Verdachte heeft zich op 17 april 2023 schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling door meermalen…

Locatie Assen

parketnummer 18-103256-23

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 10 november 2026 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

geboren op [geboortedatum] 1995 te [geboorteplaats] , wonende te [adres 1] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 20 oktober 2026. Verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. J.B. Pieters, advocaat te Hoogeveen. Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. G.R. Stoeten. Het onderzoek is gesloten op 10 november 2026.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

zij op of omstreeks 17 april 2023 te [plaats] , gemeente De Wolden ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met dat opzet

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

zij op of omstreeks 17 april 2023 te [plaats] , gemeente De Wolden [slachtoffer] heeft mishandeld door

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het primair ten laste gelegde feit.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit wegens het ontbreken van opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Het slaan met een plastic dun paaltje is geen handeling waaruit het opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel afgeleid kan worden.

Subsidiair heeft de raadsvrouw aangevoerd dat verdachte een geslaagd beroep op noodweer toekomt.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht het primair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen, zoals hierna opgenomen in de bewezenverklaring. De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.

Ik woon op het adres [adres 2] . Op 17 april 2023 waren wij op onze akker. Ik hoorde dat [medeverdachte] en [verdachte] terug kwamen met de loslopende honden. Toen kwam [medeverdachte] , en die liep naar [getuige 2] . Hij zei tegen [getuige 2] "Wij moeten even praten" en sloeg direct hierna met gebalde vuist mijn man [getuige 2] . Hij ging gelijk gevloerd en was knock-out. Ik wilde mijn man helpen, en had toen al zo'n prikpaaltje van de afrastering in mijn hand. Ik wilde [medeverdachte] hiermee raken, om hem te stoppen, maar werd hierna direct geslagen door [verdachte] . Ik viel op de grond. Ik voelde veel pijn op mijn hoofd, op mijn rug en mijn nek. Ik lag op mijn buik ten tijde van het incident.

[medeverdachte] sloeg [getuige 2] vervolgens direct met zijn vuist in het gezicht waardoor [getuige 2] bewusteloos op de grond viel. Ik had een prikpaaltje in mijn hand en ik wilde naar [getuige 2] toe maar toen kwam [verdachte] en die pakte mij. Die pakte dat prikpaaltje van mij af.

V: U wilde uw man helpen en toen werd dat prikpaaltje van u afgepakt door [verdachte] en sloeg zij u daarmee. Klopt dat?

A: dat klopt dat weet ik nog. Ik weet ook nog dat ik op de grond lag en dat ik mijn gezicht wilde beschermen.

V: Toen u op de grond lag wat gebeurde er toen? A: er werd alleen op mij ingeslagen.

Toen wij voor hun huis waren, hoorde ik [medeverdachte] zeggen: "Ik moet jou nog even wat vragen". Ik zag dat [medeverdachte] keek in de richting van mijn vader en [medeverdachte] liep ook recht op mijn vader af. Ik zag dat [medeverdachte] al lopende uithaalde met zijn vuist in de richting van mijn vader. Ik zag dat [medeverdachte] op minder dan een armlengte bij mijn vader vandaan stond op het moment dat de vuist het gezicht van mijn vader raakte. Ik zag dat mijn vader achterover viel, met zijn hoofd in het zand.

Ik woon aan de [adres 3] .

Ik hoorde het geschreeuw uit het weiland komen schuin tegenover mijn huis. Toen ik die zijde op keek zag ik een persoon in het weiland liggen met blauwe bovenkleding. Ik zag dat er een andere persoon boven over de persoon op de grond heen gebogen stond. Ik zag dat deze persoon een langwerpig voorwerp in de handen had. Ik zag dat deze persoon het voorwerp met beide handen vast had en meerdere keren omhoog hief en met kracht naar beneden bewoog en het voorwerp hard en met kracht op het bovenlijf of het gezicht van de persoon met de blauwe bovenkleding neer liet komen. Ik zag dat de persoon met de blauwe bovenkleding beide armen om het hoofd had geklemd om het hoofd te beschermen.

Ik ben vervolgens naar binnen gerend en ik heb 112 gebeld. Daarna ben ik weer naar buiten gelopen en ik zag toen dat de persoon met de blauwe bovenkleding onze oprit op kwam lopen. Ik herkende toen dat het de buurvrouw van nummer [nummer] was. Ik zag dat zij een bebloed gezicht had en dat het blauw en rood gezwollen om haar ogen was en dat ze bloeduitstortingen had.

[verdachte] wilde wat vragen. Op het moment dat ze [slachtoffer] aansprak, het was nog geen seconde. Ze haalde een prikpaal naar boven toe, en meteen aanhalen om te gaan slaan op [verdachte] . Ik zag dat ze werd geslagen met die paal. [verdachte] weerde zich af, pakte de prikpaal af en gaf [slachtoffer] een duw. Ik probeerde [verdachte] te roepen. Die was nog steeds met [slachtoffer] bezig met die stok.

V: Wat deed [verdachte] dan?

A: Ik zag dat ze de prikpaal van [slachtoffer] had afgepakt en dat [verdachte] [slachtoffer] aan het bewerken was met de prikpaal.

V: Wat bedoel je daarmee?

A: Nou slaan, zo ver mogelijk haar hand bij het uiteinde van de paal en zo hard mogelijk proberen uit te halen. Ik zag haar de slaan beweging maken.

Het betreft een afrasteringpaaltje waarbij het paaltje grotendeels uit kunststof bestaat. Enkel het onderste deel betreft een metalen deel.

Letselbeschrijving Hoofd

Borst

Heup

Rechter arm

Linker arm

Linker been

Rechter been

Bewijsoverweging

Feitenvaststelling

De rechtbank stelt op grond van de hiervoor weergegeven bewijsmiddelen en het verhandelde ter terechtzitting het volgende vast. De familie [familienaam 1] (bestaande uit onder andere [getuige 2] , [slachtoffer] en hun zoon [getuige 3] ) en de familie [familienaam 2] (bestaande uit onder andere verdachte [verdachte] en haar broer [medeverdachte] ) wonen sinds 2012/2013 in dezelfde straat tegenover elkaar. Om onduidelijk gebleven redenen is er sinds 2015 sprake van een ruzie, waarbij onder andere sprake was van pesterijen, beschuldigingen over en weer en berichten op sociale media. Door verschillende instanties is meerdere keren, helaas zonder succes, geprobeerd te bemiddelen. In de avond van 17 april 2023 was de familie [familienaam 1] op hun akker bezig om afrasteringspaaltjes weg te halen. Verdachte en haar broer waren op hetzelfde moment de honden aan het uitlaten. Verdachte en haar broer verklaren beiden dat verdachte naar eigen zeggen op een eerder moment door [getuige 2] met een schep op haar hoofd is geslagen. Verdachte zat nog met veel vragen over dit incident en wilde hier antwoorden op hebben. Daarom liepen verdachte en haar broer gezamenlijk naar de familie [familienaam 1] , waarna een fysieke confrontatie ontstond tussen verdachte en [slachtoffer] , tussen de broer van verdachte en [getuige 2] en tussen de broer van verdachte en [getuige 3] . Over de aanleiding en volgorde van de confrontaties lopen de verklaringen uiteen.

Voor de vaststelling van de feiten acht de rechtbank het van belang dat zowel aangeefster [slachtoffer] als haar zoon [getuige 3] gelijkluidend hebben verklaard over het begin van de confrontatie, namelijk dat [medeverdachte] zich als eerste tot [getuige 2] wendde en hem vrijwel direct met de vuist in het gezicht sloeg. [getuige 2] viel hierdoor op de grond. Verdachte en haar broer verklaren daarentegen dat juist familie [familienaam 1] de aanval inzette. De rechtbank ziet echter discrepanties in hun verklaringen.

Volgens de verklaring van verdachte bij de politie heeft zij [getuige 2] aangesproken en kwam aangeefster [slachtoffer] vervolgens op haar afgerend met een prikpaal. Ter terechtzitting heeft verdachte niets meer of anders kunnen verklaren over de gebeurtenissen op 17 april 2023. [medeverdachte] heeft verklaard dat verdachte juist [slachtoffer] aansprak en [slachtoffer] daarop reageerde door te slaan met een prikpaal.

Verdachte en haar broer hebben aldus wisselend verklaard over de aanleiding en de aanvang van het geweld. Daartegenover staan de verklaringen van aangeefster [slachtoffer] en haar zoon [getuige 3] die nagenoeg op alle punten overeenkomen en ook worden ondersteund door de overige inhoud van het dossier. Zo bevindt zich in het dossier een uitgewerkte geluidsopname van de Apple Watch van [slachtoffer] waaruit blijkt dat direct nadat een mannenstem zegt "nu even normaal doen" en "vrouwen slaan of niet" een geluid te horen is wat lijkt op een klap. Hoewel de uitgewerkte geluidsopname niet is gedateerd en er geen stemherkenning heeft plaatsgevonden, past de geluidsopname bij de verklaringen van [slachtoffer] en [getuige 3] dat [medeverdachte] [getuige 2] heeft aangesproken en hem direct daarna heeft geslagen. Ook past de geluidsopname bij de verklaring van verdachte (en haar broer) dat zij verhaal wilden gaan halen bij familie [familienaam 1] vanwege een eerder incident waarbij [getuige 2] [verdachte] zou hebben geslagen.

De rechtbank gaat daarom ten aanzien van de aanvang van de gebeurtenis uit van de volgorde van de gebeurtenissen zoals door [slachtoffer] en [getuige 3] is weergegeven. De rechtbank wordt gesterkt in haar overtuiging doordat verdachte niet heeft kunnen duiden met welk ander doel zij en haar broer die avond de confrontatie opzochten met familie [getuige 3] .

De rechtbank stelt verder op basis van de verklaring van [slachtoffer] vast dat zij, op het moment dat [getuige 2] op de grond ligt door de vuistslag van [medeverdachte] , haar man heeft willen verdedigen tegen de aanval van [medeverdachte] . De rechtbank overweegt dat [slachtoffer] op dat moment, volgens haar eigen verklaring, een afrasteringspaaltje in haar handen had. Tijdens deze verdedigingsactie is de fysieke confrontatie met verdachte begonnen, doordat verdachte op [slachtoffer] is afgekomen op het moment dat [slachtoffer] zich in de richting van [medeverdachte] en [getuige 2] bewoog. [medeverdachte] heeft verklaard dat hij heeft gezien dat [slachtoffer] verdachte met het afrasteringpaaltje sloeg, waarop verdachte het afrasteringpaaltje van [slachtoffer] afpakte en haar een duw gaf. Uit het dossier blijkt dat verdachte letsel heeft opgelopen. Hoewel dat op basis van de in het dossier aanwezige letselverklaring van verdachte niet concreet kan worden vastgesteld, acht de rechtbank het op basis van het voorgaande en de aard van de in de letselverklaring beschreven letsels van verdachte, niet onaannemelijk dat dit letsel door het afrasteringspaaltje is veroorzaakt. De rechtbank gaat er dan ook van uit dat [slachtoffer] in haar poging haar man te verdedigen eerst met dit afrasteringspaaltje geweld heeft uitgeoefend op verdachte. Zoals overwogen, lukte het verdachte daarna om het afrasteringspaaltje van [slachtoffer] af te pakken en is [slachtoffer] met haar buik op de grond gevallen. Verdachte is vervolgens flink tekeergegaan op [slachtoffer] . [medeverdachte] heeft verklaard dat verdachte [slachtoffer] aan het bewerken was met de prikpaal en daarbij de paal zo hard mogelijk probeerde uit te halen. Getuige [getuige] , die als buurvrouw zicht had op de akker, heeft ook gezien dat een persoon met een paaltje met kracht sloeg op iemand die daar op de grond lag. Getuige [getuige] herkende deze persoon later als haar buurvrouw [slachtoffer] toen zij met een bebloed gezicht om hulp kwam vragen. Uit het forensisch letselverslag blijkt dat [slachtoffer] meerdere letsels aan haar hoofd, rug, armen en benen heeft.

De rechtbank acht, gelet op het voorgaande, bewezen dat verdachte op 17 april 2023 meermalen met een afrasteringspaal met kracht op het lichaam van [slachtoffer] heeft geslagen. Dat verdachte [slachtoffer] zelf, dus zonder het afrasteringspaaltje, ook heeft geslagen of gestompt, acht de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen. [slachtoffer] heeft daar in haar verhoor op 10 juni 2024 niet over verklaard.

Poging tot zware mishandeling

De rechtbank acht anders dan de raadsvrouw het handelen van verdachte te kwalificeren als een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Verdachte heeft met een afrasteringspaal meermalen, ongecontroleerd en met kracht op het hoofd en lichaam van aangeefster geslagen, terwijl aangeefster op de grond lag. Het is een feit van algemene bekendheid dat het hoofd een kwetsbaar onderdeel is van het lichaam door de zich daar bevindende vitale onderdelen, zoals de slaap en de hersenen. Verdachte weet

dit ook. De kans dat iemand die met een paaltje met een metalen uiteinde meermalen, ongecontroleerd en met kracht op en tegen het hoofd wordt geslagen zwaar lichamelijk letsel oploopt, is naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk te achten. Door toch zo te handelen, heeft verdachte die aanmerkelijke kans bewust aanvaard. Dat aangeefster op haar buik lag doet daar niet aan af, want ook dan kunnen vitale onderdelen van het hoofd geraakt worden.

Conclusie

De rechtbank acht het primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, zodat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot zware mishandeling.

zij op 17 april 2023 te [plaats] , gemeente De Wolden ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met dat opzet

- meermalen met een afrasteringspaal met kracht op/tegen/in het gezicht, het hoofd en het lichaam, van die [slachtoffer] heeft geslagen.

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

1. primair poging tot zware mishandeling

Dit feit is strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat verdachte een beroep op noodweer toekomt. Zij heeft aangevoerd dat het dossier meerdere aanknopingspunten biedt voor de lezing dat [slachtoffer] , behorend bij de familie [getuige 3] , de aanval begon. Zo had de familie [getuige 3] voorzorgsmaatregelen getroffen door een luchttoeter en een GoPro mee te nemen, de geluidsopnames te starten en was er kennelijk een schaar,

hakmes en vleesmes meegenomen. Daarentegen was de broer van verdachte, [medeverdachte] , niet voorbereid op een confrontatie. Hij had immers zijn zusje mee en beiden hadden zij geen wapens bij zich. Verdachte heeft hetzelfde soort letsel als dat bij [slachtoffer] is waargenomen. Deze verwondingen kunnen goed zijn veroorzaakt door het afrasteringspaaltje. Ook het geluidsfragment, afkomstig van de Apple Watch van [slachtoffer] , zou er op kunnen duiden dat de vechtpartij bij de vrouwen is begonnen. Het moet daarnaast allemaal worden bezien in de context dat familie [getuige 3] zich in de steek gelaten voelde door de politie en wel zodanig dat tegenmaatregelen gerechtvaardigd werden geacht. Verdachte moest zich plotseling verdedigen tegen een aanval van [slachtoffer] met een paal.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het beroep op noodweer verworpen dient te worden, omdat de aangevoerde feiten en omstandigheden niet aannemelijk zijn geworden.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat er geen sprake (meer) was van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding waartegen de verdediging noodzakelijk was. Uit de bewijsmiddelen en de daarop gebaseerde vastgestelde feiten en omstandigheden, blijkt dat verdachte door [slachtoffer] is geslagen met een afrasteringspaaltje, maar dat zij dit na een enkele slag wist af te pakken. [slachtoffer] is vervolgens op de grond gevallen. Op dat moment was er geen sprake meer van een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding en had verdachte zich van de locatie kunnen verwijderen. Zij is echter met hetzelfde afrasteringspaaltje [slachtoffer] gaan slaan. Op dat moment kan er niet meer gesproken worden van een noodweersituatie. Het verweer wordt verworpen.

De rechtbank acht verdachte strafbaar nu niet van enige strafuitsluitingsgrond is gebleken.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het primair ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 60 dagen, met aftrek van de dagen die verdachte heeft doorgebracht in voorarrest, waarvan 56 dagen voorwaardelijk en een proeftijd van 2 jaren. De officier van justitie vordert daarnaast een taakstraf van 40 uur en een locatie- en contactverbod als bedoeld in artikel 38v van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) voor de duur van drie jaren.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft primair gepleit voor een afdoening zonder straf of maatregel en subsidiair voor enkel een voorwaardelijke straf. De raadsvrouw heeft benadrukt dat een werkstraf onuitvoerbaar is voor verdachte, aangezien zij arbeidsongeschikt is verklaard.

Oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting en de rapportages van Reclassering

Nederland, waaronder de rapportage van 21 september 2026, het verdachte betreffende uittreksel uit de justitiële documentatie, de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich op 17 april 2023 schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling door meermalen en met kracht met een afrasteringspaaltje op het slachtoffer in te slaan. Verdachte heeft daarbij zo hard mogelijk uitgehaald met het paaltje, terwijl zij over het slachtoffer gebogen stond. Op deze manier kon het slachtoffer niets anders dan zich overgeven aan het geweld dat verdachte op haar uitoefende. Het gebruikte geweld heeft verwondingen in het gezicht van het slachtoffer veroorzaakt. Met haar handelen heeft verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer.

Persoon van verdachte

De reclassering heeft een rapport over verdachte opgemaakt en daarin kort samengevat het volgende vermeld. Verdachte is in juli 2024 gediagnosticeerd met een posttraumatische stressstoornis en een verstandelijke beperking. Vanuit haar beperking loopt verdachte het risico om snel te handelen en kunnen er problemen ontstaan in sociale contacten. Vanuit de ambulante begeleiding wordt er nu gewerkt aan het aanvragen van een Wlz-indicatie met als doel toe te werken naar een begeleid wonen-vorm.

De straf

Naar het oordeel van de rechtbank rechtvaardigen de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Voor de hoogte daarvan heeft de rechtbank gelet op de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS).

De oriëntatiepunten van het LOVS gaan voor het opzettelijk toebrengen van zwaar lichamelijk letsel zonder gebruikmaking van een wapen uit van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden. De rechtbank is van oordeel dat hier geen sprake is van zwaar lichamelijk letsel, maar wel gebruik is gemaakt van een wapen. Gelet op deze omstandigheden neemt de rechtbank deze categorie als uitgangspunt.

Een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden acht de rechtbank ook in dit geval in beginsel passend. Nu er in onderhavige zaak sprake is van een bewezenverklaarde poging zal de rechtbank uitgaan van twee derde deel van voornoemd uitgangspunt voor de op te leggen straf. De rechtbank wijkt hiermee in strafverzwarende zin af van de eis van de officier van justitie. Gelet op de aard en ernst van de bewezenverklaarde feiten acht de rechtbank de eis van de officier van justitie ontoereikend en kan niet worden volstaan met een andere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank weegt in strafmatigende zin mee dat is gebleken dat verdachte zelf ook letsel heeft opgelopen als gevolg van de confrontatie met [slachtoffer] . Om die reden wordt de hiervoor genoemde gevangenisstraf van twee maanden (60 dagen) met tien dagen verminderd tot 50 dagen.

De rechtbank kent daarnaast, in strafmatigende zin, bijzonder gewicht toe aan het forse tijdsverloop. In artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens is het recht van iedere verdachte gewaarborgd om binnen een redelijke termijn te worden berecht. De redelijke termijn is in deze zaak met een jaar en zes maanden overschreden. Als gevolg hiervan zal de rechtbank een strafkorting toepassen van 13 dagen.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 37 dagen, met aftrek van de dagen die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

Vrijheidsbeperkende maatregel

De rechtbank ziet voorts aanleiding om ter beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten aan verdachte vrijheidsbeperkende maatregelen als bedoeld in artikel 38v Sr op te leggen. Deze maatregelen houden in dat verdachte gedurende drie jaren op geen enkele wijze direct of indirect contact zal opnemen met [getuige 2] , geboren op [geboortedatum] 1962, [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1967 en [getuige 3] , geboren op [geboortedatum] 2000. Daarnaast houden de maatregelen in dat verdachte zich gedurende drie jaren niet bevindt binnen een straal van 100 meter rond het perceel [adres 2] . De rechtbank zal bepalen dat voor iedere keer dat verdachte (een van de) voornoemde maatregelen overtreedt veertien dagen vervangende hechtenis zal worden toegepast, met een maximum van zes maanden.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de materiële schade kan worden toegewezen, met uitzondering van de overnachting in het [ziekenhuis]. Ten aanzien van de immateriële schade acht de officier van justitie een vergoeding van 20.000,00 redelijk. Daarbij merkt hij op dat niet kan worden vastgesteld dat PTSS enkel het gevolg is geweest van het bewezenverklaarde.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft bepleit dat er in deze zaak sprake is van een component van eigen schuld. Zeker in de voorbereidende fase heeft benadeelde ook een aandeel gehad. Daarnaast heeft de raadsvrouw aangevoerd dat niet is te duiden welke schade het rechtstreekse gevolg is van het bewezenverklaarde, nu benadeelde al een belaste voorgeschiedenis kende, waar kennelijk ook psychische ziektebeelden uit zijn voortgekomen.

Met betrekking tot de inhoudelijke vordering heeft de raadsvrouw onder meer aangevoerd dat zij vraagtekens zet bij de post huishoudelijke hulp. Er woonden immers ook twee volwassen kinderen thuis waarvan niet ondenkbaar is dat zij ook huishoudelijke hulp verrichtten.

Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade heeft de raadsvrouw bepleit dat een vergoeding niet op zijn plaats is, gelet op de eigen schuld van benadeelde.

Oordeel van de rechtbank

Materiële schade

De rechtbank is ten aanzien van de schadeposten ziekenhuisdaggeldvergoeding, kosten tandarts, de medische adviezen en de kosten voor het eigen risico in de jaren 2023 en 2024 van oordeel dat uit het dossier voldoende blijkt dit schade is die is ontstaan als gevolg van het bewezenverklaarde feit. De rechtbank zal de vordering tot vergoeding van deze schade, in totaal een bedrag van 4.126,60, toewijzen.

Ten aanzien van de gevorderde reiskosten is de rechtbank van oordeel dat uit het dossier voldoende blijkt dat benadeelde de reiskosten van en naar de revalidatiearts in Meppel en de praktijkondersteuner van de huisarts in Hoogeveen heeft gemaakt als gevolg van het bewezenverklaarde feit. De reiskosten worden dan ook tot een bedrag van 124,08 toegewezen. Ten aanzien van de overige reiskosten is onvoldoende onderbouwd dat deze kosten het gevolg zijn van het bewezenverklaarde feit. Het gaat om veel behandelingen bij de fysiotherapeut op twee verschillende locaties, ondergaan tot en met medio 2025, terwijl niet is toegelicht waarom al deze behandelingen het gevolg zijn van het bewezenverklaarde feit.

Deze schadeposten worden daarom niet-ontvankelijk verklaard.

De rechtbank overweegt dat de kosten voor het eigen risico in de jaren 2025 en 2026 in een te ver verwijderd verband tot het bewezenverklaarde staan en in die zin niet als voorzienbare schade aangemerkt kunnen worden. De rechtbank is daarnaast met de raadsvrouw van oordeel dat benadeelde een belaste voorgeschiedenis kent. Het is te onduidelijk gebleven of de medische kosten gemaakt in 2025 en 2026 het gevolg zijn van het bewezenverklaarde feit. Benadeelde wordt ten aanzien van deze posten niet-ontvankelijk in haar vordering verklaard.

De rechtbank overweegt voorts dat de posten voor de rollator en krukken, de kledingschade, de parkeerkosten en de overnachtingen in het [ziekenhuis] onvoldoende zijn onderbouwd. Facturen of betalingsbewijzen ten aanzien van de posten die betrekking hebben op de rollator en de krukken, de kledingschade en de parkeerkosten ontbreken. Uit de toelichting op de schade die verband houdt met de overnachtingen in een gastenverblijf van het [ziekenhuis] blijkt dat deze overnachtingen verband houden met de mishandeling van [getuige 2] en niet met het bewezenverklaarde feit. De vordering tot vergoeding van deze schadeposten wordt dan ook niet-ontvankelijk verklaard.

Hetzelfde geldt voor de vordering die betrekking heeft op de vergoeding van de kosten van huishoudelijke hulp. Het is de rechtbank onduidelijk gebleven welke beperkingen ervoor zorgden dat de benadeelde geen huishoudelijke taken meer kon verrichten. Onduidelijk is ook of hierbij moet worden uitgegaan van de normbedragen uit de Richtlijn Huishoudelijke Hulp van de Letselschade Raad. De rechtbank is van oordeel dat het debat over deze schadepost in een civielrechtelijke procedure moet worden gevoerd, waarbij beide partijen van deskundige rechtsbijstand zijn voorzien.

De rechtbank acht de materiële schade in beginsel voor een bedrag van 4.250,68 toewijsbaar, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 17 april 2023 en zal de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in haar vordering verklaren. Dit deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft daarnaast vergoeding van 30.937,50 aan immateriële schade gevorderd. Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het bewezenverklaarde feit. Aangezien de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen heeft zij op grond van artikel 6:106 sub b van het

Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) recht op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding. Bij het vaststellen van de omvang van de geleden schade heeft de rechtbank acht geslagen op de Rotterdamse schaal.

De rechtbank heeft voor wat betreft de vordering die betrekking heeft op de diagnose FNS aansluiting gezocht bij hoofdstuk 2.1 categorie (e) van de Rotterdamse schaal. Er is sprake van gering hersenletsel met geringe aanhoudende klachten. De rechtbank acht het door de benadeelde partij genoemde bedrag van 4.500,00 hiervoor billijk. Anders dan de benadeelde partij zal de rechtbank, bij het bepalen van de immateriële schadevergoeding, in dit strafproces geen schadevergoeding toekennen voor de PTSS van benadeelde. De rechtbank ziet dat benadeelde sinds 1995 al bekend is in de psychiatrie, waardoor de thans aanwezige PTSS-klachten mogelijk niet (volledig) te relateren zijn aan het bewezenverklaarde feit. Ook dit deel van de vordering zal niet-ontvankelijk worden verklaard en kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

De rechtbank verhoogt het toewijsbare bedrag van 4.500,00 met een percentage van 25% wegens het ernstige verwijt dat de verdachte te maken valt met betrekking tot het toebrengen van het letsel.

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank de immateriële schade wegens een deel van het opgelopen lichamelijke letsel naar billijkheid vast op 5.625,00, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 17 april 2023. Verdachte zal veroordeeld worden tot betaling van dit bedrag aan de benadeelde partij en ten aanzien van het meer of anders gevorderde in de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard.

Eigen schuld

De rechtbank overweegt dat de schadevergoedingsverplichting van verdachte kan worden verminderd als er sprake is van eigen schuld van de benadeelde partij in de zin van artikel 6:101 BW. Bij beantwoording van de vraag of en in hoeverre eigen schuld van de benadeelde partij leidt tot vermindering van de schadevergoedingsplicht moet allereerst worden vastgesteld of die benadeelde partij ook feitelijk heeft bijgedragen aan het ontstaan van de schade. Is dat het geval, dan moet vervolgens worden beoordeeld in welke mate de aan de benadeelde partij toe te rekenen omstandigheden en die aan verdachte toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen. Uit het dossier volgt dat de benadeelde partij de avond van 17 april 2023 eerst zelf geweld heeft gebruikt tegen verdachte. De rechtbank komt tot het oordeel dat er sprake is geweest van eigen schuld aan de zijde van de benadeelde partij. De rechtbank is echter ook van oordeel dat dit eigen aandeel beperkt is gebleven. Het zijn uiteindelijk verdachte en haar broer geweest die de confrontatie met benadeelde (en haar familie) hebben opgezocht. Voor het geweld dat vervolgens is uitgeoefend door verdachte was geen enkele noodzaak en is excessief geweest. De rechtbank zal daarom, zowel ten aanzien van de materiële schade als de immateriële schade, rekening houden met een percentage van 10 % eigen schuld.

De rechtbank wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot een bedrag van ( 9.875,68 - 10 % =) 8.888,11, vermeerderd met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 17 april 2023.

Schadevergoedingsmaatregel

Nu de aansprakelijkheid van verdachte vaststaat, zal de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel opleggen om te bevorderen dat verdachte de schade zal vergoeden.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 36f, 38v, 38w en 45 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Verklaart het primair ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

Beveelt dat de tijd die veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

De maatregel dat veroordeelde voor de duur van 3 (drie) jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met:

De maatregel dat de veroordeelde voor de duur van 3 (drie) jaren zich niet bevindt binnen een straal van 100 meter rond het perceel [adres 2] .

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan (een van) de maatregelen wordt voldaan. De duur van de vervangende hechtenis bedraagt 14 (veertien) dagen voor iedere keer dat niet aan (een van) de maatregelen wordt voldaan, met een maximum van 6 (zes) maanden. Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde

maatregelen niet op.

Vordering van benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk toe en veroordeelt verdachte om aan [slachtoffer] te betalen:

Verklaart de vordering van [slachtoffer] voor het overige niet-ontvankelijk. Dit deel van de vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Legt aan verdachte de verplichting op om ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat te betalen een bedrag van 8.888,11 (zegge: achtduizend achthonderd achtentachtig euro en elf cent), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 april 2023 tot de dag van algehele voldoening. Dit bedrag bestaat uit 3.825,61 aan materiële schade en 5.062,50 aan immateriële schade.

Bepaalt dat bij gebreke van volledig verhaal van de betalingsverplichting aan de Staat gijzeling voor de duur van 69 dagen kan worden toegepast. De toepassing van gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat als verdachte voldoet aan de betalingsverplichting aan de benadeelde partij of aan de Staat, verdachte in zoverre zal zijn bevrijd van de betalingsverplichting aan beiden.

Dit vonnis is gewezen door mr. H.R. Eising, voorzitter, mr. J. Faber en mr. L.E. Ettema, rechters, bijgestaan door mr. N.J. Aarts, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 10 november 2026.