Strafrecht overig
Onderzoek Dixie. (Hoofdelijke) ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel ten bedrage van ruim €…
Rechtbank Oost-Brabant, 12 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:8096 · Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbobr-2026-8096
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 82-149839-22 ontneming
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:8096
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Onderzoek Dixie. (Hoofdelijke) ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel ten bedrage van ruim € 36.000, -, verkregen door arbeidsuitbuiting. Materiële schadevergoedingen van de benadeelde partijen zijn in mindering gebracht op het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel.
Uitspraak
RECHTBANK OOST-BRABANT
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Team strafrecht
Parketnummer: 82-149839-22 (ontneming)
Datum uitspraak: 12 november 2026
Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [1976] ,
ingeschreven in de Basisregistratie personen op het adres:
[adres] ,
hierna: veroordeelde.
1 Het onderzoek op de terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 8 maart 2023, 30 mei 2023, 14 januari 2026, 14 oktober en 15 oktober 2026. De behandeling van de vordering heeft gelijktijdig plaatsgehad met de behandeling van de strafzaken tegen veroordeelde en haar partner en tevens medeveroordeelde [medeverdachte] , parketnummers 82-149839-22 en 82-149841-22.
Er heeft een schriftelijke voorbereiding plaatsgevonden met een conclusiewisseling tussen de officier van justitie en de raadsvrouw van de veroordeelde. De rechtbank heeft kennisgenomen van de inhoud daarvan, en van hetgeen ter terechtzittingen van 14 en 15 oktober 2026 mondeling is aangevoerd.
2 De inhoud van de vordering
De inleidende schriftelijke vordering van het openbaar ministerie strekt ertoe dat de rechtbank het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel zal schatten en vaststellen op een bedrag van € 115.910,45 en aan de veroordeelde de verplichting oplegt tot betaling aan de staat van dat bedrag.
3 De grondslag voor ontneming
De veroordeelde is bij separaat vonnis per heden door deze rechtbank, voor zover van belang, veroordeeld wegens onder meer mensenhandel in vereniging, meermalen gepleegd. Uit het onderzoek leidt de rechtbank af dat de veroordeelde wederrechtelijk voordeel heeft verkregen door middel van of uit de baten van dit bewezen verklaarde strafbare feit. De grondslag voor ontneming van dat voordeel is daarom een veroordeling wegens een strafbaar feit als bedoeld in artikel 36e, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.
4 De schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft bij de vordering gepersisteerd. De officier van justitie heeft zich bij de berekening gebaseerd op het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel, opgemaakt op 21 augustus 2023. De conclusie van dit rapport is, dat het door de veroordeelde en de medeveroordeelde totale wederrechtelijk verkregen voordeel € 115.910,45 bedraagt. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel daarom moet worden geschat op voornoemd bedrag.
In reactie op onderstaand pleidooi met betrekking tot kosten die hoger zouden zijn dan ingeschat door het Openbaar Ministerie heeft de officier van justitie – kort samengevat – aangevoerd dat de verdediging slechts een algemene verklaring heeft gegeven voor mogelijke kosten. Deze verklaring is, zonder verdere onderbouwing door middel van bijvoorbeeld betaalbewijzen en/of bonnen en/of facturen, onvoldoende concreet en niet verifieerbaar. Veroordeelde heeft er evenmin concreet en verifieerbaar over verklaard tijdens het onderzoek en bij de rechter commissaris.
Standpunt van de verdediging
De raadsvrouw van de veroordeelde heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de vordering moet worden afgewezen gelet op de in de strafzaak bepleite integrale vrijspraak. De raadsvrouw heeft zich subsidiair op het standpunt gesteld dat het wederrechtelijk verkregen voordeel op een lager bedrag moet worden geschat. In de eerste plaats wordt betwist dat de vier aangevers gemiddeld 10 uur per dag en 6 dagen per week voor veroordeelde en de medeveroordeelde hebben gewerkt. Verder wordt betwist dat veroordeelde kennis moest hebben van de GVVA-voorwaarde dat de reis- en aanvraagkosten voor rekening van hem en de medeveroordeelde moest komen.
In de tweede plaats betoogt de verdediging dat er meer kosten door veroordeelde zijn gemaakt dan waar het Openbaar Ministerie in de berekening van is uitgegaan. In die berekening is enkel € 250,- per persoon opgenomen als ‘overige kosten’. Zoals ook uit de verhoren van de aangevers blijkt, zijn er veel meer kosten gemaakt voor de aangevers dan thans in de berekening is meegenomen. De aangevers hebben zelf geen kosten gemaakt aan hun verblijf hier in Nederland, terwijl dit niet onder bedrijfskosten van de werkgever kan worden gerekend. Daarom dient er een hoger bedrag als uitgangspunt te worden genomen ten aanzien van de overige kosten. Een alternatieve berekening hiervoor zou zijn een bedrag van € 250,00 per maand per aangever. De totale overige kosten zouden, na verdere doorrekening van deze kosten per aangever, € 9.337,92 bedragen. Tot slot zouden de toegewezen schadevergoeding aan de benadeelde partijen in mindering moeten worden gebracht op de vordering.
Bewijsmiddelen
1. De gebruikte bewijsvoering in het op 12 november 2026 gewezen vonnis van deze rechtbank in de strafzaak tegen veroordeelde. Deze bewijsvoering neemt de rechtbank hier over en is (voor de leesbaarheid) als bijlage aan dit vonnis gehecht (hierna: de Bijlage). De voor de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel redengevende feiten en omstandigheden ontleent de rechtbank rechtstreeks aan deze bewijsmiddelen. In de ontnemingszaak verbindt de rechtbank op grond van dezelfde overwegingen dezelfde gevolgtrekkingen aan die bewijsmiddelen als in de strafzaak.
2. Het rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel dat op 21 augustus 2023 is opgemaakt.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank gaat voor de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel uit van de volgende berekening.
De bij deze berekening gebruikte aantallen en bedragen ontleent de rechtbank aan de inhoud van het genoemde rapport. Redengevend voor deze schatting zijn de daar vermelde feiten, omstandigheden en gevolgtrekkingen.
De rechtbank overweegt in aanvulling daarop nog het volgende. Met betrekking tot de verweren die zien op de hoeveelheid gewerkte uren en de wetenschap van de GVVA-voorwaarden verwijst de rechtbank naar de inhoud van de als bijlage aan dit vonnis gehechte bewijsvoering uit het strafvonnis en de daarin opgenomen bewijsmiddelen en bewijsmotivering.
Het verweer dat er meer overige kosten zouden zijn gemaakt door veroordeelde en de medeveroordeelde dan waarvan is uitgegaan in het ontnemingsrapport acht de rechtbank onvoldoende onderbouwd. Uit het dossier is niet gebleken dat deze kosten hoger zouden zijn en de enkele stelling van de verdediging is zonder nadere onderbouwing niet aannemelijk.
Conclusie schatting wederrechtelijk verkregen voordeel
Op grond van het voorgaande schat de rechtbank het totale door de veroordeelde en de medeveroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel op een bedrag van € 115.910,45.
Toerekening van het voordeel
Op grond van artikel 36e lid 7 van het Wetboek van Strafrecht bestaat de mogelijkheid om de betalingsverplichting voortvloeiend uit het wederrechtelijk verkregen voordeel hoofdelijk aan veroordeelde op te leggen. Bij de beoordeling van de vraag welk deel van het wederrechtelijk verkregen voordeel aan veroordeelde moet worden toegerekend, stelt de rechtbank voorop dat zoals ook staat vermeld in de ontnemingsrapportage het wederrechtelijk verkregen voordeel in de eerste plaats is verkregen door [bedrijf] , waar veroordeelde enig aandeelhouder en directeur van was. Uit het dossier en het aan dit vonnis gehechte strafvonnis volgt echter dat veroordeelde feitelijk gezamenlijk met de medeveroordeelde leiding gaf aan deze BV en de restaurants die onder de BV vielen. Zij hebben de aangevers samen geworven en samen in dienst genomen in de door hen gezamenlijk gerunde restaurants. Veroordeelde en de medeveroordeelde hebben het wederrechtelijk verkregen voordeel in alle opzichten samen verkregen en daar ook beiden de volledige beschikking over gehad. Veroordeelde en de medeveroordeelde waren ten tijde van het verkrijgen van het voordeel een economische eenheid. Gelet hierop kan het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel als gemeenschappelijk voordeel worden aangemerkt.
Gelet op het voornoemde zal de rechtbank het bedrag aan wederrechtelijk verkregen voordeel, hoofdelijk aan veroordeelde opleggen.
5 De vaststelling van de betalingsverplichting
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de betalingsverplichting moet worden vastgesteld op hetzelfde bedrag als het door de officier van justitie geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel, namelijk € 115.910,45. De in de strafzaak toegewezen schadevergoedingen aan de aangevers dienen, gelet op het bepaalde in artikel 36e, negende lid Sr, niet te worden afgetrokken van de betalingsverplichting, nu deze op het moment van het wijzen van dit vonnis nog niet zijn voldaan door veroordeelde of de medeveroordeelde.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft betoogd dat bij het vaststellen van de betalingsverplichting de in de strafzaak toegewezen vorderingen van de benadeelde partijen in mindering dienen te worden gebracht van het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel.
Oordeel van de rechtbank
Op grond van artikel 36e lid 9 Sr dient bij de bepaling van de omvang van het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat, de verplichting tot betaling aan de Staat van een som geld ten behoeve van het slachtoffer als bedoeld in artikel 36f Sr in mindering te worden gebracht, voor zover die is voldaan. Met de laatste toevoeging sedert de wetswijziging van 1 januari 2014 kunnen de bevoegdheden tot ontneming onverkort worden ingezet zolang niet is voldaan aan bedoelde betalingsverplichting.
De rechtbank is derhalve niet gehouden om betalingen aan de Staat in het kader van de schadevergoedingsmaatregel in mindering te brengen op het geschatte wederrechtelijk verkregen voordeel, indien die betalingen nog niet zijn voldaan. Naar het oordeel van de rechtbank doet de wetswijziging niet af aan haar bevoegdheid daartoe.
In deze zaak acht de rechtbank termen aanwezig om die betalingen in mindering te brengen.
In het vonnis in de onderliggende hoofdzaak zijn aan de vier aangevers schadevergoedingen toegewezen met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Deze bedragen zullen in mindering worden gebracht op het door veroordeelde en de medeveroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel voor zover zij betrekking hebben op materiële schade, nu dit volledig overeenkomt met het behaalde wederrechtelijk verkregen voordeel.
De rechtbank stelt gelet op het vorenstaande het door veroordeelde te betalen bedrag als volgt vast:
|
Betalingsverplichting |
|
|
Component |
Bedrag |
|
Geschat wederrechtelijk verkregen voordeel |
€ 115.910,45 |
|
Schadevergoeding [slachtoffer 1] |
-€ 19.447,16 |
|
Schadevergoeding [slachtoffer 2] |
-€ 24.919,05 |
|
Schadevergoeding [slachtoffer 3] |
-€ 19.492,90 |
|
Schadevergoeding [slachtoffer 4] |
-€ 15.675,70 |
|
Totaal |
€ 36.375,64 |
Conclusie vaststelling betalingsverplichting
Op grond van het voorgaande stelt de rechtbank de betalingsverplichting vast op een bedrag van € 36.375,64.
6 Het toepasselijke wetsartikel
De op te leggen maatregel is gegrond op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht.
7 De beslissing
De rechtbank:
- stelt het bedrag waarop het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op € 115.910,45;
- legt de veroordeelde hoofdelijk de verplichting op tot betaling van € 36.375,64 aan de staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel;
- wijst de vordering voor het overige af;
- waarbij geldt dat indien de medeveroordeelde geheel of gedeeltelijk betaalt, de veroordeelde in zoverre van deze betalingsverplichting zal zijn bevrijd;
- bepaalt de duur van de gijzeling die met toepassing van artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering ten hoogste kan worden gevorderd op 363 dagen.
Dit vonnis is gewezen door:
mr. M.L.W.M. Viering, voorzitter,
mr. M. Langstraat en mr. M. Kleijn Hesselink, leden,
in tegenwoordigheid van mr. R.H.A. de Poot, griffier,
en is uitgesproken op 12 november 2026.