Civiel recht overig
Eiseres en gedaagde hebben een Service Agreement gesloten voor onderhoud van de voertuigen van gedaagde…
Rechtbank Midden-Nederland, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBMNE:2026:7943 · Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-midden-nederland/civiel-recht/civiel-recht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbmne-2026-7943
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Midden-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- C/16/609634 / HA ZA 26-173
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. S.I.P. Schouten, mr. W.J.M. Sprangers
- ECLI
- ECLI:NL:RBMNE:2026:7943
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Eiseres en gedaagde hebben een Service Agreement gesloten voor onderhoud van de voertuigen van gedaagde. Vanaf mei 2025 is gedaagde gestopt met het betalen van de facturen omdat, kort gezegd, zij vindt dat er teveel gefactureerd is en de facturen onduidelijk zijn. Eiseres heeft de overeenkomst opgeschort en daarna ontbonden waardoor zij in deze zaak betaling van de openstaande facturen en ontbindingsschade van gedaagde vordert. Gedaagde is het daar niet mee eens en stelt een tegenvordering in die ziet op terugbetaling van teveel gefactureerde uren en onderdelen en verbeurde contractuele boetes. Eiseres krijgt gelijk.
Uitspraak
RECHTBANK Midden-Nederland
Civiel recht
Zittingsplaats Utrecht
Zaaknummer: C/16/609634 / HA ZA 26-173
Vonnis van 21 oktober 2026
in de zaak van
1 [eiser sub 1] ,
te [plaats] (Finland),
2. [eiser sub 2],
te [plaats] ,
eisende partijen in conventie,
verwerende partijen in reconventie,
hierna samen te noemen: [eisers c.s] ,
advocaat: mr. S.I.P. Schouten,
tegen
[gedaagde] ,
te [plaats] ,
gedaagde partij in conventie,
eisende partij in reconventie,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
advocaat: mr. W.J.M. Sprangers.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties 1 t/m 27,
- de conclusie van antwoord met eis in reconventie en producties 1 t/m 5,
- de conclusie van antwoord in reconventie met producties 28 en 29,
- de akte van [gedaagde] met vermindering van eis in reconventie met producties 6 en 7,
- de akte van [eisers c.s] met producties 30 t/m 32.
- de mondelinge behandeling van 16 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De kern van de zaak
[eisers c.s] en [gedaagde] hebben een Service Agreement gesloten voor onderhoud van de voertuigen van [gedaagde] . Vanaf mei 2025 is [gedaagde] gestopt met het betalen van de facturen omdat, kort gezegd, zij vindt dat er teveel gefactureerd is en de facturen onduidelijk zijn. [eisers c.s] heeft de overeenkomst opgeschort en daarna ontbonden waardoor zij in deze zaak betaling van de openstaande facturen en ontbindingsschade van [gedaagde] vordert. [gedaagde] is het daar niet mee eens en stelt een tegenvordering in die ziet op terugbetaling van teveel gefactureerde uren en onderdelen en verbeurde contractuele boetes. Geoordeeld wordt dat [eisers c.s] voor het overgrote deel gelijk krijgt. Hierna wordt uitgelegd waarom de rechtbank tot dat oordeel is gekomen.
3 De beoordeling
in conventie
[gedaagde] moet de openstaande facturen van € 96.289,34 betalen
Meningsverschil over hoe de gefactureerde uren moeten worden gespecificeerd
Partijen verschillen van mening over de wijze waarop de door [eisers c.s] aan [gedaagde] in rekening gebrachte bedragen moeten worden gespecificeerd. De facturen waar het over gaat, zien op de periode van 1 mei 2025 tot en met 31 juli 2025 en hebben onder meer betrekking op management fees en platform fees en op bedragen voor door monteurs verrichte werkzaamheden en de daarmee gemoeide uren.
[gedaagde] stelt zich op het standpunt dat de facturen onvoldoende inzichtelijk en onvoldoende onderbouwd zijn. Volgens haar moeten de gefactureerde uren worden gespecificeerd op het in de overeenkomst overeengekomen niveau. De facturen vermelden volgens [gedaagde] slechts totalen en maken geen onderscheid tussen de werkuren en reistijd van de monteurs. De uren zouden volgens haar ten minste moeten kunnen worden uitgesplitst naar dag, locatie en monteur en moeten kunnen worden gekoppeld aan de verrichte werkzaamheden dan wel de desbetreffende werkorders. Volgens [gedaagde] is daardoor niet controleerbaar welke werkzaamheden zijn verricht en hoeveel tijd daaraan is besteed.
[eisers c.s] betwist dat de overeenkomst een dergelijke specificatieverplichting bevat. Volgens haar volgt uit Annex 2 slechts dat de monteurs hun tijd registreren, waarbij de geregistreerde tijd bestaat uit de tijd die aan werkzaamheden en reistijd is besteed. Voor beide soorten tijd geldt hetzelfde tarief. Volgens [eisers c.s] bestaat daarom geen verplichting om werkuren en reistijd afzonderlijk op de factuur te vermelden. Ook uit Annex 9, waarin de wijze van facturering en de specificaties van de facturen zijn geregeld, volgt volgens haar niet dat de uren afzonderlijk per dag, locatie, monteur of werkorder moeten worden vermeld.
Toetsingskader uitleg overeenkomst
De vraag die partijen verdeeld houdt is een vraag van uitleg die volgens vaste rechtspraak moet worden beoordeeld aan de hand van hetgeen partijen over en weer hebben verklaard en uit elkaars verklaringen en gedragingen, overeenkomstig de zin die zij daaraan in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs mochten toekennen, hebben afgeleid en van hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (Haviltex-maatstaf). Daarbij komt betekenis toe aan de taalkundige betekenis van de gehanteerde bewoordingen, maar ook aan de context waarin deze zijn geplaatst en aan hetgeen de partijen met de desbetreffende bepaling hebben beoogd. Met inachtneming van deze maatstaf overweegt de rechtbank als volgt.
[eisers c.s] heeft conform de overeenkomst gefactureerd
De overeenkomst biedt onvoldoende aanknopingspunten voor het standpunt van [gedaagde] dat [eisers c.s] gehouden was de in rekening gebrachte uren afzonderlijk te specificeren naar werkuren en reistijd. In artikel 10 van de overeenkomst is het volgende bepaald:
“§ 10 Prices
The pricing of the service consists of four components:
i. Work
ii. Parts
iii. Management Fee
iv. Platform Fee
The definitions and prices for each component are defined in Annex 2”
In Annex 2 is staat:
“The pricing model consists of the following components
A- Work costs + margin
B- Parts costs + margin
C- Management fee
D- Platform fee
E- Additional services
A - Work costs + margin
[eisers c.s] will charge the work cost based on actual costs and add a margin on-top. The detailed principles are defined below.
Mechanic resource cost
Mechanic resource costs that are allocated for [gedaagde] work. The allocation of the mechanic is defined based on hour logging. The mechanic logs both work and travel time.
• Based on logged hours for [gedaagde] (work + travel)
• Calculated average vacation, sickness and sidecost factor based on history actuals.
Vehicle / Travel costs
Vehicle costs are allocated to [gedaagde] based on allocated travel costs. The allocation calculation is based on the following principle
• Total vehicle costs booked Vehicle leasing/finance costs, fuel, insurance etc divided by the hour allocation of [gedaagde] work hours compared to the full available hours of the mechanics
Cost items outside of the cost calculation
Following cost items are not to be included in the cost factoring, but should be covered by [eisers c.s] :
• Recruitment costs (included in margin %)
• Training and ramp-up costs (included in margin %)
• Allocated tools cost (included in margin %)
[eisers c.s] margin:
17%
Example calculation:
Invoiceable sum calculated: ([logged hours] * [hour price] * (1 + [side cost factor]) + [vehicle costs total]
* [ [gedaagde] logged hours]/[total logged hours]) * (1 + [margin]).”
Hierin staat dat de monteurs zowel hun werk- als reistijd registreren op basis van de gelogde uren. Daarbij is expliciet vermeld dat deze gelogde uren bestaan uit “work plus travel”. Uit deze bepaling volgt dat zowel de tijd die aan de werkzaamheden wordt besteed als de reistijd onderdeel uitmaakt van de geregistreerde tijd die aan [gedaagde] in rekening wordt gebracht. Uit deze bepaling volgt niet dat partijen hebben beoogd dat deze tijd voor de facturering afzonderlijk moest worden uitgesplitst. Bovendien geldt voor beide soorten tijd hetzelfde tarief.
Ook Annex 9 biedt daarvoor geen aanknopingspunt. Hierin staat:
“Annex 9 - Invoice Specifications
Invoice specifications as follows:
• [eisers c.s] Invoices will include all parts costs, service fees and standard rate per service
and product item in each line multiplied by the quantity of each line item.
• Service fees and parts cost, and standard rates related to [gedaagde] internal operations
will be invoiced monthly by each [eisers c.s] international entity in one invoice
• Service fees and parts cost, and standard rates related to End Users will be invoiced
monthly by each [eisers c.s] international entity in one invoice”
Deze annex ziet op de specificaties van de facturen en bepaalt dat de facturen onder meer de onderdelenkosten, service fees en het toepasselijke standaardtarief per service- en productitem en de daarbij behorende hoeveelheid bevatten. Een verplichting om de geregistreerde uren afzonderlijk te specificeren naar werkuren en reistijd, of verder uit te splitsen naar dag, locatie, monteur of werkorder, is daarin niet opgenomen.
Dat partijen een dergelijke verdergaande specificatie niet zijn overeengekomen, wordt bovendien ondersteund door de wijze waarop de tijdregistratie feitelijk plaatsvindt. De monteurs registreren hun tijd door bij aanvang van hun werkzaamheden in te klokken en bij terugkomst uit te klokken. De geregistreerde tijd omvat dus zowel de reistijd als de tijd die aan de werkzaamheden is besteed. Het door [eisers c.s] gebruikte systeem voorziet niet in een afzonderlijke registratie van deze beide onderdelen. Tegen deze achtergrond kan niet worden aangenomen dat [eisers c.s] op grond van de overeenkomst gehouden was een onderscheid op de facturen aan te brengen dat in de overeengekomen wijze van tijdregistratie ook niet wordt gemaakt. [gedaagde] heeft daarnaast aangevoerd dat bepaalde uren ten onrechte in rekening zijn gebracht. Ook dit verweer leidt niet tot afwijzing van de gevorderde factuurbedragen. [eisers c.s] heeft de door haar gemaakte berekeningen van uren nader toegelicht en een geconstateerde fout gecorrigeerd door daarvoor 95,5 uur te crediteren. Voor zover [gedaagde] daarnaast stelt dat structureel te veel uren zijn gefactureerd, heeft zij op aannames gebaseerd en onvoldoende concreet toegelicht welke werkzaamheden niet zijn verricht of welke geregistreerde uren anderszins ten onrechte in rekening zijn gebracht.
[eisers c.s] heeft aan haar zorgplicht voldaan
[gedaagde] heeft zich beroepen op de op [eisers c.s] rustende zorg- en informatieplicht en gesteld dat [eisers c.s] gehouden is verantwoording af te leggen over de in rekening gebrachte bedragen. Ook als wordt aangenomen dat op [eisers c.s] in dit verband een informatie- en verantwoordingsplicht rust, brengt die verplichting niet mee dat [eisers c.s] haar facturen op een verdergaande wijze diende te specificeren dan partijen zijn overeengekomen. Dat laat onverlet dat [eisers c.s] , als [gedaagde] de hoogte van concrete facturen gemotiveerd betwist, voldoende inzicht zal moeten kunnen geven in de grondslag van de in rekening gebrachte bedragen.
Aan die verplichting heeft [eisers c.s] voldaan. Nadat [gedaagde] vragen had gesteld over de facturering, heeft [eisers c.s] deze vragen bij herhaling beantwoord en toegelicht op welke wijze de facturen tot stand zijn gekomen. Daarbij heeft zij de informatie verstrekt waarover zij beschikte over de geregistreerde uren, de gehanteerde tarieven en de wijze waarop de werkzaamheden en reistijd in het systeem worden verwerkt. [eisers c.s] heeft:
-
op 10 februari 2025 een urenoverzicht per dag gedeeld,
-
op 20 februari 2025 een work order data export aangeboden,
-
op 2 april 2025 een traceability sessie gehouden,
-
op 5 juni 2025 nadere gegevens verstrekt,
-
op 24 juni 2025 een liability backup van 7.002 werkorders gedeeld en,
-
op 19 juni 2025 een gezamenlijke live sessie gehouden waarbij alle datasets zijn doorgenomen.
[eisers c.s] heeft daarmee inzicht gegeven in de wijze waarop de gefactureerde bedragen zijn berekend. Dat deze informatie niet leidt tot de door [gedaagde] gewenste uitsplitsing per dag, locatie, monteur, werkorder en afzonderlijk naar werk- en reistijd, maakt niet dat de facturen onvoldoende zijn onderbouwd, sinds een dergelijke uitsplitsing niet contractueel is overeengekomen. Bovendien heeft [gedaagde] de wijze van factureren gedurende ruim anderhalf jaar geaccepteerd en de facturen voldaan zonder hierover bezwaar te maken. Ook bij het sluiten van een nieuwe versie van de overeenkomst heeft [gedaagde] kennelijk geen aanleiding gezien om een andere wijze van specificatie of facturering overeen te komen.
De contractuele rente van 1% wordt niet gematigd
In artikel 12.2 van de overeenkomst zijn partijen een contractuele rente van 1% per maand overeengekomen. [eisers c.s] vordert deze rente over de onbetaald gebleven facturen. [gedaagde] vindt dat het rentepercentage gematigd moet worden. Zij voert aan dat 1% per maand neerkomt op een effectieve rente van 12,68% per jaar en dat dit, mede gelet op het tussen partijen bestaande geschil over de facturen, niet redelijk is.
Voor matiging van een contractueel afgesproken rente op grond van artikel 6:94 Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) is slechts plaats als toepassing daarvan tot een buitensporig en daarom onaanvaardbaar resultaat leidt. De rechtbank moet daarbij terughoudend zijn. Het enkele bestaan van een inhoudelijk geschil over de facturen is onvoldoende om de rente te matigen. Dat geldt des te meer omdat partijen professionele partijen zijn en de rente van 1% per maand contractueel zijn overeengekomen. [gedaagde] heeft geen bijkomende omstandigheden aangevoerd die tot een ander oordeel leiden. Het beroep op matiging wordt daarom afgewezen.
Conclusie
De conclusie is dat [gedaagde] de door [eisers c.s] over de periode van 1 mei 2025 tot en met 31 juli 2025 gefactureerde bedragen van € 96.289,34 met 1% rente per maand moet betalen.
[eisers c.s] mocht de overeenkomst opschorten en ontbinden
[eisers c.s] vordert daarnaast vergoeding van de schade die zij stelt te hebben geleden als gevolg van de ontbinding van de Service Agreement. Zij heeft de uitvoering van haar verplichtingen op 4 juli 2025 opgeschort en [gedaagde] daarvan op de hoogte gesteld. Op 9 juli en 20 juli 2025 heeft zij [gedaagde] in gebreke gesteld. Op 22 september 2025 heeft [eisers c.s] de Service Agreement ontbonden wegens het uitblijven van betaling van de openstaande facturen.
Toetsingskader
Een partij kan haar verplichting tot nakoming opschorten als zij een opeisbare vordering op haar wederpartij heeft en tussen de verbintenissen voldoende samenhang bestaat om opschorting te rechtvaardigen (artikel 6:52 BW). Bij de beoordeling van die samenhang zijn onder meer de aard van de verbintenissen en de rechtsverhouding tussen partijen van belang. De bevoegdheid tot opschorting kan worden beperkt als uitoefening daarvan naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.
Op grond van artikel 6:265 BW geeft iedere tekortkoming van een partij in de nakoming van haar verbintenis aan de wederpartij de bevoegdheid de overeenkomst geheel of gedeeltelijk te ontbinden, tenzij de tekortkoming, gezien haar bijzondere aard of geringe betekenis, deze ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. Als nakoming nog mogelijk is, is voor ontbinding wegens een tekortkoming in de nakoming in beginsel vereist dat de schuldenaar in verzuim verkeert.
Opschorting en ontbinding is gerechtvaardigd
[gedaagde] heeft aangevoerd dat de opschorting en de daaropvolgende ontbinding niet gerechtvaardigd waren. Volgens haar trof de opschorting ook haar eindafnemers, doordat zij door [eisers c.s] rechtstreeks over de opschorting en de betalingsachterstand zijn geïnformeerd. Daarbij heeft [gedaagde] erop gewezen dat inmiddels € 71.000 aan betalingen was gedaan en dat ten tijde van de opschorting nog onderzoek liep naar de juistheid van de gefactureerde bedragen.
Daar gaat de rechtbank niet in mee. Dat tussen partijen discussie bestond over de hoogte en onderbouwing van de facturen, maakt niet dat de opschorting ongerechtvaardigd was. Daarbij is van belang dat [eisers c.s] naar aanleiding van de bezwaren van [gedaagde] informatie heeft verstrekt en een geconstateerde fout heeft gecorrigeerd. Ook het feit dat inmiddels € 71.000 was betaald, leidt niet tot een ander oordeel. Hetzelfde geldt voor het nog lopende onderzoek naar de facturen. Zoals hiervoor is overwogen, was [gedaagde] gehouden de openstaande facturen te betalen. De overeengekomen betalingstermijn van 30 dagen was ten aanzien van deze facturen verstreken. [gedaagde] heeft, ondanks de hiervoor genoemde ingebrekestellingen, niet betaald en is daarmee in verzuim geraakt. Gelet hierop was [eisers c.s] gerechtigd haar verplichtingen op te schorten en daarna te ontbinden. De door [gedaagde] aangevoerde omstandigheden maken niet dat de opschorting en de ontbinding, gelet op de aard en ernst van de tekortkoming, niet gerechtvaardigd was. De ontbinding bij brief van 22 september 2025 is dan ook rechtsgeldig.
Ontbinding ten aanzien van [eisers c.s] NL en [eiser sub 1]
[gedaagde] heeft nog aangevoerd dat in de ontbindingsbrief uitsluitend [eisers c.s] NL als contractspartij is genoemd, zodat de ontbinding geen betrekking kan hebben op [eiser sub 1] . Dit verweer behoeft geen verdere bespreking, omdat [gedaagde] inmiddels in de ontbinding heeft berust. De ontbinding staat daarmee tussen partijen vast.
[gedaagde] moet € 102.076,90 aan ontbindingsschade betalen
Op grond van artikel 6:277 BW moet de partij die de overeenkomst door haar tekortkoming heeft laten ontbinden ( [gedaagde] ), de schade van de andere partij ( [eisers c.s] ) vergoeden die door de ontbinding ontstaat. Het gaat hierbij om de schade die [eisers c.s] lijdt doordat de overeenkomst niet verder wordt uitgevoerd. [eisers c.s] vordert daarom vergoeding van de schade die zij als gevolg van de ontbinding van de Service Agreement stelt te hebben geleden. Deze schade bestaat uit vijf onderdelen:
-
gederfde winst wegens gemiste managementfees,
-
gederfde winst wegens gemiste platformfees,
-
schade wegens onnodige personeelskosten,
-
gederfde winst in verband met het niet kunnen inzetten van personeel,
-
schade wegens overtollige reserveonderdelen.
(ad 1) Gemiste managementfees
Op grond van artikel 4.1 van de Service Agreement verricht [eisers c.s] managementservices. Op grond van Annex 2 onder C is [gedaagde] daarvoor een managementfee verschuldigd. Volgens de in die annex opgenomen tabel bedraagt de managementfee bij een volume van 200 tot 1.000 fietsen € 7.000 per maand. Dit is de categorie die op [gedaagde] van toepassing was. Na indexering bedraagt de managementfee € 7.068 per maand.
Door de opschorting van de werkzaamheden en de daaropvolgende ontbinding van de Service Agreement heeft [eisers c.s] gedurende de resterende looptijd van de overeenkomst, 5,77 maanden (4 juli 2025 tot en met 25 januari 2026), geen managementfees meer kunnen factureren. Zij begroot de daardoor gederfde inkomsten op € 40.782,36. [eisers c.s] brengt daarop € 8.901,26 aan bespaarde kosten in mindering. Deze besparing houdt verband met het beëindigen van een arbeidsovereenkomst van een werknemer die voor de uitvoering van de overeenkomst werd ingezet. Volgens [eisers c.s] heeft de beëindiging van de werkzaamheden voor het overige niet geleid tot een vermindering van de loonkosten van de andere werknemers. De schade bedraagt daarom € 31.881,10. [gedaagde] betwist deze schadepost en voert aan dat [eisers c.s] haar schade verder had kunnen beperken. De rechtbank volgt [gedaagde] hierin niet. De schade is concreet en inzichtelijk berekend aan de hand van de in de overeenkomst opgenomen managementfee en de resterende looptijd van de overeenkomst. Daarbij heeft [eisers c.s] rekening gehouden met de kosten die zij door de beëindiging van de overeenkomst heeft bespaard. [gedaagde] heeft niet concreet gemaakt welke verdere maatregelen [eisers c.s] had kunnen nemen om haar schade te beperken. De rechtbank zal daarom € 31.881,10 aan gederfde managementfees toewijzen.
(ad 2) Gemiste platformfees
[eisers c.s] vordert daarnaast € 16.677,60 aan gederfde platformfees. Op grond van artikel 5 van de Service Agreement had [gedaagde] gedurende de looptijd van de overeenkomst toegang tot de daarin bedoelde software. De daarvoor overeengekomen vergoeding bedroeg € 5 per voertuig per maand. Uitgaande van 576 voertuigen bedroeg de maandelijkse platformfee € 2.880. Over de resterende looptijd van de overeenkomst komt dit neer op € 16.677,60. Volgens [eisers c.s] gaat het hier om gederfde winst, omdat het wegvallen van [gedaagde] als klant niet heeft geleid tot een besparing op de kosten van het platform. Zo zijn bijvoorbeeld geen onderhoudskosten voor het platform weggevallen doordat [gedaagde] geen gebruik meer maakte van de software.
[gedaagde] betwist ook deze schadepost en voert aan dat [eisers c.s] haar schade verder had kunnen beperken en dat de schade daarom moet worden verminderd. Ook dit verweer slaagt niet. De schade laat zich concreet berekenen aan de hand van het aantal voertuigen, het overeengekomen tarief per voertuig en de resterende looptijd van de overeenkomst. [eisers c.s] heeft bovendien voldoende toegelicht dat het wegvallen van [gedaagde] niet tot een evenredige besparing op de kosten van het platform heeft geleid. [gedaagde] heeft niet concreet gesteld welke kosten [eisers c.s] als gevolg van het wegvallen van de overeenkomst had kunnen besparen of welke maatregelen [eisers c.s] had kunnen nemen om deze schade te beperken. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding om deze schadepost te verminderen. Voor zover [gedaagde] een beroep op matiging van de schade heeft gedaan, geldt dat dit verweer onvoldoende onderbouwd is. De gevorderde € 16.677,60 wordt toegewezen.
(ad 3) Loonkosten medewerker
[eisers c.s] vordert daarnaast € 5.400 aan loonkosten van een medewerker. Zij stelt dat deze medewerker werkzaamheden voor [gedaagde] verrichtte en dat het na de beëindiging van de Service Agreement niet is gelukt om voor deze medewerker vervangend werk te vinden. De loonkosten zijn daarom volgens [eisers c.s] als schade aan te merken. [gedaagde] betwist deze schadepost. Zij vindt dat onvoldoende is onderbouwd dat de medewerker in relevante mate voor haar werkzaam was. Volgens [gedaagde] verrichtte de medewerker slechts werkzaamheden aan ongeveer twee fietsen per week. Ook is volgens haar onvoldoende onderbouwd dat voor deze medewerker geen vervangend werk kon worden gevonden.
Dit verweer slaagt niet. Uit de door [eisers c.s] gegeven toelichting volgt dat de betreffende medewerker voor de uitvoering van de werkzaamheden voor [gedaagde] werd ingezet en dat na de beëindiging van de Service Agreement geen vervangende werkzaamheden voor deze medewerker beschikbaar waren. De enkele omstandigheid dat de medewerker gemiddeld slechts aan een beperkt aantal fietsen per week werkte, is onvoldoende om aan te nemen dat de loonkosten niet met de beëindiging van de overeenkomst samenhangen. De gevorderde € 5.400 aan loonkosten wordt daarom als schade als gevolg van de ontbinding toegewezen.
(ad 4) Gederfde winst wegens het niet kunnen inzetten van personeel
[eisers c.s] vordert daarnaast € 19.430,20 aan gederfde winst wegens het niet kunnen inzetten van personeel. Op grond van Annex 2 van de Service Agreement heeft [eisers c.s] recht op vergoeding van de kosten die betrekking hebben op de inzet van monteurs, vermeerderd met een marge van 17%. [eisers c.s] heeft op basis van de omzet uit de inzet van monteurs een gemiddelde maandelijkse omzet van € 23.936,19 berekend. De daarop van toepassing zijnde marge van 17% bedraagt € 4.069,15 per maand.
Bij de berekening van de schade heeft [eisers c.s] rekening gehouden met artikel 8.5 van de Service Agreement. Op grond daarvan had [gedaagde] de mogelijkheid om haar fleet met 50% te verminderen, met inachtneming van de contractuele opzegtermijn van drie maanden. [gedaagde] heeft van deze mogelijkheid geen gebruik gemaakt. [eisers c.s] heeft er bij de berekening van haar schade desondanks voor gekozen om vanaf het moment waarop deze vermindering mogelijk zou zijn geweest, uit te gaan van een halvering van de schade.
Voor de periode van 7 juli tot 7 oktober 2025 bedraagt de schade daarmee € 12.207,45, uitgaande van een maandelijkse gederfde marge van € 4.069,15. Vanaf 7 oktober 2025 bedraagt de maandelijkse schade, uitgaande van een vermindering van de fleet met 50%, € 2.034,58. Voor de periode van 7 oktober 2025 tot 24 januari 2026 bedraagt de schade € 7.222,75. De totale schade komt daarmee op € 19.430,20.
[gedaagde] heeft deze schadepost betwist met de enkele stelling dat de vordering onvoldoende is onderbouwd. Dat verweer is onvoldoende gemotiveerd in het licht van de door [eisers c.s] gegeven toelichting en de concrete berekening van de schade. [eisers c.s] heeft de berekening gebaseerd op de overeengekomen marge van 17%, de gemiddelde maandelijkse omzet uit de inzet van monteurs, de resterende looptijd van de overeenkomst en de contractueel voorziene mogelijkheid tot een fleet reduction van 50%. Daarmee zijn voldoende concrete uitgangspunten gegeven om de schade te kunnen vaststellen. [gedaagde] heeft niet concreet toegelicht welke uitgangspunten of berekeningen onjuist zouden zijn. De rechtbank zal daarom € 19.430,20 aan gederfde winst wegens het niet kunnen inzetten van personeel toewijzen.
(Ad 5) Schade wegens overtollige reserveonderdelen
[eisers c.s] vordert € 57.376 aan schade wegens overtollige reserveonderdelen. In Annex 2C van de Service Agreement is bepaald dat [eisers c.s] verantwoordelijk is voor het inventory management van de reserveonderdelen voor de voertuigen die onder haar onderhoud vallen. Daaronder vallen onder meer het inkopen van onderdelen en de kosten van het kapitaal dat in de voorraad is vastgelegd. [eisers c.s] heeft op grond van de overeenkomst de bevoegdheid om de voorraadniveaus, de opslagfaciliteit en de systemen voor het aanhouden van de voorraad te bepalen. [eisers c.s] stelt dat door de voortijdige beëindiging van de Service Agreement een voorraad reserveonderdelen is ontstaan die niet langer voor [gedaagde] kan worden gebruikt. Zij heeft ter onderbouwing een lijst van de overtollige reserveonderdelen overgelegd als productie 20.
[gedaagde] betwist deze schadepost. Zij voert aan dat de onderdelen ook voor andere klanten van [eisers c.s] kunnen worden gebruikt en dat de gehanteerde prijzen te hoog zijn. Volgens [gedaagde] had [eisers c.s] zelf de bedrijfseconomische verantwoordelijkheid voor de omvang van de voorraad, omdat zij op grond van de overeenkomst de voorraadniveaus mocht bepalen. Verder stelt [gedaagde] dat niet is gebleken dat de onderdelen niet kunnen worden hergebruikt of inmiddels zijn verkocht. Ter zitting heeft [gedaagde] toegelicht dat zij de gehanteerde prijzen te hoog vindt, omdat zij zelf op internet vergelijkbare onderdelen voor lagere prijzen heeft kunnen vinden.
De rechtbank volgt [gedaagde] hierin niet voor zover het de gehanteerde prijzen betreft. Uit Annex 2 volgt dat voor reserveonderdelen wordt uitgegaan van de daadwerkelijke inkoopprijs, vermeerderd met de leveringskosten en de overeengekomen marge van 9%. [eisers c.s] heeft haar berekening daarop gebaseerd. De omstandigheid dat [gedaagde] zelf op internet onderdelen voor een lagere prijs heeft kunnen vinden, maakt niet dat van een andere prijs moet worden uitgegaan. Partijen hebben immers contractueel vastgelegd op welke wijze de prijs van de reserveonderdelen wordt bepaald.
Dat [eisers c.s] op grond van de overeenkomst de voorraadniveaus mocht bepalen, betekent ook niet dat zij het risico draagt van voorraad die door de voortijdige beëindiging van de overeenkomst overtollig is geworden. De omvang van de voorraad is namelijk bepaald in het kader van de uitvoering van de tussen partijen gesloten overeenkomst. Wel staat vast dat [eisers c.s] inmiddels ongeveer de helft van de betreffende reserveonderdelen heeft kunnen verkopen. Dat heeft zij tijdens de mondelinge behandeling toegelicht. In zoverre heeft zij geen schade meer geleden. Voor het overige heeft [eisers c.s] voldoende aannemelijk gemaakt dat de resterende onderdelen door de beëindiging van de overeenkomst overtollig zijn geworden en niet zonder meer voor andere werkzaamheden kunnen worden ingezet. De rechtbank vindt daarom de helft van het gevorderde bedrag als schade toewijsbaar. Van de gevorderde € 57.376 wordt daarom € 28.688 toegewezen. Zoals ter zitting besproken zouden partijen ook kunnen afspreken dat [gedaagde] voor dit bedrag de van de voorraad resterende onderdelen overneemt.
Conclusie
De schade wordt als volgt toegewezen:
-
gemiste managementfees: € 31.881,10,
-
gemiste platformfees: € 16.677,60,
-
onnodige personeelskosten: € 5.400,
-
gederfde winst wegens het niet kunnen inzetten van personeel: € 19.430,20,
-
overtollige reserveonderdelen: € 28.688.
In totaal wordt een bedrag van € 102.076,90 aan schadevergoeding toegewezen.
[gedaagde] mag niet verrekenen
[gedaagde] heeft zich beroepen op verrekening met haar tegenvorderingen in reconventie. De rechtbank zal in reconventie een bedrag van € 193,43 toewijzen. Dit bedrag mag [gedaagde] verrekenen.
[gedaagde] moet de buitengerechtelijke incassokosten van € 2.758,66 betalen
[eisers c.s] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). [eisers c.s] heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. [eisers c.s] heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Daarom zal een bedrag van € 2.758,66 worden toegewezen. De gevorderde rente over de buitengerechtelijke incassokosten zal worden toegewezen
[gedaagde] moet de proceskosten betalen
[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eisers c.s] worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
125,57 |
|
|
- griffierecht |
€ |
7.062,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
5.770,00 |
(2 punten × € 2.885,00) |
|
- nakosten |
€ |
148,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
13.105,57 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
in reconventie
[eisers c.s] heeft niet teveel uren gefactureerd
[gedaagde] vordert € 65.000 wegens te veel gefactureerde uren. Zij stelt dat uit de werkordergegevens en de door [eisers c.s] geregistreerde uren volgt dat tot en met maart 2025 ten minste 1.164,2 uur te veel is gefactureerd. Ter onderbouwing verwijst zij naar productie 11 bij dagvaarding.
[eisers c.s] heeft in een poging inzichtelijk te maken dat de geregistreerde en gefactureerde uren juist waren, een eigen analyserapport opgesteld waarin aan de hand van drie verschillende berekeningsmethoden een controle is uitgevoerd. Daaruit kwam naar voren dat 95,5 uur te veel was gefactureerd, omdat monteurs tijd per ongeluk dubbel hadden ingevoerd. Voor dit aantal uren heeft [eisers c.s] een correctie toegepast. De berekening van [gedaagde] van de volgens haar nog resterende 1.164,2 te veel gefactureerde uren kan daarop niet worden gebaseerd. Zij heeft daarvoor één van de door [eisers c.s] gebruikte berekeningsmethoden als uitgangspunt genomen en daarbij een aanname over de reistijd van de monteurs als vaststaand gegeven beschouwd. Die aanname van een reistijd van 30 minuten is niet gebaseerd op de daadwerkelijk geregistreerde uren, maar op een achteraf uitgevoerd onderzoek met behulp van Google Maps. [gedaagde] heeft deze aanname uit de controleberekening gehaald en vervolgens gebruikt als uitgangspunt voor haar eigen berekening van de beweerdelijk te veel gefactureerde uren. Daarmee wordt aan de betreffende controleberekening een betekenis toegekend die deze niet heeft. Daarbij komt dat de berekening van [gedaagde] per locatie slechts uitgaat van één enkele reis. Zoals [eisers c.s] heeft toegelicht, kan de geregistreerde reistijd echter verschillende onderdelen van de werkzaamheden omvatten, waaronder de terugreis na het uitvoeren van onderhoud en de reistijd die nodig was om onderdelen op te halen. De enkele vergelijking tussen de werkordergegevens en een achteraf aangenomen reistijd van 30 minuten geeft daarom geen betrouwbaar beeld van de daadwerkelijk gewerkte en gefactureerde tijd. Bovendien gaat de berekening van [gedaagde] uit van de veronderstelling dat werk- en reistijd afzonderlijk hadden moeten worden geregistreerd en gefactureerd. Zoals hiervoor in conventie is overwogen, volgt dit niet uit de Service Agreement. Werk- en reistijd worden op grond van de overeenkomst gezamenlijk geregistreerd en tegen hetzelfde tarief in rekening gebracht.
De door [gedaagde] gemaakte berekening biedt gelet op het voorgaande geen basis voor de conclusie dat [eisers c.s] 1.164,2 uur te veel heeft gefactureerd. Het enkele feit dat 95,5 uur als gevolg van een concrete dubbele invoer is gecorrigeerd, maakt dat niet anders. De gevorderde € 65.000 wordt daarom afgewezen. [gedaagde] heeft verzocht om een deskundige te benoemen. Daarvoor bestaat geen aanleiding. Het enkele vermoeden dat te veel uren zijn gefactureerd, zonder dat voldoende concreet is gemaakt welke uren ten onrechte in rekening zijn gebracht en op welke grond, biedt geen aanknopingspunt voor een deskundigenonderzoek. Dat verzoek wordt daarom afgewezen.
[eisers c.s] moet € 193,43 betalen voor teveel gefactureerde onderdelen
[gedaagde] vordert daarnaast € 193,43 wegens te veel gefactureerde onderdelen. [eisers c.s] heeft deze vordering niet betwist. De vordering zal daarom worden toegewezen. Omdat dit bedrag betrekking heeft op een op grond van de Service Agreement verschuldigde betalingsverplichting uit hoofde van de geleverde onderdelen, is de wettelijke handelsrente, zoals gevorderd door [gedaagde] , van toepassing. De wettelijke handelsrente wordt daarom toegewezen vanaf 25 juli 2026.
[eisers c.s] is geen contractuele boete verschuldigd
[gedaagde] vordert betaling van contractuele boetes wegens vijf gestelde overtredingen van artikel 16 van de Service Agreement. Dit artikel bevat onder meer een geheimhoudingsbeding, een verbod om werknemers en klanten van de andere partij te benaderen of weg te lokken en een boetebeding van € 25.000 per overtreding. Volgens [gedaagde] hebben de overtredingen betrekking op twee e-mails die [eisers c.s] op 4 juli 2025 aan klanten heeft verzonden.
Geen overtredingen in eerste e-mail
In de eerste e-mail is het volgende gestuurd:
“Beste Klant,
Ik hoop dat alles goed met je gaat.
We moeten je helaas informeren dat we onze dienstverlening in samenwerking met Today ( [gedaagde] ) tijdelijk moeten opschorten, met onmiddellijke ingang. Deze stap is noodzakelijk geworden vanwege openstaande facturen vanuit Today, ondanks meerdere herinneringen en aanhoudende vertragingen sinds begin dit jaar.
We willen benadrukken dat deze beslissing geen betrekking heeft op jouw organisatie. We waarderen de samenwerking en het vertrouwen enorm. Maar zolang de openstaande betalingen niet zijn voldaan, kunnen wij deze dienstverlening niet voortzetten.
Heb je intussen ondersteuning nodig? Dan helpen we je graag rechtstreeks verder. In dat geval zullen we de geleverde diensten aan jouw organisatie factureren.
Zodra de betalingen door Today ( [gedaagde] ) zijn voldaan, hervatten we onze dienstverlening zoals gebruikelijk.
Bedankt voor je begrip. Neem gerust contact op als je vragen hebt of samen naar een oplossing wilt kijken.
Met vriendelijke groet,
[A]
[eisers c.s] | COO & Co-Founder”
Aan de eindklanten is meegedeeld dat de dienstverlening tijdelijk was opgeschort vanwege openstaande facturen en aanhoudende betalingsachterstanden. Daarbij is meegedeeld dat klanten voor ondersteuning rechtstreeks contact konden opnemen met [eisers c.s] en dat deze de werkzaamheden dan rechtstreeks aan hen zou factureren.
De rechtbank is van oordeel dat deze mededelingen niet kunnen worden aangemerkt als een bedrijfsgeheim of vertrouwelijke bedrijfsinformatie als bedoeld in artikel 16.1 van de Service Agreement. Het gaat om een feitelijke mededeling over de ontstane situatie tussen partijen. Daarbij is van belang dat artikel 16.2 een uitzondering maakt voor informatie die algemeen bekend of toegankelijk is. De enkele omstandigheid dat informatie over de betalingsverhouding tussen partijen voor partijen commercieel gevoelig kan zijn, maakt die informatie nog niet tot bedrijfsgeheime of vertrouwelijke informatie in de zin van artikel 16.1. Voor zover [gedaagde] zich beroept op artikel 16.3, waarin is bepaald dat zonder voorafgaande toestemming geen uitlatingen over de samenwerking tussen partijen mogen worden gedaan, geldt het volgende. [eisers c.s] heeft voorafgaand aan het verzenden van de e-mail via WhatsApp aan [gedaagde] voorgelegd welk bericht zij aan de klanten wilde sturen. Daarop is geen duidelijke afwijzing of andere inhoudelijke reactie gevolgd. Onder deze omstandigheden kan niet zonder meer worden aangenomen dat [eisers c.s] willens en wetens zonder de vereiste toestemming heeft gehandeld. Ook is geen sprake van een overtreding van artikel 16.5. Deze bepaling verbiedt het direct of indirect benaderen of wegtrekken van klanten van de andere partij. De mededeling dat klanten, als zij behoefte hadden aan ondersteuning, rechtstreeks contact konden opnemen met [eisers c.s] en dat de werkzaamheden dan rechtstreeks zouden worden gefactureerd, kan in de gegeven omstandigheden niet worden aangemerkt als het daadwerkelijk wegtrekken of benaderen van klanten in de zin van deze bepaling. Daarbij weegt mee dat geen van de klanten daadwerkelijk is overgestapt, geen rechtstreekse werkzaamheden voor de klanten zijn verricht en [eisers c.s] kort daarna een rectificatie heeft verzonden. Dat [gedaagde] schade heeft geleden ook niet (voldoende) gesteld. De reden dat [eisers c.s] deze mededeling heeft gedaan, is dat klanten in de samenwerking met [gedaagde] rechtsreeks terecht konden bij [eisers c.s] met vragen of onderhoudsverzoeken en dat [eisers c.s] anders overspoeld zou worden met vragen van de klanten.
Ook geen overtreding in tweede e-mail
In de tweede e-mail is de eerdere mededeling gerectificeerd. Daarin staat:
“Beste Klant,
Onze excuses voor deze aanvullende boodschap, maar we willen graag een korte toelichting geven op onze eerdere e-mail.
We zijn er intern op gewezen dat we je op dit moment helaas ook niet rechtstreeks van dienst kunnen zijn. Zolang de openstaande betalingen van [gedaagde] niet zijn voldaan, kunnen we geen enkele service leveren die verband houdt met hun account — ook niet via directe afspraken.
We begrijpen dat dit ongemak kan veroorzaken en vinden het erg jammer dat dit nodig is. Zodra de situatie is opgelost en de betalingen zijn voldaan, hervatten we onze dienstverlening uiteraard direct.
Bedankt voor je begrip. Neem gerust contact op als je vragen hebt.
Met vriendelijke groet,
[A]
[eisers c.s] | COO & Co-Founder”
Ook deze e-mail kan niet worden aangemerkt als een overtreding van artikel 16.3 of 16.5. De e-mail bevat juist een correctie van de eerdere uitnodiging om rechtstreeks contact op te nemen en maakt duidelijk dat [eisers c.s] de dienstverlening niet rechtstreeks zou overnemen. Van het opnieuw benaderen of wegtrekken van klanten is daarmee geen sprake.
Dat de e-mail niet met gebruikmaking van BCC is verzonden, maakt dit niet anders. Voor zover daardoor namen en e-mailadressen van klanten voor andere ontvangers zichtbaar zijn geweest, valt dat niet onder de in artikel 16.1 beschermde informatie. De gestelde schending van privacywetgeving is in deze procedure, waarin het gaat om de uitleg en toepassing van het contractuele beding, onvoldoende om tot een overtreding van artikel 16 te concluderen.
Hersteltermijn
Ten slotte is van belang dat artikel 16.6 voorziet in een hersteltermijn van veertien dagen voordat de contractuele boete verschuldigd wordt. [eisers c.s] heeft van deze mogelijkheid geen gebruik gemaakt. Dat kan haar echter niet worden tegengeworpen. Uit de correspondentie van de advocaat van [gedaagde] aan [eisers c.s] volgt namelijk dat aan [eisers c.s] is meegedeeld dat de acties niet meer ongedaan konden worden gemaakt, waarmee de hersteltermijn zinloos en inhoudsloos zou zijn. Onder die omstandigheden kon van [eisers c.s] redelijkerwijs niet worden verwacht dat zij alsnog tot herstel zou overgaan. Het ligt niet voor de hand eerst aan een partij mee te delen dat herstel niet meer mogelijk is en haar vervolgens tegen te werpen dat zij de gelegenheid tot herstel niet heeft benut. Daarbij komt dat [eisers c.s] de eerste e-mail kort daarna uit eigen beweging heeft gerectificeerd. Ook om die reden bestaat geen grond om een contractuele boete verschuldigd te achten.
Conclusie
Gelet op het voorgaande is geen sprake van een overtreding van artikel 16 die tot een contractuele boete leidt. De vordering tot betaling van contractuele boetes wordt daarom afgewezen.
De gevorderde verklaringen voor recht worden afgewezen
[gedaagde] vordert een verklaring voor recht dat [eisers c.s] toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de Service Agreement, waaronder de verplichtingen tot rekening en verantwoording, juiste specificatie van de gewerkte uren, juiste prijsstelling van onderdelen en naleving van het geheimhoudingsbeding. Uit het voorgaande volgt dat van de gestelde tekortkomingen of schendingen geen sprake is, waardoor deze vordering wordt afgewezen.
Ook de gevorderde verklaring voor recht dat de door [eisers c.s] op 22 september 2025 uitgesproken ontbinding van de Service Agreement onregelmatig was, wordt afgewezen. Ook deze vordering stuit af op hetgeen in conventie is overwogen. Daar is geoordeeld dat [eisers c.s] bevoegd was de Service Agreement te ontbinden. Van een onregelmatige ontbinding is daarom geen sprake.
[eisers c.s] moet de buitengerechtelijke incassokosten van € 40 betalen
[gedaagde] vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). Omdat [eisers c.s] € 193,43 aan [gedaagde] verschuldigd is zal een bedrag van € 40,00 worden toegewezen. De gevorderde rente over de buitengerechtelijke incassokosten wordt ook toegewezen.
[gedaagde] moet de proceskosten betalen
[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eisers c.s] worden begroot op:
|
- salaris advocaat |
€ |
2.885,00 |
(2 punten × factor 0,5 × € 2.885,00) |
|
- nakosten |
€ |
148,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
3.033,00 |
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
4 De beslissing
De rechtbank
in conventie
veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 96.289,34, te vermeerderen met de overeengekomen rente van 1% per maand over het toegewezen bedrag, vanaf de respectieve vervaldata van de onderliggende facturen, tot de dag van volledige betaling,
verklaart voor recht dat de Service Agreement rechtsgeldig door [eisers c.s] is ontbonden,
verklaart voor recht dat [gedaagde] toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de verplichtingen uit de Service Agreement, dat [eisers c.s] op grond daarvan de overeenkomst mocht ontbinden en dat [gedaagde] op grond van artikel 6:277 Burgerlijk Wetboek aansprakelijk is voor de schade die [eisers c.s] als gevolg daarvan heeft geleden,
veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 102.076,90, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 22 september 2025, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] om aan [eisers c.s] te betalen een bedrag van € 2.758,66 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 13.105,57, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
veroordeelt [eisers c.s] hoofdelijk om aan [gedaagde] te betalen een bedrag van € 193,43, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 25 juli 2026, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [eisers c.s] hoofdelijk om aan [gedaagde] te betalen een bedrag van € 40,00 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW, vanaf de dag van dagvaarding, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 3.033,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,
staat [gedaagde] toe € 193,43 te verrekenen met het bedrag dat zij aan [eisers c.s] verschuldigd is.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. S.H. Gaertman en in het openbaar uitgesproken op 21 oktober 2026. LLO 5791 |
||
|
! |
||