van Rechtsvordering (Rv) te matigen of op te heffen. De bodemrechter mag dus niet op de stoel van de voorzieningenrechter gaan zitten en is niet bevoegd om een door de voorzieningenrechter opgelegde dwangsom te matigen of op te heffen. Dat betekent dat de subsidiaire vordering ook moet worden afgewezen.

3.12

Meer subsidiair doet [eiseres] nog een beroep op misbruik van bevoegdheid (artikel 3:13 BW). [eiseres] meent dat de executie heeft plaatsgevonden onder uitzonderlijke omstandigheden. Drie dagen vóór de zitting in kort geding vond een FIOD-inval plaats [eiseres] , waarna de bestuurder gedurende 57 dagen in volledige beperkingen verbleef. In deze periode was uitvoering van het kortgedingvonnis volgens [eiseres] onmogelijk. Daarnaast wijst [eiseres] op het voorlopig karakter van het kortgedingvonnis en dat de beslissing is gebaseerd op een aannemelijkheidtoets zonder onafhankelijk deskundigenonderzoek. Zodat in de kort geding procedure niet is vastgesteld of revisie van de versnellingsbak mogelijk was. [eiseres] vindt het voortzetten van de executie onder deze omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De kantonrechter volgt [eiseres] hierin niet. In artikel 3:13 BW staat dat iemand een bevoegdheid niet kan inroepen voor zover hij die bevoegdheid misbruikt. Slechts in zeer bijzondere omstandigheden kan sprake zijn van misbruik van bevoegdheid. Als bijzondere omstandigheid kwalificeert naar het oordeel van de kantonrechter niet dat – op een moment na de uitoefening van die bevoegdheid – de bodemrechter over de kwestie een ander oordeel is toegedaan, noch dat de ten uitvoer gelegde maatregel een voorlopig karakter had. Weliswaar had de executant achteraf gezien onvoldoende belang bij de executie, wanneer het bodemvonnis anders luidt, maar zo ruim mag artikel 3:13 BW niet worden geïnterpreteerd. Wil de executie van het kortgedingvonnis misbruik van bevoegdheid opleveren, zal er dus meer aan de hand moeten zijn.

3.13

Tot slot doet [eiseres] een beroep op onrechtmatige daad (artikel 6:162 BW). Volgens [eiseres] heeft [gedaagde] onrechtmatig tegenover haar gehandeld door executiemaatregelen te treffen terwijl de verbeuring van dwangsommen niet vast staat. De kantonrechter volgt dit standpunt niet. Hiervoor is al geoordeeld dat de dwangsommen niet komen te vervallen als de uitkomst van een bodemprocedure afwijkt van die van de kort geding procedure. De verbeuring staat dus wel degelijk vast. De executie van het kort geding vonnis is dan ook niet onrechtmatig in de zin van artikel 6:162 BW.

De incidentele vorderingen worden afgewezen

3.14

[eiseres] vordert ook een voorlopige voorziening (schorsing van de tenuitvoerlegging van het kort geding vonnis en de door [gedaagde] gelegde beslagen) in de zin van artikel 223 Wetboek van Rechtsvordering (Rv). Omdat de kantonrechter in dit vonnis einduitspraak doet in de hoofdzaak, heeft [eiseres] geen belang meer bij de gevorderde voorlopige voorziening voor de duur van het geding. Deze incidentele vordering zal daarom worden afgewezen.

3.15

[eiseres] vordert daarnaast inzage dan wel afgifte van verschillende stukken waaruit zij kan afleiden dat [gedaagde] daadwerkelijk herstel heeft laten uitvoeren door derden en daarvoor ook heeft betaald. De kantonrechter wijst deze vordering af. [eiseres] heeft geen belang bij het incident tot inzage of afgifte, omdat de kantonrechter de door [gedaagde] gevorderde herstelkosten afwijst.

Proceskosten

3.16

Hoewel de vorderingen van [eiseres] in conventie door de kantonrechter worden afgewezen, is in deze procedure wel geoordeeld dat zij tegenover [gedaagde] niet schadeplichtig is. De kantonrechter ziet daarom aanleiding om de proceskosten in conventie te compenseren.

3.17

[gedaagde] heeft in reconventie ongelijk gekregen en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) van [eiseres] betalen. Bij de berekening van het salaris van de gemachtigde past de kantonrechter een factor van 0,5 toe, omdat het verweer in reconventie samenhangt met de vordering in conventie. De proceskosten van [eiseres] in reconventie worden begroot op € 324,- (€ 216,- aan salaris gemachtigde (1 punt x 432,- x 0,5) en € 108,- aan nakosten).

4 De beslissing

De kantonrechter

in conventie

4.1

wijst de vorderingen van [eiseres] af,

4.2

compenseert de proceskosten en bepaalt dat partijen ieder hun eigen kosten dragen,

in reconventie

4.3

wijst de vorderingen van [gedaagde] af,

4.4

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van [eiseres] , tot de uitspraak van dit vonnis begroot op € 324,-, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe. Als [gedaagde] niet tijdig aan de proceskostenveroordeling voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, dan moet [gedaagde] ook de kosten van betekening betalen,

4.5

verklaart de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. R.M. Berendsen en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.

BS/43497

ECLI:NL:XX:1986:AC9501 (https://www.inview.nl/document/id13119860925a845admusp), NJ 1987/909 (https://www.inview.nl/document/id13119860925a845nj1987909dosred)(Van der Graaf/Agio)