Bestuursrecht overig
Eiser heeft het college verzocht om documenten openbaar te maken op grond van de Wet openbaarheid van bestuur…
Rechtbank Noord-Nederland, 29 oktober 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4867 · Rechtbank Noord-Nederland · 29 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/bestuursrecht/bestuursrecht-overig/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4867
Zaakgegevens
Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 29 oktober 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 25/1354
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Bestuursrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4867
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Eiser heeft het college verzocht om documenten openbaar te maken op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Het college heeft documenten openbaar gemaakt, waaronder een e-mail van 3 augustus 2018. De persoonsgegevens van de ontvanger in deze e-mail zijn niet openbaar gemaakt. Eiser is het daar niet mee eens. Ook vindt eiser dat het college hem een dwangsom moet betalen, omdat te laat is beslist op zijn verzoek. Eiser voert een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de beslissing op eisers verzoek. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de openbaarmaking van het e-mailadres van de ontvanger van de e-mail van 3 augustus 2018 en de aanhef van die e-mail mocht weigeren. Verder hoeft het college geen dwangsom aan eiser te betalen. Eiser krijgt dus geen gelijk.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 25/1354
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
en
het college van burgemeester en wethouders van Noordenveld, het college
(gemachtigden: R. Koster en E. de Vries).
Samenvatting
1. Eiser heeft het college verzocht om documenten openbaar te maken op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Het college heeft documenten openbaar gemaakt, waaronder een e-mail van 3 augustus 2018. De persoonsgegevens van de ontvanger in deze e-mail zijn niet openbaar gemaakt. Eiser is het daar niet mee eens. Ook vindt eiser dat het college hem een dwangsom moet betalen, omdat te laat is beslist op zijn verzoek. Eiser voert een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de beslissing op eisers verzoek.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de openbaarmaking van het e-mailadres van de ontvanger van de e-mail van 3 augustus 2018 en de aanhef van die e-mail mocht weigeren. Verder hoeft het college geen dwangsom aan eiser te betalen. Eiser krijgt dus geen gelijk. Het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 28 april 2022 bij het college het volgende Wob-verzoek ingediend.
‘In de vorm van rapportages, notities, gespreksverslagen, adviezen, memo’s, agenda-afspraken, besluiten, aanvragen, vergunningen, schriftelijke correspondentie, e-mails, WhatsApp gesprekken of anderszins verzoek ik u op grond van de Wob om de volgende informatie vanaf 01-01-2016 voor zover niet eerder verstrekt en betrekking hebben op bestemmingswijziging en/of bouw:
Voornoemde vormen van vastleggingen gericht aan de eigenaren en/of betrekking hebbende op De Ring 15 en Turfweg 10A voor zover die nog niet zijn verstrekt op grond van voornoemde WOB verzoek.
Sloopmeldingen en asbestinventarisaties van de Ring 15 voor zover nog niet zijn verstrekt.
Voornoemde vormen van vastleggingen, voor zover nog niet eerder vertrekt, gericht aan: Buro BugelHajema; de Provincie; RUD; Raadsleden; en leden van het College;’
Eiser heeft het college op 29 november 2022 een ingebrekestelling gestuurd voor het niet tijdig nemen van een besluit. Vervolgens heeft eiser beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit. In de mondelinge uitspraak van deze rechtbank van 2 mei 2024 heeft de rechtbank bepaald dat het college binnen twee weken na de dag van verzending van het proces-verbaal van de uitspraak alsnog een besluit bekend moet maken. Het proces-verbaal is verzonden op 6 mei 2024.
Het college heeft met het besluit van 14 mei 2024 een beslissing genomen op eisers verzoek. Het college heeft een aantal documenten aan eiser verstrekt. Eiser heeft bezwaar gemaakt.
Met het bestreden besluit van 5 maart 2025 op het bezwaar van eiser heeft het college het besluit van 14 mei 2024 herroepen en aanvullende documenten aan eiser verstrekt.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Het college heeft, na een verzoek van de rechtbank, de ongelakte e-mail van 3 augustus 2018 toegezonden.
De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigden van het college.
Beoordeling door de rechtbank
Wat is het wettelijk kader?
3. Op 1 mei 2022 is de Wet open overheid (Woo) in werking getreden. De Woo bepaalt dat de Wob wordt ingetrokken. Er is niet voorzien in overgangsrecht. Dat betekent dat de Woo onmiddellijke werking heeft. De Woo is dus van toepassing als met ingang van 1 mei 2022 wordt beslist op een Wob-verzoek, ook als dat voor die datum is gedaan. Gelet op de datum van het bestreden besluit is daarom de Woo van toepassing. De rechtbank noemt eisers verzoek hierna dan ook het Woo-verzoek.
Mocht het college weigeren de persoonsgegevens openbaar te maken?
4. Eiser voert aan dat de e-mail van 3 augustus 2018 anoniem is verstrekt en dat daarom niet te verifiëren is aan wie de e-mail is verzonden. Eiser stelt dat de e-mail naar zijn overtuiging niet is verzonden aan de personen (eigenaren) die in het Woo-verzoek zijn genoemd. Eiser leidt dat af uit de omstandigheid dat het document niet eerder is verstrekt op grond van een eerder Woo-verzoek. Daarnaast is er in de eerder verstrekte documenten geen enkele correspondentie met de (volgens het college) geadresseerde.
Het college stelt zich op het standpunt dat de gegevens in de e-mail onleesbaar zijn gemaakt in het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Het college heeft in de verstrekte stukken uitsluitend de gegevens onleesbaar gemaakt die herleidbaar zijn tot natuurlijke personen die niet wegens hun functie in de openbaarheid treden. Dit is toegestaan, aldus het college.
De beroepsgrond van eiser slaagt niet. De rechtbank overweegt daarover het volgende.
Het staat tussen partijen niet ter discussie dat de e-mail van 3 augustus 2018 openbaar is gemaakt naar aanleiding van eisers Woo-verzoek. Eiser heeft de rechtbank gevraagd om na te gaan of deze e-mail is verstuurd aan de eigenaren zoals genoemd in zijn Woo-verzoek. Het college heeft het e-mailadres van de ontvanger en de naam in de aanhef van de e-mail echter weggelakt in het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. De rechtbank kan daarom niet aan het verzoek van eiser voldoen. De rechtbank heeft de beroepsgrond van eiser daarom zo opgevat dat eiser vindt dat het e-mailadres van de ontvanger en de naam in de aanhef van de e-mail ten onrechte niet openbaar zijn gemaakt. De rechtbank heeft dat op de zitting ook besproken.
Het uitgangspunt van de Woo is dat overheidsinformatie in beginsel openbaar is. Dat kan onder meer anders zijn als het belang van openbaarmaking niet opweegt tegen het belang van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer.
Voor de toepasselijkheid van deze uitzonderingsgrond is relevant of informatie herleidbaar is tot een natuurlijke persoon. Dat is het geval wanneer informatie op zichzelf en in combinatie met andere informatie zonder onevenredige inspanning te herleiden is tot een persoon. Informatie kan zowel direct als indirect herleidbaar zijn. Bij de beoordeling of sprake is van indirecte herleidbaarheid tot een persoon, kan een rol spelen of het unieke details betreft binnen het geheel van omstandigheden waarin de identificeerbare persoon verkeert of heeft verkeerd, dan wel of het een samenstel van gegevens betreft dat onmiskenbaar naar die persoon verwijst.
De rechtbank heeft kennis genomen van de ongelakte versie van de e-mail van
3 augustus 2018. Het weggelakte e-mailadres en de weggelakte naam in de aanhef zijn op zichzelf en in combinatie eenvoudig te herleiden tot een specifieke persoon. De rechtbank oordeelt dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de uitzonderingsgrond van artikel 5.1, tweede lid, onder e, van de Woo, op de weggelakte delen van toepassing is. Het college heeft zich op het standpunt mogen stellen dat het privacybelang zwaarder weegt dan het belang van openbaarmaking.
Moet het college een dwangsom aan eiser betalen?
5. Eiser voert aan dat het college het besluit op zijn Woo-verzoek te laat heeft genomen en daarom een dwangsom moet betalen. Er is namelijk pas aan zijn Woo-verzoek voldaan met het besluit van 5 maart 2025. De reactie van 14 mei 2024 is geen besluit op het Woo-verzoek. Door verschillende medewerkers van het college is na 14 mei 2024 bevestigd dat er nog geen besluit was genomen op eisers Woo-verzoek.
Het college stelt zich op het standpunt dat het op 14 mei 2024 een besluit heeft genomen en bekendgemaakt op eisers Woo-verzoek. Dat is binnen de termijn van twee weken die de rechtbank in haar uitspraak van 2 mei 2024 heeft gesteld. Het college heeft daarom geen dwangsom verbeurd, aldus het college.
De rechtbank is van oordeel dat het college geen dwangsom aan eiser hoeft te betalen, gelet op het volgende.
Een besluit is een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling. Een publiekrechtelijke rechtshandeling is een handeling gericht op een rechtsgevolg. De rechtbank stelt vast dat de reactie van 14 mei 2024 een besluit is. Het is een schriftelijke beslissing van het college op eisers Woo-verzoek. Daarbij zijn een aantal stukken openbaar gemaakt. Dat het college het besluit van 14 mei 2024 in bezwaar heeft herroepen en meer documenten openbaar heeft gemaakt, betekent niet dat de reactie van 14 mei 2024 geen besluit is. Dat de procedure rommelig is verlopen, zoals het college op de zitting heeft erkend, betekent ook niet dat de reactie van 14 mei 2024 geen besluit is. De rechtbank stelt verder vast dat het besluit van 14 mei 2024 is genomen en bekend gemaakt binnen de termijn die de rechtbank heeft gegeven in haar (mondelinge) uitspraak van 2 mei 2024. Eiser heeft dit niet weersproken.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Lok, rechter, in aanwezigheid van K.D. Bosklopper, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.