Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de handhavingsverzoeken van eiseres ten aanzien van verschillende…

Zittingsplaats Haarlem

Bestuursrecht

zaaknummers: HAA 25/2271, 25/4214 en 25/4985

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Zandvoort, het college

gemachtigde: mr. A.J.P. Beemster, in dienst van de Omgevingsdienst IJmond.

Als derde-partij neemt aan de zaken deel: de besloten vennootschap Exploitatie Circuit Park Zandvoort B.V. uit Zandvoort, het Circuit

gemachtigde: mr. J. Tingen, advocaat te Amsterdam.

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de handhavingsverzoeken van eiseres ten aanzien van verschillende gestelde overtredingen van de geluidsgrenswaarden op het Circuit in Zandvoort. Eiseres is het niet eens met deze afwijzingen. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de handhavingsverzoeken.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de handhavingsverzoeken kon afwijzen omdat geen sprake was van overtredingen. Eiseres krijgt dus geen gelijk en de beroepen zijn dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Onder 2 staan het procesverloop in deze zaken en de van belang zijnde feiten en omstandigheden. Daarna bespreekt de rechtbank onder 3 - voor zover van belang - het overgangsrecht vanwege de invoering van de Omgevingswet. Onder 4 vat de rechtbank de beroepsgronden van eiseres samen en onder 5 het standpunt van het college over deze beroepsgronden. Onder 6 staat de reactie van het Circuit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 7. De rechtbank stelt eerst de uitgangspunten voor de berekening of sprake is van een overtreding vast. Daarna gaat de rechtbank onder 8 in op de vraag hoe en wanneer bij het berekenen of sprake is van een overtreding, moet worden afgerond. Daarna beoordeelt de rechtbank onder 9 op welk moment in de berekening de meetnauwkeurigheid moet worden toegepast. Onder 10 komt aan de orde welke overdrachtsverzwakking (dat wil zeggen hoeveel het geluidsniveau vermindert vanaf meetpunt 1) moet worden gehanteerd voor meetpunt 3. Onder 11 bespreekt de rechtbank welke overdrachtsverzwakking moet worden gehanteerd voor meetpunt 2a. Vervolgens bespreekt de rechtbank onder 12 welke meetnauwkeurigheid in de berekening moet worden betrokken. Onder 13 beoordeelt de rechtbank, mede gelet op de antwoorden op de eerdere geschilpunten, of het college zich op het standpunt kon stellen dat geen sprake is van overtredingen. Aan het eind staan de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

De aan het Circuit verleende vergunningen

Het Circuit exploiteert het racecircuit in Zandvoort, dat sinds 1948 bestaat. De exploitatie bestaat uit het jaarrond gebruiken van het racecircuit met auto’s en andere voertuigen voor wedstrijden, trainingen, scholing, beproevingen, demonstraties, recreatieve doeleinden en film- en televisieproducties. Ook vinden grootschalige publieksevenementen plaats zoals - tot dit jaar voor het laatst - de Dutch Grand Prix.

Op 12 september 1997 hebben gedeputeerde staten van Noord-Holland een vergunning op grond van (het toenmalige) artikel 8.4 van de Wet milieubeheer (Wm) aan Circuit Park Zandvoort Beheer B.V. verleend (hierna: de revisievergunning). In die vergunning zijn onder meer geluidsgrenswaarden voor de inrichting neergelegd. Deze revisievergunning heeft gedeputeerde staten daarna verschillende malen gewijzigd namelijk onder meer bij wijzigingsbesluiten van 9 november 2001, 2 januari 2006, 9 juni 2006 en op 4 februari 2011. In besluiten van 23 december 2019 en 31 juli 2023 (omgevingsvergunningen beperkte milieutoets) zijn de revisievergunning en de daaropvolgende wijzigingsbesluiten nog gewijzigd, maar dat gold niet voor de geluidsgrenswaarden. Die zijn niet gewijzigd.

Het college heeft op 30 mei 2024 (ambtshalve) een besluit over de revisievergunning genomen. De revisievergunning zelf heeft het college in stand gelaten, maar alle voorschriften en begripsbepalingen van alle omgevingsvergunningen milieu van het Circuit vanaf 12 september 1997 tot het moment van het besluit, zijn enerzijds ingetrokken en op grond van artikel 2.30 en 2.31 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) zijn nieuwe begripsbepalingen en voorschriften aan de revisievergunning verbonden (hierna: de actualisatievergunning). Deze actualisatievergunning is in werking getreden op 12 juli 2024.

De rechtbank heeft de actualisatievergunning vernietigd bij uitspraak van 24 maart 2026 omdat het college dit besluit onbevoegd had genomen. Hiertegen heeft het college hoger beroep ingesteld.

In voorschrift 5.2, aanhef en onder a, van de revisievergunning is bepaald dat het equivalente geluidsniveau afkomstig van de inrichting op meetpunt 2a, 2b, 2c en 3 de volgende waarden niet mag overschrijden:

• 55 dB(A) van 07.00 – 19.00 uur;

• 50 dB(A) van 19.00- 23.00 uur;

• 45 dB(A) van 23.00 – 07.00 uur.

Deze meetpunten zijn in de revisievergunning aangewezen en zien op een viertal woningen in de dorpskern van Zandvoort.

• 81 dB(A) van 07.00 – 19.00 uur;

• 76 dB(A) van 19.00- 23.00 uur;

Meetpunt 1 is een in de vergunning aangewezen meetpunt op het circuitterrein, naast de racebaan.

In de actualisatievergunning heeft het college de geluidsgrenswaarden die reeds golden voor de meetpunten 1, 2a, 2b, 2c en 3, gehandhaafd. Verder is in voorschrift 2.3.3. bepaald dat bij het bepalen van de geluidsniveaus dient te worden uitgegaan van de meetnauwkeurigheid die is aangegeven op een in voorschrift 2.4.2. bedoeld certificaat, oftewel 0,6 dB. Deze norm gold dus vanaf 12 juli 2024. Voordien was de meetnauwkeurigheid die in het kader van de berekening van de geluidsbelasting op de meetpunten 2a, 2b, 2c en 3 op grond van de HRMI 1981, werd gehanteerd 1 dB.

In de actualisatievergunning is bepaald dat op Uitzonderlijke bedrijfsomstandigheden (UBO)-dagen de normale geluidsnormen in voorschrift 2.1.2. niet van toepassing zijn tussen 07.00 en 19.00 uur. In plaats daarvan gelden tussen deze tijdstippen de geluidsnormen uit voorschrift 2.2.1.

Op 4 juli 2024 heeft eiseres het college verzocht handhavend op te treden tegen het overschrijden van het maximale langtijd-gemiddelde geluidsniveau door het Circuit op 6 juni 2024 bij meetpunt 3. Volgens de rapportage op de website van het Circuit bedroeg het gemeten geluidsniveau toen 55,9 dB in de dag periode.

Op 17 september 2024 heeft eiseres (voor zover relevant) het college verzocht handhavend op te treden tegen het overschrijden van het maximale langtijd-gemiddelde geluidsniveau door het Circuit op 8 juli 2024. Op 8 juli 2024 is 55,6 dB gemeten in de dag periode, terwijl 55 dB(A) is toegestaan.

Het college heeft bij besluiten van 26 augustus, 24 en 25 oktober 2024 de handhavingsverzoeken van eiseres afgewezen. Eiseres heeft hiertegen bezwaar gemaakt.

De commissie bezwaarschriften heeft (voor zover relevant) het college geadviseerd om de besluiten van 26 augustus, 24 en 25 oktober 2024 in stand te laten. Over de gestelde overtredingen op 6 juni en 8 juli 2024 overweegt de commissie dat een meetnauwkeurigheid van 1 dB geldt in plaats van 0,6 dB, zoals eiseres in het handhavingsverzoek stelt. De vergunning waarbij de meetnauwkeurigheid van 0,6 dB is ingevoerd, was immers pas op 12 juli 2024 in werking getreden. De conclusie van het college dat op 6 juni en 8 juli 2024 geen sprake is van een overtreding, is gebaseerd op een meet- en berekenmethodiek van geluidsdeskundigen van de Omgevingsdienst IJmond. Het is vaste jurisprudentie dat een bestuursorgaan van het advies van een deskundige mag uitgaan, nadat is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. De commissie is van oordeel dat het college voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de geluidsmetingen en berekeningen van de geluidsniveaus op een adequate manier zijn uitgevoerd. De commissie volgt ook de stappen van het college waarbij eerst de meetnauwkeurigheid in de berekening wordt toegepast en daarna wordt afgerond. Daarbij neemt de commissie in aanmerking dat eiseres zelf geen geluidsdeskundige is en geen tegenadvies van een deskundige heeft overgelegd. Op basis van deze uitgangspunten heeft het college, aldus de commissie, terecht gesteld dat op 6 juni en 8 juli 2024 geen sprake was van een overtreding. Wat betreft de door eiseres overgelegde memo van de Omgevingsdienst van 7 juni 2023 en de e-mail van 30 oktober 2018 waarin een andere berekeningsmethode uitgelegd lijkt te worden (namelijk dat de meetnauwkeurigheid na afronding wordt toegepast), overweegt de commissie dat het feit dat in het verleden een andere, nu onjuist geachte, systematiek is toegepast door de Omgevingsdienst geen reden is om dat in latere besluiten ook te doen.

Met het bestreden besluit I van 25 maart 2025, verzonden op 27 maart 2025, heeft het college dit advies gevolgd en is het college bij die afwijzing van de handhavingsverzoeken gebleven.

Eiseres heeft beroep (HAA 25/2271) ingesteld tegen het bestreden besluit I.

Het college heeft op 28 augustus 2025 een verweerschrift en nadere stukken ingediend.

Het Circuit heeft op 11 september 2026 op het beroep gereageerd.

Eiseres heeft op 15 september 2026 op de reactie van het Circuit en het verweerschrift gereageerd. Daarbij heeft eiseres een bekrachtigingsbesluit van 12 augustus 2026, een “Notitie bij het bepalen van de overdrachtsverzwakking” en een rapport “Deskundige notitie over gemiddelde geluidsverzwakking op 1-2 km afstand van Circuit Zandvoort” van dr.ir. [naam 2] , klinisch-fysicus audioloog, overgelegd.

Op 22 februari 2021 heeft eiseres het college verzocht handhavend op te treden tegen een overtreding van de geluidsgrenswaarden op 22 juli 2020 bij meetpunt 2a. Volgens eiseres was op die datum daar sprake van een geluidsbelasting van 56,6 dB, oftewel hoger dan het toegestane niveau van 55 dB(A).

Het college heeft in een besluit van 11 mei 2021 dit verzoek om handhaving afgewezen. In een besluit van 30 november 2021 heeft het college het bezwaar van eiseres tegen die afwijzing ongegrond verklaard.

In een uitspraak van 3 januari 2023 heeft deze rechtbank het beroep van eiseres hiertegen gegrond verklaard, het besluit van 30 november 2021 vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven.

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (hierna: de Afdeling) heeft in een uitspraak van 27 augustus 2025 het hoger beroep gericht tegen deze uitspraak gegrond verklaard, de uitspraak vernietigd voor zover de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand zijn gelaten en de uitspraak voor het overige bevestigd. Het college diende opnieuw te beslissen op het bezwaar van eiseres.

In een besluit van 11 september 2025 (het bestreden besluit II) heeft het college de afwijzing van het handhavingsverzoek in stand gelaten met de volgende motivering. In een rapport “Overdrachtsverzwakking Circuit Zandvoort” van M+P van 24 september 2024, dat het college na de uitspraak van de rechtbank heeft laten opstellen, zijn de overdrachtsverzwakkingen naar de meetpunten 2a, 2b en 2c nagemeten. De Afdeling heeft in de uitspraak van 27 augustus 2025 aan de hand van dat rapport vastgesteld dat ter beantwoording van de vraag of op 22 juli 2020 een overtreding heeft plaatsgevonden -26,4 dB als overdrachtsverzwakking tussen meetpunt 1 en 2a in aanmerking moet worden genomen. Dat resulteert in de volgende berekening: 77,6 dB (meting bij meetpunt 1) – 26,4 dB (overdrachtsverzwakking) – 1 dB (meetnauwkeurigheid) + 5 dB (tonaal geluid) = 55,2 dB = afgerond 55 dB. De geluidsgrenswaarde is 55 dB(A) zodat geen sprake is van een overtreding.

Eiseres heeft hiertegen beroep (HAA 25/4214) ingesteld.

Het college heeft op 5 december 2025 een verweerschrift ingediend.

Eiseres heeft op 16 september 2026 aanvullende gronden ingediend en verwezen naar de overgelegde stukken in HAA 25/2271.

Op 16 november 2024 heeft eiseres het college verzocht om handhavend op te treden tegen het overschrijden van het maximale langtijd-gemiddelde geluidsniveau door het Circuit op 5 juli 2024 en 15 oktober 2024 bij meetpunt 3. Op 5 juli 2024 bedroeg het gemeten geluidsniveau op meetpunt 1 in de avondperiode 76,6 dB wat volgens eiseres resulteert in 50,6 dB bij een of meer van de meetpunten 2a, 2b, 2c of 3 en op 15 oktober 2024 was dit 77,1 dB op meetpunt 1 in de avondperiode, oftewel 51,1 dB bij een of meer van de meetpunten 2a, 2b, 2c of 3. Het toegestane niveau was echter 50 dB. Dit verzoek heeft eiseres aangevuld bij brief van 1 december 2024 met een memo van de Omgevingsdienst IJmond van 7 juni 2023 over een ander handhavingsverzoek.

Het college heeft in een besluit van 16 november 2024 dit handhavingsverzoek van eiseres afgewezen. Eiseres heeft hiertegen bezwaar gemaakt.

De commissie bezwaarschriften heeft (samengevat) op 29 september 2025 het college geadviseerd om het besluit van 16 december 2024 in stand te laten met een aanvullende motivering. Het is vaste jurisprudentie dat een bestuursorgaan van het advies van een deskundige mag uitgaan. Hetgeen eiseres naar voren heeft gebracht, bevat geen aanknopingspunten voor twijfel aan de door de geluidsdeskundigen van de Omgevingsdienst gehanteerde berekeningsmethode en het college mocht dus daarvan uitgaan. Daarbij is van belang dat eiseres geen contra-expertise heeft ingewonnen. Het feit dat mogelijk in het verleden een andere, thans onjuist geachte, systematiek is toegepast door de Omgevingsdienst, is geen reden om dat in latere besluiten ook te doen. Ten slotte is de commissie over de overdrachtsverzwakking van -26 dB, die volgens eiseres onterecht een afgeronde waarde betreft, van oordeel dat voldoende is onderbouwd waarom dit getal wordt gehanteerd. Uit de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 3 januari 2023 volgt dat voldoende overtuigend is aangetoond dat de overdrachtsverzwakking op meetpunt 3 inderdaad -26 dB is. Uit het M+P rapport van 24 september 2024 blijkt dat de overdrachtsverzwakking op de overige meetpunten ook ministens -26 dB is. De Afdeling heeft deze uitspraak gedeeltelijk bekrachtigd op 27 augustus 2025 en is ook uitgegaan van minstens -26 dB op grond van hetzelfde rapport.

Met het bestreden besluit III van 30 september 2025, verzonden op 1 oktober 2025, op het bezwaar van eiseres heeft het college dit advies gevolgd en is het bij die afwijzing van het handhavingsverzoek gebleven.

Eiseres heeft beroep (HAA 25/4985) ingesteld tegen het bestreden besluit III.

Het college heeft op 16 december 2025 een verweerschrift en nadere stukken ingediend.

Het Circuit heeft op 11 september 2026 op het beroep gereageerd.

Eiseres heeft op 15 september 2026 aanvullende gronden ingediend en verwezen naar de overgelegde stukken in HAA 25/2271.

De rechtbank heeft de beroepen op 23 september 2026 gevoegd op zitting behandeld. Hieraan heeft deelgenomen namens eiseres: de vertegenwoordiger van eiseres. Namens het college hebben deelgenomen: de gemachtigde van het college en [naam 3] , geluidsadviseur bij de Omgevingsdienst. Namens het Circuit hebben deelgenomen: de gemachtigde van het Circuit, [naam 4] en [naam 5] , geluidsdeskundige van Peutz.

4. Eiseres voert (samengevat) het volgende aan in de beroepen. Eiseres stelt dat de geluidsdeskundigen van het college op een onjuiste manier zijn nagegaan of een overtreding heeft plaatsgevonden. In het verleden werd bij het berekenen van het geluid de volgorde “eerst de berekening afronden, dan de meetnauwkeurigheid toepassen” gebruikt. Dit blijkt bijvoorbeeld uit een e-mail van de Omgevingsdienst van 30 oktober 2018 en een memo van 7 juni 2023. Op grond van deze methodiek is destijds niet gehandhaafd. Tegenwoordig hanteert het college echter de omgekeerde volgorde, namelijk eerst de meetnauwkeurigheid eraf halen en daarna pas afronden op hele dB’s. Dit is onjuist. Ook volgt uit de Handleiding Meten en Rekenen Industrielawaai uit 2004 (hierna: de HMRI 2004) dat bij de berekening onafgeronde getallen gebruikt dienen te worden, namelijk tot 1 cijfer achter de komma. De meetnauwkeurigheid wordt pas toegepast bij de keuze van het bevoegd gezag om wel of niet handhavend op te treden.

Daarnaast stelt eiseres dat ten onrechte wordt uitgegaan van een overdrachtsverzwakking van - 26 dB voor meetpunt 3. Uit een Peutz rapport van 3 maart 2021, “Controle geluidsniveaus na realisatie wijzigingen circuit en omgeving, meetresultaten seizoen 2020” volgt dat de gemeten overdrachtsverzwakking naar meetpunt 3 gemiddeld -25,3 dB is. Het college baseert de overdrachtsverzwakking van -26 dB op het “Evaluatierapport saneringsmaatregelen” van 18 januari 2001, maar dit rapport noemt ook een gemiddelde van -25,6 dB. Dit rapport is ook verouderd en het racecircuit is sindsdien ook gewijzigd. Het M+P rapport van 31 juli 2019 “Geluidsmetingen Circuit Zandvoort van 17 en 18 mei 2019” bevat wel een overdrachtsverzwakking van -26 dB naar meetpunt 3, maar die metingen zijn verricht op UBO-dagen. Op UBO-dagen is het geluid harder en is sprake van een hoger toerental, dan bij reguliere dagen. De HMRI schrijft voor dat metingen gedaan moeten worden bij de “representatieve bedrijfssituatie”. Daarvan is op UBO-dagen geen sprake. Daarnaast leveren UBO-dagen een hogere overdrachtsverzwakking op, hetgeen van invloed is op de gemiddelde overdrachtsverzwakking. Eiseres verwijst ter onderbouwing naar het door haar overgelegde deskundigenrapport “Notitie over de gemiddelde geluidsverzwakking op 1-2 km afstand van Circuit Zandvoort”. Rapporten die metingen bevatten op UBO dagen zijn dus ongeschikt. Het Peutz rapport van 3 maart 2021 bevat als enige alleen metingen tijdens reguliere dagen. Het college verwijst ook naar het rapport van M+P van 24 september 2024 en de Afdelingsuitspraak van 27 augustus 2025, maar daarin staan geen metingen naar meetpunt 3. Ook past het college in het bestreden besluit II waartegen het beroep HAA 25/4214 is gericht, wel een onafgeronde overdrachtsverzwakking toe, namelijk -26,4 dB. Eiseres stelt dat het college niet soms het afgeronde getal -26 dB kan hanteren en op andere momenten een onafgerond getal -26,4 dB. Hierdoor is sprake van willekeur.

Over meetpunt 2a stelt eiseres dat het college ten onrechte uitgaat van -26,4 dB overdrachtsverzwakking op grond van het M+P rapport van 24 september 2024. Uit dit rapport blijkt dat op 21 maart 2024 bij meetpunt 2a een opvallend hoge overdrachtsverzwakking van -29,5 dB is gemeten. Hierdoor is de gemiddelde overdrachtsverzwakking in het rapport hoger uitgevallen. Op het moment van die meting werd echter niet voldaan aan de meteoraamcondities, zoals de juiste windrichting. Dit is in het rapport erkend bij meetpunt 2b. Eiseres stelt dat dit wordt bevestigd door informatie van het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (hierna: KNMI). Zonder deze meting komt de gemiddelde overdrachtsverzwakking bij meetpunt 2a uit op -24,8 dB. Hiervan moet dus worden uitgegaan.

Over de gehanteerde meetnauwkeurigheid stelt eiseres dat die ten onrechte standaard praktijk is geworden. Door het afronden naar hele dB’s wordt ook al een foutmarge gehanteerd.

Concluderend stelt eiseres dat door de onjuiste rekenmethode ten onrechte op 22 juli 2020, 6 juni 2024, 5 juli 2024 en 8 juli 2024 en 15 oktober 2024 is geconstateerd dat geen sprake is van een overtreding van de geluidsgrenswaarden.

5. Het college voert in reactie op de beroepen (samengevat) het volgende aan. De door eiseres gehanteerde berekeningsmethoden leiden tot onjuiste conclusies. In het verleden heeft het college de berekeningsmethode inderdaad onduidelijk en onvolledig en soms onjuist uitgelegd. Het college heeft echter de verplichting om nu de juiste beoordelingssystematiek te hanteren.

Over de afronding stelt het college dat op 22 juli 2020, 6 juni 2024, 5 juli 2024 en 8 juli 2024 de revisievergunning gold waarin wordt verwezen naar de HMRI, IL-HR-13.01 (hierna: de HMRI 1981). Volgens de HMRI 1981 worden alle metingen, berekeningen en toepassing van meetcorrecties gedaan in niet afgeronde getallen. Pas daarna vindt afronding plaats naar hele dB’s. In de HMRI 2004 die op grond van de actualisatievergunning van toepassing is op 15 oktober 2024, is dit ook zo opgenomen.

Over de overdrachtsverzwakking naar meetpunt 3 stelt het college dat -26 dB is gehanteerd omdat dit is vastgesteld in de uitspraak van de rechtbank van 3 januari 2023, in het “Evaluatierapport saneringsmaatregelen” en het rapport van M+P van 24 september 2024. Dit rapport van M+P heeft de Afdeling ook gebruikt in haar uitspraak van 27 augustus 2025. Andere rapportages, zoals die waarnaar eiseres verwijst, kunnen daar niet aan afdoen.

Over de overdrachtsverzwakking naar meetpunt 2a in het beroep HAA 25/4214 stelt het college dat de Afdeling in de uitspraak van 27 augustus 2025 het college heeft opgedragen om in een nieuw besluit uit te gaan van het rapport van M+P van 24 september 2025 en de daarin opgenomen overdrachtsverzwakking van -26,4 dB. Het college ziet daarom geen mogelijkheid om hiervan af te wijken.

Het college stelt ten slotte dat op 22 juli 2020, 6 juni 2024, 5 juli 2024 en 8 juli 2024 en 15 oktober 2024 geen sprake was van een overtreding van de geluidsgrenswaarden en de handhavingsverzoeken daarom terecht zijn afgewezen.

Uitgangspunten voor de berekening of sprake is van een overtreding

Afronding in de berekening

Op welk moment moet rekening worden gehouden met de meetnauwkeurigheid?

Eiseres heeft ter onderbouwing van haar standpunt dat de meetnauwkeurigheid na het afronden dient te worden toegepast, gewezen op een voorbeeld berekening 5, stap 4 uit de HMRI 2004. De rechtbank stelt echter vast dat in die berekening überhaupt geen meetnauwkeurigheid wordt toegepast, zodat dit argument niet wordt gevolgd. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat de omstandigheid dat in de door eiseres overgelegde e-mail van 30 oktober 2018 en de memo van 7 juni 2023 door de Omgevingsdienst een andere berekeningsmethode gevolgd en uitgelegd lijkt te worden (namelijk dat de meetonnauwkeurigheid pas na afronding van de berekening wordt toegepast), niet tot een ander oordeel leidt. Het feit dat mogelijk in het verleden een verkeerde systematiek is toegepast door de Omgevingsdienst is immers geen reden om dat in deze besluiten ook te doen. Ook in dit opzicht volgt de rechtbank het college. Eiseres heeft met hetgeen zij in beroep heeft aangevoerd onvoldoende betwist dat de meetnauwkeurigheid onderdeel uitmaakt van de berekening en voor het afronden van het rekenresultaat in hele getallen dient te worden toegepast.

Het begrip overdrachtsverzwakking komt voor het eerst in de wijzigingsvergunning van 9 november 2001 voor. Uit de akoestische gegevens die zijn opgenomen in het “Evaluatierapport saneringsmaatregelen” van 18 januari 2001 dat aan die wijzigingsvergunning ten grondslag ligt, blijkt dat de geluidsoverdracht tussen het aan het racecircuit gelegen meetpunt 1 en het in de woonomgeving gelegen meetpunt 3 gemiddeld
-26 dB bedraagt. Duidelijk is dat de geluidsgrenswaarde op meetpunt 1 in voorschrift 5.14 op dit overdrachtsverzwakkingsgetal is gebaseerd. Deze wijzigingsvergunning is inmiddels onherroepelijk. Ook in de wijzigingsvergunning van 4 februari 2011 wordt een overdrachtsverzwakking van -26 dB genoemd voor het berekenen van de geluidsbelasting vanaf meetpunt 1 naar de overige meetpunten. Ook deze wijzigingsvergunning is inmiddels onherroepelijk. De rechtbank heeft verder in voornoemde uitspraak van 3 januari 2023 expliciet overwogen dat gelet op deze vergunningen uit 2001 en 2011 uitgegaan moet worden van een overdrachtsverzwakking tussen meetpunt 1 en 3 van -26 dB. Die uitspraak is inhoudelijk door de Afdeling in voornoemde uitspraak van 27 augustus 2025 bevestigd.

De rechtbank ziet in hetgeen eiseres heeft aangevoerd geen reden om daar thans anders over te oordelen. Dat betekent dat, zolang de vergunning op dit punt niet is aangepast, het college bij de controle of sprake is van een overtreding van de geluidsgrenswaarden op meetpunt 3 bij de berekening op basis van metingen op meetpunt 1 vooralsnog steeds een overdrachtsverzwakking van -26 dB in aanmerking mag nemen. Dat destijds uit efficiëntie-overwegingen in plaats van elke keer een meting te doen, ervoor is gekozen om gebruik te maken van een gemiddeld, afgerond getal als overdrachtsverzwakking, maakt niet dat sprake is van willekeur. Daarbij weegt de rechtbank mee dat de juistheid van die overdrachtsverzwakking sindsdien ook steeds is gemonitord. Tot op heden was er geen aanleiding om de overdrachtsverzwakking aan te passen voor meetpunt 3. In de door eiseres aangehaalde rapporten van M+P van 31 juli 2019 en van Peutz van 3 maart 2021 (waarin de wijziging van het racecircuit is betrokken) is steeds geconcludeerd dat de gemeten waarden in overeenstemming zijn met een overdrachtsverzwakking van -26 dB.

De beroepsgrond dat in de zaken 25/2271 en 25/4985 zou zijn uitgegaan van een onjuiste overdrachtsverzwakking faalt.

Deze beroepsgrond slaagt ook niet.

Ten aanzien van de gestelde overtreding op 15 oktober 2024 geldt dat ook bij het hanteren van een meetnauwkeurigheid van 0,6 dB geen sprake is van een overtreding. Op 15 oktober 2024 is op meetpunt 1 namelijk 77,1 dB gemeten – 26 dB (overdrachtsverzwakking naar meetpunt 3) – 0,6 dB (meetnauwkeurigheid) = 50,5 dB. Uit paragraaf 5.4.5 van de HMRI 2004, die op dat moment op grond van de actualisatievergunning nog van toepassing was, volgt dat getallen worden afgerond conform NEN 1047. Hierbij geldt dat indien het af te ronden getal achter de komma op een 5 eindigt, deze wordt afgerond naar het dichtstbijzijnde gehele even getal. Dit betekent dat 50,5 dB wordt afgerond naar 50 dB, zodat voldaan wordt aan de grenswaarde en geen sprake is van een overtreding. Of uit moet worden gegaan van 0,6 of 1 dB, zoals het Circuit betoogt, is daarom niet relevant. Vast staat immers dat bij beide meetnauwkeurigheden geen overtreding heeft plaatsgevonden.

Het college heeft de handhavingsverzoeken van eiseres dus terecht afgewezen.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. drs. J.H.A.C. Everaerts, voorzitter, mr. R.H.M. Bruin en mr. S.M. van Velsen, leden, in aanwezigheid van mr. A.W. Martens, griffier, en uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: