Vrijspraak art. 242 oud Sr, niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte aangeefster heeft…

Locatie Assen

parketnummer 18.360421.24

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 10 november 2026 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

geboren op [geboortedatum] 1999 te [geboorteplaats] , zonder vaste woon- of verblijfplaats.

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 27 oktober 2026. Verdachte is niet verschenen. Wel is verschenen zijn gemachtigde raadsvrouw mr. A.D. Arends, advocaat te Groningen. Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. R. Janssens.

hij op of omstreeks 7 februari 2024 te Hoogeveen door geweld of een andere feitelijkheid en/of bedreiging met geweld of een andere feitelijkheid, te weten

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor de aan verdachte ten laste gelegde verkrachting. Daartoe heeft hij gesteld dat de verklaring van aangeefster steun vindt in fotos van de letsels en de verklaring van de heer [naam] , de vriend van aangeefster. De officier van justitie heeft gevorderd de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 35 maanden.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken. Daartoe heeft zij aangevoerd dat voor de door aangeefster geschetste gang van zaken onvoldoende wordt ondersteund door ander bewijsmateriaal. De letsels en de bij aangeefster waargenomen emoties kunnen ook passen bij de door verdachte geschetste gang van zaken, te weten consensuele seks. Aldus kan niet bewezen worden dat de seksuele handelingen onder dwang hebben plaatsgevonden.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht het ten laste gelegde niet wettig en overtuigend bewezen, zodat verdachte hiervan zal worden vrijgesproken. De rechtbank overweegt hiertoe het volgende.

De rechtbank stelt op grond van het dossier vast dat er tussen aangeefster en verdachte meerdere seksuele handelingen hebben plaatsgevonden.

De raadsvrouw heeft aangevoerd dat verkrachting niet bewezen kan worden omdat de verklaring van aangeefster onvoldoende wordt ondersteund door ander bewijsmateriaal. De rechtbank is echter van oordeel dat de verklaring van aangeefster betrouwbaar is en voldoende wordt ondersteund door de door de politie bij haar waargenomen letsels nu deze wel passen bij de lezing van aangeefster en niet bij de lezing van verdachte. De rechtbank zal bij de verdere beoordeling van de zaak dan ook uitgaan van de door aangeefster geschetste gang van zaken met betrekking tot de seksuele handelingen.

Aangeefster heeft verklaard dat zij tegen haar wil seks met verdachte heeft gehad. Zij heeft aangegeven dat zij bang is geweest voor de verdachte en daarom telkens heeft meegewerkt aan wat hij van haar verlangde. Ook heeft zij verklaard dat zij verdachte op momenten heeft weggeduwd en dat verdachte had kunnen weten dat zij geen seks met hem wilde. De verdachte heeft, daarentegen, verklaard dat hij dacht dat zij beiden op dat moment seks met elkaar wilden hebben en dat hij niet heeft bespeurd dat aangeefster geen seks met hem wilde.

De rechtbank heeft de overtuiging gekregen dat aangeefster de seksuele handelingen niet heeft gewild. Voor een bewezenverklaring van het tenlastegelegde moet echter vastgesteld worden of aangeefster tot de seks is gedwongen door (bedreiging met) geweld of een andere feitelijkheid in de zin van het oude artikel 242 Wetboek van Strafrecht. Deze moet van dien aard moet zijn dat de ander zich naar redelijke verwachting niet tegen de seksuele handelingen heeft kunnen verzetten.1 Hieruit vloeit voort dat het voor een verdachte kenbaar moet zijn dat het slachtoffer de handelingen tegen diens wil ondergaat. Het enkele feit dat een seksuele handeling tegen de wil van iemand plaatsvindt, is niet voldoende voor een bewezenverklaring van verkrachting.

De rechtbank stelt voorop dat de, in de tenlastelegging omschreven, dwangmiddelen (waaronder het bijten, beetpakken of trekken aan de haren) in beide contexten kunnen voorkomen: seks met en zonder dwang. De rechtbank is van oordeel dat uit de verklaringen van aangeefster niet blijkt dat zij niet in staat was zich tegen de aan verdachte ten laste gelegde handelingen te verzetten of zich te onttrekken aan zijn handelingen. De rechtbank overweegt daartoe dat er tussen het gezamenlijk alcohol drinken in de woonkamer, het verplaatsen naar de slaapkamer (alwaar seks heeft plaats gevonden), het uitkleden van verdachte en aangeefster en het verplaatsen naar de badkamer (alwaar seks heeft plaatsgevonden), meerdere momenten zijn geweest waarin aangeefster zich redelijkerwijs had kunnen verzetten of onttrekken, maar dit niet, althans voor verdachte onvoldoende kenbaar, heeft gedaan. Aangeefster heeft verklaard dat zij verdachte (zachtjes) heeft weggeduwd, maar die verklaring ziet op een situatie in de woonkamer waarbij nog geen van de tenlastegelegde handelingen had plaatsgevonden. Aangeefster heeft verder verklaard dat zij verdachte in de badkamer heeft geprobeerd weg te duwen, maar de rechtbank kan niet kan vaststellen dat dat wegduwen van verdachte door aangeefster van dermate gewicht is geweest, dat het voor verdachte kenbaar is geweest dat aangeefster geen (verdere) seks met hem wilde.

De rechtbank sluit niet uit dat de aangeefster geen “nee” durfde te zeggen uit angst, is bevroren of met de seks heeft meegedaan terwijl zij dat op dat moment niet wilde. Dit levert echter niet zonder meer een

verkrachting in de zin van artikel 242 (oud) Wetboek van Strafrecht op, omdat daarvoor de eerdergenoemde dwang vereist is. De enkele vrees voor verdachte zelf is daarvoor onvoldoende.

Gelet op het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte aangeefster heeft gedwongen tot het ondergaan van seksuele handelingen. Derhalve is er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs om tot een bewezenverklaring van verkrachting te komen. De rechtbank zal verdachte daarom vrijspreken.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte is ten laste gelegd en spreekt verdachte daarvan vrij.

Dit vonnis is gewezen door mr. R.A. Valk, voorzitter, mr. F. Sieders en mr. J. Faber, rechters, bijgestaan door mr. L. Lamers-Peters, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 10 november 2026.

Mr. F. Sieders is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.

1 ECLI:NL:HR:2013:494.