Vonnis na heropening: de rechtbank veroordeelt verdachte voor het onder 1 primair, onder 2, onder 3 en onder…

Locatie Assen

parketnummer 18.012760.25

vordering na voorwaardelijke veroordeling parketnummer 18.294575.22

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 10 november 2026 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1979 te [geboorteplaats] , thans gedetineerd te [instelling] ,

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 9 april 2026 en - nadat bij tussenvonnis van de rechtbank van 23 april 2026 het onderzoek is heropend - het onderzoek ter terechtzitting van 27 oktober 2026.

Verdachte is op 9 april 2026 en 27 oktober 2026 verschenen, bijgestaan door mr. D.M. Penn, advocaat te Maastricht. Het Openbaar Ministerie is ter terechtzitting van 9 april 2026 en ter terechtzitting van 27 oktober 2026 vertegenwoordigd door mr. R.D. van Essen.

1

hij op een of meer tijdstip(pen) op of omstreeks 11 januari 2025 te Hoogeveen, met een persoon, te weten [slachtoffer] , een of meer seksuele handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten door meermalen, althans eenmaal,

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 11 januari 2025 te Hoogeveen, [slachtoffer] heeft mishandeld door aan haar (gebroken) pols te draaien en/of aan haar (kunst)been te trekken;

2

hij op of omstreeks 11 januari 2025 te Hoogeveen, althans in Nederland, [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door

3

hij op of omstreeks 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk en wederrechtelijk een scootmobiel, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [slachtoffer] , in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt en/of weggemaakt;

4

hij op of omstreeks 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk aanwezig heeft gehad 70 gram hennep, te weten 14 gripzakjes van 5 gram gevuld met hennep, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram hennep, zijnde hasjiesj en/of hennep, een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft ten aanzien van het onder 4 ten laste gelegde betoogd dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging van verdachte, nu deze willekeurig is. Evenzeer als verdachte is ook aangeefster [slachtoffer] - als bewoonster van de woning waarin de politie de hennep heeft gevonden - verantwoordelijk voor het opzettelijk aanwezig hebben van die hennep, die in hun gezamenlijke slaapkamer lag.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie ontvankelijk is in de vervolging, nu het openbaar ministerie beslist over wie voor welke feiten wordt vervolgd. In deze zaak hebben zowel verdachte als aangeefster verklaard dat de aangetroffen hennep van verdachte was, reden waarom voor vervolging van verdachte is gekozen.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat in artikel 167, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering aan het openbaar ministerie de bevoegdheid is toegekend zelfstandig te beslissen of naar aanleiding van een ingesteld opsporingsonderzoek vervolging moet plaatsvinden. De beslissing van het openbaar ministerie om tot vervolging over te gaan leent zich slechts in zeer beperkte mate voor een inhoudelijke rechterlijke toetsing, in die zin dat slechts in uitzonderlijke gevallen plaats is voor een niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging op de grond dat het instellen of voortzetten van die vervolging onverenigbaar is met beginselen van een goede procesorde.

Daarnaast geldt volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad dat de enkele omstandigheid dat iemand anders, van wie de gedraging (mogelijk) evenzeer als die van verdachte het voorwerp van strafvervolging zou dienen te zijn, niet wordt vervolgd, niet zonder meer leidt tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de strafvervolging tegen verdachte.

De rechtbank overweegt dat in deze zaak aangeefster in het bijzijn van de politie een tas met hennep uit de gezamenlijke slaapkamer heeft gepakt en aan de politie heeft overgedragen. Uit het procesdossier blijkt dat verdachte dagelijks hennep gebruikt. Hij heeft ook verklaard dat de hennep in de tas van hem was.

Dat het openbaar ministerie er onder die omstandigheden voor heeft gekozen om alleen verdachte en niet aangeefster te vervolgen, is goed navolgbaar en niet in strijd met enige rechtsregel.

De rechtbank is op grond van het voorgaande van oordeel dat het verweer van de raadsman dient te worden verworpen en dat het openbaar ministerie kan worden ontvangen in de vervolging.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft overeenkomstig haar schriftelijke requisitoir veroordeling gevorderd voor het onder 1 primair, 2, 3 en 4 ten laste gelegde. Zij heeft ten aanzien van het onder 1 primair ten laste gelegde het volgende aangevoerd. Aangeefster heeft spontaan, consistent en betrouwbaar verklaard, ook over haar eigen gedachten en gevoelens, terwijl zij zich in haar verklaringen ook positief over verdachte heeft uitgelaten. Steunbewijs voor haar verklaringen is aanwezig in het proces-verbaal waarin de politie beschrijft dat verdachte spontaan opmerkte dat hij aangeefster niet had verkracht. Verder zit er steunbewijs in de chatberichten van verdachte aan aangeefster met dreigende teksten. Ook de bevindingen over de situatie in de woning en de spullen die de politie daar aantreft (de broekriem, een lege drankfles en vernielde spullen, de scootmobiel) steunen haar verklaring. Dat geldt ook voor de berichten in het dossier die aangeefster heeft gestuurd aan haar vrienden: zo blijkt dat aangeefster haar vriendin [naam 1] in december 2024 liet weten dat verdachte en zij relatieproblemen hadden, en aan ene [naam 2] had aangeefster laten weten dat zij zorgen had over haar veiligheid. Verder ondersteunen de kort na het incident waargenomen emoties van aangeefster haar verklaring dat zij is mishandeld en verkracht.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft - op gronden zoals in de pleitnota verwoord - vrijspraak bepleit van het onder 1 primair en subsidiair ten laste gelegde. Hij heeft daartoe aangevoerd dat verdachte niet wist noch had kunnen weten dat bij aangeefster de wil ontbrak om seks te hebben. Zij heeft dit niet tegen hem gezegd en zij heeft zich niet fysiek tegen hem verzet. De verklaringen van aangeefster daarover zijn niet consistent noch betrouwbaar. Aangeefster had zelf in de nacht van 10 op 11 januari meer alcohol gedronken dan zij tegenover de politie heeft toegegeven. Verbalisanten van de politie hebben beschreven dat zij vroeg in de ochtend van 11 januari contact hadden met aangeefster en dat zij zodanig onder invloed was van alcohol dat zij eerst haar roes moest uitslapen.

Aangeefster verklaarde tijdens de seks enerzijds verstijfd en in shock te zijn, maar tegelijkertijd ook tegen verdachte te hebben gezegd dat zij geen seks met hem wilde. Dat is niet met elkaar te rijmen.

Uit het procesdossier blijkt niet dat zij letsel of pijn heeft opgelopen door toedoen van verdachte. Geweld en mishandeling zijn daarom niet te bewijzen.

Daarnaast is er voor de verklaringen van aangeefster geen steunbewijs. De door de politie bij aangeefster waargenomen emoties kunnen evengoed een reactie zijn op de beschadiging van haar scooter en de akelige berichten die zij van verdachte had ontvangen. Verdachte en aangeefster hadden eerst seks, waarna zij ruzie kregen over de financiële vergoeding die aangeefster zou ontvangen voor het ongeval waarbij zij haar pols had gebroken, welke vergoeding verdachte met haar wilde delen. Aangeefster wilde dat niet maar wilde hem haar huis uit zetten, en heeft geprobeerd dat te organiseren door hem valselijk te beschuldigen van verkrachting.

De raadsman heeft ten aanzien van de bewezenverklaring van het onder 2, 3 en 4 tenlastegelegde geen bewijsverweren gevoerd.

Oordeel van de rechtbank

Vrijdag is er iets gebeurd wat [verdachte] boos heeft gemaakt, met een stel dat hem geld schuldig was voor weed. Ik ging die vrijdag vervolgens naar [bedrijf] voor werk waar ik naar huis werd gestuurd omdat ik ziek was. Toen ik thuis kwam is [verdachte] naar de winkel gegaan en kocht hij een grote fles Captain Morgan. Hij begon alleen te drinken van die Captain Morgan. Vervolgens begon hij te smsen, bellen en roepen in zijn telefoon.

Ik werd toen al wel een beetje bang. Ik vroeg hem of hij rustiger kon worden. Hij was onrustig en opgefokt. Door die telefoon was hij bezig met het stel. Maar zo nu en dan ook tegen mij. Deed hij boos tegen mij. Ik begon bang te worden. Hij ging ook met spullen gooien waaronder stoelen. Hij was steeds bezig; of met de telefoon of met mij. Ik wist op een gegeven moment niet meer tegen wie hij het had. Ik had een kom bij mij uit voorzorg voor overgeven. Hij smeet die kom weg en die kom ging stuk. Later ging hij gooien met flessen en met een vork naar mij. Hij kwam naar mij toe en toen zei hij dat hij seks wilde. Ik zei tegen hem dat ik ziek was en ik koorts had. Ik was niet lekker. Hij ging tegenover mij zitten op de bank. Hij deed zijn broek open en trok een Gucci riem uit zijn broek. De linker heup is geopereerd. Hij begon mij met zijn riem te slaan op mijn geopereerde heup. Net als met een zweep. Ik begon te huilen en ik zei hem dat het pijn deed. Hij zei “Moet ik de riem omdraaien en jou met de gesp slaan? Dat doet meer

pijn”.

Hij droeg witte schoenen. Toen hij nog op de bank zat en hij gevraagd had of hij met de gesp moest slaan, trok hij zijn schoen uit en wees hij met de hak van de schoen naar mij toe. Hij had de schoen vast bij de neus en zei “Moet ik je hiermee slaan?”

Hij begon mijn broeken uit te doen. Ik zei hem “Ik wil dit niet. Ik ben ziek”. Ik smeekte hem. Hij greep ook mijn pols. Mijn pols waar ik aan ben geopereerd en hij zei “Wil je weer een gebroken pols en heup hebben?” Hij had zijn hand gebald als een vuist en bewoog die naar mijn gezicht. Alsof hij mij wilde gaan slaan met zijn vuist. Hij deed het niet. Ik zag de gestoordheid in zijn ogen. Ik zag in zijn ogen dat hij razend was.

Hij had intussen mijn broek en legging uitgetrokken. Hij heeft zichzelf uitgekleed.

Hij hield mijn pols vast en ging op mij liggen. Dit was op de hoekbank. Ik zei hem voorzichtig te zijn vanwege mijn heup. Ik zei hem dat het pijn deed. Hij kon niet binnendringen. Hij ging met zijn vingers erin (van de hand die vrij was) om een ingang te kunnen maken. Hij probeerde nog eens binnen te komen maar dit lukte niet. Hij probeerde weer om binnen te komen en dit ging iets beter. Ik voelde dat hij met zijn vingers erin ging en daarna kwam hij wel binnen met zijn penis.

Toen ging hij eruit en hij begon mij daar te likken. Toen stopte hij met likken en ging hij een derde keer naar binnen en kwam hij klaar. Ik was alleen maar bang dat hij mijn pols of heup ging breken. Dat zou mij teveel zijn.

V: Je hebt het over binnendringen. Waar drong [verdachte] binnen bij jou? A: In de vagina.

V: Wat dacht jij toen [verdachte] bovenop jou kwam en probeerde binnen te dringen?

A: Ik was alleen maar bang dat hij mijn pols en heup zou gaan breken. En mijn kaak zou breken. Dat hij mij niet zou gaan slaan met zijn vuisten.

Ik probeerde van alles om mij te weren. Hij dreigde mij. Hij vroeg ook aan mij of ik niet wilde vliegen vanuit het balkon en dat hij mij wilde gooien van het balkon. Dit heeft hij ook met de buurman gedaan.

V: Wat kon [verdachte] aan u zien dat u angst had?

A: Dat wist hij. Hij zei ook “Are you afraid? Are you afraid now?” Dat wist hij wel. V: Wat kon [verdachte] aan u zien of horen toen hij u uitkleedde?

A: Ik zei de hele tijd tegen hem dat hij mij met rust moest laten. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik ziek was en hij mij met rust moest laten. Hij zag ook aan mij dat ik verschrikt was. Ik durfde mij niet meer te verweren want ik was bang dat hij mijn pols zou breken. In augustus was mijn pols gebroken.

Ik was bang voor mijn leven. Voordat hij wegging vroeg hij mij nog eens of ik wilde vliegen van het balkon.

“Maar jij gaat van balkon”; “Ik ga je breken”;

“I gonna hit you”; “Come inside You fly”; “I kill you”.

Informatief gesprek met [slachtoffer] (vrouw), geboren op [geboortedatum] 1967 te [geboorteplaats] ().

Op 11 januari 2025 omstreeks 14:00 uur hadden wij een informatief gesprek met [slachtoffer] . ()

[slachtoffer] vertelde ons het volgende:

()

[verdachte] heeft aan mijn gebroken pols gedraaid. Hij zei dat hij mij zou slaan en mijn kaak zou breken. Hij dreigde mijn pols en kaak te breken. Hij dreigde mij te slaan en heeft ook aan mijn been gedraaid waar ik een prothese heb. Dit deed mij pijn.

Op zaterdag 11 januari 2025, was ik, verbalisant [verbalisant] , belast met de surveillance voor de gemeente Hoogeveen.

Omstreeks 12.37 kregen wij het verzoek van het Operationeel Centrum Drachten om een collega te bellen. Ik hoorde de collega zeggen dat er drie personen voor het politiebureau in Hoogeveen staan. Ik zag twee vrouwen en een man staan. Ik zag en hoorde dat één van de vrouwen in het gebrekkig Engels sprak en paniekerig over kwam. Dit bleek betrokkene [slachtoffer] te zijn. Ik begreep uit haar verhaal dat zij problemen heeft met een man die bij haar in huis woont en dat hij haar met de dood heeft bedreigd en heeft mishandeld. Ze liet mij direct een WhatsApp gesprek zien tussen haar en hem. Ik zag bovenin de naam [verdachte] staan. Ik zag veel berichten, waarin meerdere doodsbedreigingen stonden. Ik zal hier een fotoblad van maken en bij dit proces-verbaal voegen. Ik zag dat de man [verdachte] betrof.

Ik hoorde haar zeggen dat er afgelopen nacht ook al politie aanwezig is geweest. Ik heb vervolgens aangegeven dat wij in de politie systemen gingen zoeken en bekijken wat er afgelopen nacht is gebeurd en afgesproken. Ik zag dat er collega's omstreeks 02.00 uur, naar het genoemde adres zijn gestuurd. Er was namelijk een melding van huiselijk geweld. Ik las dat het verhaal voor de collega's niet helemaal duidelijk was in verband met de taalbarrière. Ik las dat de betrokkene [verdachte] niet meer aanwezig was en dat de collega's de betrokkene

[slachtoffer] naar een andere plek hebben gebracht.

Ik ben vervolgens samen met mijn collega teruggelopen naar [slachtoffer] . Ineens hoorde ik betrokkene [naam 1] zeggen dat [slachtoffer] in de tussentijd aan haar had verteld dat ze is verkracht door betrokkene [verdachte] . Ik hoorde [slachtoffer] zeggen dat dit rond 01.00 uur vannacht is gebeurd, drie maal. Ik hoorde haar zeggen dat zij mishandeld zou worden als ze geen seks zou hebben. Ik hoorde haar zeggen dat haar kaak dan gebroken zou worden.

Betrokkene:

Achternaam [naam 1]

Voornamen [naam 1]

Geboren [geboortedatum] 2000 Geboorteplaats [geboorteplaats]

Bewijs in zedenzaken

Voorop staat dat zedenzaken vaak gekenmerkt worden door beperkt bewijs. Bij de veronderstelde seksuele handelingen zijn immers meestal slechts twee personen aanwezig, te weten het vermeende slachtoffer en de vermeende dader. Indien de verdachte het ten laste gelegde ontkent, is doorgaans de verklaring van het slachtoffer over de seksuele handelingen het enige bewijsmiddel. Op grond van artikel 342, tweede lid van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Vaste rechtspraak is dat de rechter dan ook alleen tot een bewezenverklaring kan komen als de (betrouwbaar geachte) verklaring van het slachtoffer voldoende wordt ondersteund door ander bewijs.

Niet vereist is dat de ten laste gelegde seksuele handelingen als zodanig steun vinden in ander bewijsmateriaal. Voldoende is dat de verklaring van het slachtoffer op bepaalde punten wordt bekrachtigd door ander bewijs. Dit bewijs moet dan wel afkomstig zijn uit een andere bron dan de belastende verklaring en een voldoende duidelijk verband houden met de verklaring van het slachtoffer. In een

zedenzaak kan dus een geringe mate van steunbewijs in combinatie met betrouwbare verklaringen van het slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren.

De vraag of er voldoende steunbewijs is voor de verklaring van het slachtoffer moet worden onderscheiden van de vraag of de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dit neemt niet weg dat het steunbewijs kan dienen als controlemiddel voor de betrouwbaarheid van de verklaring van het slachtoffer.

Aan de rechtbank ligt dus ter beantwoording voor of de verklaring van aangeefster betrouwbaar is, en zo ja, of deze voldoende ondersteund wordt door ander bewijs. De rechtbank overweegt hierover als volgt.

Betrouwbaarheid verklaring aangeefster

De rechtbank is van oordeel dat aangeefster in haar verhoor consistent en specifiek heeft verklaard over de seksuele handelingen (waaronder het seksueel binnendringen) die de verdachte bij haar zou hebben verricht en de omstandigheden waaronder deze zouden hebben plaatsgevonden. Aangeefster benoemt concrete gebeurtenissen en omstandigheden en vermeldt daarbij details over de toenemende psychische ontregeling van verdachte in de bewuste nacht, het geweld dat hij tegen haar gebruikte en zijn verbale dreigementen, die lijken op de bedreigingen die hij haar later in tekstberichten heeft gestuurd (I kill you, You fly, Maar jij gaat van balkon).

De raadsman heeft aangevoerd dat aangeefster zelf onder invloed van alcohol was. De raadsman heeft daarbij kennelijk het oog op de passage in het proces-verbaal van aangifte waarbij wordt verwezen naar een waarneming die hun collegas in de bewuste nacht zouden hebben gedaan over mogelijk alcoholgebruik door aangeefster. Een dergelijke waarneming is niet rechtstreeks in het procesdossier geverbaliseerd en aangeefster heeft een aannemelijke verklaring gegeven voor haar toestand in die nacht, namelijk dat zij koorts had en in paniek verkeerde. Naar het oordeel van de rechtbank doet deze passage in het proces-verbaal van aangifte dus niet af aan de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster.

Aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster draagt bij dat de verdachte zowel ter terechtzitting als in zijn verhoor bij de politie heeft bekend dat hij op zijn initiatief seks met aangeefster heeft gehad en haar bedreigende tekstberichten heeft gestuurd.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaring van aangeefster betrouwbaar en neemt zij deze verklaring als uitgangspunt voor de bewijsvoering.

De rechtbank overweegt hierbij dat verdachte, anders dan aangeefster, geen geloofwaardige verklaring heeft afgelegd. In zijn verhoor bij de politie op 12 januari 2025 heeft verdachte verklaard in goede harmonie seks met aangeefster te hebben gehad, maar pas in zijn verklaring afgelegd ter terechtzitting heeft hij die verklaring aangevuld over de ruzie over geld die zij zouden hebben gekregen ná de seks, welke ruzie de reden zou zijn geweest voor zijn bedreigende berichten, het beschadigen van haar scooter en daardoor haar angst. Die latere aanpassing van zijn verklaring tast de geloofwaardigheid daarvan aan.

De bewering van verdachte ter terechtzitting dat aangeefster hem uit haar huis wilde hebben zodat zij haar zoon in Nederland onderdak zou kunnen bieden, vindt verder ook geen steun in het procesdossier.

Steunbewijs

De rechtbank is verder van oordeel dat de verklaring van aangeefster in voldoende mate wordt ondersteund door ander bewijs, zodat aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv wordt voldaan. Daartoe overweegt de rechtbank het volgende.

In de eerste plaats heeft verdachte zelf erkend dat zij op zijn initiatief seks hebben gehad. Dat de politie verdachte bij zijn aanhouding zonder enige voorafgaande vraag of informatie hoorde zeggen dat hij haar niet had verkracht, steunt eveneens de beschuldiging. Daarnaast heeft de politie later op 11 januari 2025 gezien dat aangeefster paniekerig was en dat haar vriendin [naam 1] toen vertelde dat zij net van aangeefster had gehoord dat verdachte haar had verkracht. Verder ondersteunen de bedreigende berichten die verdachte aan aangeefster heeft gestuurd en de beschadiging van haar scootmobiel zijn agressie en boosheid jegens haar. De waarneming van de politie dat er spullen in hun huis waren vernield, bevestigt haar verklaring daarover ook.

Tussenconclusie

Gelet op wat hiervoor is overwogen over de verklaring van aangeefster en over het steunbewijs acht de rechtbank bewezen dat de verdachte de onder 1 primair ten laste gelegde seksuele handelingen heeft verricht.

De vervolgvraag is of de verdachte wist dan wel ernstige reden had om te vermoeden dat aangeefster de seksuele handelingen niet wilde. Daartoe overweegt de rechtbank als volgt.

Juridisch kader onder de Wet seksuele misdrijven

Sinds 1 juli 2024 is de Wet seksuele misdrijven van kracht, als gevolg waarvan de strafbaarstelling van seksuele misdrijven in het Wetboek van Strafrecht (Sr) is gewijzigd. De strafrechtelijke bescherming tegen seksueel geweld is verruimd. Verkrachting kan nu gekwalificeerd worden als (gekwalificeerde) opzetverkrachting of schuldverkrachting.

Voor beide varianten van verkrachting is vereist dat de wil tot het plegen of dulden van de seksuele handelingen bij het slachtoffer ontbreekt.

Bij opzetverkrachting is strafbaar degene die seksuele handelingen verricht die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl diegene daadwerkelijk weet dat de wil van de ander daartoe ontbreekt. Het gebruik van dwang, geweld of bedreiging is geen voorwaarde voor strafrechtelijke aansprakelijkheid, maar een strafverzwarende delictsvorm van de opzetvariant.

Ontbrak bij aangeefster de wil tot seksuele handelingen?

De rechtbank overweegt dat uit de verklaring van aangeefster blijkt dat zij de seks niet wilde. Zo heeft zij meerdere keren tegen verdachte gezegd dat zij ziek was, koorts had en geen seks wilde. Uit angst voor pijn en letsel bood zij zo min mogelijk weerstand toen verdachte haar begon te zoenen, haar uitkleedde, haar vagina likte en met zijn vingers en penis haar vagina binnendrong. Zij durfde niet tegen te werken of nee tegen hem te zeggen, omdat hij (meermaals) had gedreigd haar geweld te zullen aandoen.

Wist verdachte dit?

Hoewel verdachte heeft verklaard dat hij zich achteraf niet herinnert dat aangeefster de seks niet wilde, was het verdachte die onder invloed van middelen in boze en opgefokte toestand seks had met aangeefster. Aangeefster nam daartoe geen enkel initiatief. Zij heeft meermaals tegen verdachte gezegd dat zij dit niet wilde en zij heeft gehuild. Deze hoorbare en zichtbare uitingen waren kenbaar voor

verdachte. Daarmee acht de rechtbank bewezen dat verdachte wist dat bij aangeefster de wil ontbrak tot seks.

Gekwalificeerde opzetverkrachting?

Verdachte was als mantelzorger doordrongen van de medische toestand en lichamelijke kwetsbaarheid van aangeefster. In de bewuste nacht was hij opgefokt en agressief. Hij heeft aangeefster uitgekleed.

Vervolgens heeft hij haar op haar geopereerde heup geslagen met zijn broekriem, is hij op haar gaan liggen, en heeft hij haar geopereerde pols en haar geopereerde been gedraaid. Hij heeft gedreigd haar te slaan en heeft gezegd dat hij haar kaak en pols zou breken. Op grond van dit handelen acht de rechtbank bewezen dat verdachte dwang, geweld en bedreiging heeft toegepast.

Conclusie

De rechtbank acht de onder 1 primair ten laste gelegde gekwalificeerde opzetverkrachting wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank acht het onder 2, 3 en 4 ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen, zoals hierna opgenomen in de bewezenverklaring. Nu verdachte deze feiten duidelijk en ondubbelzinnig heeft bekend, volstaat de rechtbank met een opgave van de bewijsmiddelen overeenkomstig artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering.

Deze opgave luidt als volgt:

Feit 2 (bedreiging aangeefster)

Feit 3 (beschadiging scootmobiel)

Feit 4 (opzettelijk hennep aanwezig hebben)

1

hij op meerdere tijdstippen op 11 januari 2025 te Hoogeveen, met een persoon, te weten [slachtoffer] , seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten door meermalen of eenmaal

terwijl hij, verdachte, wist dat bij die [slachtoffer] daartoe de wil ontbrak

en welke opzetverkrachting werd voorafgaan door, vergezeld van en gevolgd door dwang, geweld en bedreiging, door

2

hij op 11 januari 2025 te Hoogeveen [slachtoffer] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, door tekstberichten en spraakberichten te sturen waarin hij, verdachte, meermaals zegt en schrijft dat hij, verdachte, [slachtoffer] om het leven zal brengen (“I kill you”), en dat hij, verdachte, die [slachtoffer] van het balkon zal gooien als zij niet meewerkt, althans woorden van gelijke dreigende aard of strekking;

3

hij op 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk en wederrechtelijk een scootmobiel, die aan [slachtoffer] toebehoorde, heeft beschadigd;

4

hij op 11 januari 2025 te Hoogeveen, opzettelijk aanwezig heeft gehad 70 gram hennep, te weten 14 gripzakjes van 5 gram gevuld met hennep, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram hennep, zijnde hennep een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II van die wet.

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Deze feiten zijn strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Motivering straf en maatregelen

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft ter terechtzitting van 9 april 2026 gevorderd dat verdachte ter zake van het onder 1 primair, 2, 3 en 4 ten laste gelegde wordt veroordeeld tot:

De officier van justitie heeft ter terechtzitting van 27 oktober 2026 haar eis gewijzigd en gevorderd dat verdachte - gelet op het advies van de Pro Justitia rapporteurs en rekening houdend met verminderde toerekenbaarheid - ter zake van het onder 1 primair, 2, 3 en 4 ten laste gelegde wordt veroordeeld tot:

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft aangegeven dat verdachte zich kan vinden in oplegging van een terbeschikkingstelling onder de voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. Verdachte is bereid om aan alle geadviseerde voorwaarden mee te werken. De raadsman verzoekt de vordering tot oplegging van de GVM af te wijzen, nu de doelen die door een GVM worden nagestreefd voldoende zullen worden behaald door een terbeschikkingstelling met voorwaarden.

De raadsman heeft voorts bepleit om te volstaan met een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest.

Oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting van 27 oktober 2026, de Pro Justitia multi-rapportage d.d. 21 september 2026 en de reclasseringsrapportage d.d. 1 oktober 2026, het uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan opzetverkrachting en bedreiging van zijn ex-vriendin, vernieling en overtreding van de Opiumwet. Een viertal strafbare feiten, waarbij het eerste feit het zwaarste weegt.

Aangeefster is in haar eigen woning slachtoffer geworden van verdachte die zich met geweld aan haar heeft opgedrongen, terwijl zij op dat moment lichamelijk kwetsbaar was door eerder ondergane operaties. Bovendien heeft verdachte gedreigd om haar van het balkon af te gooien, iets dat hij eerder had gedaan bij een buurman en wat aangeefster ook wist. Er was sprake van zeer zorgelijk, agressief gedrag en aangeefster heeft zich ontzettend angstig en onveilig gevoeld, zo blijkt uit haar verklaringen.

Opzetverkrachting is een zeer ernstig feit en verdachte heeft hiermee een grove inbreuk gemaakt op de lichamelijke en psychische integriteit van aangeefster. Het is algemeen bekend dat slachtoffers die tegen hun zin in seks hebben gehad of seksuele handelingen hebben moeten ondergaan, daarvan vaak langdurig fysieke, psychische en emotionele gevolgen ervaren. Verdachte heeft de gevolgen voor aangeefster door zijn handelen ondergeschikt gemaakt aan zijn eigen seksuele behoeftes. De rechtbank rekent verdachte dit alles ernstig aan.

Persoon van verdachte

Strafblad

De rechtbank heeft acht geslagen op de inhoud van het uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 29 september 2026, betrekking hebbende op het justitiële verleden van de verdachte, waaruit blijkt dat verdachte eerder (meermalen) onherroepelijk is veroordeeld voor geweldsdelicten. Onderhavige feiten zijn gepleegd in de proeftijd van een eerder opgelegde (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf.

Rapporten van de deskundigen en de reclassering

In het kader van de onderhavige strafzaak heeft er uitgebreid psychologisch en psychiatrisch onderzoek naar verdachte plaatsgevonden. Ook heeft de reclassering advies uitgebracht.

De bevindingen luiden als volgt, zakelijk weergegeven.

De Pro Justitia multi-rapportage d.d. 21 september 2026 opgemaakt door psychiater dr. [psychiater] en GZ-psycholoog [psycholoog]:

Bij verdachte is sprake van een al langer bestaande combinatie van een schizofreniespectrum/psychotische stoornis, een verslavingsstoornis (stoornis in het gebruik van cannabis en een gokstoornis) en persoonlijkheidsproblematiek. Door de combinatie van stoornissen was hij verminderd in staat om het onrechtmatige van zijn handelen tijdens het delict in te zien en zijn (gewelddadige) gedrag onder controle te houden. De rapporteurs geven de rechtbank daarom in overweging om verdachte de bedreiging, mishandeling en verkrachting van zijn ex-partner en vernieling van de scootmobiel verminderd toe te rekenen. Wat betreft het overtreden van de Opiumwet zien rapporteurs geen duidelijke reden om dit feit in een verminderde mate toe te rekenen.

Verdachte valt in de risicogroep met een hoog risico op gewelddadig gedrag (HKT-R) en met bovengemiddeld risico op vergelijkbaar seksueel delictgedrag (SSA). Beschermende factoren (SAPROF) zijn zeer beperkt aanwezig.

Het besef en inzicht in zijn problematiek zijn bij verdachte beperkt. Verdachte zal ten gevolge van de combinatie van stoornissen levenslang een blijvende kwetsbaarheid houden.

Er is sprake van terugval in delictgedrag tijdens een proeftijd en zonder gedwongen kader is de verwachting dat verdachte zal afglijden in sociaal maatschappelijk en psychisch disfunctioneren.

De rapporteurs geven aan dat voor de bij verdachte geconstateerde combinatie van stoornissen, een klinische forensische behandeling is geïndiceerd met daarna een langdurig en beveiligd resocialisatietraject waarbij - in het kader van bescherming van de maatschappij - snel in zorg en beveiliging opgeschaald kan worden, indien verdachte weer terugvalt in drugsgebruik of ander gevaarlijk, recidive bevorderend of

crimineel gedrag vertoont.

De rapporteurs adviseren een stevige stok achter de deur constructie door de

noodzakelijke intensieve klinische behandeling (FPK) binnen een terbeschikkingstelling met voorwaarden te laten plaatsvinden. Het strakke, gedwongen en langdurige kader van de terbeschikkingstelling met voorwaarden kan dienen om een klinische behandeling en een hierop volgend uitstroomtraject vol te houden en de zekerheid te hebben dat verdachte niet onbehandeld blijft, dit in het verlengde van zijn broze motivatie. Indien mogelijk, is het advies de terbeschikkingstelling met voorwaarden aan te vullen met een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel (GVM) om verdachte - ook als de forensische behandeling in het kader van de terbeschikkingstelling met voorwaarden afgerond is - langdurig via toezicht te kunnen monitoren op bijvoorbeeld het in het dagelijks leven integreren van het geleerde uit de behandelingen, het abstinent blijven van middelen, het scherp houden van risicofactoren, het opbouwen van beschermende factoren en waar nodig opnieuw behandeling of ondersteuning aan te kunnen bieden.

Hoewel rapporteurs bij verdachte een broze motivatie zien en hij eerder niet bereid was om aan een PJ-rapportage mee te werken, heeft verdachte recent laten weten zich wel aan (reclasserings-)voorwaarden te willen houden, waarbij hij als motivatie vooral zijn verslavingsproblematiek aangeeft.

Een klinische behandeling als bijzondere voorwaarde bij een onvoorwaardelijk strafdeel

wordt niet geadviseerd, gelet op verdachtes broze motivatie. Ook een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in combinatie met een klinische behandeling tijdens de voorwaardelijke invrijheidstelling (hierna: VI) of een terbeschikkingstelling met dwangverpleging worden door de rapporteurs niet geadviseerd. Een klinische behandeling binnen de VI biedt onvoldoende zekerheid voor een intensieve, klinische behandeling. Een terbeschikkingstelling met dwangverpleging biedt die zekerheid wel, echter verdachte is niet eerder veroordeeld voor een zedendelict en de verwachting is dat het hoge beveiligingsniveau (4) van een FPC niet nodig is om de klinische behandeling op te tuigen om het recidiverisico te verminderen.

Het reclasseringsadvies d.d. 1 oktober 2026 (maatregelenrapport) opgemaakt door [reclasseringswerker] , reclasseringswerker:

De reclassering heeft verdachte aangemeld bij Indicatiestelling Forensische zorg (hierna: IFZ) voor klinische behandeling. Ten tijde van het opmaken van het reclasseringsrapport is er nog geen concrete toeleiding naar een kliniek en is het niet zeker op welk beveiligingsniveau (2 of 3) de behandeling zou moeten plaatsvinden.

Het recidiverisico wordt door de reclassering ingeschat op matig tot hoog (combinatiescore na afname van de SSA).

Verdachte heeft zich in het verleden onttrokken aan reclasseringstoezicht. Op dit moment staat er nog een regulier reclasseringstoezicht open waarbinnen verdachte zich met het indexdelict heeft onttrokken. De reclassering verwacht dat verdachte zich binnen de structuur van een forensisch klinische setting zal kunnen schikken. De reclassering voorziet een toename van verkeerde keuzes en problemen als verdachte meer vrijheden geniet. Het kader van een maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden zou verdachte kunnen helpen om de juiste koers te blijven varen. De reclassering adviseert daar positief over en adviseert daarbij de volgende voorwaarden op te nemen (kort weergegeven):

reclasseringstoezicht, behandelverplichting door een nader te bepalen ambulante zorgverlener, meewerken aan time-out indien geïndiceerd, opname in een zorginstelling,

opname in een instelling voor begeleid wonen of maatschappelijke opvang, niet reizen naar het buitenland, een contactverbod met aangeefster, een locatieverbod voor Hoogeveen, medicatiegebruik zoals voorgeschreven, verbod op het gebruik van drugs en alcohol, het hebben van passende dagbesteding en een verbod op kansspelen.

[reclasseringswerker] heeft ter terechtzitting van 27 oktober 2026 voornoemd reclasseringsadvies nader toegelicht en aangevuld en heeft daartoe het volgende verklaard.

Verdachte is recent afgewezen door de Forensisch psychiatrische afdeling te [plaats] . IFZ heeft hem nu aangemeld in [plaats] bij de Forensisch psychiatrische kliniek. Het is nog niet duidelijk of er een wachtlijst is en hoe lang die is. Het is dus nog niet duidelijk of en wanneer verdachte daar eventueel geplaatst kan worden. Gebruikelijk is dat een verdachte wordt geplaatst aansluitend aan de detentie. Op dit moment is er ook geen zicht op een overbruggingsplek. Pas wanneer er concreet zicht is op een datum waarop de detentie eindigt is het mogelijk opnieuw IFZ te vragen om een overbruggingsplek.

De reclassering vindt het echt noodzakelijk dat eerst een klinische behandeling plaatsvindt voordat de overige voorwaarden aan de orde zijn.

De reclassering sluit zich aan bij het advies van de Pro Justitia rapporteurs om de terbeschikkingstelling met voorwaarden bij voorraad uitvoerbaar te verklaren.

De reclassering kan zich ook vinden in de door de rapporteurs geadviseerde GVM. Dit biedt een kader als het verdachte niet lukt om - binnen de termijn die de terbeschikkingstelling met voorwaarden maximaal mag duren - een gezonde coping aan te leren.

Conclusie van de rechtbank

De rechtbank kan zich verenigen met de conclusies van de deskundigen en maakt die tot de hare.

De rechtbank zal, conform het advies van de psychiater en psycholoog, het onder 1 primair, onder 2 en onder 3 bewezenverklaarde in verminderde mate aan verdachte toerekenen en daarmee rekening houden in de straftoemeting, nu de gediagnostiseerde stoornissen bij verdachte (duidelijk) hebben doorgewerkt bij het plegen van deze feiten.

Ten aanzien van feit 4 zien de psychiater en psycholoog geen duidelijke reden om dit in verminderde mate toe te rekenen. Het onder 4 bewezenverklaarde - overtreding van de Opiumwet - zal de rechtbank daarom volledig aan verdachte toerekenen.

Straf en maatregelen Straf

Bij de beslissing over de aard en de hoogte van de op te leggen straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting, waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. De rechtbank heeft eveneens gekeken naar de straffen die in vergelijkbare gevallen zijn opgelegd.

Opzetverkrachting, zeker als daarbij dwang, geweld en bedreiging wordt gebruikt zoals hier, is een heel ernstig strafbaar feit waarvoor een gevangenisstraf van aanzienlijke duur passend is.

De rechtbank zal alles afwegende een lichtere straf opleggen dan de door de officier van justitie gevorderde straf, nu de rechtbank van oordeel is dat de op te leggen straf de ernst van het bewezen verklaarde voldoende tot uitdrukking brengt. Daarbij heeft de rechtbank (kennelijk) meer gewicht toegekend aan de verminderde toerekeningsvatbaarheid van verdachte en het feit dat ook een terbeschikkingstelling met voorwaarden wordt opgelegd.

De rechtbank acht - alles afwegende - oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Maatregel van terbeschikkingstelling met voorwaarden

De rechtbank kan zich met de inhoud en de conclusies van de adviezen verenigen en neemt

deze over. Een terbeschikkingstelling met voorwaarden is gezien de adviezen van de psycholoog en psychiater naar het oordeel van de rechtbank het passende kader en de rechtbank zal deze maatregel dan ook aan verdachte opleggen.

Blijkens de Pro Justitia rapportage bestond bij verdachte tijdens het begaan van het bewezen verklaarde een gebrekkige ontwikkeling en/of ziekelijke stoornis van zijn geestvermogens. Het door verdachte begane feit is een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van vier jaren of meer is gesteld. Het gaat bovendien om een misdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Verder eist de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen de oplegging van die maatregel.

De rechtbank is op basis van de behandeling ter terechtzitting, de inhoud van de Pro Justitia rapportage en de adviesrapportage van de reclassering overtuigd geraakt van de noodzaak van

behandeling die in aanvang plaats dient te vinden in een klinische setting (zoals een FPK) in het kader van een tbs-maatregel met voorwaarden, zodat de kans op recidive kan worden teruggedrongen. Dit is ook vanuit het behandelperspectief voor verdachte het meest passend.

Bij onvoldoende behandeling van zijn (psychische/psychiatrische) problematiek, vormt verdachte een blijvend gevaar voor de samenleving. Omdat verdachte (inmiddels) een voldoende betrouwbare bereidheid tot medewerking toont, ziet de rechtbank geen noodzaak om over te gaan tot de oplegging van tbs met dwangverpleging. De rechtbank acht een behandeling binnen een ander (lichter) strafrechtelijk kader evenmin aangewezen.

De rechtbank zal daarom overgaan tot oplegging van een tbs-maatregel met daaraan verbonden - naast de algemene voorwaarden - de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden. Verdachte heeft zich bereid verklaard de voorwaarden na te leven.

Als verdachte niet of onvoldoende meewerkt aan de opgelegde voorwaarden kan de terbeschikkingstelling met voorwaarden worden omgezet in een terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege. In dat kader merkt de rechtbank op dat de terbeschikkingstelling is opgelegd ter zake van onder meer verkrachting en dat daarmee sprake is van een geweldsmisdrijf dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen, zodat de totale duur van een mogelijke terbeschikkingstelling met dwangverpleging niet is gemaximeerd.

Dadelijke uitvoerbaarheid

De rechtbank zal bepalen dat de terbeschikkingstelling met voorwaarden dadelijk uitvoerbaar zal zijn, omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte - zonder de juiste behandeling en begeleiding - opnieuw een strafbaar feit zal plegen. Het is van belang dat de klinische behandeling direct na ommekomst van de detentie wordt aangevangen en dat een periode zonder behandeling en toezicht -

die er zou kunnen zijn in geval van het instellen van hoger beroep - wordt vermeden.

Vrijheidsbeperkende maatregel (contactverbod en locatieverbod)

De rechtbank zal, gelet op de aard en omstandigheden van het delict, ter voorkoming van nieuwe strafbare feiten, een contactverbod met het slachtoffer en een locatieverbod voor de plaats Hoogeveen opleggen, in de vorm van een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid ex artikel 38v Wetboek van Strafrecht. Ter bescherming van het slachtoffer zal de rechtbank die maatregel opleggen voor een periode van vijf jaar, met bepaling dat voor elke overtreding twee weken vervangende hechtenis wordt toegepast, met een totale duur van ten hoogste zes maanden.

De rechtbank zal bepalen dat ook de vrijheidsbeperkende maatregel dadelijk uitvoerbaar is, omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte zich belastend zal gedragen voor het slachtoffer, gelet op de ernst van wat verdachte het slachtoffer heeft aangedaan, en omdat verdachte eerder ook al heeft laten zien haar moeilijk los te kunnen laten.

Gedragsbeïnvloedende en/of vrijheidsbeperkende maatregel (GVM)

De rechtbank acht het voorkomen van herhaling van groot belang. Gelet op de problematiek van verdachte en het hiermee samenhangende recidiverisico, acht de rechtbank het daarom noodzakelijk dat de mogelijkheid bestaat om verdachte langdurig onder toezicht te stellen. Om deze reden zal de rechtbank aan verdachte ook de maatregel als bedoeld in artikel 38z Wetboek van Strafrecht opleggen.

Aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van de maatregel is voldaan, nu

In hoeverre en op welke wijze invulling aan deze maatregel moet worden gegeven is aan de

officier van justitie die na ommekomst van de vrijheidsstraf en de terbeschikkingstelling met voorwaarden een vordering tot tenuitvoerlegging van bedoelde maatregel kan indienen bij de rechtbank.

Bij onherroepelijk vonnis van 8 maart 2023 van de meervoudige strafkamer in de rechtbank Noord-Nederland te Assen, is verdachte veroordeeld tot - onder meer - een gevangenisstraf van 14 maanden, waarvan 8 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren. De proeftijd is ingegaan op 23 maart 2023. Daarbij is als algemene voorwaarde gesteld dat veroordeelde voor het einde van de proeftijd geen strafbare feiten zal plegen.

De officier van justitie heeft bij vordering van 9 september 2025 de tenuitvoerlegging gevorderd van de voorwaardelijke straf.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft ter terechtzitting van 27 oktober 2026 gevorderd dat de vordering tot tenuitvoerlegging van 8 maanden gevangenisstraf wordt toegewezen.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft ter terechtzitting van 27 oktober 2026 gevorderd dat de vordering tot tenuitvoerlegging wordt afgewezen en de proeftijd wordt verlengd.

Oordeel van de rechtbank

Nu veroordeelde de bewezenverklaarde feiten heeft begaan voor het einde van de proeftijd, zal de rechtbank de tenuitvoerlegging gelasten van deze voorwaardelijke straf.

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 37a, 38, 38a, 38d, 38v, 38w, 38z, 243, 285 en 350 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 3 en 11 van de Opiumwet.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Verklaart het onder 1 primair, onder 2, onder 3 en onder 4 ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

Gelast dat verdachte ter beschikking zal worden gesteld en stelt daarbij de volgende voorwaarden:

andere in:

dat veroordeelde zich meldt op afspraken bij de reclassering (meldplicht). De reclassering bepaalt hoe vaak dat nodig is;

dat veroordeelde ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

dat veroordeelde zich houdt aan de aanwijzingen van de reclassering. De reclassering kan

aanwijzingen geven die nodig zijn voor de uitvoering van het toezicht of om veroordeelde te helpen bij het naleven van de voorwaarden;

dat veroordeelde de reclassering helpt aan een actuele foto waarop zijn gezicht herkenbaar is. Deze foto is nodig voor opsporing bij ongeoorloofde afwezigheid;

dat veroordeelde meewerkt aan huisbezoeken;

dat veroordeelde de reclassering inzicht geeft in de voortgang van begeleiding en/of behandeling door andere instellingen of hulpverleners;

dat veroordeelde zich niet vestigt op een ander adres zonder toestemming van de reclassering;

dat veroordeelde meewerkt aan het uitwisselen van informatie met personen en instanties die contact hebben met veroordeelde, als dat van belang is voor het toezicht;

Centrum (FPC) of andere instelling. Deze time-out duurt totdat de reclassering of de veroordeelde deze beëindigt, maar maximaal zeven weken, met de mogelijkheid

van verlenging met nog eens maximaal zeven weken, tot maximaal veertien weken per jaar.

wordt overlegd met de betreffende arts/behandelinstelling.

13. De veroordeelde heeft een dagbesteding die passend is bij zijn draagkracht en -last met een vaste structuur.

13. De veroordeelde neemt niet deel aan kansspelen. De veroordeelde schrijft zich in bij het Centraal register uitsluiting kansspelen (Cruks), zodat hij niet toegelaten wordt tot

Draagt de reclassering op de veroordeelde bij de naleving van de voorwaarden hulp en steun te verlenen.

Beveelt dat de gestelde voorwaarden en het uit te oefenen toezicht, dadelijk uitvoerbaar zijn.

Legt aan de veroordeelde op de maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid, zoals bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht, en beveelt dat de veroordeelde voor de duur van vijf jaar

( i) op geen enkele wijze -direct of indirect- contact zal opnemen, zoeken of hebben met [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1967 te [geboorteplaats] , adres bekend bij het Openbaar Ministerie, en

(ii) zich niet zal bevinden in Hoogeveen.

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van de vervangende hechtenis bedraagt 14 dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een totale duur van ten hoogste zes maanden. Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Beveelt dat deze maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

Legt aan verdachte op de maatregel strekkende tot gedragsbeïnvloeding of vrijheidsbeperking, zoals bedoeld in artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.

Heft op het bevel tot voorlopige hechtenis met ingang van het tijdstip waarop de duur van deze hechtenis gelijk wordt aan de duur van de aan verdachte onvoorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf.

Beslissing op de vordering na voorwaardelijke veroordeling onder parketnummer 18.294575.22

Gelast de tenuitvoerlegging van de straf voor zover voorwaardelijk opgelegd bij vonnis van de meervoudige strafkamer van de rechtbank Noord-Nederland, locatie Assen, van 8 maart 2023, te weten: acht (8) maanden gevangenisstraf.

Dit vonnis is gewezen door mr. A. van den Oever, voorzitter, mr. H. Brouwer en

mr. H.R. Eising, rechters, bijgestaan door mr. A.D. Vermeer, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 10 november 2026.

Mr. A. van den Oever en mr. A.D. Vermeer zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.