Bestuursrecht overig
Eiseres heeft geen recht op een tweede bewonersparkeervergunning, omdat zij geen volledige aanvraag heeft…
Rechtbank Noord-Nederland, 26 oktober 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4716 · Rechtbank Noord-Nederland · 26 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/bestuursrecht/bestuursrecht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4716
Zaakgegevens
Op 26 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 26 oktober 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- LEE 25/2189
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4716
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Eiseres heeft geen recht op een tweede bewonersparkeervergunning, omdat zij geen volledige aanvraag heeft ingediend en er geen besluit was waartegen bezwaar kon worden gemaakt. Ook de aanvraag om een tweede bezoekersparkeervergunning is terecht afgewezen, omdat voor het adres al een vergunning was verleend. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat het college ten onrechte van één woonadres is uitgegaan. Beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 25/2189
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 26 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
en
het college van Burgemeester en wethouders van de gemeente Groningen, het college
(gemachtigden: M. Zuurman en R.C. Sewnandan).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over twee besluiten van het college over parkeervergunningen voor het woonadres van eiseres. Het eerste besluit gaat over haar bezwaar ten aanzien van het niet kunnen verkrijgen van een tweede bewonersparkeervergunning. Het tweede besluit gaat over de afwijzing van haar aanvraag om een tweede bezoekersparkeervergunning. Eiseres vindt dat zij recht heeft op beide vergunningen. Zij voert onder meer aan dat zij door de gewijzigde parkeerregels geen tweede bewonersparkeervergunning meer kon krijgen en dat het college bij de bezoekersparkeervergunning ten onrechte is uitgegaan van één woonadres. Ook vindt zij dat het college haar standpunten niet zorgvuldig heeft behandeld. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank of het college het bezwaar over de bewonersparkeervergunning terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard en of het college de aanvraag om een tweede bezoekersparkeervergunning terecht heeft afgewezen. De rechtbank komt tot het oordeel dat beide beroepen ongegrond zijn. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt.
Procesverloop
Bewonersparkeervergunning
2. Eiseres beschikte in 2024 over twee bewonersparkeervergunningen voor haar woonadres, de [adres] . Deze vergunningen waren geldig tot en met 31 december 2024.
Bij brief van 13 november 2024 heeft het college eiseres geïnformeerd over de wijziging van de Nadere regels op de Parkeerverordening gemeente Groningen. Met ingang van 1 januari 2025 kon voor haar adres nog maximaal één bewonersparkeervergunning worden verleend.
Op 3 januari 2025 heeft eiseres geprobeerd digitaal een tweede bewonersparkeervergunning aan te vragen. Zij kon de aanvraag niet afronden, omdat het systeem aangaf dat het maximale aantal vergunningen voor haar adres al was bereikt.
Eiseres heeft vervolgens contact opgenomen met het Parkeerloket. Daar is haar meegedeeld dat zij op grond van de gewijzigde regels niet in aanmerking kwam voor een tweede bewonersparkeervergunning. Het college heeft nog onderzocht of een andere oplossing mogelijk was en heeft eiseres aangeboden om een tweede vergunning te verlenen tegen het hogere tarief dat voor vergelijkbare wijken gold. Eiseres heeft dat aanbod niet aanvaard en de aanvraagprocedure niet afgerond.
Op 11 februari 2025 heeft eiseres een brief ingediend waarin zij bezwaar maakte tegen het parkeerbeleid en de nieuwe parkeermaatregelen. Het college heeft deze brief opgevat als een bezwaarschrift tegen het niet verlenen van een tweede bewonersparkeervergunning.
Met het bestreden besluit van 1 mei 2025 heeft het college het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat geen sprake was van een besluit waartegen bezwaar kon worden gemaakt.
Eiseres heeft tegen dit besluit beroep ingesteld.
Bezoekersparkeervergunning
3. Op 4 maart 2025 heeft eiseres bij het Parkeerloket een bezoekersparkeervergunning aangevraagd. Haar is meegedeeld dat zij daarvoor niet in aanmerking kwam, omdat voor het adres [adres] al een bezoekersparkeervergunning was verleend. Eiseres heeft op 6 maart 2025 bezwaar gemaakt tegen deze mededeling.
Met het primaire besluit van 7 maart 2025 heeft het college de aanvraag schriftelijk afgewezen.
Met het bestreden besluit van 27 mei 2025 heeft het college het bezwaar ongegrond verklaard. Eiseres heeft ook tegen dit besluit beroep ingesteld.
4. Het college heeft op beide beroepen gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft de beroepen gezamenlijk op 11 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigden van het college deelgenomen.
Beoordeling door de rechtbank
De omvang van het geschil
5. De rechtbank stelt voorop dat de omvang van het beroep wordt bepaald door de bestreden besluiten. Voor zover eiseres in haar beroepschrift ook bezwaren naar voren brengt tegen de naheffingsaanslagen, de wijze waarop de gemeente haar correspondentie heeft behandeld en de registratie van haar pand, vallen deze onderwerpen buiten de omvang van het geschil. De rechtbank laat die bezwaren daarom buiten beschouwing.
Bewonersparkeervergunning: is het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard?
6. De eerste vraag is of het college het bezwaar van eiseres van 11 februari 2025 terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Een bezwaar kan worden gemaakt tegen een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarvoor is vereist dat sprake is van een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die op een rechtsgevolg is gericht.
Eiseres heeft op 3 januari 2025 geprobeerd digitaal een tweede bewonersparkeervergunning aan te vragen. Die poging heeft zij niet kunnen afronden, omdat het systeem aangaf dat het maximale aantal vergunningen voor haar adres was bereikt. Ook bij het Parkeerloket heeft zij de aanvraag niet afgerond.
De mededeling van een medewerker van het Parkeerloket dat zij volgens de nieuwe regels niet in aanmerking kwam voor een tweede vergunning, is een toelichting op de toepasselijke regels. Die mededeling is geen schriftelijk besluit op een aanvraag.
Op het moment dat eiseres haar brief van 11 februari 2025 indiende, lag er daarom geen schriftelijk besluit van het college tot weigering van een tweede bewonersparkeervergunning. Ook was er geen afgeronde aanvraag waarop het college nog een besluit moest nemen.
Dat het college uit coulance heeft onderzocht of het eiseres tegemoet kon komen door haar een vergunning tegen een hoger tarief aan te bieden, maakt dit niet anders. Eiseres heeft het aanbod niet aanvaard en de aanvraagprocedure verder niet afgerond.
De rechtbank begrijpt dat eiseres bezwaar wilde maken tegen de gevolgen van de gewijzigde parkeerregels voor haar situatie. Dat betekent echter niet dat haar brief kon worden aangemerkt als een ontvankelijk bezwaar. Voor zover zij rechtstreeks opkomt tegen de gewijzigde parkeerregels, kan zij die regels in deze procedure niet zelfstandig aan de rechtbank voorleggen.
Het college heeft het bezwaar daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep tegen het besluit van 1 mei 2025 is ongegrond.
De bezoekersvergunning: mocht het college de aanvraag afwijzen?
7. De tweede vraag is of het college de aanvraag om een tweede bezoekersparkeervergunning terecht heeft afgewezen.
Eiseres voert aan dat het pand aan de [adres] uit meerdere huisnummers en kadastrale eenheden bestaat. Volgens haar is het daarom onjuist om voor de toepassing van de parkeerregels van één adres uit te gaan. Zij vindt dat het college onvoldoende heeft onderzocht of de feitelijke situatie overeenkomt met de registratie in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG).
Het college stelt zich op het standpunt dat voor het adres [adres] al een bezoekersparkeervergunning is verleend. Op grond van de toepasselijke parkeerregels wordt maximaal één bezoekersparkeervergunning per adres verstrekt. Het college is bij de beoordeling uitgegaan van de adresgegevens in de BAG. Daarin staat [adres A] niet als afzonderlijk (woon)adres geregistreerd.
De rechtbank stelt voorop dat voor de toepassing van de parkeerregels bepalend is welk woonadres voor die regels geldt. Het enkele feit dat een pand uit meerdere kadastrale eenheden bestaat, betekent niet dat voor de toepassing van de parkeerregels sprake is van meerdere woonadressen.
Uit de stukken blijkt dat [adres] en [adres A] oorspronkelijk als afzonderlijke adressen waren geregistreerd. Het college heeft toegelicht dat na een verbouwing onder meer een doorgang tussen de beneden- en bovenwoning is gerealiseerd. Volgens het college was daardoor niet langer sprake van twee zelfstandige woningen en zijn de afzonderlijke huisnummers samengevoegd tot één adres. In de BAG is na de verbouwing [adres] als één woonadres opgenomen.
Eiseres heeft gewezen op de eerdere adresregistraties, kadastrale gegevens en andere historische gegevens. Deze gegevens maken echter niet zonder meer aannemelijk dat ten tijde van de aanvraag sprake was van twee afzonderlijke woonadressen in de zin van de parkeerregels. Voor de beoordeling van de aanvraag is niet doorslaggevend hoeveel kadastrale nummers er zijn, maar welk woonadres voor de toepassing van de parkeerregels geldt.
De rechtbank is van oordeel dat eiseres onvoldoende concrete gegevens heeft aangevoerd waaruit volgt dat de feitelijke en juridische situatie ten tijde van de aanvraag anders was dan waarvan het college is uitgegaan. Ook is niet gebleken dat het college de aanvraag op basis van onjuiste adresgegevens heeft beoordeeld. De enkele omstandigheid dat de adressen in het verleden afzonderlijk geregistreerd waren, is daarvoor onvoldoende.
Het college mocht daarom bij de beoordeling van de aanvraag uitgaan van één adres, namelijk [adres] . Omdat voor dat adres al een bezoekersparkeervergunning was verleend en de toepasselijke regels maximaal één bezoekersparkeervergunning per adres toestaan, heeft het college de aanvraag om een tweede bezoekersparkeervergunning terecht afgewezen.
Voor zover eiseres vindt dat de BAG-registratie niet overeenkomt met de feitelijke situatie, kan zij de daarvoor bestemde procedure volgen om de registratie te laten onderzoeken of wijzigen. De rechtbank ziet niet in dat het college hier verder onderzoek naar moet doen.
Heeft het college eiseres voldoende gelegenheid gegeven haar standpunt toe te lichten?
8. Eiseres voert verder aan dat het college haar standpunten onvoldoende zorgvuldig heeft behandeld. Zij vindt dat het college onvoldoende duidelijkheid heeft gegeven over de procedure en haar geen gerichte schriftelijke vragen heeft gesteld om eventuele onduidelijkheden weg te nemen.
Uit het dossier blijkt dat het college eiseres heeft uitgenodigd voor een hoorgesprek. Nadat onduidelijk was geworden of zij daarvan gebruik wilde maken, heeft het college opnieuw contact met haar gezocht. Eiseres heeft vervolgens laten weten dat zij schriftelijk wilde reageren en alleen mondeling gehoord wilde worden als dat relevant was. Het college heeft daaruit afgeleid dat zij geen gebruik wilde maken van een mondeling hoorgesprek.
De rechtbank ziet in de correspondentie geen grond voor het oordeel dat het college eiseres onvoldoende gelegenheid heeft gegeven haar standpunt naar voren te brengen. Het college heeft haar uitgenodigd voor een hoorgesprek en heeft verduidelijking gevraagd toen niet duidelijk was of zij daarvan gebruik wilde maken. Eiseres heeft daarna aangegeven dat zij schriftelijk wilde reageren en alleen mondeling gehoord wilde worden als dat relevant was. Onder deze omstandigheden kan het college worden gevolgd in zijn uitleg dat eiseres geen mondeling hoorgesprek wenste en schriftelijk wilde reageren. De beroepsgrond slaagt niet.
Is sprake van een onzorgvuldig besluit door onduidelijke correspondentie?
9. Verder voert eiseres aan dat de communicatie van de gemeente onduidelijk en tegenstrijdig is, omdat de brief van 30 april 2025 en het besluit van 1 mei 2025 kort na elkaar zijn verzonden.
De brief van 30 april 2025 was volgens het college een brief over de verdaging van de beslissing op bezwaar. Het besluit op bezwaar volgde vervolgens toch al op 1 mei 2025. Voor zover eiseres door de opeenvolgende correspondentie verwarring heeft ervaren, leidt dat niet tot vernietiging van het besluit. De rechtbank is van oordeel dat het feit dat deze stukken kort na elkaar zijn verzonden, het besluit niet onduidelijk of onzorgvuldig maakt. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
10. De beroepen zijn ongegrond. Dat betekent dat de bestreden besluiten in stand blijven. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.S. Broere, rechter, in aanwezigheid van mr. K. Lenting, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 2026.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Parkeerverordening gemeente Groningen 2025
Artikel 7 Intrekkings-, weigerings- en wijzigingsgronden
Het college kan een vergunning intrekken, weigeren of wijzigen:
1. wanneer de aanvrager niet voldoet aan de in de Nadere regels op de parkeerverordening Gemeente Groningen 2025 gestelde criteria voor vergunningverlening;
Nadere regels op de parkeerverordening gemeente Groningen 2025
Artikel 5 Bewonersvergunning tweede, derde en vierde zone
1. Aan de houder van een motorvoertuig die in één van de parkeergebieden van de tweede, derde en vierde zone als bewoner staat ingeschreven, wordt op aanvraag maximaal één vergunning verleend als bedoeld in artikel 5 lid 1 (Bewonersvergunning) van de Parkeerverordening voor het desbetreffende parkeergebied.
2. Voor de volgende parkeergebieden wordt per woonadres niet meer dan één vergunning als bedoeld in artikel 5 lid 1 (Bewonersvergunning) van de Parkeerverordening verleend: Schildersbuurt, Zeehelden- en Badstratenbuurt, Grunobuurt/Laanhuizen, Herewegbuurt, Rivierenbuurt, Meeuwen/Oosterpoort en Binnenstad-Oost.
3. Voor de volgende parkeergebieden worden per woonadres niet meer dan twee vergunningen als bedoeld in artikel 5 lid 1 (Bewonersvergunning) van de Parkeerverordening verleend: De Hoogte, Korrewegbuurt, Professorenbuurt-Oost, Oosterparkbuurt, De Linie, Helpman, Helpman-West, Coendersborg, De Wijert-Noord, De Wijert-Zuid, Hoornse Meer, Corpus den Hoorn, Paddepoel, Tuinwijk, Selwerd, Oosterhoogebrug, Stadspark.
[…]
Artikel 7 Bezoekersvergunning
1. Aan een bewoner die zijn woonadres heeft in één van de parkeergebieden in de tweede, derde en vierde zone, wordt voor het desbetreffende parkeergebied op aanvraag één vergunning verleend als bedoeld in artikel 5 lid 3 (Bezoekersvergunning) van de Parkeerverordening.
[…]
4. Er wordt maximaal één bezoekersvergunning per adres per kalenderjaar verstrekt, tenzij de vorige vergunninghouder niet langer woonachtig is op het woonadres.