Strafrecht overig

Gevangenisstraf van 6 maanden wegens mishandeling van twee (ex-)vriendinnen, de bedreiging van een van hen en…

Rechtbank Noord-Holland, 5 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 5 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Datum uitspraak
5 oktober 2026
Datum publicatie
5 november 2026
Zaaknummer
15.315262.25, 15.046880.26, 02.184226.25 (tul), 15.301104.22 (tul) en 10.335533.22 (tul)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNHO:2026:15115
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Gevangenisstraf van 6 maanden wegens mishandeling van twee (ex-)vriendinnen, de bedreiging van een van hen en het weigeren van een ademtest. De rechtbank neemt over het advies van de psychiater en de psycholoog dat de verdachte verminderd toerekeningsvatbaar is. De rechtbank legt aan de verdachte ook op de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden, waaronder een contactverbod met beide (ex-)vriendinnen en een locatieverbod voor de straten waarin zij wonen. Deze maatregel is dadelijk uitvoerbaar. Afwijzing van drie vorderingen tot tenuitvoerlegging van eerdere opgelegde voorwaardelijke straffen, omdat de tenuitvoerlegging daarvan kan betekenen dat voorlopig niet gestart kan worden met de dringend noodzakelijke behandeling van de verdachte dan wel dat de behandeling wordt doorkruist. De rechtbank beveelt de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte met ingang van het tijdstip waarop de verdachte geplaatst wordt in een kliniek.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Team Straf, zittingsplaats Haarlemmermeer

Meervoudige strafkamer

Parketnummers: 15.315262.25, 15.046880.26, 02.184226.25 (tul), 15.301104.22 (tul) en 10.335533.22 (tul)

Uitspraakdatum: 5 oktober 2026

Tegenspraak

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de openbare terechtzitting van 21 september 2026 in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1993 te [geboorteplaats] ,

zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,

thans gedetineerd in [detentieadres] .

De rechtbank heeft de zaken, die bij afzonderlijke dagvaardingen onder de bovenvermelde parketnummers zijn aangebracht, op de pro forma zitting van 11 mei 2026 gevoegd.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. J.J. Prins en van wat de verdachte en zijn raadsman mr. H.M. Dunsbergen, advocaat te Breda, naar voren hebben gebracht.

1 Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd wat in de dagvaardingen met de parketnummers 15/315262-25 en 15/046880-26 is omschreven. De rechtbank heeft de in deze dagvaardingen opgenomen feiten ten behoeve van de leesbaarheid van doorlopende nummers voorzien. Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

(Parketnummer 15/315262-25)

Feit 1

hij op een meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 15 oktober 2025 tot en met 19 november 2025 te Haarlem, in elk geval in Nederland, [slachtoffer 1] , heeft mishandeld, door die [slachtoffer 1] meerdere malen, althans eenmaal,
- (met een stekkerdoos) in/op/tegen het hoofd te slaan en/of
- in de kont en/of het been, althans het lichaam, te bijten en/of
- in/op/tegen het lichaam te slaan en/of te stompen
terwijl verdachte dit misdrijf beging tegen zijn levensgezel;

Feit 2

hij op of omstreeks 19 november 2025 te Haarlem, in elk geval in Nederland, [slachtoffer 1] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door die [slachtoffer 1] dreigend de woorden toe te voegen "Jij verdient de kogel meer dan die ander"

en/of "Ik had jou moeten neerschieten in plaats van die ander" en/of "Als je de politie erbij haalt, dan kom je onder de grond terecht", althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking;

(Parketnummer 15/046880-26)

Feit 3
hij op of omstreeks 3 januari 2026 te Terneuzen, in elk geval in Nederland,
[slachtoffer 2] heeft mishandeld, door die [slachtoffer 2] een of meerdere malen
- tegen de rug, althans het lichaam, te duwen, ten gevolgen waarvan zij ten val is gekomen en/of
- tegen het oor en/of het hoofd te slaan en/of te stompen en/of
- heeft vastgepakt en over de grond heeft gesleept;

Feit 4
hij op of omstreeks 3 januari 2026 te Terneuzen en/of Middelburg, in elk geval in Nederland,
opzettelijk niet heeft voldaan aan een bevel of een vordering, krachtens enig wettelijk voorschrift, te weten artikel 55e lid 1 Sv jo. artikel 55d lid 1 Sv, gedaan door een ambtenaar, te weten, [naam] , belast met de uitoefening van enig toezicht en/of belast met en/of bevoegd verklaard tot het opsporen en/of onderzoeken van strafbare feiten, door, nadat deze ambtenaar hem had bevolen of van hem had gevorderd mee te werken aan een ademtest op het daarvoor bestemde apparaat, hieraan geen gevolg te geven.

2 Voorvragen

De rechtbank heeft vastgesteld dat de dagvaarding geldig is, dat zij bevoegd is tot kennisneming van de zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

3 Beoordeling van het bewijs

3.1.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten.

3.2.

Standpunt van de verdediging

De verdachte heeft de feiten ontkend. De raadsman heeft betoogd dat de verdachte moet worden vrijgesproken van feit 1, omdat dit feit niet wettig en overtuigend bewezen kan worden. Volgens hem zijn de verklaringen van aangeefster [slachtoffer 1] onbetrouwbaar en kan een causaal verband tussen de letsels en de mishandeling door de verdachte niet buiten gerede twijfel worden vastgesteld. Subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat de strafverzwarende kwalificatie van geweld tegen een levensgezel niet aan de orde is, omdat de verdachte en aangeefster [slachtoffer 1] geen relatie hadden met elkaar.

Wat betreft feit 2 is er ruimte voor twijfel over de verklaringen van aangeefster [slachtoffer 1] en getuige [getuige] of de bedreiging wel met zoveel worden is geuit door de verdachte. Er is geen wettig en overtuigend bewijs en daarom moet de verdachte worden vrijgesproken.

Ten aanzien van feit 3 heeft de raadsman naar voren gebracht dat de verdachte ruzie kreeg met aangeefster [slachtoffer 2] . Zij viel hem aan met een schaar en de verdachte duwde haar daarom van zich af om zichzelf te beschermen. Primair moet de verdachte worden vrijgesproken, omdat er aanwijzingen zijn dat [slachtoffer 2] niet de waarheid heeft gesproken,

waardoor er ruimte is voor twijfel. Subsidiair heeft de raadsman een beroep gedaan op noodweer, omdat de verdachte zich mocht verdedigen tegen de ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding van zijn lijf, waarbij een duw tegen iemand met een scherp voorwerp proportioneel is. Hiermee heeft de verdachte voldaan aan alle voorwaarden van noodweer, hetgeen bij dit feit leidt tot vrijspraak.

De verdachte moet eveneens worden vrijgesproken van feit 4 wegens het ontbreken van voldoende wettig en overtuigend bewijs voor opzet. De reden voor het weigeren van de blaastest was niet vanuit de opzet om een ambtelijk bevel te negeren, maar omdat de verdachte niet begreep waarom hij moest blazen, omdat hij geen auto had gereden. Door de politie is niet gerelateerd of de verdachte begreep dat hij een strafbaar feit zou plegen door niet te blazen en onbekend is hoe is uitgelegd dat hij wel moest meewerken.

3.3

Oordeel van de rechtbank

3.3.1

Redengevende feiten en omstandigheden

De rechtbank komt tot bewezenverklaring van de ten laste gelegde feiten op grond van de volgende bewijsmiddelen die in de bijlage bij dit vonnis zijn opgenomen.

3.3.2

Bewijsmotivering

Ten aanzien van feit 1

De aangeefster [slachtoffer 1] heeft in haar verklaringen consistent en gedetailleerd verklaard over de mishandelingen en haar aangifte wordt ondersteund door andere objectieve bewijsmiddelen, waaronder de letselverklaring en het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut. De rechtbank acht de verklaringen van [slachtoffer 1] over de mishandelingen dan ook betrouwbaar en zal deze verklaringen daarom gebruiken bij het bewijs. De rechtbank komt hiermee tot een bewezenverklaring van de mishandelingen van [slachtoffer 1] door de verdachte en acht ook bewezen dat zij op dat moment kon worden aangemerkt als de levensgezel van de verdachte. Voor de vraag of sprake is van een levensgezel is volgens jurisprudentie van de Hoge Raad doorslaggevend of er een nauwe persoonlijke betrekking van een zekere hechtheid bestaat. Het moet gaan om een relatie die qua hechtheid vergelijkbaar is met die tussen echtgenoten of geregistreerde partners. De rechtbank overweegt in dit verband dat de verdachte heeft verklaard [slachtoffer 1] al lang te kennen, dat hij in de weken na 15 oktober 2025 met haar samenwoonde en het bed deelde, dat hij toen ook seks met haar heeft gehad, dat hij meestal de boodschappen voor hen beiden deed, dat [slachtoffer 1] voor hem kookte en dat zij samen uitstapjes maakten. Gelet op deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat er tussen de verdachte en de aangeefster [slachtoffer 1] sprake was van een affectieve relatie met een nauwe verbondenheid die vergelijkbaar is met die tussen echtgenoten of geregistreerde partners. [slachtoffer 1] kan daarom worden aangemerkt als levensgezel.

Ten aanzien van feit 2

De rechtbank komt eveneens tot een bewezenverklaring van feit 2. [slachtoffer 1] heeft in haar verklaringen consistent en gedetailleerd verklaard over de bedreiging. Haar aangifte wordt ondersteund door [getuige] , die telefonisch aan de politie heeft verteld dat zij de bedreiging heeft gehoord op een Snapvideo die zij van [slachtoffer 1] had ontvangen. Bij haar verhoor door de rechter-commissaris zegt [getuige] niet dat deze verklaring niet waar is.

Zij zegt dat het zou kunnen zijn dat zij dit in het gesprek met de politie heeft verteld en dat zij het zich kan herinneren dat in de Snapchatvideo te horen is dat de verdachte zegt “ik had jou dood moeten schieten in plaats van die ander”. Naar het oordeel van de rechtbank komt [getuige] daarmee niet terug op haar verklaring tegenover de politie en is er geen ruimte voor de door de raadsman geuite twijfel over de verklaringen van [slachtoffer 1] en [getuige] . De rechtbank zal deze daarom betrekken bij haar oordeel en acht feit 2 dan ook wettig en overtuigend bewezen.

Ten aanzien van feit 3

Het standpunt van de verdediging dat er ruimte is voor twijfel over de verklaringen van [slachtoffer 2] en dat de verdachte daarom moet worden vrijgesproken, volgt de rechtbank niet. [slachtoffer 2] heeft consistent verklaard over de mishandeling door de verdachte. Haar verklaringen vinden ook steun in de overige bewijsmiddelen. Er is geen aanleiding om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 2] .

Het door de verdachte gedane beroep op noodweer kan naar het oordeel van de rechtbank niet slagen. De verdachte heeft verklaard dat [slachtoffer 2] hem aanviel met een schaar en dat hij haar toen uit zelfbescherming heeft geduwd. Maar dat is volgens de rechtbank niet aannemelijk geworden. De enkele omstandigheid dat [slachtoffer 2] heeft verklaard op enig moment een schaar te hebben gepakt en in haar handen gehouden heeft, is daarvoor onvoldoende. Dat speelde zich volgens [slachtoffer 2] enkele dagen eerder af en bovendien blijkt uit die verklaring niet dat daardoor een zodanig dreigende situatie voor de verdachte ontstond dat hij zich daartegen diende te verweren. De rechtbank is dan ook van oordeel dat niet vastgesteld kan worden dat er voor de verdachte een zodanige dreigende situatie is geweest dat hem een beroep op noodweer toekomt. Het beroep op noodweer wordt dan ook verworpen.

Ten aanzien van feit 4

Gelet op het proces-verbaal van bevindingen van 3 januari 2026 van verbalisant [naam] komt de rechtbank tevens tot een bewezenverklaring van feit 4. Uit het proces-verbaal blijkt dat de verdachte niet wilde meewerken aan een blaastest, waarna de verbalisant gevorderd heeft dat de verdachte meewerkte aan een blaastest en dat hij aan de verdachte heeft uitgelegd welke gevolgen het kon hebben als hij hier niet aan mee werkte. De verdachte heeft daarna opnieuw gezegd dat hij niet ging meewerken aan een ademtest. Aan de omstandigheid dat verdachte niet begreep waarom hij moest blazen, omdat hij geen auto had gereden, komt in dit verband dan ook geen betekenis toe.

3.4.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, met dien verstande dat

Feit 1

hij op tijdstippen in de periode van 15 oktober 2025 tot en met 19 november 2025 te Haarlem [slachtoffer 1] heeft mishandeld door die [slachtoffer 1] meerdere malen, althans eenmaal,
- (met een stekkerdoos) in/op/tegen het hoofd te slaan en
- in de kont en het been te bijten en
- in/op/tegen het lichaam te slaan en te stompen
terwijl verdachte dit misdrijf beging tegen zijn levensgezel;


Feit 2

hij op 19 november 2025 te Haarlem [slachtoffer 1] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door die [slachtoffer 1] dreigend de woorden toe te voegen "Jij verdient de kogel meer dan die ander" en "Ik had jou moeten neerschieten in plaats van die ander" en "Als je de politie erbij haalt, dan kom je onder de grond terecht", althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking;

Feit 3
hij op 3 januari 2026 te Terneuzen
[slachtoffer 2] heeft mishandeld door die [slachtoffer 2] een of meerdere malen
- tegen de rug, althans het lichaam, te duwen, ten gevolge waarvan zij ten val is gekomen en
- tegen het oor en het hoofd te slaan en/of te stompen en
- heeft vastgepakt en over de grond heeft gesleept;

Feit 4
hij op 3 januari 2026 te Terneuzen en/of Middelburg, in elk geval in Nederland, opzettelijk niet heeft voldaan aan een vordering, krachtens enig wettelijk voorschrift, te weten artikel 55e lid 1 Sv jo. artikel 55d lid 1 Sv, gedaan door een ambtenaar, te weten, [naam] , belast met het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten, door, nadat deze ambtenaar van hem had gevorderd mee te werken aan een ademtest op het daarvoor bestemde apparaat, hieraan geen gevolg te geven.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in zijn verdediging.

Hetgeen aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

4 Kwalificatie en strafbaarheid van de feiten

Het bewezen verklaarde levert op:

ten aanzien van feit 1:

mishandeling, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn levensgezel, meermalen gepleegd

ten aanzien van feit 2:

bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht

ten aanzien van feit 3:

mishandeling

ten aanzien van feit 4:

opzettelijk niet voldoen aan een vordering krachtens wettelijk voorschrift gedaan door een ambtenaar belast met het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden waardoor de wederrechtelijkheid aan het bewezen verklaarde zou ontbreken. Het bewezen verklaarde is daarom strafbaar.

5 Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is daarom strafbaar.

6 Motivering van de sanctie

6.1

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte reeds in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat aan de verdachte wordt opgelegd de maatregel van

terbeschikkingstelling (hierna: tbs) met de voorwaarden zoals die zijn geadviseerd door de reclassering. Verder heeft de officier van justitie verzocht om oplegging van een contact- en locatieverbod met de aangeefsters voor de duur van vijf jaren, met een week hechtenis per overtreding. Van dit contact- en locatieverbod heeft de officier de dadelijke uitvoerbaarheid verzocht. De voorlopige hechtenis moet wat de officier van justitie betreft in stand blijven en kan geschorst worden met ingang van vier weken na heden. Volgens de officier van justitie is schorsing van de voorlopige hechtenis ook noodzakelijk voor het geval de verdachte de voorwaarden overtreedt.

6.2

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft gewezen op de omstandigheid dat tbs met voorwaarden niet kan worden opgelegd bij een veroordeling voor een eenvoudige mishandeling en het niet opvolgen van een ambtelijk bevel. Het opleggen van genoemde maatregel is volgens de raadsman buitenproportioneel voor wat de verdachte wordt verweten. De raadsman heeft de rechtbank verzocht om in het geval van een veroordeling aan de verdachte een deels voorwaardelijke straf op te leggen. Als bijzondere voorwaarden kunnen dan worden opgelegd de voorwaarden van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 9 december 2025 (in de zaak met parketnummer 15/301104-22), zo nodig aangevuld met de voorwaarden van de raadkamer van 30 december 2025, met daarbij een contact- en locatieverbod met aangeefster [slachtoffer 2] .

6.3

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sancties die aan de verdachte moeten worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zijn (ex-)vriendinnen mishandeld door te bijten en te slaan en stompen tegen hun lichaam en hoofd. Aangeefster [slachtoffer 1] heeft daarbij flink letsel opgelopen. Daarnaast heeft hij haar ernstig bedreigd. Aangeefster [slachtoffer 2] is door de verdachte over de grond gesleept en liep door de mishandeling een hersenschudding op. Dat de verdachte deze feiten pleegde terwijl hij onderdak had gevonden bij de aangeefsters, maakt het extra kwalijk. Tenslotte heeft de verdachte een ademtest geweigerd, waarmee hij het werk van de politie onnodig heeft bemoeilijkt.

Persoon van de verdachte

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op het op naam van de verdachte staand Uittreksel Justitiële Documentatie, gedateerd

27 augustus 2026, waaruit blijkt dat de verdachte reeds eerder terzake van geweldsdelicten onherroepelijk tot vrijheidsbenemende straffen is veroordeeld. De rechtbank weegt deze omstandigheid ten nadele van de verdachte mee bij de straftoemeting. De verdachte liep ten tijde van de feiten in meerdere proeftijden en had als bijzondere voorwaarden onder meer een meldplicht bij de reclassering en verplichte behandeling. Dit heeft hem er kennelijk niet van kunnen weerhouden om opnieuw strafbare feiten te plegen. Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op de adviezen van de psychiater, de psycholoog en de reclassering.

Het psychiatrisch rapport gedateerd 12 maart 2026 houdt onder meer het volgende in:

Er is bij de verdachte sprake van een psychische stoornis in de vorm van een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met antisociale persoonlijkheidskenmerken. Als onderdeel hiervan is sprake van een gestoorde regulatie van agressieve impulsen. Daarnaast is sprake van een stoornis in het gebruik van cannabis van ongespecificeerde ernst. Een persoonlijkheidsstoornis is een chronische aandoening die er ten tijde van het ten laste
gelegde ook was. Ook de stoornis in het cannabisgebruik zal toen reeds aanwezig zijn geweest, maar middelengebruik lijkt in het huidige tenlastegelegde geen duidelijke rol te spelen. Het advies is om het ten laste gelegde vanwege de verminderde controle van zijn impulsen in een verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen als het bewezen wordt geacht.
Er is volgens de psychiater een hoog risico op recidive. Het gaat dan om geweld naar vrouwen met wie de verdachte een relatie heeft. De met de persoonlijkheidsproblematiek samenhangende problemen zouden verminderd kunnen worden door behandeling die vooral gericht is op het beheersen van impulsen en het leren overzien van de consequenties van het gedrag en hier vervolgens ook naar te handelen. Voor bovenstaande doeleinden is
een klinische behandeling nodig en vanwege het mogelijke middelengebruik en de ernst van de problematiek is een voldoende hoog beveiligingsniveau nodig (zoals op een FPK). Het lijkt daarbij verstandig om te beginnen met begeleid wonen voordat de verdachte weer zelfstandig gaat wonen.
De psychiater adviseert om de maatregel van tbs op te leggen. De verdachte geeft aan dat hij gemotiveerd is voor gedragsverandering, maar het zal bij tegenslag moeilijk worden om deze behandeling vol te houden en er kan dan veel weerstand ontstaan tegen behandeling. Ook is het mogelijk dat behandeling niet tot gedragsverandering leidt. Recent waren er ook zorgen over de responsiviteit van een behandeling. Bovendien waren er reeds twee veroordelingen vanwege geweldsdelicten met aangeefster [slachtoffer 1] . In recente schorsingstoezichten hebben ex-partners weer meldingen gedaan van agressie door de verdachte en liet hij het niet aan de onderzoekers en/of toezichthouder weten dat deze meldingen er waren. Dit alles maakt dat behandeling op basis van een voorwaardelijk strafdeel weinig kans van slagen heeft. Daarnaast bestaat bij een behandeling op basis van een voorwaardelijk strafdeel het risico dat de verdachte onbehandeld terug zal keren in de maatschappij als de behandeling niet goed van de grond komt. De tbs maatregel zorgt ervoor dat de verdachte in ieder geval niet onbehandeld zal terugkeren in de maatschappij. Het niet voldoende meewerken aan eerdere toezichten en voorwaarden illustreert duidelijk de noodzaak om de tbs maatregel en een klinische behandeling op te leggen

Met de conclusie van dit rapport kan de rechtbank zich verenigen.

Het psychologisch rapport gedateerd 16 maart 2026 houdt onder meer het volgende in:

Bij de verdachte is sprake van een psychische stoornis in de vorm van een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met gemengde persoonlijkheidstrekken bestaande uit antisociale- en borderline kenmerken en een stoornis in het gebruik van cannabis (ernstmaat ongespecificeerd). Tevens is er sprake van een beneden gemiddeld intelligentieniveau. De gestelde pathologie is een duurzaam patroon van disfunctionele persoonlijkheidskenmerken bestaande uit antisociale- en borderline kenmerken die sinds de puberteit tot ontwikkeling zijn gekomen en daarmee al lange tijd aanwezig zijn. Voor de stoornis in cannabisgebruik geldt dat deze ook sinds de puberteit aanwezig is. Gelet op de gestelde persoonlijkheidsproblematiek is het goed voorstelbaar dat met name tekortschietende impulscontrole in combinatie met een gebrekkige frustratietolerantie een rol heeft gespeeld bij de feiten. De conflictoplossende vaardigheden en spanningsregulatie-vaardigheden zijn gering en bij oplopende boosheid beperkt zijn gedragsrepertoire zich in de richting van (dreiging met) agressie. Geadviseerd wordt om de verdachte de feiten, indien bewezen, in mindere mate toe te rekenen.
Indien er geen interventies als toezicht, behandeling en begeleiding worden ingezet wordt het risico op toekomstig gewelddadig gedrag zowel op de korte als langere termijn als hoog geschat. Het gaat dan om vergelijkbaar geweld naar iemand met wie de verdachte een affectieve band heeft. Zonder passende behandeling en begeleiding is de verwachting dan ook dat de verdachte op interpersoonlijk vlak opnieuw terechtkomt in problematische (intieme) relaties. De kans daarop neemt vermoedelijk toe indien hij geen eigen woonruimte heeft en in het geval zijn vaardigheden om daar zelfstandig zorg voor te dragen niet verbeteren. Ter verbetering van het functioneren van de verdachte en het verminderen van de kans op recidive is het van belang dat hij wordt behandeld voor zijn persoonlijkheids-problematiek, in het bijzonder gericht op agressieproblemen en normoverschrijdend gedrag.

Vanwege het hoge risico op recidive, eerdere overtredingen van de bijzondere voorwaarden en niet voldoende meewerken aan reclasseringstoezicht, en de problemen die de behandelaren van ambulante zorg ondervonden om tijdens het toezicht een ambulant behandelaanbod van de grond te krijgen, ziet de psycholoog indicatie voor een klinische forensische behandeling. Bovendien ontbreekt het de verdachte momenteel aan voldoende probleembesef en een sociaal vangnet om van ambulante behandeling te profiteren. Een kliniek met enige mate van beveiliging zoals een FPK wordt nodig geacht. Doorstroom naar beschermd of begeleid wonen zou daarbij op den duur passend kunnen zijn. Een ambulant behandel- en hulpverleningstraject is volgens de psycholoog niet toereikend gezien het hoge risico op recidive. De nadruk van de motivatie van de verdachte voor behandeling lijkt te liggen op de praktische aspecten daarvan. De noodzaak voor behandeling wordt, mede vanwege gebrekkig ziekte-inzicht, beperkt ingezien. De psycholoog ziet mede om die reden knelpunten om de omschreven behandeling als bijzondere voorwaarde in het kader van een voorwaardelijk strafdeel te adviseren. Daarbij zijn er eerder problemen met behandeltrouw geweest en heeft de verdachte zich meermaals niet aan voorwaarden gehouden. Het kan niet worden uitgesloten dat hij zich vroegtijdig zal onttrekken, bijvoorbeeld wanneer iets hem tegenstaat bij confronterende onderdelen van de behandeling of bij het conformeren aan regels. De psycholoog adviseert om de verdachte de klinische behandeling op te leggen in het kader van een terbeschikkingstelling met voorwaarden. Deze maatregel biedt het noodzakelijke verplichte karakter en waarborgt meer garantie om in te grijpen indien de verdachte zich zal onttrekken aan de voorwaarden en zodoende niet onbehandeld terugkeert in de maatschappij.

Met de conclusie van dit rapport kan de rechtbank zich verenigen.

Uit het advies van Verslavingsreclassering GGZ Fivoor van 24 juni 2026 blijkt het volgende.

De reclassering adviseert negatief over tbs met voorwaarden. Commitment en samenwerking zijn van belang binnen dit kader; hierin voorziet de reclassering grote bezwaren. De verdachte stelt open te staan voor behandeling, maar zowel uit zijn gedrag in de huidige adviesfase als uit zijn reclassering- en hulpverleningsgeschiedenis blijkt dat hij controle en bejegening niet verdraagt. Bij tegenslag of confrontaties laat hij veel weerstand zien. Uit het
reclasseringsdossier blijkt dat hij minimaal of niet meewerkte aan eerdere behandeling. Ook was hij onvoldoende transparant binnen zijn reclasseringstoezicht en was hij wisselend in het conformeren aan afspraken. Zijn motivatie is voornamelijk praktisch van aard; hij wil graag
onderdak. Daarbij heeft de verdachte een ontkennende houding ten aanzien van zijn delictgedrag en zegt hij niet te weten of hij zich kan vinden in de gestelde diagnoses. Hij erkent in enige mate dat er soms sprake is van agressie, maar probleeminzicht en -besef is zeer beperkt te noemen. De reclassering adviseertnegatief over tbs met voorwaarden. Mocht de rechtbank toch tot de maatregel tbs met voorwaarden komen, dan adviseert de reclassering dit te doen met de voorwaarden die zijn genoemd in de bijlage bij het advies.

De op te leggen straf

Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat een vrijheidsbenemende straf van na te noemen duur moet worden opgelegd.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.

Tbs-maatregel met voorwaarden

De rechtbank is van oordeel dat de terbeschikkingstelling van verdachte dient te worden gelast en voorwaarden betreffende zijn gedrag dienen te worden gesteld. Aan de voorwaarden daarvoor is voldaan: bij de verdachte bestond tijdens het begaan van feiten 1 en 2 een gebrekkige ontwikkeling en een ziekelijke stoornis van de geestvermogens; feit 1 is een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren en feit 2 staat expliciet vermeld in artikel 37a Sr, en de veiligheid van anderen eist het opleggen van deze maatregel. De rechtbank is van oordeel dat niet kan worden volstaan met de door de raadsman verzochte deels voorwaardelijke straf in combinatie met bijzondere voorwaarden. Uit de rapportage van beide gedragsdeskundigen komt duidelijk naar voren hoe noodzakelijk klinische behandeling van de verdachte is. In het verleden zijn er eerder problemen met behandeltrouw geweest en heeft de verdachte zich meermaals niet aan voorwaarden gehouden. De tbs-maatregel biedt het noodzakelijke verplichte karakter en waarborgt meer garantie om in te grijpen indien de verdachte zich zal onttrekken aan de voorwaarden. De tbs-maatregel zorgt ervoor dat de verdachte niet onbehandeld terugkeert in de maatschappij. Aan de door de reclassering geformuleerde voorwaarden zal de rechtbank nog een contactverbod toevoegen met aangeefsters [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] alsmede een locatieverbod voor de straten waar de aangeefsters wonen.

De rechtbank kan, op vordering van het Openbaar Ministerie, bevelen dat de ter beschikking gestelde alsnog van overheidswege zal worden verpleegd indien de voorwaarden niet worden nageleefd. Het bewezen verklaarde feit 1 is een misdrijf dat gericht is tegen dan wel gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat een termijn van een eventuele maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging niet is beperkt tot vier jaren.

Gelet op de noodzaak van behandeling en het gevaar voor recidive zal de rechtbank bevelen dat de terbeschikkingstelling met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar is.

Voorlopige hechtenis

De rechtbank is van oordeel dat met de oplegging van de tbs-maatregel sprake is van oplegging van een maatregel die vrijheidsbeneming kan medebrengen. De rechtbank is daarom niet gehouden het bevel tot voorlopige hechtenis op te heffen. In plaats daarvan zal zij de voorlopige hechtenis schorsen. Het met onmiddellijke ingang schorsen van dat bevel zou leiden tot een periode waarin de verdachte onbehandeld terugkeert in de samenleving en effectieve handhaving van de gestelde voorwaarden onvoldoende zeker gesteld kan worden. Indien hoger beroep wordt ingesteld kan die toezichtsloze periode, mede gelet op een te verwachten wachttijd voor opname in een kliniek, of een soortgelijke instelling, en de wachttijd voor (eventuele) overbruggingszorg, enkele maanden duren. Een dergelijke situatie zou naar het oordeel van de rechtbank, gelet op de problematiek van de verdachte en de noodzaak van behandeling, onverantwoorde risico’s voor de algemene veiligheid van personen opleveren. De rechtbank zal het bevel tot voorlopige hechtenis daarom schorsen (onder dezelfde voorwaarden als gesteld in het kader van artikel 38 Sr) met ingang van het moment dat de verdachte zal worden opgenomen in de kliniek. De rechtbank is zich ervan bewust dat dat betekent dat de verdachte (ook indien geen hoger beroep wordt ingesteld) mogelijk nog enkele maanden na het vonnis in detentie zal verblijven. Hoewel die langere detentie dienstig is aan het realiseren van de afdoening, is de rechtbank zich bewust van de voor de verdachte onwenselijke gevolgen daarvan op korte termijn. De rechtbank verzoekt daarom de bij plaatsing, behandeling en tenuitvoerlegging betrokken instanties al het redelijkerwijs mogelijke in het werk te stellen om de verdachte op zo kort mogelijke termijn te laten opnemen. Daarbij wijst de rechtbank ook op de duur van de tijd die de verdachte inmiddels in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.

8 Vorderingen tot tenuitvoerlegging

Bij vonnis van 2 juli 2025 in de zaak met parketnummer 02.184226.25 heeft de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant de verdachte ter zake van mishandeling, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn levensgezel, veroordeeld tot onder meer een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 21 dagen. Ten aanzien van die voorwaardelijke straf is de proeftijd op twee jaren bepaald onder de algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit. De mededeling als bedoeld in artikel 366a van het Wetboek van Strafvordering is op 15 juli 2025 aan de verdachte toegezonden.

De bij genoemd vonnis vastgestelde proeftijd is ingegaan op 16 juli 2025 en was ten tijde van het indienen van de vordering van de officier van justitie niet geëindigd.

Bij vonnis van 7 maart 2023 in de zaak met parketnummer 15.301104.22 heeft de politierechter in de rechtbank Noord-Holland de verdachte ter zake van mishandeling, terwijl de schuldige het misdrijf begaat tegen zijn levensgezel, veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van drie maanden. Ten aanzien van die voorwaardelijke straf is de proeftijd op twee jaren bepaald onder de algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit. De mededeling als bedoeld in artikel 366a van het Wetboek van Strafvordering is op 25 februari 2025 aan de verdachte toegezonden.

De bij genoemd vonnis vastgestelde proeftijd is ingegaan op 22 maart 2023 en was ten tijde van het indienen van de vordering van de officier van justitie niet geëindigd.

Bij vonnis van 17 januari 2023 in de zaak met parketnummer 10.335533.22 heeft de politierechter in de rechtbank Rotterdam de verdachte ter zake van poging tot zware mishandeling en opzettelijk handelen in strijd met een gedragsaanwijzing, gegeven krachtens artikel 509hh, eerste lid, onderdeel b, van het Wetboek van Strafvordering, veroordeeld tot onder meer een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 46 dagen. Ten aanzien van die voorwaardelijke straf is de proeftijd op twee jaren bepaald onder de algemene voorwaarde dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit. De mededeling als bedoeld in artikel 366a van het Wetboek van Strafvordering is op 3 februari 2023 aan de verdachte toegezonden.

De bij genoemd vonnis vastgestelde proeftijd is ingegaan op 31 januari 2023 en was ten tijde van het indienen van de vordering van de officier van justitie niet geëindigd.

Ter terechtzitting heeft de officier van justitie gevorderd dat de rechtbank, gelet op de eis, de vorderingen tot tenuitvoerlegging zal afwijzen.

De raadsman heeft de rechtbank verzocht om bij een integrale vrijspraak de vorderingen niet-ontvankelijk te verklaren. In het geval van enige bewezenverklaring heeft de raadsman de rechtbank verzocht om de vorderingen af te wijzen, zodat het daarin opgelegde toezicht en de voorwaarden van kracht blijven. Hiermee blijft er volgens de raadsman een meer dan volwaardig alternatief voorhanden voor de behandeling van de verdachte.

De rechtbank heeft bij het onderzoek ter terechtzitting bevonden dat zij bevoegd is over de vorderingen te oordelen en dat de officier van justitie daarin ontvankelijk is.

De rechtbank is van oordeel dat de vorderingen moeten worden afgewezen, gelet op het feit dat zij aan de verdachte de maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden heeft opgelegd en bevolen dat de voorwaarden dadelijk uitvoerbaar zijn. Tenuitvoerlegging van de

eerder opgelegde voorwaardelijke straffen zou kunnen betekenen dat voorlopig niet gestart kan worden met de dringend noodzakelijke behandeling van de verdachte dan wel dat de behandeling wordt doorkruist en juist een spoedige aanvang van de behandeling van groot belang is. De rechtbank zal de vorderingen tot tenuitvoerlegging om die reden dan ook afwijzen.

9 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De volgende wetsartikelen zijn van toepassing:

artikel 37a, 38, 38a, 57, 63, 184, 285, 300, 304 van het Wetboek van Strafrecht.

10 Beslissing

De rechtbank:

Verklaart bewezen dat de verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan zoals hiervoor onder 3.4 weergegeven.

Verklaart niet bewezen wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven als bewezen is aangenomen en spreekt hem daarvan vrij.

Bepaalt dat de bewezen verklaarde feiten de hierboven onder 4. vermelde strafbare feiten opleveren.

Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zegge: zes) maanden.

Bepaalt dat de tijd die verdachte vóór de tenuitvoerlegging van dit vonnis in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf in mindering wordt gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld, en stelt daarbij de volgende voorwaarden betreffende zijn gedrag:

Geen strafbaar feit plegen

De verdachte maakt zich niet schuldig aan een strafbaar feit;

Meewerken aan reclasseringstoezicht

De verdachte werkt mee aan het reclasseringstoezicht. Deze medewerking houdt onder andere in:
• de verdachte meldt zich op afspraken bij de reclassering. De reclassering bepaalt hoe vaak dat nodig is;
• de verdachte laat een of meer vingerafdrukken nemen en laat een geldig identiteitsbewijs zien. Dit is nodig om de identiteit van de verdachte vast te stellen;
• de verdachte houdt zich aan de aanwijzingen van de reclassering. De reclassering kan
aanwijzingen geven die nodig zijn voor de uitvoering van het toezicht of om betrokkene te
helpen bij het naleven van de voorwaarden;
• de verdachte helpt de reclassering aan een actuele foto waarop zijn gezicht herkenbaar is.
Deze foto is nodig voor opsporing bij ongeoorloofde afwezigheid;
• de verdachte werkt mee aan huisbezoeken;
• de verdachte geeft de reclassering inzicht in de voortgang van begeleiding en/of behandeling door andere instellingen of hulpverleners;
• de verdachte vestigt zich niet op een ander adres zonder toestemming van de reclassering;
• de verdachte werkt mee aan het uitwisselen van informatie met personen en instanties die
contact hebben met betrokkene, als dat van belang is voor het toezicht.

Meewerken aan time-out
Als de reclassering dat nodig vindt en de verdachte daarmee instemt, kan de verdachte voor een time-out worden opgenomen in een Forensisch Psychiatrisch Centrum (FPC) of andere instelling. Deze time-out duurt totdat de reclassering of de verdachte deze beëindigt, maar maximaal zeven weken, met de mogelijkheid van verlenging met nog eens maximaal zeven weken, tot maximaal veertien weken per jaar;

Niet naar het buitenland
De verdachte gaat niet naar het buitenland of het Caribisch deel van het Koninkrijk der Nederlanden, zonder toestemming van de reclassering;

Opneming in een zorginstelling
De verdachte laat zich opnemen in Forensisch Psychiatrische Kliniek (FPK) of soortgelijke instantie, te bepalen door de voor plaatsing verantwoordelijke instantie. De opname start zo spoedig mogelijk. De zorginstelling bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op psychische problematiek, verslavingsproblematiek, agressiebeheersing, cognitieve vaardigheden, sociale vaardigheden, schuldenproblematiek, of andere problematiek.

Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat de verdachte voorgeschreven medicatie zal gebruiken. Hij houdt zich aan de huisregels en aanwijzingen van de zorginstelling en de behandelaren. Als de reclassering een overgang naar ambulante zorg of verblijf in een instelling voor begeleid wonen of maatschappelijke opvang nodig vindt, werkt de verdachte mee aan de indicatiestelling en plaatsing;

Ambulante behandeling
De verdachte laat zich behandelen door een zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op psychische problematiek, verslavingsproblematiek, agressiebeheersing, cognitieve vaardigheden, sociale vaardigheden, schuldenproblematiek of andere problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat de verdachte voorgeschreven medicatie zal gebruiken;

Verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang
De verdachte verblijft in een instelling voor begeleid wonen of maatschappelijke opvang, te bepalen door de reclassering. De verdachte houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering opstelt;

Verbod verdovende middelen

De verdachte gebruikt geen verdovende middelen genoemd in lijst I (harddrugs), lijst II (softdrugs) en geen middelen die vallen onder een stofgroep genoemd in lijst IA in de Opiumwet gebruikt, tenzij de reclassering toestemming heeft gegeven voor het gebruik. De verdachte moet meewerken aan controles. Dit kunnen zijn urineonderzoek/ademonderzoek/ speekseltest. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd;

Alcoholverbod

De verdachte gebruikt geen alcohol gebruikt, tenzij de reclassering toestemming heeft gegeven voor het gebruik. De verdachte moet meewerken aan controles. Dit kunnen zijn
urineonderzoek/ademonderzoek/speekseltest. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk
controlemiddel wordt gecontroleerd;

Dagbesteding
De verdachte spant zich in voor het vinden en behouden van betaald werk, onbetaald werk of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag;

Aflossing schulden
De verdachte werkt mee aan het aflossen van zijn schulden en het treffen van afbetalingsregelingen, ook als dit inhoudt meewerken aan schuldhulpverlening in het kader van de Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen. De verdachte geeft de reclassering inzicht in zijn financiën en schulden;

Contactverbod

De verdachte zal op geen enkele wijze - direct of indirect - contact opnemen of zoeken met [slachtoffer 1] , geboren op [geboortedatum] en [slachtoffer 2] , geboren op

[geboortedatum] ;

Locatieverbod

De verdachte zal zich niet ophouden in de [adres 1] en de [adres 2] .

Stelt als algemene voorwaarde dat veroordeelde ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt.

Geeft opdracht aan de reclassering bij de naleving van de voorwaarden hulp en steun te verlenen.

Beveelt dat de terbeschikkingstelling met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar is.

Wijst af de vordering van de officier van justitie tot tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 2 juli 2025 in de zaak met parketnummer 02.184226.25 opgelegde voorwaardelijke straf.

Wijst af de vordering van de officier van justitie tot tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 7 maart 2023 in de zaak met parketnummer 15.301104.22 opgelegde voorwaardelijke straf.

Wijst af de vordering van de officier van justitie tot tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 17 januari 2023 in de zaak met parketnummer 10.335533.22 opgelegde voorwaardelijke straf.

Beveelt de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte met ingang van het tijdstip waarop de verdachte geplaatst wordt in een kliniek, welke beslissing bij afzonderlijk bevel is geminuteerd.

Samenstelling rechtbank en uitspraakdatum

Dit vonnis is gewezen door

mr. H. Bakker, voorzitter,

mrs. G.D. Kleijne en J.T.P. Pot, rechters,

in tegenwoordigheid van de griffier J.A. Huismans,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 5 oktober 2026.

Hoge Raad 7 oktober 2025, ECLI:NL:HR:2025:1445