Vrijspraak seksueel misbruik van een minderjarige. Niet voldaan aan bewijsminimum.

Juridisch kader

Ten aanzien van de feiten die de verdachte ten laste zijn gelegd, zijn de bepalingen van toepassing zoals deze golden tot de wetswijziging van het Wetboek van Strafrecht van 1 juli 2024.

De rechtbank stelt voorop dat in artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering een bewijsminimum is geformuleerd. Dit houdt in dat een bewezenverklaring van een strafbaar feit niet gebaseerd mag worden op alleen de verklaring van één getuige. Er moet altijd steunbewijs zijn, dat bovendien afkomstig moet zijn van een andere bron. Zo kunnen bijvoorbeeld door een getuige kort na het feit bij het slachtoffer waargenomen emoties steunbewijs opleveren. In zedenzaken kan een geringe mate van steunbewijs in combinatie met de betrouwbare verklaring(en) van het slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren. Of sprake is van voldoende steunbewijs is afhankelijk van de omstandigheden van het geval.

Uit de rechtspraak van de Hoge Raad volgt dat niet is vereist dat elk bestanddeel van het ten laste gelegde feit steun vindt in ander bewijsmateriaal. Het is voldoende dat de verklaring van het slachtoffer op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen afkomstig van een andere bron. Daar staat tegenover dat tussen de verklaring en het overige bewijsmateriaal een niet te ver verwijderd verband mag bestaan.

Beoordeling

Nadat haar moeder op 15 augustus 2023 aangifte heeft gedaan namens [slachtoffer], heeft [slachtoffer] op 25 augustus 2023 een verklaring afgelegd bij de politie. [slachtoffer] heeft verklaard dat zij vanaf het moment dat zij 6 of 7 jaar oud was elke zaterdagochtend samen met haar opa en oma ging zwemmen in zwembad [naam 3] in Wieringerwerf. De verdachte was daar ook altijd aanwezig. [slachtoffer] heeft onder andere verklaard dat de verdachte haar in de periode dat zij 8 tot 10 jaar oud was, heeft aangeraakt bij haar billen, armen, benen, borsten, buik, op haar geslachtsdeel en onder haar bikini en in haar bikinibroekje.

De rechtbank dient behoedzaam om te gaan met deze verklaring van [slachtoffer], omdat de ten laste gelegde gebeurtenissen jaren geleden hebben plaatsgevonden, [slachtoffer] ten tijde van de verweten handelingen erg jong was, haar verklaring bij de rechtbank vragen oproept en zij door de politie slechts eenmaal is gehoord, waarbij naar het oordeel van de rechtbank bovendien in onvoldoende mate is doorgevraagd naar aanleiding van de verklaringen van [slachtoffer].

Nog afgezien van de vraag of, gelet hierop, de verklaring van [slachtoffer] als (voldoende) geloofwaardig en betrouwbaar kan worden aangemerkt, komt de rechtbank tot een vrijspraak, omdat er onvoldoende steunbewijs aanwezig is. De rechtbank overweegt over het ontbreken van voldoende steunbewijs concreet het volgende.

De verklaring van getuige [naam 1]

De verklaring van getuige [naam 1] is onvoldoende concreet over de onder het tweede, derde en vierde gedachtestreepje ten laste gelegde handelingen om ten aanzien van die handelingen als steunbewijs te kunnen dienen naast de verklaring van [slachtoffer] daaromtrent. Onder het eerste gedachtestreepje is ten laste gelegd `het stoppen van zijn, verdachtes hand in de (bikini)broek’. Getuige [naam 1] heeft verklaard dat zij zag dat de verdachte met zijn hand net nog even aan de zwembroek van [slachtoffer] zat en dat zijn pink losschoot. Deze enkele waarneming biedt onvoldoende steun om aan te nemen dat de verdachte zijn hand in de bikinibroek van [slachtoffer] heeft gestopt. De verklaring van getuige [naam 1] kan daarom niet dienen als steunbewijs voor de verklaring van [slachtoffer] ten aanzien van deze handelingen van de verdachte.

De schriftelijke verklaring van mevrouw [naam 4]

De schriftelijke verklaring van mevrouw [naam 4], overgelegd bij het verzoek tot schadevergoeding, is te algemeen en onvoldoende concreet om te kunnen dienen als steunbewijs.

De e-mail van de orthopedagoog
Ook de e-mail van de orthopedagoog, [naam 2], ingediend door de benadeelde partij op 25 maart 2025, kan niet dienen als steunbewijs. Zij heeft over het vermeende misbruik gehoord van aangeefster en is hier zelf geen getuige van geweest. De verklaring vloeit hierdoor volledig voort uit de oorspronkelijke bron ([slachtoffer] zelf). Daarnaast heeft de orthopedagoog verklaard dat het heftige puberale gedrag van aangeefster “onder andere verklaard zou kunnen worden door het seksueel misbruik”. Dit is onvoldoende om te dienen als steunbewijs voor wat aan de verdachte ten laste is gelegd.

Conclusie

De rechtbank concludeert gelet op het voorgaande dat niet is voldaan aan het vereiste bewijsminimum. De rechtbank zal de verdachte om die reden vrijspreken.