Verdachte is veroordeeld tot de maximale taakstraf van 240 uur en een rijontzegging van twaalf maanden…

Zittingsplaats 's-Hertogenbosch

Team strafrecht

Parketnummer : 01.231598.25

Datum uitspraak : 12 november 2026

Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [1970] ,

wonende te [adres] .

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 29 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 4 november 2024 te Eindhoven, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (bedrijfsauto), daarmede rijdende over de weg, de Piuslaan, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig en/of onoplettend,
te rijden met een onjuist afgestelde frontspiegel en/of onvoldoende aandacht te hebben en/of te houden bij het overige verkeer op de Piuslaan en/of een op het fietspad aan de Piuslaan rijdende fietsster niet op te merken en/of bij het verkeerslicht op/bij de kruising met de Leenderweg rechtsaf te slaan en/of zich er bij/voor het rechts afslaan niet (voldoende) van te vergewissen dat die kruising vrij was van verkeer en/of geen voorrang te verlenen aan die
(rechtdoorgaande) fietsster,tengevolge waarvan hij met de door hem bestuurde bedrijfsauto in botsing is gekomen met die fietsster en/of die fietsster onder die bedrijfsauto terecht is gekomen, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] ) werd gedood;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 4 november 2024 te Eindhoven, als bestuurder van een voertuig (bedrijfsauto), daarmee rijdende op de weg, de Piuslaan, heeft gereden met een onjuist afgestelde frontspiegel en/of onvoldoende aandacht heeft gehad en/of gehouden bij het overige verkeer op de Piuslaan en/of een op het fietspad aan de Piuslaan rijdende fietsster niet heeft opgemerkt en/of bij het verkeerslicht op/bij de kruising met de Leenderweg rechts af is geslagen en/of zich er niet (voldoende) van heeft vergewist dat die kruising vrij was van verkeer en/of geen voorrang heeft verleend aan die (rechtdoorgaande) fietsster en/of in botsing is gekomen met die fietsster, door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde feit. Volgens de officier van justitie heeft verdachte een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval veroorzaakt door aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend rijgedrag te vertonen, als gevolg waarvan het slachtoffer is overleden.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman van verdachte heeft bepleit dat verdachte moet worden vrijgesproken van hetgeen hem wordt verweten, omdat het slachtoffer zich kort voor de botsing in de dode hoek van de vrachtwagen heeft bevonden en verdachte haar daarom niet heeft kunnen zien toen hij bij het kruispunt afsloeg. Onder deze omstandigheden kan in de visie van de verdediging niet worden bewezen dat verdachte schuld heeft aan het verkeersongeval en evenmin kan worden bewezen dat hij zich zodanig in het verkeer heeft gedragen dat gevaar of hinder op de weg werd of kon worden veroorzaakt.

Bij de beantwoording van die vraag heeft de rechtbank acht geslagen op de volgende feiten en omstandigheden die haar uit het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting zijn gebleken.

In de vroege middag van 4 november 2024 reed verdachte als bestuurder van een vrachtwagen over de Piuslaan in Eindhoven. Hij reed over de rechter rijstrook van die rijbaan, in westelijke richting, naar het kruispunt met de Leenderweg toe. Parallel aan de rijbaan was een vrijliggend fietspad gelegen dat van de rijbaan was gescheiden door middel van een verhoging. Het slachtoffer, [slachtoffer] , fietste over dat fietspad in dezelfde richting als verdachte. Het verkeer op voornoemd kruispunt werd geregeld door verkeerslichten. Bij het naderen van het kruispunt straalden de verkeerslichten voor verdachte en het slachtoffer tegelijkertijd groen licht uit. Bij die verkeerslichten wilde verdachte rechts afslaan om de Leenderweg op te rijden. Hij remde de snelheid van zijn vrachtwagen af tot 19 km/u en sloeg vervolgens, zonder te stoppen, rechtsaf. Het slachtoffer wilde op dat moment bij die verkeerslichten rechtdoor fietsen. Op grond van de geldende verkeersregels had de verdachte – die rechts wilde afslaan – voorrang moeten verlenen aan het slachtoffer. De verdachte werd bovendien door middel van een onderbord bij de verkeerslichten op de Piuslaan extra gewaarschuwd voor het rechtdoorgaand verkeer op het fietspad. Verdachte verleende echter geen voorrang aan het slachtoffer, waardoor zij in botsing kwam met de vrachtwagen van verdachte. Hierbij is het slachtoffer ten val gekomen en onder de vrachtwagen terecht gekomen. Als gevolg van de daarbij opgelopen verwondingen is het slachtoffer ter plekke overleden.

De Forensische Opsporing van de politie heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de toedracht van dit ongeval. Uit dat onderzoek is onder meer gebleken dat het op het tijdstip van het ongeval het overdag was en er sprake was van heldere en zonnige weers-omstandigheden. Het zicht voor verdachte vanuit de cabine van zijn vrachtwagen op de weg, de verkeerstekens en de verkeersborden werd niet belemmerd door vaste obstakels. Het verloop van de weg, voorafgaand aan het ongeval, kon niet van invloed zijn geweest op het ontstaan en de toedracht van het ongeval. Verder is gebleken dat de vrachtwagen rijtechnisch in voldoende staat van onderhoud was en geen gebreken en/of bijzonderheden vertoonde en dat de spiegels, met uitzondering van de frontspiegel, goed waren afgesteld.

Aan de hand van de VRI-data, de dashcambeelden van het ongeval, de tachograaf van de vrachtwagen en de locatiegegevens van de telefoon van het slachtoffer, kon door de Forensische Opsporing gereconstrueerd worden met welke snelheid verdachte en het slachtoffer voorafgaand en ten tijde van het ongeval hebben gereden, wat hun posities ten opzichte van elkaar zijn geweest en wat het zicht van verdachte vanuit de cabine van zijn vrachtwagen is geweest. Uit dat onderzoek is onder meer – en in de kern genomen – gebleken dat over een afstand van 189 meter tot aan de botsplaats (18 seconden voor het ongeval) het zicht en doorzicht voor verdachte vanuit de cabine van zijn vrachtwagen niet belemmerd is geweest en dat het slachtoffer over een afstand van 166 meter continue zichtbaar is geweest voor verdachte. Op 23 meter voor de botsplaats (4 seconden voor het ongeval) tot aan de botsplaats bevond het slachtoffer zich aan de rechterzijde van de cabine, waarbij het zicht voor verdachte niet met zekerheid kon worden vastgesteld.

De verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij met zijn vrachtwagen vaker over het stuk weg waar het ongeval heeft plaatsgevonden had gereden en bekend was met de doorgaans drukke verkeerssituatie ter plaatse. Hij was ook bekend met het fietspad dat naast de rijbaan was gelegen en wist dat het doorgaand verkeer op het fietspad voorrang had op het rechtsafslaand verkeer. Hij wist ook dat een onderbord bij de verkeerslichten hiervoor extra waarschuwde.

Verder heeft hij verklaard dat hij onderweg was naar een laatste locatie waar hij moest lossen. Even daarvoor had hij nog pauze gehad en had geen haast om op die locatie te komen. Hij wist ook via welke route hij naar die locatie moest rijden. Hij had goed zicht op de weg. In de aanloop naar het kruispunt toe had hij naar het fietspad gekeken. Ook had hij aandacht voor het verkeer dat links naast hem reed en het verkeer dat van tegenovergestelde richting aan kwam rijden. Hij werd niet afgeleid. Bij het kruispunt remde hij af met zijn vrachtwagen. In zijn optiek was het kruispunt vrij en sloeg hij daarom rechtsaf. Gedurende dit hele traject had hij het slachtoffer op geen enkel moment gezien, ook niet in de spiegels van zijn vrachtwagen.

Op grond van het vorenstaande komt de rechtbank tot het volgende oordeel.

Verdachte heeft verklaard dat hij het slachtoffer op geen moment heeft gezien. Uit het hiervoor aangehaald onderzoek is gebleken dat het slachtoffer, in elk geval over een afstand van 166 meter, voor verdachte zichtbaar is geweest. Verdachte had het slachtoffer daarom kunnen en moeten zien. Gelet op de tijd die gemoeid is met deze afstand te overbruggen, kan naar het oordeel van de rechtbank geen sprake zijn van een enkel moment van onoplettendheid. Dat verdachte het slachtoffer niet heeft gezien, duidt erop dat hij onvoldoende oog heeft gehad voor de aanwezigheid van verkeersdeelnemers op het fietspad. Dit terwijl hij bekend was met de situatie, waarin hij bij het afslaan voorrang moest verlenen aan recht doorgaand verkeer op het naastgelegen fietspad. Daarbij geldt temeer dat op een vrachtwagenchauffeur een grote verantwoordelijkheid en plicht rust om zorgvuldig om te gaan met verkeersveiligheidsnormen. Omdat een vrachtwagen een zwaar voertuig is dat in het geval van een ongeval op zijn minst ernstig letsel kan veroorzaken, mag van een beroepschauffeur, zoals verdachte, daarom extra voorzichtigheid gevergd worden. De verdachte had vóór en bij het afslaan en kruisen van het fietspad daarom bijzondere zorgvuldigheid en oplettendheid moeten betrachten. Hij had zich ervan moeten vergewissen en blijven vergewissen of er zich mogelijk fietsers op het fietspad bevonden die het kruispunt zouden willen passeren.

De raadsman van verdachte heeft tijdens zijn pleidooi uitvoerig stilgestaan bij de rapporten van [naam] . De door hem gevoerde verweren die tot vrijspraak van het ten laste gelegde zouden moeten leiden, zijn voor een belangrijke deel op deze rapporten gestoeld. In deze rapporten wordt – in de kern genomen – geconcludeerd dat het slachtoffer in de laatste vier à vijf seconden voor het ongeval niet zichtbaar is geweest voor verdachte. De rechtbank wil dit aannemen, omdat de Forensische Opsporing van de politie het tegendeel niet met zekerheid heeft kunnen vaststellen, maar de rapporten kunnen evenwel niet leiden tot de conclusie van de raadsman. De crux in deze zaak zit niet in de laatste seconden van het ongeval, maar juist in de daaraan voorafgaande momenten waarop verdachte het slachtoffer heeft kunnen en moeten zien.

Wel is de rechtbank met de raadsman van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat de verkeerd afgestelde frontspiegel heeft bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval. Een dergelijk spiegel wordt immers gebruikt om het gebied vóór de cabine zichtbaar te maken, bijvoorbeeld bij het wegrijden vanaf een stilstaande positie, niet zozeer bij het afslaan.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank met de officier van justitie van oordeel dat verdachte aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend heeft gehandeld en daarmee schuld heeft aan het verkeersongeval in de zin van artikel 6 van de WVW, waardoor het slachtoffer is komen te overlijden. De rechtbank acht het ten laste gelegde dan ook bewezen als na te melden.

op 4 november 2024 te Eindhoven, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (bedrijfsauto), daarmede rijdende over de weg, de Piuslaan, zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden door aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend, te rijden, namelijk door onvoldoende aandacht te hebben of te houden bij het overige verkeer op de Piuslaan en een op het fietspad aan de Piuslaan rijdende fietsster niet op te merken en bij het verkeerslicht bij de kruising met de Leenderweg rechtsaf te slaan en zich er voor het rechts afslaan niet (voldoende) van te vergewissen dat die kruising vrij was van verkeer en geen voorrang te verlenen aan die recht doorgaande fietsster, ten gevolge waarvan hij met de door hem bestuurde bedrijfsauto in botsing is gekomen met die fietsster en die fietsster onder die bedrijfsauto terecht is gekomen, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] ) werd gedood.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd om verdachte te veroordelen tot een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 240 uur én een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsman van verdachte heeft geen strafmaatverweer gevoerd.

Het oordeel van de rechtbank.

Bij de beslissing over de straffen die aan verdachte dienen te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De aard en ernst van het feit.

De verdachte heeft als bestuurder van een vrachtwagen bij het afslaan op een kruispunt geen voorrang verleend aan het slachtoffer dat op haar fiets dat kruispunt aan het oversteken was. Het slachtoffer is als gevolg hiervan aangereden en heeft daarbij ernstige verwondingen opgelopen. Aan de gevolgen daarvan is [slachtoffer] op 16-jarige leeftijd komen te overlijden.

Hiermee heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan een zeer ernstig feit met onomkeerbare gevolgen. Het slachtoffer is door toedoen van verdachte op veel te jonge leeftijd uit het leven weggerukt. Het plotseling overlijden van het slachtoffer heeft groot leed bij de nabestaanden teweeggebracht. Uit de slachtofferverklaring van de nabestaanden van het slachtoffer blijkt hoe ingrijpend het ongeval en het overlijden van hun dochter en zusje voor hen is geweest en nog steeds is. Hun wereld is ingestort door het plotselinge verlies van [slachtoffer] .

De rechtbank rekent het de verdachte in het bijzonder aan dat hij als beroepschauffeur de geldende verkeersvoorschriften onvoldoende in acht heeft genomen en hij onvoldoende oplettend is geweest toen hij met zijn vrachtwagen rechtsaf sloeg. Verdachte had meer dan andere weggebruikers er alles aan moeten doen om niet in deze situatie terecht te komen.

De persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van verdachte, waaruit volgt dat hij eerder onherroepelijk is veroordeeld tot een werkstraf voor het overtreden van een soortgelijke verkeersregel als in de onderhavige zaak, namelijk het niet verlenen van voorrang aan afslaand verkeer. Het repeterend onjuist verkeersgedrag van verdachte baart de rechtbank zorgen.

De rechtbank zal ook meewegen dat verdachte dit ongeval en de vreselijke gevolgen daarvan zelf ook niet heeft gewild en dat dit ook veel impact op hem heeft gehad. Verdachte heeft ter zitting toegelicht dat hij ten gevolge van het ongeval psychische klachten heeft ontwikkeld, zich hiervoor onder behandeling heeft gesteld en EMDR-therapieën heeft gevolgd. Ook heeft hij gedurende enige tijd niet meer in een vrachtwagen gereden en heeft hij andere werkzaamheden moeten verrichten binnen het bedrijf waar hij werkzaam is. Hoewel hij sinds kort weer zijn werkzaamheden als vrachtwagenchauffeur heeft opgepakt, rijdt hij niet meer in drukke verkeersgebieden.

Verder zal de rechtbank meewegen het tijdsverloop in deze zaak, dat verdachte spijt heeft betuigd, waarin hij oprecht overkomt en dat hij ermee zal moeten leren leven dat door zijn toedoen een mensenleven is geëindigd.

De op te leggen straffen.

Bij haar beslissing over de strafsoort en de hoogte van de straf heeft de rechtbank aansluiting gezocht bij de binnen de rechtspraak ontwikkelde oriëntatiepunten. De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf.

Voor het veroorzaken van een verkeersongeval waarbij sprake is van een aanmerkelijke schuld en waarbij het slachtoffer is overleden, geldt als uitgangspunt een onvoorwaardelijke taakstraf van 240 uur en een onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van één jaar.

De rechtbank ziet geen aanleiding om van dit uitgangspunt af te wijken, met uitzondering van de ontzegging van de rijbevoegdheid. De rechtbank zal een deel daarvan voorwaardelijk opleggen, enerzijds als stok achter de deur zodat de verdachte ook in de toekomst extra goed oplet in het verkeer, en anderzijds omdat de verdachte als beroepschauffeur zijn rijbewijs nodig heeft om zijn werk te kunnen uitoefenen.

Concreet betekent het voorgaande dat de rechtbank alles afwegende aan verdachte een taakstraf zal opleggen voor de duur van 240 uur, te vervangen door 120 dagen hechtenis indien deze taakstraf niet (naar behoren) wordt verricht. Daarnaast zal de rechtbank, mede ter bescherming van de verkeersveiligheid, aan verdachte een ontzegging van de rijbevoegdheid opleggen voor de duur van 12 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar.

De rechtbank:

verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij;

verklaart dat het bewezen verklaarde oplevert het misdrijf:

overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl het een ongeval betreft waardoor een ander wordt gedood

bepaalt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 120 dagen indien deze taakstraf niet (naar behoren) wordt verricht;

bepaalt dat een gedeelte van deze ontzegging, te weten 4 maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de veroordeelde zich voor het einde van een proeftijd van 2 jaar aan een strafbaar feit schuldig heeft gemaakt.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. M.A. Waals, voorzitter,

mr. M.L.W.M. Viering en mr. I. El Mourabit, leden,

in tegenwoordigheid van Ş. Altun, griffier,

en is uitgesproken op 12 november 2026.