Veroordeling van een 33-jarige vrouw tot een gevangenisstraf van 30 maanden waarvan 10 maanden voorwaardelijk…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte alle feiten zoals deze (primair) op de beschuldiging staan heeft gepleegd. Het standpunt van de officier van justitie wordt – voor zover van belang voor de beoordeling – besproken in paragraaf 3.3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte integraal vrij te spreken van alle feiten. De advocaat voert verschillende verweren over het bewijs. Deze worden - voor zover van belang voor de beoordeling - hierna besproken onder paragraaf 3.3.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

feit 1, primair:

op 9 december 2022 te Baarn ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk [slachtoffer] van het leven te beroven, die [slachtoffer] meermalen met messen in de (boven)arm en de borst heeft gestoken, terwijl de

uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet.

Kwalificatie

Het bewezen feit levert het volgende strafbare feit op:

feit 1, primair: poging tot doodslag.

Strafbaarheid feit en verdachte

Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot:

- een meldplicht bij de reclassering;

- het volgen van een ambulante behandeling;

De officier van justitie eist dat aan de verdachte wordt opgelegd

De officier van justitie eist dat deze maatregel direct na de uitspraak ingaat (dadelijk uitvoerbaar is).

Standpunt van de verdediging

De advocaat heeft geen strafmaatverweer gevoerd. Het locatieverbod binnen een straal van 200 meter van de [adres 2] in [plaats] moet niet worden opgelegd, omdat de omgang tussen de verdachte en haar kinderen daarmee wordt bemoeilijkt.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder de verdachte dit feit heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en haar persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft haar ex-echtgenoot in het huis waarin zij samenwoonden geprobeerd van het leven te beroven door met twee grote vleesmessen uitgestoken ter hoogte van haar schouders op hem af te rennen en vervolgens in zijn lichaam te steken. De aangever liep als gevolg hiervan steekletsels op waaronder een diepe wond in zijn bovenarm en een oppervlakkige steekwond aan de bovenzijde van zijn borst. Dat de verdachte hierbij geen dodelijk letsel heeft aangericht is slechts toevallig. Dit alles vond plaats terwijl hun jonge kinderen boven lagen te slapen.

De verdachte heeft met haar handelen een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de aangever en heeft geprobeerd het meest fundamentele recht dat een mens heeft van de aangever te ontnemen: het recht op leven. Daar komt nog bij dat het gaat om de vader van haar kinderen die door haar handelen ook slachtoffer zijn geworden.

De verdachte heeft geen inzicht in haar handelen gegeven en plaatst de schuld volledig buiten zichzelf. Dit neemt de rechtbank haar kwalijk.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

Uit het strafblad van de verdachte van 9 juni 2026 blijkt dat zij niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit. De rechtbank weegt dit niet in strafverzwarende of strafmatigende zin mee.

De reclassering heeft op 24 juni 2026 een advies geschreven over de verdachte. In dit advies komt naar voren dat er bij de verdachte sprake lijkt te zijn van een beperkte emotieregulatie en copingsvaardigheden in relationele sfeer en beperkte oplossingsvaardigheden. Vanwege de ontkennende houding van de verdachte kan de reclassering het gevaar op herhaling niet inschatten. Desondanks adviseert de reclassering een deels voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden: een meldplicht reclassering (1), een ambulante behandeling (2), een contactverbod met de slachtoffers (3) en een locatieverbod (4).

De reclassering schrijft verder op dat de verdachte bij een (langere) gevangenisstraf haar huurwoning zal verliezen en dit van negatieve invloed zal zijn op de omgang met haar kinderen. De reclassering ziet geen contra-indicaties voor het opleggen van een werkstraf. Gezien de beperkte financiële belastbaarheid van de verdachte is een financiële sanctie volgens de reclassering minder wenselijk.

Strafoplegging

De rechtbank houdt rekening met de straffen die worden opgelegd in soortgelijke zaken. Gezien de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder het feit is gepleegd kan niet anders of lichter worden gereageerd dan met een straf die vrijheidsbeneming van langere duur met zich brengt. In soortgelijke zaken worden gevangenisstraffen opgelegd van meerdere jaren. De rechtbank vindt onder de omstandigheden waaronder het feit is gepleegd een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden passend en geboden, maar ziet redenen om een deel voorwaardelijk op te leggen en om de straf te matigen.

De rechtbank is van oordeel dat er rekening mee moet worden gehouden dat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte is weliswaar niet aangehouden en in verzekering gesteld, maar op 23 november 2023 wel uitgebreid verhoord over dit ernstige verwijt. De verdachte kon daaraan in redelijkheid de verwachting ontlenen dat door het Openbaar Ministerie een strafvervolging zou worden ingesteld. Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling ter terechtzitting moet worden afgerond met een eindvonnis binnen twee jaren nadat de redelijke termijn is aangevangen, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Van bijzondere omstandigheden is in deze zaak naar het oordeel van de rechtbank geen sprake. De redelijke termijn is dus ten tijde van het wijzen van dit vonnis met ruim 8 maanden is overschreden. De rechtbank is van oordeel dat deze overschrijding moet leiden tot een strafvermindering. Van een, op zichzelf genomen, passende en geboden gevangenisstraf van 36 maanden zal de rechtbank vanwege deze overschrijding 6 maanden aftrekken.

De rechtbank ziet verder op basis van het reclasseringsrapport en vanuit het strafdoel om herhaling te voorkomen een groot belang in de oplegging van een aanzienlijk voorwaardelijk strafdeel. Daaraan zal de rechtbank bijzondere voorwaarden verbinden, namelijk de meldplicht en ambulante behandeling, zoals deze zijn voorgesteld door de reclassering. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding om – in welke vorm dan ook – een contact- en locatieverbod op te leggen. De verdachte wordt namelijk een gevangenisstraf van langere duur opgelegd en niet is gebleken dat er tot op heden enig contact is geweest tussen de verdachte en de aangever. Bovendien zal het voorgestelde locatieverbod problemen opleveren voor de omgangsregeling met de kinderen.

Gelet op het voorgaande legt de rechtbank aan de verdachte een gevangenisstraf op van 30 maanden, waarvan 10 maanden voorwaardelijk en een proeftijd van 2 jaren met de bijzondere voorwaarden zoals in het dictum vermeld. De verdachte heeft niet in voorarrest gezeten. Dat betekent dat de verdachte nu na zo’n lange tijd alsnog langere tijd in de gevangenis moet gaan doorbrengen. De rechtbank realiseert zich dat dit grote gevolgen zal hebben voor de verdachte, zoals de reclassering in het adviesrapport heeft vermeld, maar vindt, gelet op de ernst van het feit, dat geen andere straf dan een langere gevangenisstraf op zijn plaats is.

Tenuitvoerlegging van de straf

De gevangenisstraf zal worden tenuitvoergelegd binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Vordering van de benadeelde partijen

[slachtoffer] en [aangeefster] hebben zich gesteld als benadeelde partij.

Vordering [slachtoffer] (feit1)

[slachtoffer] vordert een bedrag van € 33.354,75. Dit bedrag bestaat uit € 25.854,75 aan materiële schade en € 7.500,- aan immateriële schade. De gevorderde materiële schadevergoeding ziet op:

- eigen risico zorgverzekering (€ 249,-);

- kosten voor herstel schade aan de auto (€ 1.912,50);

- kosten voor de beschadigde kleding (€ 11.330,60);

- niet vergoede zorgkosten (€ 278,92);

- reiskosten naar ziekenhuis en psycholoog (€178,73);

- kosten voor informatie-inwinning bij de huisarts (€ 50,-);

- kosten voor littekenverwijdering (€ 9.455,-);

- kosten voor herstel tatoeage (€ 2.400,-);

- verlies van inkomsten (de benadeelde partij vraagt deze schadepost niet-ontvankelijk te verklaren nu de hoogte van deze schadepost nog niet kan worden vastgesteld);

De gevorderde immateriële schadevergoeding van € 7.500,- ziet op zowel lichamelijk als psychisch letsel. Namens de benadeelde partij is op de zitting aangegeven dat reeds een bedrag van € 2.500,- is vergoed door het schadefonds en dat daarom geen € 10.000,- meer wordt gevorderd.

Hoewel in de stukken en op zitting de reiskosten naar het ziekenhuis en psycholoog en de kosten voor inwinning bij de huisarts worden geschaard onder proceskosten, gaat het hier om materiële schade, zoals hierboven staat vermeld.

De benadeelde partij verzoekt de schadevergoeding te verhogen met de wettelijke rente (ten aanzien van alle schadeposten vanaf 9 december 2022). Daarnaast verzoekt de benadeelde partij om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Vordering [aangeefster] (feiten 1 en 3)

[aangeefster] vordert een bedrag van € 33.794,-. Dit bedrag bestaat uit € 28.294,- aan materiële schade en € 5.500,- aan immateriële schade. De gevorderde materiële schadevergoeding ziet op:

- kosten voor de beschadigde telefoon (€ 769,-) als gevolg van feit 3;

- kosten voor de studievertraging (€ 27.525,-), als gevolg van feit 1.

De gevorderde immateriële schadevergoeding van € 5.500,- ziet op geestelijk letsel als gevolg van feit 1 (shockschade).

De benadeelde partij verzoekt de schadevergoeding te verhogen met de wettelijke rente (ten aanzien van alle schadeposten vanaf 9 december 2022). Daarnaast verzoekt de benadeelde partij om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de officier van justitie

Vordering [slachtoffer]

De officier van justitie adviseert wat betreft de kleding alleen de kosten voor de jas en het T-shirt - welke de benadeelde partij tijdens het steekincident aan had - toe te wijzen en in de hoogte van het toe te wijzen bedrag rekening te houden met de dagwaarde van deze kledingstukken. De overige materiële schadeposten, de immateriële schade en de proceskosten zijn volgens de officier van justitie volledig toewijsbaar.

Vordering [aangeefster]

De officier van justitie adviseert de kosten voor de telefoon volledig toe te wijzen en de benadeelde partij voor wat betreft de kosten voor de studievertraging en de immateriële schade niet-ontvankelijk in de vordering te verklaren.

De officier van justitie vraagt voor beide vorderingen het toe te wijzen bedrag te verhogen met de wettelijke rente en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Vordering [slachtoffer]

De advocaat vraagt primair om de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering te verklaren vanwege de bepleite vrijspraak. Subsidiair vraagt hij ten aanzien van de materiële schade de volgende schadeposten af te wijzen:

- eigen risico zorgverzekering;

- kosten voor de beschadigde kleding;

- kosten voor littekenverwijdering;

- kosten voor herstel tatoeage;

- verlies van inkomen (dan wel deze schadepost niet-ontvankelijk te verklaren),

vanwege het ontbreken van een rechtstreeks verband tussen de gestelde schade en het ten laste gelegde feit en/of het ontbreken van onderbouwing van de schadepost.

De advocaat refereert zich aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de kosten voor herstel van de schade aan de auto.

De advocaat vraagt verder om de immateriële schade af te wijzen vanwege het ontbreken van een rechtstreeks verband tussen de gestelde psychische schade en het ten laste gelegde feit.

Vordering [aangeefster]

De advocaat vraagt primair om de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering te verklaren vanwege de bepleite vrijspraak. Subsidiair moeten volgens de advocaat alle gevorderde schadeposten worden afgewezen omdat niet aan de wettelijke vereisten van toewijzing wordt voldaan. Meer subsidiair stelt de advocaat zich op het standpunt dat slechts de dagwaarde van het telefoontoestel voor vergoeding in aanmerking komt.

Vordering [slachtoffer] (feiten 1 en 2)

Met betrekking tot de materiële schade

Ten aanzien van de gevorderde zorgkosten (eigen risico en niet vergoede zorgkosten), de reiskosten (met uitzondering van de reiskosten naar de advocaat) en de kosten voor wat betreft inwinning van informatie bij de huisarts is de rechtbank van oordeel dat deze voldoende zijn onderbouwd en voor toewijzing in aanmerking komen. De rechtbank zal daarom een bedrag van € 756,65,- toewijzen. De wettelijke rente over dit bedrag zal worden toegewezen vanaf 26 juni 2026, zijnde de datum waarop de vordering tot schadevergoeding is ingediend. De rechtbank kiest uit praktisch oogpunt bij deze posten voor deze ingangsdatum. Bij de zorgkosten gaat het om facturatie in termijnen, waardoor het ontstaansmoment van de schade niet duidelijk te bepalen is.

Ten aanzien van de gevorderde kosten voor de beschadigde kleding oordeelt de rechtbank dat deze schadepost gedeeltelijk voor vergoeding in aanmerking komt. Het is aannemelijk dat de jas en het T-shirt - die de benadeelde partij droeg op het moment van het steekincident - beschadigd zijn geraakt. Deze schade staat in rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde feit 1. De rechtbank zal echter gebruik maken van haar schattingsbevoegdheid, omdat de onderbouwing van de hoogte van het bedrag onvoldoende is gebleken en stelt dit bedrag naar billijkheid vast op € 300,-. De rechtbank wijst het overige gevorderde ten aanzien van deze schadepost af, nu dit deel niet in rechtstreeks verband staat met het bewezenverklaarde feit 1. De wettelijke rente over dit bedrag zal worden toegewezen vanaf 9 december 2022, zijnde de datum waarop het bewezenverklaarde feit is gepleegd.

De rechtbank verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de kosten voor herstel van de schade aan de auto niet-ontvankelijk in de vordering, nu de rechtbank het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk verklaart in de vervolging van feit 2 en deze schadepost enkel in rechtstreeks verband staat met dit feit.

De rechtbank verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de overige gevorderde materiële schade (littekenverwijdering, herstel tatoeage en verlies van inkomsten) niet-ontvankelijk, omdat deze onvoldoende zijn onderbouwd. De benadeelde partij krijgt geen gelegenheid om dit gedeelte van de vordering alsnog verder te onderbouwen, omdat dat leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De rechtbank bepaalt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in dit deel van de vordering. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

Met betrekking tot de immateriële schade

Op grond van artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW) komt een benadeelde partij onder meer een vergoeding toe voor als sprake is van lichamelijk letsel. De rechtbank stelt op basis van de door de benadeelde partij gegeven onderbouwing vast dat hij lichamelijk letsel heeft opgelopen en dat hij om die reden dus recht heeft op een vergoeding voor immateriële schade. De benadeelde partij heeft als gevolg van het bewezenverklaarde meerdere steekwonden opgelopen. De benadeelde partij heeft in zijn vordering ook onderbouwd psychische klachten te hebben opgelopen als gevolg van het bewezenverklaarde.

Voor de vaststelling van de hoogte van de immateriële schadevergoeding zoekt de rechtbank aansluiting bij de ‘Rotterdamse schaal’. Dit betreft een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen en bevat indicaties voor het toekennen van een passende immateriële schadevergoeding. De rechtbank hanteert de volgende uitgangspunten bij het gebruik van de Rotterdamse schaal voor de vaststelling van de immateriële schade. De Rotterdamse schaal wordt uitsluitend gebruikt als hulpmiddel. Daartoe kijkt de rechtbank naar de indicatieve smartengeldbedragen die worden genoemd bij de voor deze zaak toepasselijke categorie van de Rotterdamse schaal. Deze bedragen betrekt de rechtbank bij de billijkheidsafweging.

In de onderhavige zaak valt het letsel van de benadeelde partij naar het oordeel van de rechtbank onder de categorie 10 onder b (middelzware littekenvorming) van de Rotterdamse schaal. Daarin wordt een bedrag vermeld tussen de € 5.500,- en € 16.000,-. Nu de benadeelde partij twee grotere littekens op zijn (boven)arm en psychische klachten heeft opgelopen als gevolg van het bewezenverklaarde, begroot de rechtbank de schade naar billijkheid op een bedrag van € 10.000,-. Namens de benadeelde partij is op de zitting naar voren gebracht dat reeds een bedrag van € 2.500,- is vergoed door het schadefonds en dit bedrag daarom van het gevorderde immateriële bedrag kan worden afgetrokken. De rechtbank wijst daarom een bedrag van € 7.500,- immateriële schade toe.

De rechtbank is van oordeel dat in totaal een bedrag van € 1.056,65 aan materiële schade en

€ 7.500,- aan immateriële schade voor rekening van de verdachte komt en dus voor toewijzing in aanmerking komt. In totaal wijst de rechtbank een bedrag van € 8.556,65 toe.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. Omdat de vordering tot schadevergoeding wordt toegewezen, moet de verdachte de kosten vergoeden die de benadeelde partij heeft gemaakt. De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vaststaat dat de benadeelde partij kosten heeft gemaakt voor het indienen en toelichten van de vordering en begroot de kosten daarom op nihil. Want de reiskosten van de benadeelde naar de advocaat komen volgens de te hanteren maatstaf in civiele procedures niet voor vergoeding in aanmerking. De overige aangevoerde proceskosten heeft de rechtbank begrepen als materiële schade en hierboven besproken.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan de verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor haar doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte het toegewezen bedrag aan de Staat moet betalen. Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de data zoals hierboven vermeld, tot de dag van volledige betaling.

Als door de verdachte niet wordt betaald, wordt deze verplichting aangevuld met het bijbehorende aantal dagen gijzeling zoals vermeld in het dictum, waarbij toepassing van gijzeling de betalingsverplichting niet opheft.

De betaling die is gedaan aan de Staat wordt op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij.

Vordering [aangeefster] (feiten 1 en 3)

Met betrekking tot de materiële schade (feit 3)

De rechtbank spreekt de verdachte vrij van het aan haar onder feit 3 ten laste gelegde. Volgens de wet kan de strafrechter dan geen schadevergoeding toekennen aan een benadeelde partij. De rechtbank bepaalt daarom dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in de vordering.

Met betrekking tot de (im)materiële schade (feit 1)

De benadeelde partij heeft ook shockschade (immaterieel) en - daarmee samenhangend - kosten voor studievertraging (materieel) gevorderd die zij heeft geleden als gevolg van feit 1.

Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad kan vergoeding van schockschade plaatsvinden wanneer bij een derde, die (over het algemeen) een naaste van het eigenlijke slachtoffer is, geestelijk letsel ontstaat – in de zin van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld – door de rechtstreekse confrontatie met de gruwelijke gevolgen van de onrechtmatige daad die tegen het eigenlijke slachtoffer is gepleegd.

Op basis van de onderbouwing van deze schadepost en getoetst aan voornoemde voorwaarden is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat sprake is van het vereiste van ‘directe confrontatie’ of van ‘geestelijk letsel, in de zin van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld’. De rechtbank zal het verzoek tot vergoeding van shockschade daarom afwijzen. De daarop gebaseerde schadepost die ziet op de studievertraging wijst de rechtbank om die reden ook af.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding geldt in de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. De benadeelde partij wordt gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaard in de vordering en de vordering wordt gedeeltelijk afgewezen, waardoor voor een deel niet is komen vast te staan of en in hoeverre de vordering terecht is ingediend. De benadeelde partij moet daarom de kosten vergoeden die de verdachte heeft gemaakt om zich tegen deze vordering te verweren. De rechtbank is van oordeel dat niet is gebleken dat de verdachte daarvoor kosten heeft gemaakt en begroot de kosten daarom op nihil.