De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan mishandeling van zijn ex-partner, drie vernielingen en het…

Het bewijs

De rechtbank komt tot een bewezenverklaring van alle ten laste gelegde feiten, op grond van de bewijsmiddelen die in bijlage II bij dit vonnis zijn opgenomen. De rechtbank zal hieronder uitleggen hoe zij tot de bewezenverklaring van feit 1 is gekomen. Nu de verdachte de feiten 3 en 4 heeft bekend, zal de rechtbank ten aanzien van die feiten volstaan met een opgave van de bewijsmiddelen op grond waarvan zij tot een bewezenverklaring is gekomen.

Voor de feiten 2 en 5 blijkt dit naar het oordeel van de rechtbank genoegzaam uit de bewijsmiddelen.

Bewijsmotivering feit 1

Op 14 september 2025 heeft [benadeelde 1] aangifte gedaan van mishandeling door de verdachte. De verdachte ontkent de mishandeling. De rechtbank ziet zich dan ook voor de vraag gesteld of de verklaring van de aangeefster voldoende steun vindt in andere bewijsmiddelen. De rechtbank overweegt in dit verband als volgt.

De aangeefster heeft verklaard dat zij op 13 september 2025 met de verdachte (haar ex-partner) in haar woning was en dat zij op een gegeven moment op het balkon stond. Ze zei toen tegen de verdachte dat hij weg moest gaan en gaf hem een hand, binnenstebuiten gekeerd omdat de verdachte zijn hand naar haar uitstak. Daarop draaide de verdachte haar hand om, wat pijn deed. Vervolgens is zij naar de voordeur gelopen en heeft zij de verdachte verzocht weg te gaan. De verdachte wilde niet weggaan. De aangeefster heeft toen de politie gebeld en op verzoek van de meldkamer de telefoon op luidspreker gezet. De verdachte heeft haar tijdens dit gesprek een klap in haar gezicht gegeven. Volgens de uitwerking van de geluidsopname van het gesprek met de meldkamer komt de aangeefster in eerste instantie vrij kalm over. Op enig moment is te horen dat de verdachte zijn stem verheft, waarop de aangeefster de naam van de verdachte roept en de telefoon wordt opgehangen. De medewerker van de meldkamer zegt dat het klinkt alsof er gevochten wordt. Nadat de medewerker de aangeefster na een korte onderbreking weer aan de lijn krijgt, geeft de aangeefster direct aan dat zij is geslagen in haar gezicht. Volgens de uitwerking van de geluidsopname is op dat moment emotie in haar stem te horen.

Naar het oordeel van de rechtbank ondersteunt het gesprek met de meldkamer de verklaring van de aangeefster op belangrijke punten, namelijk het horen van vechtgeluiden en de directe mededeling van de aangeefster dat zij is geslagen waarbij emotie in haar stem te horen is. De rechtbank gaat daarom uit van de verklaring van de aangeefster. Aan het bewijs draagt verder bij dat de verdachte tijdens zijn verhoor zelf constateert dat hij op een (aan hem getoonde) foto van het slachtoffer een rood plekje ziet op haar gezicht.

De rechtbank komt aldus tot een bewezenverklaring van de onder feit 1 tenlastegelegde mishandeling waarbij de verdachte de hand van aangeefster heeft omgedraaid en haar in het gezicht heeft geslagen.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder 1 tot en met 5 ten laste gelegde feiten heeft begaan, in die zin dat:

Feit 1:

hij omstreeks 13 september 2025 te Volendam, gemeente Edam-Volendam [benadeelde 1] heeft mishandeld, door die [benadeelde 1]
- haar hand om te draaien en
- te slaan in het gezicht.

Feit 2:

hij op 14 september 2025 te Zaandijk, gemeente Zaanstad, opzettelijk niet heeft voldaan aan een bevel, krachtens enig wettelijk voorschrift, te weten artikel 55d en 55e Wetboek van Strafvordering, gedaan door een ambtenaar, te weten, [verbalisant], belast met en/of bevoegd verklaard tot het opsporen en/of onderzoeken van strafbare feiten, door, nadat deze ambtenaar hem had bevolen mee te werken aan een bloedonderzoek, hieraan geen gevolg te geven.

Feit 3:

hij op 6 oktober 2025 te Volendam, gemeente Edam-Volendam opzettelijk en wederrechtelijk een keukenruit die aan [benadeelde 2] toebehoorde, heeft vernield.

Feit 4:

hij op 6 oktober 2025 te Volendam, gemeente Edam-Volendam opzettelijk en wederrechtelijk een autoruit die aan [benadeelde 1] toebehoorde, heeft vernield.

Feit 5:

hij op 7 maart 2026 te Volendam, gemeente Edam-Volendam opzettelijk en wederrechtelijk een personenauto die aan [benadeelde 1] toebehoorde, heeft beschadigd.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd. Blijkens het verhandelde op de terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in zijn verdediging.

Wat aan de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hier als bewezen is aangenomen, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 120 uur, bij niet voldoen te vervangen door 60 dagen hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee maanden met een proeftijd van twee jaar. Ook heeft de officier van justitie gevorderd aan de verdachte een vrijheidsbeperkende maatregel op grond van artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) in de vorm van een contactverbod met [benadeelde 1] en een gebiedsverbod voor het adres van [benadeelde 1] op te leggen. De officier van justitie heeft de rechtbank daarbij in overweging gegeven om een afstand tot het adres te bepalen of de kaart uit de gedragsaanwijzing aan te houden.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de sancties die aan de verdachte moeten worden opgelegd, heeft de rechtbank zich laten leiden door de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan, alsmede de persoon van de verdachte, zoals van een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

In het bijzonder heeft de rechtbank het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een ernstig strafbaar feit, namelijk de mishandeling van zijn ex-partner door haar hand om te draaien en haar in het gezicht te slaan. Hiermee heeft de verdachte inbreuk gemaakt op haar lichamelijke integriteit. De mishandeling vond bovendien plaats in de woning van het slachtoffer, de plek bij uitstek waar zij zich veilig moet voelen. De rechtbank rekent de verdachte dit aan.

Na zijn aanhouding heeft de verdachte een bevel van een hulpofficier van justitie om mee te werken aan een bloedonderzoek geweigerd. Dit getuigt van weinig respect voor het openbaar gezag.

Daarnaast heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan drie vernielingen, namelijk tweemaal (de ruit van) de auto van zijn ex-partner en éénmaal de keukenruit van haar zus terwijl zijn ex-partner bij haar zus in de woning was. Vernielingen veroorzaken overlast en schade en zijn hinderlijke feiten. Met zijn handelen heeft de verdachte getoond geen respect te hebben voor andermans eigendommen. Bovendien heeft de verdachte hiermee zijn ex-partner en haar zus angst aangejaagd.

Persoon van de verdachte

Met betrekking tot de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op het strafblad van de verdachte van 11 september 2026, waaruit blijkt dat hij al eerder is veroordeeld voor een vernieling. De rechtbank weegt deze omstandigheid ten nadele van de verdachte mee bij de straftoemeting.

Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op het retourverslag de Verslavingsreclassering GGZ Fivoor van 2 april 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet wilde meewerken aan het opstellen van een reclasseringsadvies.

De op te leggen straf

De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf gekeken naar de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) voor mishandeling. Deze oriëntatiepunten noemen bij een eenvoudige mishandeling een geldboete, behalve in het geval van huiselijk geweld. Daarnaast heeft de rechtbank gekeken naar straffen in vergelijkbare zaken waar doorgaans een taakstraf wordt opgelegd.

De rechtbank neemt ten nadele van de verdachte mee dat hij geen verantwoordelijkheid heeft genomen voor de door hem gepleegde feiten. Hij heeft niet willen meewerken aan een reclasseringsrapport en is niet op de zitting verschenen. Dit terwijl het dossier een zorgelijk beeld over zijn persoon geeft, zoals zijn gedrag richting zijn ex-partner met wie hij een kind heeft en de aanwijzingen voor problemen met middelengebruik. Toezicht en hulp vanuit de reclassering hadden daarom mogelijk passend kunnen zijn.

De rechtbank ziet in de hoeveelheid feiten aanleiding om aan de verdachte een voorwaardelijke strafdeel op te leggen, zodat hij ervan wordt weerhouden opnieuw een strafbaar feit te plegen. De rechtbank zal echter – anders dan de officier van justitie heeft geëist – niet een voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen, omdat zij dit niet passend acht bij de ernst van feiten.

Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat een taakstraf voor de duur van 120 uren passend en geboden is. De rechtbank zal daarbij bepalen dat een gedeelte daarvan, te weten 60 uren, vooralsnog niet ten uitvoer zal worden gelegd, zodat de verdachte ervan wordt weerhouden zich voor het einde van die proeftijd schuldig te maken aan een strafbaar feit. De rechtbank zal daaraan een proeftijd verbinden van twee jaren.

Vrijheidsbeperkende maatregel

Ter voorkoming van verdere strafbare feiten gericht tegen het slachtoffer [benadeelde 1] zal de rechtbank aan de verdachte ook een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid opleggen op grond van artikel 38v Sr. De maatregel bestaat uit een contactverbod met het slachtoffer en een gebiedsverbod voor de directe omgeving van haar huis. Het contactverbod geldt niet tijdens afspraken op het kantoor van Veilig Thuis of op het kantoor van een andere hulpverleningsorganisatie. De rechtbank zal bepalen dat een overtreding van het contact- of gebiedsverbod drie dagen vervangende hechtenis tot gevolg heeft, met een totale duur van de vervangende hechtenis van maximaal zes maanden. De rechtbank zal aan de maatregel een duur verbinden van twee jaren.

De rechtbank is van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen en/of zich belastend zal gedragen richting personen. Uit de inhoud van het dossier volgt immers dat zich vaker incidenten hebben voorgedaan tussen de aangeefster ([benadeelde 1]) en de verdachte waarbij hij zich grenzeloos en dreigend richting haar heeft opgesteld. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat uit de mededeling van [benadeelde 1] in het kader van haar vordering blijkt dat het onderliggende conflict niet is opgelost. De rechtbank zal daarom bevelen dat de maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

De vordering van [benadeelde 1]

De benadeelde partij [benadeelde 1] heeft een vordering tot schadevergoeding van € 894,95 ingediend tegen de verdachte wegens materiële schade die zij als gevolg van de onder 4 en 5 ten laste gelegde feiten zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag. De materiële schade bestaat uit de volgende onderdelen:

Verder verzoekt de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering kan worden

toegewezen tot een bedrag van € 833,51 te vermeerderen met de wettelijke rente. Voor het

overige dient de vordering niet-ontvankelijk te worden verklaard, nu de schade aan het zijraam van de auto (schadepost 2) niet in een rechtstreeks verband staat tot de ten laste gelegde feiten. De officier van justitie heeft verder verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de schade tot een bedrag van € 800,00 rechtstreeks voortvloeit uit de onder 4 en 5 bewezen verklaarde feiten. Dit ziet op de schadeposten 1, 3, 4 en een gedeelte van € 100,00 van schadepost 5. De rechtbank wijst dit deel van de vordering daarom toe.

Ten aanzien van schadepost 2, het zijraam van de auto, stelt de rechtbank vast dat uit de aangifte volgt dat deze schade een dag voor het onder 5 bewezenverklaarde feit is ontstaan. Deze schade staat dan ook naar het oordeel van de rechtbank niet in een rechtstreeks verband met het bewezen verklaarde feit. De rechtbank gaat er vanuit dat schadepost 5 betrekking heeft op de kosten van de plaatsing drie ramen, waaronder het zijraam, en dus € 50,00 per raam. Gelet hierop ziet de rechtbank voor het bedrag van € 50,00 (1/3e deel van € 150,00) geen rechtstreeks verband met het onder 5 bewezen verklaarde feit. De rechtbank verklaart de benadeelde partij ten aanzien van de kosten van het zijraam, te weten € 44,95 en € 50,00, niet-ontvankelijk.

Wettelijke rente

De vergoeding van de materiële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment dat de schade is ontstaan tot de dag dat de verdachte de schadevergoeding volledig heeft betaald. De vergoeding van schadepost 1 wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 6 oktober 2025. De vergoeding van schadepost 3 wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 maart 2026. De vergoeding van schadepost 4 wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 10 maart 2026. De vergoeding van schadepost 5 wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 14 maart 2026. De rechtbank heeft vastgesteld dat dit de factuurdata zijn (schadeposten 1, 3 en 4) of de datum waarop de kosten door de benadeelde partij zijn betaald (schadepost 5).

Proceskosten

Daarnaast zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden vastgesteld op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet als gevolg van verdachtes onder 4 en 5 bewezen verklaarde handelen [kort gezegd: vernieling] aanleiding ter zake van de vordering van de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht op te leggen.

De vordering van [benadeelde 2]

De benadeelde partij [benadeelde 2] heeft een vordering tot schadevergoeding van € 1.278,09 ingediend tegen de verdachte wegens materiële schade die zij als gevolg van het onder 3 ten laste gelegde feit zou hebben geleden, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag. De gestelde schade bestaat uit € 39,27 voor de kosten van een pot verf en € 1.238,82 voor het herstel van de keukenruit. Het schadebedrag van € 1.238,82 is onderbouwd met een brief van verzekeraar Diverz! waaruit blijkt dat de benadeelde partij schadeloos is gesteld voor dit bedrag.

Verder verzoekt de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering kan worden

toegewezen tot een bedrag van € 39,27 te vermeerderen met de wettelijke rente. Voor het

overige dient de vordering niet-ontvankelijk te worden verklaard, nu de verzekeringsmaatschappij niet kan worden aangemerkt als degene die rechtstreekse schade heeft geleden in de zin van artikel 51f Wetboek van strafvordering. De officier van justitie heeft verder verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat de gevorderde schade tot een bedrag van € 39,27 rechtstreeks voortvloeit uit het onder 3 bewezen verklaarde feit. De vordering zal daarom in zoverre worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 17 november 2025 tot aan de dag der algehele voldoening. De rechtbank begrijpt de schadepost van € 1.238,82 zo dat de verzekeraar dit bedrag wenst te vorderen. De verzekeraar heeft hiertoe geen zelfstandige vordering ingediend en de benadeelde partij heeft deze schade reeds vergoed gekregen. Gelet hierop zal de rechtbank dit deel van de vordering van de benadeelde partij afwijzen.

Proceskosten

Daarnaast zal de verdachte worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken. De tot op heden door de benadeelde partij gemaakte kosten worden vastgesteld op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank ziet als gevolg van verdachtes onder 3 bewezen verklaarde handelen [kort gezegd: vernieling] aanleiding ter zake van de vordering van de benadeelde partij de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht op te leggen.