De verdachte heeft een ander meerdere malen met een mes in nek en borststreek gestoken. Poging doodslag…

Beroep op rechtvaardigingsgrond/schulduitsluitingsgrond

De advocaat stelt zich op het standpunt dat [verdachte] moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hem primair een beroep op noodweer en subsidiair een beroep op noodweerexces toekomt.

Er was volgens de advocaat sprake van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding waartegen [verdachte] zich moest verdedigen: [slachtoffer] had [verdachte] vast en stak hem meerdere malen met een mes, onder andere in de hals en bovenarm. Toen [verdachte] het mes had afgepakt kon hij niet anders dan [slachtoffer] met het mes steken om zich te verdedigen. Als hij het mes zou weggooien of aan een van de personen om hen heen zou geven, bestond het risico dat [slachtoffer] het mes weer in handen zou krijgen. [verdachte] kon ook niet wegrennen, omdat hij gewond was.

Volgens de advocaat is het gebruik van het mes proportioneel, omdat [slachtoffer] hetzelfde mes had gebruikt om [verdachte] te steken. Het is verder aannemelijk dat de aanval door [slachtoffer] een hevige gemoedstoestand bij [verdachte] heeft veroorzaakt: [verdachte] was zo angstig en in paniek dat hij dacht dat hij dood zou gaan.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat [verdachte] geen beroep op noodweer dan wel noodweerexces toekomt. Het gebruik van het mes door [verdachte] was niet proportioneel omdat [slachtoffer] op dat moment geen mes meer had. Ook is niet gebleken van een hevige gemoedsbeweging bij [verdachte] als gevolg van een ogenblikkelijke wederrechtelijk aanval.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat voor een geslaagd beroep op noodweer(exces) als bedoeld in artikel 41 van het Wetboek van Strafrecht aannemelijk moet zijn geworden dat het handelen van de verdachte was geboden door de noodzakelijke verdediging van zijn eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding.

Op basis van het dossier, waaronder de camerabeelden, en de verklaring van [verdachte] ter zitting stelt de rechtbank vast dat er een confrontatie was tussen [slachtoffer] en [verdachte] , waarbij [verdachte] [slachtoffer] een kopstoot en twee vuistslagen heeft gegeven. Hierop nam [slachtoffer] afstand, terwijl [verdachte] bleef staan. Er was op dat moment dus geen sprake (meer) van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding of een onmiddellijk dreigend gevaar. [slachtoffer] pakt echter een mes uit zijn broeksband, rent op [verdachte] af en steekt [verdachte] meerdere keren, waaronder in de nek. Er ontstaat een worsteling en meerdere personen komen om [verdachte] en [slachtoffer] heen staan. Tijdens de worsteling pakt [verdachte] het mes van [slachtoffer] af en steekt hij [slachtoffer] . [slachtoffer] rent vervolgens weg en daarmee is de confrontatie beëindigd.

De rechtbank is van oordeel dat er op het moment waarop [slachtoffer] met het mes op [verdachte] af rent sprake is van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding waartegen [verdachte] zich mocht verdedigen.

De rechtbank is het echter met de officier van justitie eens dat de als verdedigingsmiddel gekozen gedraging van [verdachte] , te weten het steken met een mes, niet in redelijke verhouding staat tot de ernst van de aanranding op dat moment. [slachtoffer] hield weliswaar nog de arm van [verdachte] vast, maar hij beschikte toen niet meer over een mes. De grenzen van de noodzakelijke verdediging zijn dus overschreden. [verdachte] had er bijvoorbeeld ook voor kunnen kiezen om alleen met het mes te dreigen in plaats van direct op [slachtoffer] in te steken.

Deze overschrijding kan [verdachte] echter niet worden aangerekend, omdat die het onmiddellijk gevolg was van een hevige gemoedsbeweging die is veroorzaakt door de daaraan voorafgaande wederrechtelijke aanranding door [slachtoffer] . [verdachte] is te ver gegaan in zijn reactie, maar dit is het directe gevolg van het zeer agressieve handelen door [slachtoffer] die meerdere keren op [verdachte] had ingestoken, onder andere in zijn hals, gezicht en bil. [verdachte] heeft steeds consistent verklaard, ook ter terechtzitting, dat hij bang was dat hij doodging toen hij met het mes werd aangevallen, met name toen hij voelde dat hij in zijn hals werd gestoken. Deze angst is invoelbaar omdat de hals een kwetsbaar deel van het lichaam is waarin zich vitale delen – zoals slagaders en de luchtpijp – bevinden. De rechtbank vindt het verder voorstelbaar dat deze gemoedstoestand van [verdachte] werd versterkt doordat een aantal personen om hen heen zich met de worsteling bemoeiden. De rechtbank weegt ook mee dat alles zich in een kort tijdsbestek heeft afgespeeld: [verdachte] heeft direct na het afpakken van het mes tweemaal op [slachtoffer] ingestoken, hetgeen past bij de hevigheid van zijn gemoedsbeweging.

De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat aan [verdachte] een beroep op noodweerexces toekomt, zodat hij voor het bewezenverklaarde niet strafbaar is en moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging.