Rechtbank Noord-Holland, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

De termijn van de tbs nam een aanvang op 13 mei 2024.

De onderhavige vordering is op 19 maart 2026 bij de rechtbank ingediend.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de processtukken, waaronder:

Op 7 mei 2026 is de vordering op een openbare terechtzitting behandeld. De betrokkene is gehoord, alsmede [reclasseringswerker] (als reclasseringswerker verbonden aan Reclassering Nederland) als deskundige. Verder waren aanwezig de officier van justitie en de raadsman van de betrokkene mr. T. de Heer, advocaat te Almere.

Van het verhandelde tijdens deze zitting is afzonderlijk proces-verbaal opgemaakt.

Betrokkene is een thans 35-jarige man met een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis met antisociale, narcistische en borderline kenmerken. Daarnaast is sprake van een andere gespecificeerde psychotrauma- of stressorgerelateerde stoornis, deels in remissie, en een stoornis in het gebruik van alcohol in remissie in een gereguleerde omgeving en een stoornis in het gebruik van cannabis.

Betrokkene wordt op 13 mei 2024 opgenomen in FPA Utrecht, waar hij een klinische behandeling start. Er wordt gestart met traumabehandeling, verslavingsbehandeling, agressieregulatietraining en schematherapie. Ook worden systeemgesprekken samen met zijn partner gevoerd. Na een jaar klinische behandeling is betrokkene doorgestroomd naar een begeleid wonen setting. Hij krijgt nu ook sinds enkele weken begeleiding vanuit Fivoor ambulant centrum. Tijdens de behandeling in de FPA wordt zijn partner zwanger van hun tweede zoontje. Betrokkene heeft stappen gezet in zijn behandeltraject, wat geleid heeft tot abstinentie van alcohol en cannabis (tijdens de klinische fase). De TBS-maatregel zorgt ervoor dat hij zich committeert aan afspraken en behandeling. Naast de abstinentie van alcohol is door de traumabehandeling zijn basisspanning afgenomen. Hij kan hierdoor zijn impulsen beter controleren.

Hoewel betrokkene tijdens de klinische behandeling stappen gezet heeft, blijft hij gevoelig voor vermeend onrecht, zoals voor miscommunicatie zoals hij het noemt. Hij houdt zich aan de gemaakte afspraken en heeft zich ook gemotiveerd ingezet. De trauma’s zijn deels behandeld, waardoor hij minder heftig reageert en zijn neiging om negatieve gevoelens met alcohol te dempen ook afgenomen is. Er zijn naar mening van rapporteur nog wel stappen te zetten. Het advies van zijn therapeut uit de FPA om de therapie voort te zetten, heeft nog geen vorm gekregen. Hij wordt wel begeleid, echter deze contacten richten zich niet op de intra- en interpersoonlijke dynamiek en het therapeutisch bewerken daarvan. Tijdens het onderzoek geeft betrokkene aan dat hij wel bereid is om deel te nemen aan therapie. Het is gezien zijn wantrouwige natuur gunstig als hij een vertrouwenspersoon heeft bij wie hij terecht kan als de spanning oploopt. Spanning en triggers van vermeend onrecht leiden bij hem tot vijandigheid. Betrokkene verwacht dat wanneer hij zich enkel richt op zijn gezin, de kans dat hij getriggerd wordt, ook kleiner is. Naast het bewerken van de intrapersoonlijke problematiek heeft betrokkene nog geen werk en is ook nog niet duidelijk hoe hij om zal gaan met externe druk die dat met zich mee kan brengen. Het huidige kader biedt aan betrokkene een behoorlijke stok achter de deur om aan zichzelf te werken en delictgerelateerd gedrag in de toekomst te voorkomen. Rapporteur adviseert ook ambulant te starten met psychotherapie (bijvoorbeeld Schematherapie en EFT; Emotionally Focused Therapy), met als doel om zijn agressieregulatie verder te verbeteren, het wantrouwen te verminderen en meer emotionele stabiliteit te ontwikkelen. De inschatting van rapporteur is dat hij zonder extern kader geneigd blijft om niet actief hulp te zoeken bij professionals. Het voortzetten van de maatregel wordt dan ook geadviseerd. Hoewel betrokkene zich ingezet heeft voor de behandelonderdelen vindt hij de huidige maatregel voor hem niet passend. Betrokkene is tegen het opleggen van de maatregel in hoger beroep.

Uit de risicotaxatie komt naar voren dat er twee soorten situaties zijn waarbinnen het recidiverisico als hoog wordt ingeschat. De eerste is wanneer betrokkene terug zou vallen in het gebruiken van alcohol. Dit wordt middels controles op middelengebruik in de gaten gehouden. De tweede situatie die kan leiden tot een hoog risico is wanneer betrokkene vermeend onrecht richting zijn kinderen ervaart. Beide situaties verhogen het recidiverisico naar hoog ook binnen het huidige tbs kader met ambulant verblijf. In andere stressvolle situaties wordt de kans op recidive binnen het huidige kader als laag-matig ingeschat. Wanneer momenteel de TBS beëindigd wordt, dan schat rapporteur de kans op agressief gedrag in als matig oplopend naar hoog op de lange termijn.

Naar mening van rapporteur is de kans dat betrokkene zonder het huidige kader actief om ondersteuning en behandeling vraagt laag. Om de risicofactoren verder te verminderen is het voortzetten van een behandeling naar mening van rapporteur nodig. Betrokkene woont momenteel nog begeleid en heeft nog een ontwikkeling door te maken, voordat het toezicht beëindigd kan worden. Op basis van het huidige onderzoek adviseert rapporteur om de tbs-maatregel met twee jaar te verlengen.

GGZ Reclassering Fivoor ziet dat het geadviseerde juridische kader hem goed heeft geholpen bij het zich committeren aan de behandeling en eveneens een rem vormt op zijn agressie, hem helpt zijn impulsen te controleren en dus zijn gedrag (bij) te sturen. De verslavingsproblematiek lijkt voort te komen uit zijn persoonlijkheidskenmerken, en weet betrokkene momenteel onder controle te houden. Wanneer hij meer vrijheid zal gaan ervaren met het overgaan naar het zelfstandig/samenwonen, en hij zich meer kan gaan mengen in het gezinsleven (zijn wens) en zijn verantwoordelijkheid zal toenemen (vaste dagbesteding accepteert), zal dit ook stress met zich meebrengen. Dan zal gaan blijken of het risicomanagement afdoende is en/of deze bijgesteld zal moeten gaan worden.

De huidige tbs-maatregel vormt een rem op de risicofactoren (middelengebruik, het ontbreken aan inzicht in zijn persoonlijkheidsstructuur, hetgeen zich uit in wantrouwen en inadequate coping). De komende periode zal zeker nog noodzakelijk zijn om de behandeling verder te ondersteunen en de stappen naar meer vrijheid te monitoren. Betrokkene stelt zich tot op heden begeleidbaar op. Daar betrokkene zijn problematiek niet geheel erkent en de risicofactoren niet altijd onderschrijft, verwachten wij dat hij het niet eens is met de verlenging, maar wel zal blijven meewerken.

De pro Justitia rapporteur adviseert om de maatregel met twee jaar te verlengen. De inschatting van pro Justitia rapporteur is dat de behandeling van betrokkene meer dan een jaar in beslag zal gaan nemen. De ambulante behandeling moet feitelijk nog starten met als doel om zijn agressieregulatie verder te verbeteren, het wantrouwen te verminderen en meer emotionele stabiliteit te ontwikkelen. GGZ Reclassering Fivoor deelt het standpunt dat betrokkene op de goede weg is, maar dat nog twee jaar maatregel tbs met voorwaarde noodzakelijk is om te komen tot een aanvaardbaar recidiverisico.

De deskundige heeft bij de behandeling van de vordering ter terechtzitting, namens de reclassering, dit advies gehandhaafd en nader toegelicht.

De deskundige heeft het reclasseringstoezicht slechts enkele weken geleden overgenomen. Onlangs zijn er multidisciplinaire gesprekken gevoerd over de invulling van de dagbesteding, waarbij het uitgangspunt is dat de betrokkene betaald werk gaat verrichten. Daar is geen concreet plan uit voortgekomen, omdat de betrokkene zich wilde richten op zijn gezin. Daarnaast is het van belang dat de behandeling wordt gestart. Dit traject was ingezet bij Fivoor, maar is kortgeleden beëindigd vanwege het niet kunnen opbouwen van een vertrouwensband door de houding van de betrokkene. Daarom is de betrokkene nu aangemeld voor een intake bij De Waag. Bij Fivoor is navraag gedaan of zij de betrokkene in de overbruggingstijd kunnen blijven zien om toezicht te houden op het recidiverisico.

Een structurele dagbesteding en het starten van therapie kunnen extra stress met zich meebrengen, maar kunnen ook bijdragen aan het versterken van de positieve ontwikkelingen. Het is essentieel om te kunnen monitoren of de betrokkene in stressvolle situaties het juiste gedrag kan blijven vertonen.

Het traject van cliënt [betrokkene] verloopt positief. Cliënt is de afgelopen periode duidelijk gegroeid als individu en toont een groeiend zelfinzicht, verantwoordelijkheidsgevoel en stabiliteit in zijn dagelijks functioneren.

Binnen het begeleid wonen functioneert de cliënt overwegend stabiel en laat hij een positieve ontwikkeling zien. Er zijn geen zorgen met betrekking tot de zelfstandigheid van de cliënt op het leefgebied wonen; zijn woonruimte is schoon, en wanneer hij stress ervaart door overlast kan hij de begeleiding contacteren om hier hulp in te schakelen. Cliënt voldoet in toenemende mate aan de eisen van het dagelijks functioneren en is in staat om veel zaken zelfstandig te organiseren, zoals het onderhouden van zijn dagelijkse structuur en het omgaan met verplichtingen en afspraken.

De begeleiding richt zich voornamelijk op het ondersteunen van stabiliteit, het versterken van copingvaardigheden en het behouden van structuur. Deze ondersteuning heeft een preventieve en versterkende functie en sluit aan bij de verdere ontwikkeling van cliënt richting zelfstandigheid. Er wordt ingezet op het versterken van de copingvaardigheden, met name op momenten van verhoogde stress of drukte. Dit zijn de momenten waarop begeleiding nog nodig is. [betrokkene] zoekt zelf contact met de begeleiding wanneer hij deze stress voelt opkomen, en weet hierin ook hulp te vragen.

Cliënt [betrokkene] is positief gegroeid als individu en functioneert op de meeste leefgebieden voldoende tot goed. Hij laat een duidelijke ontwikkeling richting zelfstandigheid zien. Aanvankelijk verbleef [betrokkene] elk weekend bij zijn gezin; recent is dit uitgebreid naar het weekend + woensdag op donderdag, als gevolg van de positieve ontwikkeling die werd ervaren door netwerk en gezin.

De betrokkene geeft aan dat hij inmiddels ruim een jaar uit de klinische opname is en sindsdien grotendeels zelfstandig woont en functioneert, zonder incidenten. De betrokkene staat open voor behandeling en heeft zelf verzocht om psychotherapie, onder meer in de vorm van schematherapie. Hij begrijpt niet waarom deze therapie na een jaar nog niet van de grond is gekomen. Daarnaast heeft de betrokkene een werkplan voorgesteld, maar dit is destijds door de reclassering afgewezen omdat hij er nog niet klaar voor zou zijn. Daarom richt hij zich nu op zijn gezin, wat hij ziet als deelname aan de maatschappij, inclusief de daarbij behorende stress.