Omgevingsrecht
Deze uitspraak gaat over de hoogte van de aan eiser toegekende tegemoetkoming in planschade als gevolg van…
Rechtbank Noord-Nederland, 27 oktober 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4711 · Rechtbank Noord-Nederland · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/bestuursrecht/omgevingsrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4711
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- LEE 25/2294
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Omgevingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4711
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de hoogte van de aan eiser toegekende tegemoetkoming in planschade als gevolg van vaststelling van het inpassingsplan “Windpark De Drentse Monden en Oostermoer”. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de tegemoetkoming die de minister heeft toegekend juist is. De rechtbank beoordeelt onder meer de planologische vergelijking en diverse schadefactoren. Beroep ongegrond verklaard.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: LEE 25/2294
uitspraak van de meervoudige kamer van 27 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser], uit [plaats], eiser
(gemachtigde: mr. E.G.J.M. Meijer),
en
de minister van Klimaat en Groene Groei, de minister
(gemachtigde: mr. R.H.M. Sipman).
Als derde-partijen nemen aan de zaak deel: Windpark Oostermoer Exploitatie B.V. uit Eexterveen, Duurzame Energieproductie Exloërmond B.V. uit 1e Exloërmond en
Raedthuys DDM B.V. uit Enschede (de derde-partijen)
(gemachtigde: mr. D. Sietses).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de hoogte van de aan eiser toegekende tegemoetkoming in planschade. Eiser is het niet eens met de toegekende tegemoetkoming van € 3.850,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en het drempelbedrag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de hoogte van die tegemoetkoming.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de tegemoetkoming die de minister heeft toegekend juist is. Eiser krijgt geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop en relevante feiten en omstandigheden
2. Eiser is eigenaar van de woning op het perceel aan [perceel] in [plaats].
3. Op 22 september 2016 is het inpassingsplan “Windpark De Drentse Monden en Oostermoer” vastgesteld. Op 21 februari 2018 is het inpassingsplan onherroepelijk geworden. Dit plan maakt de aanleg van een windpark bestaande uit 45 windturbines inclusief netaansluiting en bijbehorende (nuts)voorzieningen planologisch mogelijk binnen het grondgebied van de gemeenten Aa en Hunze, Borger-Odoorn, Stadskanaal en Vlagtwedde.
4. Op 15 februari 2023 heeft eiser een verzoek om tegemoetkoming in planschade ingediend.
5. Op verzoek van de minister heeft Thorbecke B.V. (Thorbecke) op 12 december 2024 een advies uitgebracht over het planschadeverzoek. Voorafgaand aan die advisering heeft Thorbecke eiser telefonisch gehoord en heeft eiser een zienswijze bij Thorbecke ingediend. Het taxatierapport van taxateur H.J. den Boef van 2 oktober 2024 (het taxatierapport van Den Boef) is als bijlage bij het adviesrapport gevoegd.
6. In het besluit van 17 december 2024 heeft de minister aan eiser een tegemoetkoming van € 4.599,- toegekend (inclusief wettelijke rente en retour van het door eiser betaalde drempelbedrag). Eiser heeft hiertegen bezwaar gemaakt.
7. In het bestreden besluit van 19 mei 2025 heeft de minister de bezwaren van eiser ongegrond verklaard en het besluit van 17 december 2024 gehandhaafd.
8. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
9. De rechtbank heeft het beroep op 26 mei 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, de gemachtigde van de minister, T.J. de Ruijter als adviseur van Thorbecke B.V., [persoon] namens Raedthuys DDM B.V. en de gemachtigde van de derde-partijen. Het onderzoek is ter zitting gesloten.
10. Op 8 juni 2026 heeft eiser een wrakingsverzoek ingediend. Op 24 juni 2026 heeft de wrakingskamer van deze rechtbank eiser niet-ontvankelijk verklaard in zijn wrakingsverzoek.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
11. Op 1 januari 2024 is de Wet ruimtelijke ordening (Wro) ingetrokken en is de Omgevingswet in werking getreden.
In artikel 4.19 van de Invoeringswet Omgevingswet heeft de wetgever regels van overgangsrecht gegeven voor een verzoek om vergoeding van schade die is geleden door de inwerkingtreding van een besluit als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, aanhef en onder a, b, e of f, van de Wro. In het derde lid is bepaald dat het oude recht van toepassing blijft op het verzoek om schadevergoeding tot het besluit op dat verzoek onherroepelijk wordt en, bij toewijzing van het verzoek, de toegewezen schadevergoeding volledig is betaald.
Het inpassingsplan is een besluit als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, aanhef en onder a, van de Wro. Dat betekent dat in dit geval de Wro zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.
Omgevingsvergunningen
12. Eiser betoogt dat de minister ten onrechte geen dakpansgewijze vergelijking heeft gemaakt. Volgens eiser dient er onderscheid te worden gemaakt tussen de planologische wijzigingen die voortvloeien uit het inpassingsplan enerzijds en de daaropvolgende omgevingsvergunningen anderzijds. Eiser acht die fasering van groot belang voor een juiste schadebepaling en voor de toetsing van de voorzienbaarheid. Eiser volgt de minister niet in het standpunt dat het opnemen van de omgevingsvergunningen in de planologische vergelijking niet nodig is. In dit geval liggen de datum van het inpassingsplan en de data van de relevante omgevingsvergunningen redelijk ver uiteen. Daardoor is niet automatisch sprake van een samenhangende, enkelvoudige planologische wijziging. Volgens eiser kan in deze zaak niet worden vastgesteld wat de concrete impact van de omgevingsvergunningen op zijn woning zijn, terwijl dat voor de schadebeoordeling van wezenlijk belang is. De enkele stelling van de minister dat deze vergunningen geen toegevoegde verslechtering veroorzaken, wordt niet onderbouwd met een feitelijke planologische analyse, of gesteund door rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS). De minister miskent daarmee dat bij planologische verslechtering een dakpansgewijze benadering geboden is, aldus eiser. Eiser verwijst naar de uitspraak van de ABRvS
van 4 september 2019 (ECLI:NL:RVS:2019:2995).
De minister stelt zich op het standpunt dat in het bestreden besluit is toegelicht dat de omgevingsvergunningen onverplicht zijn toegezonden. De omgevingsvergunningen vormen de uitvoering van het inpassingsplan en zijn daarom niet relevant voor de schade als gevolg van dat plan.
13. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. In zijn aanvraag heeft eiser aangegeven dat hij schade lijdt door het inpassingsplan. De minister is daarom terecht van die schadeoorzaak uitgegaan bij de beoordeling van de aanvraag. De omgevingsvergunningen die eiser noemt, zijn bovendien geen schadeoorzaak als bedoeld in artikel 6.1, tweede lid, aanhef en onder c, van de Wro, zodat geen tegemoetkoming in planschade kan worden gevraagd voor schade geleden door deze besluiten. De vergunningen gaan namelijk alleen over de activiteit ‘bouwen van een bouwwerk’ als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). De minister was daarom niet gehouden tot een dakpansgewijze vergelijking zoals gesteld door eiser. De verwijzing door eiser naar de uitspraak van de ABRvS van 4 september 2019, leidt niet tot een ander oordeel omdat die niet gaat over planschade maar over de vaststelling van een bestemmingsplan en een exploitatieplan.
Planologische vergelijking
14. Eiser betoogt dat de planologische vergelijking op onjuiste en onzorgvuldige wijze is uitgevoerd. Volgens eiser zijn de mogelijkheden van het oude planologische regime onvoldoende meegewogen, terwijl de nieuwe situatie met ruime bouwmogelijkheden voor windturbines is onderschat. Er is niet slechts sprake van een andere waardering van dezelfde factoren, maar van een inhoudelijk andere beoordeling. Volgens eiser leidt dit tot een systematische onderschatting van de schade. Volgens deskundigen is er sprake van een middelzware planschade met een waardedaling van minimaal 7%, aldus eiser.
De minister stelt zich op het standpunt dat in het advies van Thorbecke een zeer uitgebreide vergelijking is gemaakt. Door Thorbecke is geconcludeerd dat sprake is van middelzwaar planologisch nadeel veroorzaakt door uitzichthinder, een beperkte toename aan geluidhinder, een geringe toename aan lichthinder en een verminderde situeringswaarde. Dat betekent dat er geen verschil van mening is over hoe zwaar het planologische nadeel gekwalificeerd dient te worden, aldus de minister.
15. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Uit het advies van Thorbecke volgt dat bij de beoordeling van eisers aanvraag rekening is gehouden met de bouw- en gebruiksmogelijkheden die de oude en nieuwe planologische regimes bieden. Thorbecke heeft onder meer aandacht besteed aan de maximaal toegestane hoogte van bouwwerken in het gebied. De maximale ashoogte, de maximale rotordiameter en de tiphoogte van de windturbines zijn betrokken en gewogen in de schadeanalyse. Daarbij is steeds acht geslagen op de positionering van die windturbines ten opzichte van eisers onroerende zaak. Eiser heeft niet geconcretiseerd welke planologische mogelijkheden niet of onvoldoende zouden zijn beoordeeld. Overigens komen zowel eiser als de deskundige van de minister tot de conclusie dat sprake is van middelzwaar planologisch nadeel. Dus die stelling leidt niet tot een ander oordeel.
Schadefactoren
Geluid
16. Eiser betoogt dat Thorbecke structureel nalaat om essentiële schadefactoren planologisch en financieel te waarderen. Volgens eiser miskent Thorbecke met de aanname dat 109,9 dBLden voldoet, dat dit niveau alsnog tot hinder, slapeloosheid en gezondheidsklachten kan leiden. Volgens eiser sluit Thorbecke de ogen voor deze effecten en wijkt Thorbecke hiermee af van vaste rechtspraak van de ABRvS.
De minister stelt zich op het standpunt dat Thorbecke in het advies een zeer uitgebreide vergelijking heeft gemaakt. Door Thorbecke is geconcludeerd dat sprake is van een beperkte toename van geluidshinder. De minister begrijpt niet wat eiser beoogt te stellen met ‘de aanname van 109,9 dBLden voldoet’. Uit het advies van Thorbecke volgt dat eisers woning zich ruim buiten de geluidscontour van 47 dBLden bevindt. Het geluid van de windturbines valt overdag weg tegen de achtergrond van de bestaande geluidsbronnen en in de nacht is er sprake van een beperkte toename van de geluidshinder, aldus de minister.
17. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Op grond van vaste rechtspraak mag de minister zich baseren op het advies van een deskundige, tenzij concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de juistheid of volledigheid ervan naar voren zijn gebracht. Vast staat dat eiser geen tegenadvies heeft overgelegd.
18. Naar het oordeel van de rechtbank heeft Thorbecke in het advies voldoende inzichtelijk gemaakt hoe hij is gekomen tot de geluidsbelasting op de woning van eiser. In het advies heeft Thorbecke de situering van de windturbines ten opzichte van eisers woning als uitgangspunt genomen alsmede de geluidsnormen die het Activiteitenbesluit stelt aan windturbinegeluid. Thorbecke heeft de geluidsbelasting op eisers woning nader beschouwd in het licht van het geluidsonderzoek in het milieueffectrapport (mer). Eisers enkele, niet onderbouwde, stelling dat de beoordeling door Thorbecke afwijkt van vaste rechtspraak van de ABRvS is onvoldoende voor het oordeel dat sprake is geweest van onvoldoende zorgvuldig onderzoek door Thorbecke. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich dus mogen baseren op het advies van Thorbecke.
Slagschaduw
19. Eiser betoogt dat Thorbecke niet heeft geverifieerd of de stilstandvoorzieningen functioneren. Volgens eiser ligt zijn woning binnen 1.800 meter van de windturbines, waar slagschaduw een bewezen negatieve impact heeft op de beleving, gezondheid en woningwaarde.
De minister stelt zich op het standpunt dat er geen tot vrijwel geen slagschaduwhinder voor eiser is, omdat zijn woning is gelegen op de contour van 0 uur. Volgens Thorbecke is mede gelet op de maximale invulling van de tussengelegen gronden geen nadeel te verwachten. Eisers enkele stelling dat de woning binnen 1.800 meter van de turbines ligt, is onvoldoende om te twijfelen aan de conclusie van Thorbecke, aldus de minister.
20. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. In het advies heeft Thorbecke geconcludeerd dat eiser geen hinder ondervindt die wordt veroorzaakt door slagschaduw. Daarbij is acht geslagen op het slagschaduwonderzoek bij de mer. Geconstateerd is dat eisers onroerende zaak is gelegen op de grens van de 0 uur contour en dat er geen tot vrijwel geen hinder door slagschaduw is. Verder is Thorbecke in het advies voldoende gemotiveerd ingegaan op de (juridische) borging van de uitschakeling van windturbines bij slagschaduw, zodat de minister zich op het advies mocht baseren. In het advies is verwezen naar regels over automatische stilstandvoorzieningen bij windturbines zoals neergelegd in de Regeling algemene regels voor inrichtingen milieubeheer. In eisers algemene stellingen ziet de rechtbank geen aanknopingspunten voor het oordeel dat Thorbecke (mogelijke effecten van) slagschaduw onvoldoende heeft betrokken bij de schadeanalyse.
Licht
20. Eiser betoogt dat de hinder door verlichting op de windturbines volstrekt onvoldoende is onderzocht en gewaardeerd. In de avond en nacht ontstaat in de lucht een continue rode gloed, waar voorheen duisternis heerste. Volgens eiser is hierdoor de zichtbaarheid van de sterrenhemel verdwenen, wat een ingrijpende achteruitgang betekent in de belevingswaarde van de woonomgeving. Deze factor is in het geheel niet meegewogen, terwijl het een wezenlijk onderdeel vormt van het wooncomfort in landelijk gebied, aldus eiser.
De minister stelt zich op het standpunt dat er sprake is van een beperkte toename van lichthinder, met name in het donker, wat zorgt voor een gering nadeel. Hiermee is deze schade meegewogen door Thorbecke, aldus de minister.
22. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. In het advies van Thorbecke is toegelicht dat sprake is van gering nadeel als gevolg van lichthinder. Daarbij is, anders dan eiser stelt, rekening gehouden met de nachtelijke verlichting van de windturbines.
Omgevingsbeleving en uitzicht
23. Eiser betoogt dat sprake is van aantasting van het landschapsbeeld. Door de plaatsing van de hoogste windturbines van Nederland (tot 210 meter) in een vlak landschap, is de visuele impact enorm. Dit heeft het woonklimaat en dorpskarakter fundamenteel veranderd, aldus eiser.
24. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. In het advies van Thorbecke is over de omgevingsbeleving en het uitzicht een uitgebreide toelichting gegeven. De realisatie van het windpark dat met het nieuwe regime mogelijk is geworden, zal volgens Thorbecke ontegenzeggelijk invloed hebben op de beleving van het landschap. Voorheen lag eisers onroerende zaak in een lint met aan alle zijden verschillende functies. De woon- en leefomgeving bestond uit een landelijk gebied met enkele kernen met overwegend kleinschalige en lage bebouwing. Deze situatie is gewijzigd, omdat thans een windpark mogelijk is waardoor eiser met meerdere lijnopstellingen van hoge windturbines wordt geconfronteerd. Hoewel eisers onroerende zaak nog steeds in een lint nabij agrarische gronden gelegen is, is het karakter van die gronden veranderd en meer verindustrialiseerd. Deze aantasting van de situeringswaarde is door Thorbecke daarom als nadelig beoordeeld. Wat betreft het uitzicht is door Thorbecke toegelicht dat van ernstige mate van uitzichthinder geen sprake is gelet op de afstanden en de oriëntatie van de woning ten opzichte van de windturbines. Eiser heeft niet toegelicht waarom de factoren uitzicht en omgevingsbeleving onvoldoende zouden zijn betrokken, zodat het betoog reeds hierom niet slaagt. Ook op dit punt heeft de minister zich naar het oordeel van de rechtbank op het advies van Thorbecke mogen baseren.
Gezondheid
25. Eiser betoogt dat er nauwelijks wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar de cumulatieve effecten van geluid, slagschaduw en stress op de gezondheid van omwonenden. Deze onzekerheid dient zwaar te wegen conform het voorzorgsbeginsel, aldus eiser.
De minister stelt zich op het standpunt dat alleen de ten tijde van de inwerkintreding van de desbetreffende planologische maatregel objectief te verwachten gevolgen van het nieuwe planologische regime van belang zijn. Volgens de minister oordeelde de ABRvS in haar uitspraak over dit inpassingsplan dat er geen wetenschappelijk bewijs beschikbaar is dat de gestelde gezondheidsrisico’s van laagfrequent geluid en infrageluid van windturbines ondersteunt. In zijn algemeenheid komt aan wetenschappelijke informatie van na de peildatum, geen betekenis toe, omdat een redelijk denkend en handelend koper geen rekening kan houden met eventuele latere kennis en informatie. De minister verwijst in dit kader naar de uitspraak van de ABRvS van 27 maart 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:1259).
26. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Volgens vaste rechtspraak van de ABRvS zijn in de planvergelijking alleen de objectief te verwachten gevolgen van het nieuwe planologische regime van belang. Subjectieve elementen spelen daarbij geen rol. In de planologische vergelijking wordt alleen rekening gehouden met zorgen over gezondheidsrisico’s als gevolg van een planologische maatregel, indien voor die zorgen aanwijzingen zijn te vinden in wetenschappelijke informatie die op de peildatum beschikbaar was. Namens eiser is op de zitting erkend dat de wetenschap nog niet zover is dat de door hem genoemde gevolgen kunnen worden vastgesteld.
Taxatie en waardebepaling
27. Eiser betoogt dat Thorbecke heeft nagelaten een controleerbare en toetsbare schadeberekening te maken. In het advies wordt de waarde van de woning na de planologische verslechtering gepresenteerd zonder inzicht in een systematische opsomming en waardering van de schadefactoren. Volgens eiser ontbreekt daarmee een deugdelijke schadebegroting. Eiser verwijst naar de onafhankelijke taxatie van rentmeester Jalving en de geautomatiseerde waardebepaling van Calcasa. Op basis daarvan geldt dat de waarde van de woning vóór de planologische wijziging € 290.000,- bedroeg, dat de waarde ná de planologische verslechtering € 269.700,- bedraagt, dat sprake is van een waardevermindering van € 20.300,- en dat een vergoeding na aftrek van het forfait moet worden uitgekeerd van € 15.500,-. Volgens eiser komt de waardering van Thorbecke uit de lucht vallen en is die op geen enkele manier toetsbaar aan concrete marktreferenties of objectieve factoren. De minister onderbouwt niet dat het advies van Thorbecke zorgvuldig is. Er wordt niet gereageerd op de gedetailleerde kritiek die in bezwaar is ingebracht, aldus eiser.
De minister stelt zich op het standpunt dat Thorbecke in antwoord op de zienswijze een reactie heeft gegeven op de referentieobjecten. Er is in dit geval geen taxatierapport van rentmeester Jalving of een andere taxateur overgelegd, enkel een Calcasa-waardebepaling. Dit is een geautomatiseerde, modelmatige schatting van de woningwaarde door middel van algoritmes en marktgegevens, waarbij binnen minuten een rapport gegenereerd wordt. Volgens de minister gaan deze rapporten niet over de maximale invulling van een planologische situatie en zijn daarom niet vergelijkbaar met een rapport van een deskundige zoals Thorbecke. Hier is geen taxateur aan te pas gekomen. Daarmee is geen sprake van een taxatierapport waarin aannemelijk is gemaakt dat de in het taxatierapport van Thorbecke gehanteerde uitgangspunten niet juist zijn. Er is geen reden om te twijfelen aan het advies van Thorbecke, aldus de minister.
28. De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Voorop staat dat bij de bepaling van de waardevermindering van een onroerende zaak maatgevend is welke prijs een redelijk denkend en handelend koper voor die zaak zou hebben geboden onmiddellijk voor de inwerkingtreding van het nieuwe planologische regime en op het tijdstip direct daarna, uitgaande van de planologische mogelijkheden onder het oude en nieuwe regime.
Het is van belang dat de deskundige zich in zijn advies rekenschap geeft van de verschillende factoren die hij bij zijn beoordeling heeft betrokken, zodat kan worden nagegaan of er geen factoren zijn die hij ten onrechte buiten beschouwing heeft gelaten. Het begroten van planologisch nadeel is echter geen exacte wetenschap. Net als bij het taxeren van onroerende zaken, spelen ook bij de begroting van planschade kennis, ervaring en intuïtie van de deskundige een rol. Van een deskundige kan daarom niet worden verlangd dat hij elke schadefactor op geld waardeert en de bedragen die de verschillende factoren zouden vertegenwoordigen bij elkaar optelt of van elkaar aftrekt.
Anders dan eiser betoogt, is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat sprake is van een onvoldoende inzichtelijke begroting. In het taxatierapport heeft Den Boef toegelicht dat de bepaling van de getaxeerde waarde voor en na ontstaan van de schade voortvloeiend uit het inpassingsplan, mede tot stand is gekomen op basis van het door Thorbecke opgemaakt adviesrapport en de daarin beschreven schadefactoren. Hierbij is conform artikel 6.1 van de Wro rekening gehouden met planmaximalisatie bij beide waarderingen. Aangegeven is dat de ontstane schadefactoren zijn gewogen en dat die mede als basis hebben gediend voor de door Den Boef bepaalde waarde na het ontstaan van de schade voortvloeiend uit het schadeveroorzakende planologische regime. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser onvoldoende onderbouwd waarom de taxatie niet inzichtelijk zou zijn. De rechtbank acht daarvoor van belang dat uit voormelde rechtspraak blijkt dat het op geld waarderen van elke schadefactor niet is vereist.
Verder ziet eisers betoog op aspecten van de inhoud van het taxatierapport van Den Boef die gebaseerd zijn op de specifieke deskundigheid van die taxateur, namelijk de vergelijkingstransacties en hoe representatief die zijn. De juistheid van (die aspecten van) het taxatierapport kan in beginsel slechts met vrucht worden bestreden met een onderbouwd tegenrapport van een onafhankelijke taxateur, waaruit blijkt dat het taxatierapport onjuist is. Ter onderbouwing van een betoog dat een taxatierapport onjuist is, is het niet voldoende dat het tegenrapport uitsluitend een andere zelfstandige taxatie stelt tegenover de taxatie die is vervat in het aan het besluit van het bestuursorgaan ten grondslag gelegde taxatierapport. Uit een in een tegenrapport vervatte zelfstandige taxatie blijkt nog niet waarom de in het taxatierapport vervatte taxatie onjuist is. Ook onvoldoende is een - niet met een tegenrapport onderbouwd - betoog van de betrokkene of diens gemachtigde dat ziet op een aspect van de inhoud van het taxatierapport dat gebaseerd is op de specifieke deskundigheid van een taxateur. Eiser heeft geen onderbouwd tegenrapport van een onafhankelijk taxateur ingediend, waaruit blijkt dat het taxatierapport van Den Boef onjuist is. Eiser heeft de door hem gestelde visie van rentmeester Jalving namelijk niet met een rapport gestaafd. De Calcasa-waardebepaling is naar het oordeel van de rechtbank geen tegenrapport als hiervoor bedoeld. In die waardebepaling wordt namelijk geen vergelijking met het taxatierapport van Den Boef gemaakt en wordt ook niet aangegeven waaruit blijkt dat dat taxatierapport onjuist is. Eiser heeft daarmee naar het oordeel van de rechtbank geen concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de juistheid of volledigheid van het taxatierapport van Den Boef gegeven. Naar het oordeel van de rechtbank mocht de minister zich derhalve baseren op het taxatierapport van Den Boef.
Conclusie en gevolgen
29. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de hoogte van de toegekende tegemoetkoming in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Lok, voorzitter, mr. S. Ketelaars-Mast en
mr. M.S. van den Berg, leden, in aanwezigheid van mr.R.A. Schaapsmeerders, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 27 oktober 2026.
|
griffier |
voorzitter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.