Alles riekt naar een vooropgezet plan, maar uit het dossier blijkt naar het oordeel van de rechtbank…

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit en heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 21 maanden, met aftrek van het voorarrest van de verdachte.

Standpunt van de verdediging

De raadsman van de verdachte heeft tot integrale vrijspraak gepleit en heeft daartoe aangevoerd dat uit de stukken niet kan worden vastgesteld dat de medeverdachte [verdachte 1] opzet heeft gehad op het gronddelict, te weten het medeplegen van de ten laste gelegde diefstal met geweld.

Vrijspraak

Naar het oordeel van de rechtbank is niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen de verdachte ten laste is gelegd, zodat hij daarvan moet worden vrijgesproken.

De rechtbank overweegt als volgt.

Voor een bewezenverklaring van de onderhavige feiten is vereist dat sprake is geweest van (voorwaardelijk) opzet op de diefstal met geweld zoals ten laste is gelegd.

De verdachte heeft op de terechtzitting een verklaring gegeven voor zijn aanwezigheid en zijn rol op de plaats delict. De verdachte heeft verklaard dat hem is verteld dat het slachtoffer (zonder geweld) moest worden aangesproken omdat hij een familielid van een bekende had lastiggevallen. Voor hem was het niet voorzienbaar dat het tot een worsteling zou komen met het slachtoffer. Hij is met de medeverdachte [naam] naar en van de plaats delict gereden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft hij geen volledige openheid van zaken gegeven.

In het dossier bevinden zich aanwijzingen voor een vooropgezet plan. Zo zijn onder de auto van het slachtoffer twee trackers gevonden. De twee verdachten zijn samen en tegelijkertijd met twee andere personen met twee auto’s naar de plaats delict gereden. In iedere auto zat een bestuurder en een bijrijder. Van de auto waarin [naam] de bestuurder en [verdachte 1] de bijrijder was, was het voorste kenteken deels afgeplakt. De twee bijrijders zijn op de plaats delict uit de auto’s gestapt, waarbij de andere bijrijder (niet zijnde [verdachte 1] ) gezien is met een (nep)wapen in zijn hand. De twee bijrijders zijn afgelopen op het slachtoffer dat tussen twee geparkeerde auto’s, waaronder die van hemzelf, stond te wachten op zijn zoontje die zou worden afgezet. Het slachtoffer is vastgepakt, geslagen en heeft een hoofdwond opgelopen, waarna de persoon die door de politie is aangeduid als NN1 (niet zijnde [verdachte 1] ) de rugzak heeft meegenomen uit de auto van het slachtoffer. Vervolgens zijn [verdachte 1] en [naam] en de twee andere personen met hoge snelheid gevlucht in de twee auto’s. Alles riekt naar een vooropgezet plan, maar uit het dossier blijkt naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende wat de toedracht is geweest en wat er zich tussen de auto’s precies heeft afgespeeld.

Die onduidelijkheid leidt ertoe dat de rechtbank, hoewel zij ernstig twijfelt aan de geloofwaardigheid van de verklaring van de verdachte, tot de conclusie komt dat het dossier onvoldoende aanknopingspunten bevat voor het oordeel dat er in redelijkheid geen twijfel over kan bestaan dat de verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het ten laste gelegde gronddelict, te weten de diefstal met geweld van de rugzak. De vast te stellen feiten ten aanzien van de toedracht van het voorval bieden namelijk onvoldoende basis voor een uit de uiterlijke verschijningsvorm van die feiten af te leiden oordeel over het (voorwaardelijk) opzet van de verdachte op de ten laste gelegde diefstal van de rugzak. De verdachte wordt daarom vrijgesproken van het hem ten laste gelegde feit.