De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag door op zondagmiddag…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte feit 1, primair, feit 2 en feit 3 heeft gepleegd.

De standpunten van de officier van justitie worden - voor zover van belang voor de beoordeling - besproken in paragraaf 3.3.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken van feit 1, primair (poging moord) en feit 1 subsidiair (poging doodslag). De advocaat voert verschillende verweren over het bewijs. Deze worden - voor zover van belang voor de beoordeling - hierna besproken onder paragraaf 3.3.

De advocaat voert geen verweer over het bewijs van feit 1, meer subsidiair (bedreiging), feit 2 en feit 3.

Bewijsmiddelen feit 1, subsidiair (poging doodslag) en feit 2 (bezit vuurwapens en munitie)

Bewijsoverwegingen

3.3.2.1. Inleiding

Op zondagmiddag 12 oktober 2025 om 15:50 uur komt een melding binnen bij de politie dat op de [straat] in [woonplaats] een schietpartij heeft plaatsgevonden. Op camerabeelden van de omgeving is te zien dat twee personen met vuurwapens op woningen hebben geschoten en vervolgens in een voertuig zijn gestapt. Een getuige heeft gezien dat de daders van de schietpartij in een grijze Alfa Romeo met kenteken [kenteken] (hierna: vluchtauto) zijn gestapt en geeft dit door aan de politie. Vervolgens ziet de politie de vluchtauto rijden, waarna een politieachtervolging plaatsvindt. Op de [straat] in [woonplaats] komt de vluchtauto tot stilstand en is te zien dat drie personen uit het vluchtvoertuig rennen. Na een (korte) achtervolging worden medeverdachte [medeverdachte 1] en de verdachte in de omgeving aangetroffen. Beiden bekennen (uiteindelijk) bij de schietpartij betrokken te zijn geweest. [medeverdachte 1] verklaart dat hij de bestuurder van de vluchtauto is geweest en de verdachte verklaart dat hij één van de twee schutters is geweest. De rechtbank heeft in het vonnis van de medeverdachte [medeverdachte 2] vastgesteld dat hij de andere schutter is geweest.

3.3.2.4. feit 2: het bezit van de gebruikte vuurwapens en de munitie

Omdat de verdachte een van de schutters van het schietincident is geweest, oordeelt de rechtbank dat ook bewezen kan worden dat de verdachte deze vuurwapens samen met zijn mededaders voorhanden heeft gehad.

• de bekennende verklaring van de verdachte op de zitting van 9 oktober 2026;

• het proces-verbaal forensisch onderzoek, inhoudende het aantreffen van een vuurwapen in de woning van de verdachte;

- het proces-verbaal van categorisering van het in de woning van de verdachte aangetroffen vuurwapen.

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

feit 1, subsidiair
op 12 oktober 2025, te [woonplaats] tezamen en in vereniging met anderen ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededaders voorgenomen misdrijf om opzettelijk anderen, te weten de bewoners van de (boven)woningen gelegen aan de [adres 1] , [adres 2] en [adres 3] , van het leven te beroven, meermalen automatische vuurwapens op voornoemde (boven)woningen hebben geschoten, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

feit 2
op 12 oktober 2025, te Amsterdam en Utrecht tezamen en in vereniging met anderen

feit 3
op 12 oktober 2025 te Huizen een wapen van categorie III onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een pistool (van origine een alarmpistool, omgebouwd naar scherp schietend), van het merk BBM (Bruni), model 315 Auto, kaliber 8 mm, zijnde een vuurwapen in de vorm van een pistool, voorhanden heeft gehad.

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet.

De bewezenverklaarde feiten leveren de volgende strafbare feiten op:

feit 1, subsidiair : medeplegen van poging tot doodslag, meermalen gepleegd;

feit 2

medeplegen van handelen in strijd met artikel 26, eerste lid van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een wapen van categorie II, onderdeel 2º, meermalen gepleegd

en

handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie;

feit 3

handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III.

Strafbaarheid feiten en verdachte

De feiten en de verdachte zijn strafbaar.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zeven jaren, met aftrek van het voorarrest.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om aansluiting te zoeken bij de straffen, die opgelegd worden in zaken waar het schieten op een woning als bedreiging wordt gekwalificeerd. Het uitgangspunt in die zaken is een gevangenisstraf van 30 tot 36 maanden. De advocaat verzoekt de rechtbank om een deels voorwaardelijke gevangenisstraf aan de verdachte op te leggen, met daaraan gekoppeld de bijzondere voorwaarden zoals geadviseerd in het reclasseringsadvies.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de straf en de maatregel houdt de rechtbank rekening met de ernst van de gepleegde feiten en de omstandigheden waaronder de verdachte deze feiten heeft gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden mee.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag door op een zondagmiddag in een woonwijk met automatische vuurwapens 36 kogels op drie bovenwoningen af te vuren. De bewoners zijn zonder dat duidelijk is geworden waarom slachtoffer geworden van een aanslag op hun thuisomgeving. Er is gespeeld met hun levens. Dat er niemand (zwaar) gewond is geraakt of is komen te overlijden, is niet aan de verdachte te danken. Uit de slachtofferverklaring van [slachtoffer] blijkt dat deze gebeurtenis hem veel angst en stress heeft bezorgd en nog steeds veel vragen oproept. Het schieten met automatische vuurwapens op woningen roept daarnaast in de gehele samenleving gevoelens van angst, onveiligheid en afschuw op.

De rechtbank vindt het ernstig en zorgelijk dat de verdachte puur en alleen voor het geld bereid is geweest om dit ernstige strafbare feit te plegen en dat hij niet heeft stilgestaan bij de gevolgen van zijn handelen voor de slachtoffers.

Daarnaast heeft de verdachte zich samen met de medeverdachten schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van de vuurwapens en munitie die bij het schietincident zijn gebruikt. Ook heeft de verdachte in zijn woning een omgebouwd alarmpistool voorhanden gehad. Het ongecontroleerde bezit van vuurwapens met munitie brengt in het algemeen een onaanvaardbaar risico voor de veiligheid van personen mee, omdat het bezit van een vuurwapen al snel kan leiden tot het gebruik ervan, met alle gevolgen van dien. Deze zaak is daarvan een schokkend voorbeeld. Daarnaast leidt vuurwapenbezit tot gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij. Gelet op de toename van vuurwapenbezit en het gevaarzettende karakter daarvan, dient er streng tegen te worden opgetreden.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

De rechtbank heeft rekening gehouden met het uittreksel justitiële documentatie van de verdachte van 10 juli 2026. Daaruit volgt dat de verdachte eerder voor geweldsfeiten is veroordeeld. De rechtbank weegt dit in strafverzwarende zin mee.

De reclassering heeft op 1 oktober 2026 een rapportage over de verdachte opgesteld. De reclassering ziet een delictpatroon in het plegen van gekwalificeerde vermogensdelicten en schat het recidiverisico in als hoog. Er is sprake van instabiliteit op meerdere leefgebieden. Zo had de verdachte ten tijde van de bewezenverklaarde feiten geen vaste dagbesteding en geen stabiel inkomen. Ook was sprake van drugsgebruik en een negatief sociaal netwerk waar het plegen van criminele activiteiten als normaal werd beschouwd.

Opvallend is dat de verdachte ten tijde van de bewezenverklaarde feiten in drie lopende proeftijden liep. Ook liet de verdachte gedurende het toezicht en zijn ambulante behandeling een overwegend passieve houding zien, waardoor meerdere trajecten omtrent huisvesting, dagbesteding en ambulante behandeling (deels) niet van de grond zijn gekomen.

Toch adviseert de reclassering om aan de verdachte (opnieuw) een (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, met daarbij (in het kort) de volgende bijzondere voorwaarden: (1) meldplicht, (2) opname in een zorginstelling, (3) verblijf bij begeleid wonen of maatschappelijke opvang, (4) contactverbod met medeverdachten, (5) volgen van een opleiding en (6) beschikken over dagbesteding.

De reclassering adviseert de rechtbank daarnaast om bij een veroordeling tot een (deels) onvoorwaardelijke gevangenisstraf een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel op te leggen.

Straf

Gelet op de aard en de ernst van de feiten kan naar het oordeel van de rechtbank niet met een andere straf worden volstaan dan met een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van aanzienlijke duur.

De rechtbank zal, in afwijking van het reclasseringsadvies, geen (deels) voorwaardelijke straf met daaraan gekoppeld bijzondere voorwaarden opleggen, omdat zij daarvoor geen aanleiding ziet. De verdachte liep in drie proeftijden maar dat heeft hem er kennelijk niet van weerhouden om opnieuw strafbare feiten te plegen. Als de verdachte op een gegeven moment in aanmerking zou komen voor voorwaardelijke invrijheidsstelling, kan van daaruit gezocht worden naar een kader om het recidiverisico te verminderen.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren, met aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

De rechtbank ziet geen aanleiding om een lagere straf aan de verdachte op te leggen dan aan de medeverdachte [medeverdachte 2] , zoals door de officier van justitie is geëist. Hoewel de rechtbank in strafverminderende zin bij de verdachte heeft meegewogen dat hij (grotendeels) openheid van zaken heeft gegeven en verantwoordelijkheid voor zijn handelen heeft genomen, weegt in strafverzwarende zin mee dat de verdachte nog een ander vuurwapen voorhanden heeft gehad, die tijdens de doorzoeking is gevonden in de woning. Dit maakt dat de rechtbank, net als in de zaak van medeverdachte [medeverdachte 2] , ook aan de verdachte een gevangenisstraf van vier jaren oplegt.

De rechtbank wijkt af van de eis van de officier van justitie, omdat zij tot een andere bewezenverklaring komt.

Tenuitvoerlegging van de straf

De gevangenisstraf zal tenuitvoergelegd worden binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Gedragsbeïnvloedende- en vrijheidsbeperkende maatregel

Gelet op het hoge recidiverisico oordeelt de rechtbank dat de kans aanwezig is dat het recidiverisico na afloop van de gevangenisstraf nog niet tot een aanvaardbaar niveau is teruggedrongen. Daarom zal de rechtbank, conform het reclasseringsadvies, ambtshalve ook de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking als bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht opleggen.

Er is voldaan aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van de 38z maatregel, nu de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf wegens een misdrijf dat gericht is tegen de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen en waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld.

De rechtbank merkt tenslotte nog op dat deze maatregel pas ten uitvoer gelegd kan worden na een daartoe strekkende vordering van het Openbaar Ministerie tegen het einde van de straf en een daaropvolgende beslissing van de rechtbank (artikel 6:6:23a en verder van het Wetboek van Strafvordering).

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie verzoekt de rechtbank om de valse kentekenplaten en het pistool te onttrekken aan het verkeer en de personenauto verbeurd te verklaren. De overige goederen mogen terug naar de verdachte.

Standpunt van de verdediging

De advocaat kan zich vinden in het standpunt van de officier van justitie.

Verbeurdverklaring

De rechtbank zal de personenauto verbeurd verklaren, omdat met behulp hiervan feit 1 is gepleegd.

Onttrekking aan het verkeer

De valse kentekenplaten en het pistool worden onttrokken aan het verkeer, omdat hiermee feit 1 en feit 3 zijn gepleegd en deze voorwerpen van zodanige aard zijn dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of het algemeen belang.

Teruggave aan de verdachte

De rechtbank gelast de teruggave van de telefoons en het papier aan de verdachte.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] (feit 1)

[slachtoffer] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 5.418,62, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit bedrag bestaat uit € 3.418,62 voor vergoeding van materiële schade en € 2.000,00 voor vergoeding van immateriële schade (smartengeld). Verder verzoekt de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

De gemachtigde van de benadeelde partij heeft op de zitting verzocht om de materiële schadepost toekomstige eigen risicokosten ten bedrage van € 770,00 niet-ontvankelijk te verklaren.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de vordering van de benadeelde partij voor een bedrag van € 2.648,62 aan materiële schade en voor een bedrag van € 2.000,00 aan immateriële schade hoofdelijk kan worden toegewezen. De officier van justitie verzoekt het toewijsbare bedrag te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren in de materiële schadeposten ‘huurkosten’ en ‘toekomstige eigen risicokosten’. De advocaat voert geen verweer over het overige deel van de vordering tot schadevergoeding.

Materiële schade

Het gedeelte van de vordering dat ziet op de schade in en aan de woning van de benadeelde partij is voldoende onderbouwd en namens de verdachte niet (gemotiveerd) betwist. Op grond van het dossier en het onderzoek op de zitting kan worden vastgesteld dat deze schade in rechtstreeks verband staat met het bewezenverklaarde feit. De rechtbank wijst dit deel van de vordering (€ 1.773,62) daarom toe.

De rechtbank verklaart de benadeelde partij, zoals verzocht in de toelichting op de vordering, niet-ontvankelijk in het deel van de vordering dat ziet op de schadepost ‘toekomstige eigen risicokosten’ (€ 770,00), nu het op dit moment nog onduidelijk is of deze schade, voor zover al toewijsbaar, zich in de toekomst zal verwezenlijken.

De rechtbank verklaart de benadeelde partij ook niet-ontvankelijk in de schadepost ‘huurkosten’ (€ 875,00). De benadeelde partij heeft een maand aan huurkosten van zijn woning gevorderd, omdat hij (tijdelijk) niet in zijn woning kon en wilde verblijven. De benadeelde partij heeft daarom bij een vriend en bij zijn moeder verbleven. De rechtbank oordeelt dat deze kosten niet in rechtstreeks verband staan met het bewezenverklaarde feit. De benadeelde partij had deze huurkosten ook gemaakt als de schietpartij niet had plaatsgevonden en niet is gebleken dat de benadeelde partij extra kosten voor het verblijf bij anderen heeft moeten maken.

Immateriële schade

Vergoeding van immateriële schade is op grond van art. 6:106 sub b BW mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen, is aangetast in zijn eer en goede naam of ‘op andere wijze’ in zijn persoon is aangetast. De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij in dit geval op deze laatste grondslag is gebaseerd.

Uit de rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ in ieder geval sprake is als het slachtoffer geestelijk letsel (psychische schade) heeft opgelopen. Het bestaan van geestelijk letsel moet naar objectieve maatstaven worden vastgesteld. Als geestelijk letsel niet kan worden vastgesteld, kan de aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ volgen uit de aard en de ernst van de normschending (het strafbare feit) en de gevolgen daarvan. De gevolgen moeten met concrete gegevens worden onderbouwd. In uitzonderlijke situaties kunnen de nadelige gevolgen voor het slachtoffer zó voor de hand liggen dat ook zonder nadere onderbouwing kan worden aangenomen dat sprake is van een aantasting in de persoon.

De benadeelde partij heeft met de verklaringen van een vriend, zijn moeder en zijn werkgever voldoende concrete gegevens overgelegd waaruit de gevolgen van het bewezenverklaarde blijken. Zo volgt uit de verklaringen van een vriend en zijn moeder dat de benadeelde ongeveer een maand niet in zijn woning heeft durven verblijven. Ook blijkt uit de verklaring van de werkgever dat de benadeelde anderhalve maand niet heeft gewerkt. Gelet op de aard en ernst van de normschending en de gevolgen daarvan voor de benadeelde, is de rechtbank van oordeel dat hij door het strafbare feit op andere wijze in zijn persoon is aangetast.

Gelet op de bedragen die in soortgelijke zaken als schadevergoeding worden toegekend, is de rechtbank van oordeel dat de gevraagde vergoeding billijk is. De rechtbank wijst dit deel van de vordering van de benadeelde partij daarom geheel toe.

Totaal toegewezen bedrag

De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij dus toe tot een bedrag van € 3.773,62 bestaande uit € 1.773,62 aan materiële schade en € 2.000,00 aan immateriële schade.

Wettelijke rente

De rechtbank wijst de gevorderde wettelijke rente toe vanaf 12 oktober 2025 (de datum van het ontstaan van de schade) tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald.

Proceskosten

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. In dit geval hebben zowel de verdachte als de benadeelde partij op punten ongelijk gekregen. Omdat de verdachte aansprakelijk is voor de schade die door het door hem gepleegde feit is ontstaan en omdat een substantieel deel van de gevorderde schade wordt toegewezen, moet de verdachte de kosten vergoeden die de benadeelde partij heeft gemaakt.

De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vast staat dat de benadeelde partij kosten heeft gemaakt voor het indienen en toelichten van de vordering en begroot de kosten daarom op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel aan verdachte op, zodat (kort gezegd) de benadeelde partij de schadevergoeding niet zelf bij de verdachte hoeft te incasseren, maar dat de Staat dit voor hem doet. De rechtbank bepaalt daarom dat de verdachte een bedrag van € 3.773,62 aan de Staat moet betalen. Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 12 oktober 2025.

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming van de verdachte) worden toegepast voor de duur van 37 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.

De verdachte mag de schadevergoeding ook rechtstreeks betalen aan de benadeelde partij. Als hij dat heeft gedaan, is hij niet langer verplicht om aan de Staat te betalen.

Hoofdelijkheid

Omdat de verdachte het strafbare feit waarvoor schadevergoeding wordt toegekend samen met mededaders [medeverdachte 2] (parketnummer: 16/269039-25) en [medeverdachte 1] (parketnummer: 16/268984-25) heeft gepleegd, zijn zij daarvoor samen aansprakelijk (juridische term: hoofdelijk aansprakelijk). Hetzelfde geldt voor de toe te wijzen proceskosten. Voor zover een van de mededaders een bedrag aan de benadeelde partij of aan de Staat heeft betaald, hoeft de verdachte dat deel van de schadevergoeding en de proceskosten niet meer aan de benadeelde partij of de Staat te betalen.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de rechtbank de vorderingen toewijst, zodat de voorwaardelijk aan de verdachte opgelegde straffen ten uitvoer worden gelegd.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen om te zetten in een taakstraf.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank constateert dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd schuldig heeft gemaakt aan nieuwe strafbare feiten en daarmee de algemene voorwaarde heeft overtreden

De rechtbank zal daarom de vorderingen tot tenuitvoerlegging toewijzen en de tenuitvoerlegging gelasten. De rechtbank ziet geen aanleiding om de gevangenisstraffen om te zetten in een taakstraf.