Strafrecht overig
Gevangenisstraf 15 jaren met aftrek en TBS met verpleging van overheidswege voor doodslag. Femicide. Vol…
Rechtbank Oost-Brabant, 20 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:8263 · Rechtbank Oost-Brabant · 20 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/strafrecht/strafrecht-overig/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbobr-2026-8263
Zaakgegevens
Op 20 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 20 november 2026
- Datum publicatie
- 18 november 2026
- Zaaknummer
- 01-219278-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:8263
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Gevangenisstraf 15 jaren met aftrek en TBS met verpleging van overheidswege voor doodslag. Femicide. Vol opzet. Culpa in causa. Vorderingen benadeelde partijen deels toegewezen.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK OOST-BRABANT
Locatie 's-Hertogenbosch
Strafrecht
Parketnummer: 01.219278.25
Datum uitspraak: 20 november 2026
Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [1990] ,
thans gedetineerd te: [verblijf plaats] .
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 29 oktober 2025, 21 januari 2026, 2 april 2026, 25 juni 2026, 3 september 2026, 26 en 27 oktober 2026 en 16 november 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.
De tenlastelegging.
De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 26 september 2025. Nadat de tenlastelegging op de terechtzitting van 26 oktober 2026 ex artikel 314a Sv is aangepast,
is aan verdachte ten laste gelegd dat:
hij op of omstreeks 17 juli 2025 te Vlijmen opzettelijk [slachtoffer] van het leven
heeft beroofd
-door die [slachtoffer] meermalen, althans eenmaal, op krachtdadige wijze tegen haar hoofd en/of keel en/of hals te schoppen en/of te trappen en/of te stampen, en/of
-door met zijn (geschoeide) voet meermalen, althans eenmaal, druk uit te oefenen op haar hoofd en/of keel en/of hals
Ten gevolge van kennelijke omissies in de tenlastelegging begaan, zijn in de regel achter het eerste gedachtestreepje tussen de woorden ‘wijze’ en ‘tegen’ de woorden ‘met geschoeide voet’ weggevallen en tussen de woorden ‘tegen’ en ‘haar’ het woord ‘/op’ weggevallen. De rechtbank herstelt deze omissies en leest voormelde zinsnedes zoals hiervoor is vermeld. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is verdachte daardoor niet in de verdediging geschaad.
De formele voorvragen.
Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding geldig is. De rechtbank
is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen en de officier van justitie kan in zijn vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.
De bewijsvraag.
Inleiding.
Op 17 juli 2025 om 22:14 uur en 22:24 uur werd door [naam] melding gedaan bij de politie van een escalerend gewelddadig conflict in de woning gelegen naast haar woning aan de [adres] . Volgens de meldster werd haar buurvrouw helemaal in elkaar geslagen door haar vriend.
Omstreeks 22:30 uur belde verdachte 112 met het verzoek om een ambulance, omdat zijn vriendin gewond boven in de woning [adres] lag. Hij zei dat ze bijna dood was.
Op het moment dat verdachte de meldkamer belde was de politie reeds ter plaatse gekomen. De verbalisanten hoorden bij aankomst een mannenstem op de eerste verdieping roepen: ‘ [adres] 4. Ambulance snel. Ze gaat dood.’ Nadat de voordeur door de man werd geopend gingen de verbalisanten naar de eerste verdieping. Zij troffen in de slaapkamer aan de voorzijde van de woning een bewusteloze vrouw op de grond aan. De verbalisanten zagen dat de vrouw hevig aan haar gezicht bloedde en dat haar gezicht veel verwondingen had en geheel opgezwollen was. De verbalisanten zagen rondom het hoofd veel bloed op de grond liggen. Ook zagen zij in de hoek van de slaapkamer bloed op de grond en tegen de muur.
De man strekte zijn handen voor zich uit en zei tegen verbalisanten: ‘Ik heb het gedaan. Je moet mij aanhouden.’ De verbalisanten zagen bloed op zijn schoenen. De verbalisanten zagen dat hij geen letsel aan zijn handen had. De aangehouden man betrof verdachte [verdachte] .
Tijdens het transport naar het politiebureau reageerde verdachte op een opmerking van
een verbalisant dat mannen geen vrouwen behoren te slaan met: ‘Dat klopt, ik heb haar niet geslagen, ik heb haar geschopt.’
Aangekomen op het politiebureau zagen verbalisanten dat de witte sneakers van verdachte bebloed waren, waarvan de linkerschoen het meest onder het bloed zat. Een bij de verdachte afgenomen ademanalyse gaf blijk van een alcoholgehalte van 675 microgram per liter uitgeademde lucht.
Het slachtoffer, [slachtoffer] , was intussen naar het ziekenhuis in [plaats] overgebracht.
Daar werd op 18 juli 2025 om 00:30 uur de behandeling gestaakt, omdat zij vanwege het letsel aan en in haar hoofd niet meer te redden was. [slachtoffer] is vervolgens om 00:59 uur overleden.
Op 18 juli 2025 omstreeks 02:15 uur werd een lijkschouw verricht. Hierbij werd onder
meer uitgebreid letsel ter hoogte van het hoofd waargenomen. Er was sprake van een forse zwelling in het gelaat met uitgebreide bloeduitstortingen. Op het voorhoofd waren deels gepatroniseerde bloeduitstortingen zichtbaar. Volgens de schouwarts wezen alle medische gegevens en bevindingen op een overlijden als gevolg van toegebracht hoofdletsel en was sprake van een niet-natuurlijk overlijden van [slachtoffer] .
Op 19 juli 2025 werd de gerechtelijke sectie verricht. Hierbij werd een veelheid aan letsels waargenomen (bloeduitstortingen, ribfracturen en gescheurde lever). De patholoog kwam tot de conclusie dat het overlijden van [slachtoffer] kon worden verklaard door (de verwikkelingen) van uitgebreid letsel ter hoogte van het hoofd en de hals. Er was sprake van uitgebreid letsel als gevolg van meervoudig stomp botsende en/of schavende krachtsinwerking met een opvallende concentratie bloeduitstortingen en oppervlakkige huidbeschadigingen ter hoogte van het hoofd en de hals. Ter aanzien van de hals kon bijkomend sprake zijn geweest van samendrukkende krachtsinwerking.
De hiervoor weergegeven feiten en omstandigheden zijn niet de door verdediging betwist
en kunnen als vaststaand worden aangenomen.
Verklaring verdachte.
Volgens verdachte kregen hij en [slachtoffer] die bewuste avond op diverse momenten ruzie. Toen [slachtoffer] op enig moment van dichtbij in zijn gezicht begon te schreeuwen kon hij zich niet beheersen en heeft hij haar, zo heeft verdachte ter terechtzitting van 26 oktober 2026 verklaard, meerdere keren tegen het lichaam en hoofd geschopt en geslagen. Tijdens deze geweldshandelingen stonden zij volgens verdachte beiden. Ter terechtzitting van
26 oktober 2026 heeft verdachte in dat verband nog toegelicht dat [slachtoffer] naar voren leunde toen hij haar schopte. Zij kwam op enig moment achterover ten val en toen zag verdachte bloed. Hierop heeft hij 112 gebeld. Hij heeft geen herinnering aan door hem uitgeoefende geweldshandelingen op het lichaam of hoofd van [slachtoffer] nadat zij op de grond was gevallen en betwist dat in zoverre. Hij kan zich vele stukken van die bewuste avond niet herinneren als gevolg van zijn alcohol- en medicatiemisbruik. Verdachte heeft geen verklaring voor de herkomst van de op het hoofd van [slachtoffer] aangetroffen gepatroniseerde (streepvormige) huidletsels passend bij de profielvormen van de zolen van zijn Nike Air Force 1 schoenen, die hij die avond aan had en waarvan de linker schoen geheel bebloed was. Verdachte kan zich lastig voorstellen dat hij dat heeft veroorzaakt. Wel heeft hij ter terechtzitting desgevraagd verklaard dat niemand anders in de woning aanwezig was die het letsel kan hebben veroorzaakt.
Het standpunt van de officier van justitie.
De officier van justitie heeft op gronden als verwoord in het schriftelijk requisitoir tot een bewezenverklaring van de ten laste gelegde doodslag gerekwireerd, waarbij op grond van de forensische bevindingen wordt uitgegaan van het scenario dat het slachtoffer zich ten tijde van de fatale geweldshandelingen in een liggende positie op de grond bevond. Volgens de officier van justitie had verdachte door zijn handelen voorwaardelijk opzet op de dood van [slachtoffer] .
Het standpunt van de verdediging.
De raadsman van verdachte heeft zich op gronden als verwoord in zijn pleitnota gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank voor wat betreft het daderschap van verdachte met betrekking tot het letsel van [slachtoffer] , waaraan zij is overleden. Niet bewezen kan worden dat verdachte [slachtoffer] tegen het hoofd heeft getrapt terwijl zij in hulpeloze toestand op de grond lag. Dit is ondersteunend voor de stelling dat verdachte geen opzet had op de dood van [slachtoffer] .
De bewijsmiddelen.
De door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen zijn uitgewerkt in een bewijsbijlage die onderdeel uitmaakt van dit vonnis. De inhoud van die bijlage geldt als hier herhaald en ingelast.
Het oordeel van de rechtbank.
Het daderschap van verdachte ten aanzien van de dood van [slachtoffer] is geen discussiepunt en staat op grond van zijn verklaring en de hiervoor onder het kopje Inleiding weergegeven redengevende feiten en omstandigheden vast.
Gelet op de hiervoor weergeven standpunten van de officier van justitie en verdediging zijn er twee vragen die bespreking behoeven. De eerste vraag waar de rechtbank zich voor gesteld ziet is de positie van het slachtoffer ten tijde van de geweldsuitoefeningen. De tweede vraag waar de rechtbank zich over uit dient te laten is de waardering van het opzet bij verdachte op het fatale gevolg.
Staande of liggende houding van [slachtoffer]
Volgens de raadsman kan niet worden uitgesloten dat een (essentieel) deel van het letsel
is ontstaan, terwijl het slachtoffer zich nog niet in een liggende positie bevond.
De rechtbank overweegt vooropgesteld dat de rechterlijke toets niet ziet op de algemene vraag of het dossier wellicht alternatieve scenario’s openlaat, maar op de concrete vraag
of een door de verdediging aangedragen en met argumenten onderbouwd ander scenario in het licht van het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting meer aannemelijk is.
Zoals hiervoor onder het kopje Inleiding ter sprake is gekomen is de patholoog tot de conclusie gekomen dat het overlijden van [slachtoffer] kan worden verklaard door
(de verwikkelingen) van uitgebreid letsel ter hoogte van het hoofd en de hals. Er was
sprake van uitgebreid letsel als gevolg van meervoudig stomp botsende en/of schavende krachtsinwerkingen met een opvallende concentratie bloeduitstortingen en oppervlakkige huidbeschadigingen ter hoogte van het hoofd en de hals. Ten aanzien van de hals kon bijkomend sprake zijn geweest van samendrukkende krachtsinwerking. De patholoog heeft verder vastgesteld dat meerdere huidletsels (met name ter hoogte van het gelaat en hals) een profiel toonden. De patholoog neemt aan dat (een deel van) het hoofdletsel is ontstaan door schoppen met een geschoeide voet, waarbij het de voorkeur verdient dat (minstens een deel van) het hoofdletsel werd opgelopen in een liggende positie. Weliswaar biedt deze formulering van de patholoog op zichzelf enige ruimte voor het door verdachte geschetste scenario dat hij [slachtoffer] heeft geschopt tegen haar hoofd terwijl zij stond, maar dat (minstens een deel van) het hoofdletsel in liggende positie is toegebracht wordt verder ondersteund door overige forensische bevindingen.
Het NFI heeft vergelijkend onderzoek uitgevoerd aan patronen aangetroffen op het lichaam van [slachtoffer] en de schoenen van verdachte. In dat kader zijn de uiterlijke kenmerken van de gepatroniseerde letsels vergeleken met de profielvormen van de schoenzolen van verdachte (Nike Air Force 1). Bij dit onderzoek zijn op het lichaam van [slachtoffer] 21 gebieden met patronen, waarvan 16 patronen in het gezicht, gemarkeerd die geschikt zijn voor vergelijking. De bevindingen van het vergelijkend onderzoek duiden op minimaal zeven geweldsinwerkingen op het hoofd van [slachtoffer] door het merk en type schoen van verdachte en minimaal één op haar hals en minimaal één op haar linkerarm. Bij alle 21 patronen zijn er overeenkomende kenmerken waargenomen die passen bij een patroon veroorzaakt door contact met een Nike Air Force 1 schoenzool. Bij twee patronen is de informatie zeer beperkt, maar de overige 19 patronen passen veel beter bij geweldsinwerking met een Nike Air Force 1 schoonzool, dan bij contact met een ander voorwerp/object. Bij drie gebieden, te weten het voorhoofd, de linkerzijde van de kin en het achterhoofd kan de oriëntatie van een linkerschoen worden aangeduid. Vaststaat dat de linkerschoen van verdachte geheel voorzien was van bloedsporen met een bloedspoorpatroon dat past in een beeld van een impactpatroon. Op de rechterschoen waren minimale bloedsporen zichtbaar. Verder werden op de achterzijde van de linker broekspijp van de door verdachte gedragen broek, vanaf de onderzijde tot een hoogte van 15 centimeter bloedsporen, waaronder bloedspatten, aangetroffen.
Op de plaats delict aan de [adres] en aan verdachte is forensisch onderzoek verricht.
Volgens de forensische verbalisanten bevonden zich bloedspoorpatronen op de muren, kledingkast en schoenenkast en voornamelijk laag bij de grond, niet hoger dan 1.30 m, zijnde de bovenzijde van de schoenenkast. Dit past in het beeld dat het slachtoffer zich met haar hoofd laag of bij de grond in de hoek van de slaapkamer bevond ten tijde van het ontstaan van de bloedsporen.
Alle forensische bevindingen tezamen leidt tot de interpretatie dat verdachte met zijn linker geschoeide voet kracht heeft uitgeoefend op het bebloede gezicht van [slachtoffer] . Aangenomen wordt dat verdachte minimaal 7 keer, en waarschijnlijk vaker, met zijn geschoeide voet op het hoofd en eenmaal op de hals van [slachtoffer] heeft geschopt en/of gestampt, als gevolg waarvan zij is overleden. Er wordt aangenomen dat het hoofd van [slachtoffer] tijdens het toebrengen van de letsels op de grond lag tussen de kleding- en schoenenkast.
De rechtbank neemt deze conclusies over.
De rechtbank concludeert verder op basis van diezelfde bevindingen dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte deze fatale trappende/stampende geweldhandelingen op het hoofd
en hals van [slachtoffer] heeft uitgeoefend terwijl zij op de grond lag. Gelet op de diverse schoenzoolpatronen in het gezicht van [slachtoffer] stelt de rechtbank vast dat verdachte meermalen op haar gezicht heeft gestampt. De rechtbank komt zonder enig spoor van twijfel tot deze vaststelling. Een andere conclusie is op grond van alle onderzoeksbevindingen gewoonweg ondenkbaar.
De bij het door verdachte geschetste scenario vereiste lenigheid kan hij zichzelf ook niet voorstellen gezien zijn eigen verklaring in dat verband: ‘Ik ben geen atleet. Ik denk ook niet dat ik bij haar hoofd kan met schoppen. Van uitgaande van een staande positie, ik denk niet dat ik dat haal’ (p. 54 eindpv). De rechtbank houdt het voor onmogelijk dat de diverse aangetroffen patronen in het gezicht van [slachtoffer] zijn ontstaan door voorovergebogen in het gezicht te worden geschopt. Dit laat zich ook niet rijmen met de hoogte waarop de bloedsporen zijn aangetroffen.
Het voorgaande brengt met zich dat de rechtbank de door de raadsman geopperde mogelijkheid dat [slachtoffer] zich nog niet in een liggende positie bevond toen een (essentieel)
deel van het - de rechtbank begrijpt: fatale - letsel ontstond, in de gegeven omstandigheden als een onmogelijkheid beschouwt.
Vol opzet of voorwaardelijk opzet
Vol opzet kan uit uiterlijke omstandigheden worden afgeleid. Ook degene die bewust handelt met de enkele wil om een bepaald misdrijf te plegen, zal niet altijd verklaren over wat er in hem of haar is omgegaan op het moment van handelen. Toch kan dan uit zichtbaar ‘doelbewust’ handelen die wil worden afgeleid. Het innerlijke willen en weten van een verdachte kan onder toepassing van algemene ervaringsregels worden afgeleid uit objectieve omstandigheden.
Zoals de rechtbank hiervoor heeft geconcludeerd en vastgesteld heeft verdachte minimaal zeven keer, en dus enige tijd, met grote kracht en tot bloedens toe met geschoeide voet op het hoofd van de weerloos op de grond liggende [slachtoffer] gestampt en getrapt. Daarnaast heeft hij met geschoeide voet kracht op haar hals uitgeoefend. Deze geweldshandelingen zijn door verdachte met een dusdanig grote kracht uitgeoefend dat de patronen van zijn schoenzolen zichtbaar op het hoofd van [slachtoffer] waren afgedrukt.
Het is een feit van algemene bekendheid dat het hoofd en hals zeer vitale en kwetsbare
lichaamsdelen zijn en dat daarop uitgeoefende geweldhandelingen fatale gevolgen kunnen hebben.
Naar het oordeel van de rechtbank is het hiervoor omschreven handelen van verdachte
zozeer gericht geweest op de dood van [slachtoffer] , dat het niet anders kan zijn dan dat hij haar op dat moment daadwerkelijk wilde doden. De rechtbank betrekt bij dit oordeel dat [slachtoffer] tijdens de geweldshandelingen ook voor verdachte zichtbaar overvloedig in haar gezicht bloedde, zij weerloos op de grond lag, het hoofd niet achterover kon buigen en zich dus niet aan het geweld kon onttrekken. De rechtbank leidt uit het algehele bij [slachtoffer] aangetroffen letselbeeld (vele geweldsinwerkingen, zoals bloedsuitstortingen op het lichaam, meerdere ribfracturen en een gescheurde lever) af dat sprake is geweest van langdurig uitgeoefend en zeer grof geweld.
Onder deze omstandigheden komt de rechtbank dan ook tot het oordeel dat de verdachte met vol opzet heeft gehandeld.
Hieraan doet geen afbreuk dat verdachte, zoals hierna zal worden besproken, de doodslag
in verminderde mate valt toe te rekenen door een complex aan stoornissen en middelengebruik. Volgens vaste rechtspraak kan immers ook sprake zijn van opzettelijk handelen als iemand lijdt aan een ziekelijke stoornis of meerdere stoornissen. Dat is slechts niet het geval wanneer is voldaan aan het inzichtcriterium: als bij een verdachte sprake is van een zodanig ernstig geestelijke afwijking, dat moet worden aangenomen dat hij van elk inzicht in de draagwijdte en de mogelijke gevolgen daarvan is verstoken. Daarvan is slechts bij hoge uitzondering sprake.
De rechtbank leidt uit de verklaring van verdachte, dat hij [slachtoffer] een pijnprikkel heeft gegeven toen zij op de grond lag (eindpv. pag. 40), en het feit dat hij op enig moment 112 heeft gebeld af dat van een dergelijke uitzondering in dit geval geen sprake is. Naar het oordeel van de rechtbank geven die handelingen blijk van stukjes bewustzijn en dus van (enig) inzicht in de draagwijdte van zijn gedragingen en de mogelijke gevolgen ervan.
De bewezenverklaring.
Op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de hierna in de bewijsbijlage uitgewerkte bewijsmiddelen komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte:
op 17 juli 2025 te Vlijmen opzettelijk [slachtoffer] van het leven heeft beroofd door die
[slachtoffer] meermalen op krachtdadige wijze met zijn geschoeide voet tegen/op haar hoofd te trappen en/of te stampen en door met zijn geschoeide voet druk uit te oefenen op haar hals.
De strafbaarheid van het feit.
Het bewezen verklaarde levert op het in de uitspraak vermelde strafbare feit. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten.
De strafbaarheid van verdachte.
De officier van justitie heeft op gronden als verwoord in het schriftelijk requisitoir het standpunt ingenomen dat verdachte het strafbare feit in verminderde mate kan worden toegerekend.
De raadsman van verdachte heeft op gronden als verwoord in zijn pleitnota aangevoerd dat verdachte als (bijna) sterk verminderd toerekeningsvatbaar moet worden beschouwd en dat zijn toenmalige middelengebruik hem voor wat betreft de beoordeling van culpa in causa niet (ten volle) kan worden toegerekend.
Verdachte heeft over het middelengebruik verklaard dat hij al langere tijd en grotendeels
buiten de huisarts om grote hoeveelheden lorazepam (online) bestelde en innam en dat hij een week voor het tenlastegelegde incident, zonder doktersvoorschrift, was overgestapt
naar een hoge dosering (100 milligram) oxazepam. Hij had de informatie over dit medicijn van het internet betrokken. Hij had de avond voor het incident echter geen oxazapam ingenomen. Hij had zich niet door een arts laten informeren over de gevolgen van het opbouwen, afbouwen of wijzigen van genoemde medicatie. Verdachte heeft ter terechtzitting van 26 oktober 2026 nog toegelicht dat hij ten tijde van incident twaalf blikjes bier had gedronken. Ook heeft hij zich bij die gelegenheid op de opmerking van de voorzitter dat ieder weldenkend mens toch weet dat het op eigen houtje rommelen met medicatie zeker in combinatie met fors alcoholgebruik tot gemoedswisselingen kan leiden, in bevestigende zin (‘ja’) uitgelaten.
De rechtbank stelt voorop dat de vraag naar toerekenbaarheid een juridische vraag betreft
en dat dit oordeel is voorbehouden aan de strafrechter. De strafrechter kan bij de beantwoording van deze vraag gebruik maken van adviezen van gedragsdeskundigen.
De strafrechter heeft een eigen verantwoordelijkheid en is niet gebonden aan de door de deskundigen uitgebrachte adviezen. Aan de strafrechter komt een zekere beoordelings-
vrijheid toe bij het waarderen van adviezen en het maken van een selectie daaruit.
De rechtbank heeft ten aanzien van de strafbaarheid van verdachte acht geslagen op
de inhoud van de op 12 november 2025 door psychiater J.L.M. Dinjens en psycholoog
C. Moerland afzonderlijk uitgebrachte rapportages over verdachte.
Volgens psycholoog Moerland is bij verdachte sprake van meervoudige problematiek en lijdt verdachte aan een aandachtstekortstoornis (ADD), een ernstige concentratiestoornis zonder hyperactiviteit. De deskundige stelt verder dat verdachte lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis, waarbij zowel borderline, afhankelijke als ontwijkende kenmerken aan de orde zijn en dat sprake is van een patroon van chronisch onaangepast gedrag en cognities, en van affectieve kwetsbaarheid en instabiliteit. Ook benoemt de deskundige een stoornis in het gebruik van benzodiazepine en problematisch alcoholgebruik. De rapporteur stelt dat verdachte in aanloop naar de delict situatie in een psychisch instabiele, overspannen toestand (aanpassingsstoornis) verkeerde. Volgens de rapporteur kan de forse hoeveelheid alcohol die verdachte voorafgaand aan het delict had ingenomen met de kort ervoor veranderde hoge dosering lorazepam in oxazepam een psychisch ontregelend effect hebben gehad, in de zin dat zijn frustratietolerantie en impulsbeheersing erdoor werden ondermijnd. De deskundige concludeert dat genoemde kwetsbaarheden en beperkingen het functioneren van verdachte in de delict situatie in aanzienlijke mate hebben bepaald en adviseert hem het feit – indien bewezen – in een verminderde mate toe te rekenen.
Volgens psychiater Dinjens is bij verdachte sprake een andere gespecificeerde (gemengde) persoonlijkheidsstoornis met borderline, vermijdende en afhankelijke kenmerken, een aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit, overwegend onoplettende type (ADD) en een stoornis in het gebruik van benzodiazepines, ernstig, en alcohol, matig-ernstig, in remissie in gecontroleerde omstandigheden (detentiesituatie). Daarnaast was volgens de deskundige sprake van een aanpassingsstoornis met een stoornis in emoties en gedrag, een alcohol-intoxicatie en onthouding van benzodiazepines. Het gebruik van deze slaapmedicatie had extreme vormen aangenomen. Echter, in de directe aanloop naar het tenlastegelegde
had hij deze medicatie van de avond ervoor niet genomen maar wel forse hoeveelheden alcohol gedronken. Er ontstond een hoopoplopende ruzie met [slachtoffer] , wat uiteindelijk heeft geleid tot een agressieve impulsdoorbraak en controleverlies met fatale gevolgen. De deskundige adviseert de rechtbank het tenlastegelegde – indien bewezen – in een verminderde mate toe te rekenen.
Psychiater Dinjens heeft zich in genoemd rapport ook uitgelaten over de door raadsman
aan de orde gestelde mate van culpa in causa: ‘Er is een verslavingsgevoeligheid en de stoornissen in middelengebruik zijn ook wel onderdeel van het complex aan stoornissen. Betrokkene kan echter, in de optiek van onderzoeker, deels wel verantwoordelijk worden gehouden voor het excessieve middelengebruik van alcohol en met name benzodiazepines. Het is algemeen bekend dat middelengebruik kan leiden tot een roes en meer impulsie en emotioneel-agressief gedrag. Bovendien ging betrokkene al snel over tot het bestellen van grote hoeveelheden benzodiazepines, die hij zonder voorschrift of instructies van een arts tot zich nam. In de directe aanloop naar het tenlastegelegde had betrokkene forse hoeveelheden alcohol gedronken en had hij bovendien zijn slaapmedicatie van de avond ervoor niet genomen. Dit kan onder meer leiden tot ontwenningsverschijnselen, zoals verhoogde prikkelbaarheid en innerlijke onrust. Betrokkene was hiervan op de hoogte en had dit reeds tijdens een reis naar Vietnam ervaren.’
De rechtbank leest in dit verband in het rapport van de psychiater als letterlijk citaat van verdachte: ‘Ik heb wel last gehad van onthouding toen ik in maart met mijn vader op vakantie was geweest naar Vietnam. Toen had ik geen medicatie meegenomen en ben ik cold turkey afgekickt. Ik voelde me angstig en gespannen. Ik had last van slapeloosheid, nachtmerries, zweten en trillen.’ (p. 10). De rechtbank wenst uit dit ditzelfde rapport het volgende letterlijke citaat van verdachte niet onbenoemd te laten: ‘Zodra ik drink, verander ik gewoon. Negenennegentig procent van de honderd keer is het gezellig, maar ook wel eens niet.’ (p. 13).
Op verzoek van de verdediging hebben de twee deskundigen zich aanvullend schriftelijk uitgelaten over een mogelijke nadere gradatie van de mate van de door hen geadviseerde verminderde toerekenbaarheid met als uitgangspunt de toepassing van de 5-puntsschaal
met de gradaties: volledig ontoerekeningsvatbaar, licht verminderd toerekeningsvatbaar, verminderd toerekeningsvatbaar, sterk verminderd toerekeningsvatbaar en volledig ontoerekeningsvatbaar.
Zowel psycholoog Moerland als psychiater Dinjens hebben in hun reacties van
21 juli 2026 respectievelijk 1 september 2026 gerespondeerd dat zij ook bij toepassing van de 5-puntsschaal op de eerder geadviseerde verminderde toerekenbaarheid zouden zijn uitgekomen. Psychiater Dinjens herhaalt hierbij dat verdachte ook voor zijn middelengebruik (deels) verantwoordelijk kan worden gehouden.
Voor wat betreft die eigen verantwoordelijkheid (culpa in causa) acht de rechtbank van belang dat uit het verhandelde ter terechtzitting is gebleken dat verdachte (1) zelfmedicatie
praktiseerde; (2) al langere tijd buiten de huisarts om grote hoeveelheden lorazepam innam; (3) een week voor het geweldsincident zonder doktersvoorschrift naar een hoge dosering (100 milligram) oxazepam was overgestapt; (4) de avond voor het incident met de inname van die oxazepam was gestopt; (5) tijdens de vakantie in Vietnam de negatieve effecten
van een dergelijke cold turkey op zijn gemoedsrust had ervaren; (6) ten tijde van het incident twaalf blikjes bier had gedronken; (7) wist dat hij door alcoholconsumptie veranderde (‘kwade dronk’) en (8) zich van de algemene ervaringsregel dat het op eigen houtje rommelen met medicatie zeker in combinatie met fors alcoholgebruik tot gemoedswisselingen kan leiden bewust was.
De inhoud van diverse WhatsAppberichten van verdachte aan [slachtoffer] geven ook uitdrukkelijk blijk van verdachtes wetenschap van een slechte dronk, zoals in een bericht
van 1 maart 2025: ‘Dit is mijn 1%, de [verdachte] die boos kan worden, die dingen kwijt en onredelijk is. Sorry. Beetje een kwade dronk heb ik het idee’ (eindpv, p. 203), in een bericht van 11 juni 2025 waarin verdachte zegt dat hij zo verandert als hij veel drinkt (eindpv, p. 209) en in een bericht van 15 juni 2025 waarin verdachte zegt dat hij zich gisteren heeft ingehouden met het drinken van bier, omdat hij geen ruzie wilde (eindpv, p. 209).
Uit de inhoud van het laatstgenoemde WhatsAppbericht leidt de rechtbank tevens af dat verdachte ondanks zijn alcoholverslaving in staat was om zijn alcoholconsumptie te beteugelen. De rechtbank herhaalt op deze plek dat het ook verdachtes eigen keuze is geweest om ondanks zijn verslaving aan benzodiazepines de avond voor het incident geen oxazepam in te nemen.
Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat verdachte kon weten dat het gecombineerde misbruik van alcohol en benzodiazepines met risico’s gepaard ging en
dat voorzienbaar was dat dit gebruik tot riskant gedrag tegenover anderen kon leiden.
Anders gezegd: verdachte heeft zichzelf vrijwillig en verwijtbaar in de aan de orde
zijnde impulsdoorbrekende gemoedstoestand gebracht.
Onder al deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat verdachte strafrechtelijk verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn handelen en de gevolgen daarvan, maar
in verminderde zin. De rechtbank neemt de conclusies van de deskundigen ten aanzien
van de toerekeningsvatbaarheid en de gronden waarop deze berusten over en maakt die tot de hare. Naar het oordeel van de rechtbank worden de adviezen van de deskundigen ten aanzien van de mate van toerekeningsvatbaarheid gedragen door een deugdelijke en inzichtelijke motivering. De rechtbank ziet geen reden om af te wijken van deze valide redeneringen en acht verdachte verminderd toerekeningsvatbaar.
Het beroep van de raadsman op (bijna) sterk verminderde toerekenbaarheid wordt door
de rechtbank dan ook niet gevolgd. Het in dat verband door de raadsman aangevoerde
legt onvoldoende gewicht in de schaal ten opzichte van de hiervoor genoemde valide redeneringen van de gedragsdeskundigen die leiden tot de conclusie dat sprake is van verminderde toerekening.
Er zijn ook overigens geen andere feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.
Oplegging van straf en maatregel.
De eis van de officier van justitie. (bijlage)
De officier van justitie heeft op gronden als verwoord in haar schriftelijke requisitoir
tot oplegging van een gevangenisstraf van 12 jaren, met aftrek van voorarrest, en de maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging (ongemaximeerd in duur) gerekwireerd.
Het standpunt van de verdediging.
De raadsman heeft op gronden als verwoord in zijn pleitnota de navolgende afdoening bepleit:
- een gevangenisstraf van ten hoogste 5 jaren;
- de maatregel terbeschikkingstelling met voorwaarden;
- een gedragsbeïnvloedende of vrijheidsbeperkende maatregel ex artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht (hierna: GVM).
Bij oplegging van een terbeschikkingstelling met dwangverpleging heeft de raadsman
een zo laag mogelijke gevangenisstraf bepleit met het uitdrukkelijke verzoek aan de rechtbank om van de in artikel 37b, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht neergelegde adviseringsbevoegdheid over de aanvang van de tbs-behandeling gebruik te maken.
Het oordeel van de rechtbank.
Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van het door verdachte gepleegde strafbare feit betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.
Ernst feit en de omstandigheden van het geval.
De verdachte heeft zijn vriendin [slachtoffer] op zeer grove en beestachtige wijze gedood door minimaal zeven keer op haar hoofd te stampen en te trappen en minimaal één keer met kracht met zijn voet op haar hals te drukken. Zij lag ten tijde van deze brute en nietsontziende geweldshandelingen weerloos op de grond van de slaapkamer. Zij kon geen kant op. Het algehele letselbeeld bij [slachtoffer] , waaronder ook vele ribfracturen en een gescheurde lever, geeft blijk van langdurig op haar uitgeoefend excessief geweld. Verdachte heeft haar letterlijk doodgestampt. [slachtoffer] is daardoor een nauwelijks te bevatten gruwelijke dood gestorven in haar eigen woning, waar zij zich veilig mocht wanen. Het is niet te bevatten wat voor angst en pijn zij in de laatste momenten van haar leven moet hebben gehad. Haar jongste dochter van circa 2,5 jaar was ten tijde van de geweldsexplosie aanwezig, huilde hard en werd door de politie aangetroffen in een naastgelegen slaapkamer.
[slachtoffer] is door verdachte beroofd van haar meest kostbare bezit, namelijk haar leven. Dit terwijl zij op 38-jarige leeftijd nog een heel leven voor zich had met haar twee jonge dochters. Verdachte heeft door zijn handelen de nabestaanden van [slachtoffer] onherstelbaar leed aangedaan. Het overlijden heeft een onpeilbaar verdriet bij hen veroorzaakt. Dit geldt in het bijzonder voor haar kinderen en ouders, maar uiteraard ook voor alle verdere naaste familie, vrienden en bekenden van [slachtoffer] . Haar dochters zullen verder moeten leven zonder hun moeder in de wetenschap dat zij op een gruwelijke wijze om het leven is gekomen. Bekend is dat dit levenslang trauma’s met zich mee kan brengen. Hun leven is inmiddels totaal veranderd. De jongste dochter zit in een pleeggezin en de zusjes kunnen elkaar alleen nog maar op afspraak zien. De ouders van [slachtoffer] is overkomen wat geen ouder moet overkomen: het overleven van het eigen (hun enige) kind, om een volkomen onnodige reden. Het leed en verdriet van de dochters en ouders van [slachtoffer] is zeer invoelbaar en onomwonden onder woorden gebracht in de ter terechtzitting voorgedragen spreekrechtverklaringen.
De verdachte heeft op meerdere momenten ter terechtzittingen van 26 en 27 oktober 2026 zijn spijt jegens de nabestaanden van [slachtoffer] betuigd, maar het hoeft geen nadere uitleg dat geen enkele spijtbetuiging, straf of maatregel het onbeschrijfelijke leed en verdriet van de nabestaanden kan verzachten. Niets brengt hun geliefde moeder en dochter immers terug.
In deze zaak is bovendien sprake van partnerdoding. Dit veroorzaakt in de samenleving
ook bij niet direct betrokkenen gevoelens van afschuw en van angst en onveiligheid. De maatschappelijke aandacht voor wat in de media en wetenschappelijke stukken als femicide of vrouwenmoord wordt aangeduid, maakt de samenleving bewust van de potentiële kwetsbaarheid van vrouwen in turbulente relaties.
De op te leggen straf
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan doodslag. Het strafmaximum voor doodslag is per 1 juli 2023 door de wetgever verhoogd van 15 jaar naar 25 jaar gevangenisstraf. Deze verhoging is onder meer gelegen in de veranderde maatschappelijke opvattingen over de strafwaardigheid van levensdelicten. Hoewel er geen landelijke oriëntatiepunten zijn voor
op te leggen straffen bij doodslag, werd er door de rechtbanken vóór de verhoging van het strafmaximum veelal een bandbreedte van 8 tot 12 jaren gevangenisstraf gehanteerd. Na
de verhoging van het strafmaximum is de oplegging van gevangenisstraffen tot 16 jaren geenszins een uitzondering.
De rechtbank weegt in het nadeel van de verdachte uitdrukkelijk mee de hiervoor reeds beschreven gruwelijke, brute en beestachtige wijze waarop hij [slachtoffer] met excessief geweld heeft gedood - hij heeft haar letterlijk doodgestampt- en dat dit heeft plaatsgevonden in haar eigen woning in de directe nabijheid van haar dochter van 2,5 jaar oud die, zo is op basis van het verhandelde ter terechtzitting aannemelijk geworden, ook zintuigelijk het een en ander van het incident heeft meegekregen. Verder rekent de rechtbank het verdachte aan dat hij, kennelijk als gevolg van zijn middelengebruik, de nabestaanden geen duidelijkheid heeft kunnen verschaffen over hetgeen die avond precies is voorgevallen. Vele bij hen levende vragen zijn onbeantwoord gebleven.
Onder al deze omstandigheden zou de rechtbank een gevangenisstraf van 20 jaar opgelegd hebben, maar zoals hiervoor reeds is besproken acht de rechtbank verdachte verminderd toerekeningsvatbaar ten tijde van het bewezenverklaarde feit . Daarnaast acht de rechtbank een behandeling van verdachte in het kader van de maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: tbs) noodzakelijk, waarbij in het algemeen het van belang is dat verdachte zo snel mogelijk met een behandeling start. De rechtbank zal deze omstandigheden in matigende zin bij de op te leggen gevangenisstraf betrekken. Andere matigende omstandigheden zijn de rechtbank tijdens het verhandelde ter terechtzitting niet gebleken.
Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat in verband met een juiste normhandhaving en vanuit het oogpunt van vergelding niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een gevangenisstraf voor de duur van 15 jaren met aftrek van het voorarrest.
De rechtbank zal een zwaardere straf opleggen dan de door de officier van justitie gevorderde straf, omdat de rechtbank van oordeel is dat de gevorderde straf de aard
en ernst van het bewezen verklaarde en de beestachtige wijze waarop verdachte [slachtoffer] heeft gedood onvoldoende tot uitdrukking brengt. Verder weegt mee dat de rechtbank anders dan de officier van justitie uitgaat van vol opzet in plaats van voorwaardelijk opzet.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen
de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.
De maatregel.
Zoals hiervoor reeds met betrekking tot de strafbaarheid van verdachte aan de orde is gekomen hebben psychiater J.L.M. Dinjens en psycholoog C. Moerland op 12 november 2025 over de persoon van verdachte gerapporteerd en daarbij gelijkelijk gesteld dat bij de verdachte tijdens het begaan van het feit een ziekelijke stoornis van de geestvermogens bestond. De rechtbank verwijst voor wat betreft de specifiek aan de orde zijnde stoornissen naar dat onderdeel van het vonnis.
De gedragsdeskundigen hebben verder in gelijke zin gerapporteerd dat het risico op herhaling van toekomstig relationeel (huiselijk) geweld als hoog kan worden ingeschat.
Zij wijzen daarbij onder meer op plaatsgevonden geweld in zijn eerdere relatie. De deskundigen omschrijven de kans op een hernieuwd gewelds-/levensdelict als matig. Zij achten een behandeling noodzakelijk om het recidivegevaar te beperken en adviseren
een klinisch behandeltraject gericht op persoonlijkheids- en verslavingsproblematiek. Deze behandeling zou volgens de deskundigen in het kader van een tbs met voorwaarden geëffectueerd kunnen worden. Daarnaast zou volgens hen een GVM opgelegd kunnen worden om na het verstrijken van de 9-jaarstermijn van de tbs met voorwaarden toezicht te kunnen houden.
De rechtbank neemt de bovenstaande conclusies en adviezen over voorzover deze zien op de aanwezigheid van een ziekelijke stoornis ten tijde van het bewezenverklaarde feit, het
als hoog ingeschatte risico op herhaling van toekomstig relationeel (huiselijk) geweld en
de noodzaak van een klinische behandeling in een tbs-kader.
De rechtbank stelt vast dat aan de wettelijke vereisten voor het opleggen van de tbs-maatregel is voldaan. Het bewezenverklaarde feit is immers een feit zoals genoemd in artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht. Voorts bestond tijdens het begaan van het feit
bij de verdachte een ziekelijke stoornis van de geestvermogens. Tot slot is de rechtbank uit het verhandelde ter terechtzitting en de rapportages gebleken dat de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen de terbeschikkingstelling vereist. Naar het oordeel van de rechtbank is, gelet op de complexiteit van de stoornissen bij verdachte,
een langdurige klinische behandeling in een strak kader justitieel noodzakelijk om het
risico op herhaling van toekomstig relationeel (huiselijk) geweld te verminderen.
De geadviseerde tbs met voorwaarden is echter, gelet op de duur van de door de rechtbank op te leggen gevangenisstraf, niet mogelijk. Het in artikel 38, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht bepaalde maximum van een op te leggen gevangenisstraf bij een gecombineerde afdoening met een tbs met voorwaarden is immers vijf jaren en wordt aldus (fors) overschreden. Dat betekent dat de enige mogelijkheid om de verdachte te kunnen behandelen een tbs met dwangverpleging is. Het afdoeningvoorstel van de raadsman strandt op deze grond dan ook.
Gelet op het vorenstaande zal de rechtbank verdachte ter beschikking stellen. De rechtbank zal voorts bevelen dat verdachte van overheidswege verpleegd wordt.
De rechtbank overweegt verder dat de tbs-maatregel met verpleging van overheidswege wordt opgelegd terzake van een misdrijf dat gericht is tegen de onaantastbaarheid van het lichaam van een persoon, te weten doodslag. Dat betekent dat de totale duur van de op te leggen maatregel (ongemaximeerd) een periode van vier jaar kan overstijgen.
De rechtbank heeft zich hierbij rekenschap gegeven van de vraag of in een vonnis met een dusdanig langdurige gevangenisstraf en een tbs-maatregel met dwangverpleging, de doelen die met een tbs-maatregel worden nagestreefd nog haalbaar zijn en of, gelet hierop, het opleggen van een dergelijke straf in combinatie met deze maatregel op zijn plaats is.
De rechtbank beantwoordt deze vraag in dit geval bevestigend. De rechtbank heeft hiervoor uitgebreid overwogen waarom zij een gevangenisstraf van 15 jaren zal opleggen en waarom een behandeling van verdachte in het kader van een tbs-maatregel is vereist voor een verantwoorde uiteindelijke terugkeer in de samenleving. Die behandeling is naar het
oordeel van de rechtbank echter niet dusdanig acuut, immers met name gericht op het beteugelen van toekomstig relationeel geweld, dat deze op de korte(re) termijn de voorkeur geniet boven een behandeling die aanvangt na het uitzitten van het grootste deel van een bij het bewezenverklaarde feit passende gevangenisstraf. Van omstandigheden met betrekking tot de bij verdachte vastgestelde ziekelijke stoornissen die aanleiding bieden om een vervroegde aanvang van de tenuitvoerlegging van de tbs-maatregel te adviseren, is de rechtbank niet gebleken. Het daartoe stekkende verzoek van de raadsman wordt dan ook afgewezen.
De vorderingen van de benadeelde partijen.
(1) [benadeelde 1] (vader) en (2) [benadeelde 2] (moeder)
De ouders van het overleden slachtoffer hebben als benadeelde partij gelijkelijk het volgende gevorderd:
affectieschade € 17.500,-, schokschade € 25.000,- en toekomstige materiele
schokschade € 3.000,-. De vader heeft verder een post ‘reiskosten opa en oma’
van € 982,08 euro opgevoerd en de moeder een post ‘begrafeniskosten’ van € 3.962.20.
De vorderingen komen op totaalbedragen van € 46.482,08 (vader) en € 49.462,20 (moeder)
aan immateriële en materiële schade.
De ouders hebben verder om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en om vermeerdering van de toegewezen bedragen met de wettelijke rente verzocht.
Tot slot hebben de ouders telkens een bedrag van € 1.861,50 als proceskosten gevorderd.
(3) [benadeelde 3] (oudste dochter) en (4) [benadeelde 4] (jongste dochter)
Namens de dochters van het overleden slachtoffer is gelijkelijk het volgende als benadeelde partij gevorderd:
affectieschade € 20.000,-, aantasting in de persoon € 30.000,-, schokschade € 25.000,-
en toekomstige materiële schokschade € 3.000,-. Verder is namens hen om gederfd levensonderhoud verzocht ten bedrage van € 16.799,- (oudste dochter) en € 123.394,-
(jongste dochter). Namens laatstgenoemde is ook een bedrag van 2.279,13 euro aan inrichtingskosten door de pleegouders gevorderd.
De vorderingen komen op totaalbedragen van € 94.799,- (oudste dochter) en € 203.673,13 (jongste dochter) aan immateriële en materiële schade.
Namens beide dochters is verder om oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en om vermeerdering van de toegewezen bedragen met de wettelijke rente verzocht.
Tot slot is namens beide dochters telkens een bedrag van € 1.861,50 als proceskosten opgevoerd.
Het standpunt van de officier van justitie.
De officier van justitie heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen met telkens vermeerdering van de wettelijke rente en telkens met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Hierbij dient de kanttekening te worden
geplaatst dat in de visie van de officier van justitie de benadeelde partijen (1), (2), (3)
en (4) ten aanzien van de post toekomstige schokschade (materieel) niet-ontvankelijk in
de vordering dienen te worden verklaard.
Het standpunt van de verdediging.
De raadsman heeft op gronden als verwoord in zijn pleitnota de volgende standpunten ingenomen:
t.a.v. vorderingen (1), (2), (3) en (4):
- geen betwisting van de gevorderde affectieschade;
- afwijzing posten schokschade en toekomstige materiële schokschade;
subsidiair: matiging van schokschade voor wat betreft de vorderingen (3) en (4);
- matiging van de opgevoerde proceskosten met als uitgangspunt de uiteindelijk toegewezen
bedragen van de vorderingen;
t.a.v. vorderingen (3) en (4):
- niet-ontvankelijkverklaring ten aanzien van de post ‘aantasting in persoon’;
- niet-ontvankelijkverklaring dan wel afwijzing van de post ‘gederfd levensonderhoud’
t.a.v. vordering (1)
- afwijzing post reiskosten opa en oma;
t.a.v. vordering (2):
- matiging post begrafeniskosten tot een bedrag van € 2.935,84 in verband met bepleite
niet-ontvankelijkverklaring van de onderdelen ‘as-sieraden’ en ‘premies
uitvaartverzekering’;
t.a.v. vordering (4):
- afwijzing post inrichtingskosten pleegouders.
De verdediging komt uit op een gezamenlijk toe te wijzen totaalbedrag van € 77.935,84
exclusief de proceskosten.
Het oordeel van rechtbank.
Het juridisch kader van immateriële schade
De rechtbank stelt voorop dat buiten twijfel staat dat de nabestaanden diep zijn getroffen door het overlijden van hun moeder en dochter. Er is sprake van groot verdriet en leed.
De vorderingen moeten desondanks kil worden beoordeeld binnen de wettelijke kaders en jurisprudentie. De rechtbank zal daarom eerst het toepasselijke juridische kader schetsen, waarna de diverse posten van de vorderingen worden beoordeeld.
Gesloten stelsel
Derden die als gevolg van het overlijden van iemand schade lijden, hebben slechts de aanspraken op schadevergoeding waarin artikel 6:108 van het Burgerlijk Wetboek (BW) voorziet. Dit betreft een gesloten stelsel. Het gaat dan om derving van levensonderhoud
(lid 1), kosten van lijkbezorging (lid 2) en affectieschade (lid 3).
Schade als bedoeld in artikel 6:106 BW (immateriële schade wegens aantasting in de persoon op andere wijze) komt voor derden niet voor vergoeding in aanmerking. De persoon van de benadeelde in artikel 6:106, aanhef en onder b, BW betreft namelijk degene die zelf
is getroffen door de onrechtmatige daad, dat is in dit geval het overleden slachtoffer. De grenzen van dit stelsel zijn in de rechtspraak bevestigd en het stelsel wordt alleen doorbroken in het zeer bijzondere geval dat de aansprakelijke het oogmerk had om de
derde te kwetsen door zijn of haar naaste te schaden.
Naast vergoeding voor de hierna te bespreken affectieschade is in de rechtspraak wel aanvaard dat het wettelijk stelsel enige ruimte laat voor vergoeding van schade die iemand lijdt door confrontatie met een schokkende gebeurtenis, de zogenoemde shockschade. Ook die schade wordt hierna besproken.
Affectieschade
Sinds 1 januari 2019 is het voor nabestaanden van overleden slachtoffers mogelijk om vergoeding van immateriële schade in de vorm van affectieschade te vorderen. Vergoeding van affectieschade is in beginsel slechts toewijsbaar aan personen die behoren tot de kring van gerechtigden, die in artikel 6:108, lid 4, onder a tot en met f, BW worden opgesomd, waaronder de ouders (onder c) en kinderen (onder d) van het overleden slachtoffer.
In het Besluit vergoeding affectieschade is geregeld op welk bedrag personen die tot de kring van gerechtigden behoren, aanspraak kunnen maken.
Schokschade
Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad is toekenning van zogenoemde schokschade mogelijk. Vergoeding van schokschade kan plaatsvinden als bij de benadeelde partij een hevige emotionele schok wordt teweeggebracht door (i) het waarnemen van het tenlastegelegde, of (ii) door de directe confrontatie met de ernstige gevolgen ervan. Uit die emotionele schok dient vervolgens geestelijk letsel te zijn voortgevloeid. Dat zal zich met name kunnen voordoen als de benadeelde partij en het slachtoffer een nauwe affectieve relatie hadden en het slachtoffer bij het tenlastegelegde is gedood of verwond.
Voor vergoeding van deze schade is dan wel vereist dat het bestaan van geestelijk letsel, waardoor iemand in zijn persoon is aangetast, in rechte kan worden vastgesteld. Dat zal in het algemeen slechts het geval zijn als sprake is van een in de psychiatrie erkend ziektebeeld. Daarmee is beoogd tot uitdrukking te brengen dat die emotionele schok moet hebben geleid tot geestelijk letsel dat gelet op aard, duur en/of gevolgen ernstig is, en in voldoende mate objectiveerbaar.
Beoordeling rechtbank immateriële schade.
- affectieschade
De rechtbank acht de vorderingen met betrekking tot de post affectieschade, bestaande
uit bedragen van € 20.000,- (de minderjarige dochters) en € 17.500,- (de ouders) telkens voor toewijzing vatbaar. Dit deel van de vorderingen is namens de verdachte ook niet betwist. De gevorderde bedragen komen overeen met het schadebedrag dat de wetgever
in het Besluit vergoeding affectieschade voor deze naasten heeft vastgesteld. De rechtbank zal de vorderingen dan ook toewijzen voor wat betreft de gevorderde affectieschade.
-schokschade
t.a.v. de benadeelde partijen (1) en (2), zijnde de ouders van overleden slachtoffer.
De rechtbank stelt vast dat het dossier geen medische informatie over het bestaan van geestelijk letsel bij de ouders als gevolg van het bewezenverklaarde feit bevat. De
rechtbank kan aldus het voor toewijzing van schokschade vereiste bestaan van geestelijk letsel niet in rechte vaststellen. Dit zou in zijn algemeenheid betekenen dat dit deel van de vordering zou moeten worden afgewezen. Echter, de rechtbank acht meer dan aannemelijk dat de ouders wel degelijk psychische klachten als gevolg van de gewelddadige gebeurtenis met fatale afloop hebben opgelopen. De rechtbank zal de benadeelde partijen dan ook voor deze post niet-ontvankelijk in de vordering verklaren. Nu deze post door de verdediging gemotiveerd is betwist en namens de benadeelde partijen thans onvoldoende is onderbouwd,
zou nader onderzoek naar de juistheid en omvang van de vorderingen een uitgebreide nadere behandeling vereisen. De rechtbank is van oordeel dat de behandeling van dit
deel van de vorderingen een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert.
De benadeelde partijen kunnen dit onderdeel van hun vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
t.a.v. de benadeelde partijen (3) en (4) zijnde de dochters van het overleden slachtoffer.
Op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting van 26 en 27 oktober 2026 kan worden vastgesteld dat de benadeelde partijen rechtstreeks schade hebben geleden in
de zin van schokschade door het bewezenverklaarde feit. De jongste dochter (4) bevond zich ten tijde van de fatale mishandeling in de woning en de buurvrouw hoorde haar op dat moment ook huilen. Uit de toelichting op de vordering volgt ook dat zij waarschijnlijk
iets zintuiglijks van de mishandeling heeft meegekregen. De oudste dochter (3) kreeg midden in de nacht in het ziekenhuis te horen dat haar moeder was overleden en kort na
het overlijden is zij noodgedwongen in de woning van haar moeder geweest en werd zij geconfronteerd met sporen van het gewelddadige incident. Deze confrontatie moet een hevige emotionele schok bij haar hebben veroorzaakt. Nu de rechtbank verder meer dan aannemelijk acht dat de bij de dochters vastgestelde PTSS als rechtstreeks gevolg van het bewezenverklaarde feit kan worden beschouwd, is aan meerdere vereisten voor toekenning van schokschade voldaan.
Gelet op een onvermijdelijke overlap tussen de aanspraken op schokschade en affectieschade, zal de rechtbank deze samenloop van aanspraken naar billijkheid en schattenderwijs verrekenen bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding van schokschade. Naar het oordeel van de rechtbank is de gevorderde schokschade
toewijsbaar tot een bedrag van € 20.000,- per benadeelde partij. De rechtbank zal de benadeelde partijen voor het overige niet-ontvankelijk verklaren in de vordering tot vergoeding van schokschade. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van dat deel van de vorderingen zou een uitgebreide nadere behandeling vereisen. De rechtbank is van
oordeel dat de behandeling van dit deel van de vorderingen een onevenredige belasting
van het strafgeding oplevert. De benadeelde partijen kunnen dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
-aantasting in de persoon op andere wijze
Zoals uit het hiervoor besproken gesloten stelsel kan worden afgeleid, komen secundaire slachtoffers zoals nabestaanden niet in aanmerking voor vergoeding van immateriële
schade wegens aantasting in de persoon op andere wijze als bedoeld in artikel 6:106,
onder b, BW. De rechtbank zal de vorderingen van de benadeelde partijen (3) en (4) ten aanzien van deze posten dan ook afwijzen vanwege het ontbreken van een rechtsgrond.
Beoordeling rechtbank materiële schade.
- gederfd levensonderhoud.
De Hoge Raad heeft zich bij arrest van 23 april 2024 (ECLI:NL:HR:2024:646) over deze
met vele onzekerheden omgeven toekomstgerichte schadepost uitgelaten, als volgt:
‘Waar het gaat om een vordering van een nabestaande tot vergoeding van gederfd levensonderhoud als bedoeld in artikel 6:108, eerste lid, BW geldt dat de hoogte daarvan
zal moeten worden begroot aan de hand van een aantal onzekere factoren, waaronder de verwachtingen omtrent de inkomsten die het slachtoffer en de nabestaande(n) in de toekomst zouden moeten hebben genoten als het strafbare feit niet had plaatsgevonden en
de verwachtingen omtrent de toekomstige inkomsten van de nabestaande in de door dit feit veroorzaakte situatie. Deze verwachtingen zijn doorgaans in hoge mate afhankelijk van inkomensgegevens en ander informatie, waaronder op dat moment bestaande vooruitzichten, betreffende het slachtoffer en de nabestaande in de periode van het strafbare feit. Dit brengt mee dat de beantwoording of en tot welk bedrag de benadeelde partij schade heeft geleden door gederfd levensonderhoud, in hoge mate afhankelijk is van een veelheid van – deels onzekere – feiten en omstandigheden waarvan het stellen en onderbouwen op de weg ligt van de benadeelde partij. Omdat het hierbij gaat om informatie die zich doorgaans geheel in het domein van de benadeelde partij bevindt, kan het voor de verdediging moeilijk zijn haar betwisting van deze feiten en omstandigheden en de bij de selectie daarvan gemaakte keuzes, te voorzien van een inhoudelijke onderbouwing.’
Met inachtneming van het voorgaande en mede gelet op de omvang van de gevorderde bedragen (€ 16.799,- en € 123.394,-) en de beargumenteerde betwisting door de verdediging van deze post zal de rechtbank de benadeelde partijen (3) en (4) niet-ontvankelijk verklaren in dit onderdeel van hun vordering. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van dat deel van de vorderingen zou een uitgebreide nadere behandeling vereisen. De rechtbank is van oordeel dat de behandeling van dit onderdeel van de vorderingen een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. De benadeelde partijen kunnen dit onderdeel van
hun vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
- reiskosten opa en oma.
De rechtbank acht de door benadeelde partij (1) opgevoerde post gedeeltelijk toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezen verklaarde feit toegebrachte schade, en wel tot een bedrag van € 500,-. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van het hoger gevorderde deel zou een uitgebreide nadere behandeling vereisen. De rechtbank is van oordeel dat de behandeling van dat deel van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. De rechtbank zal de benadeelde partij dan ook niet-ontvankelijk verklaren in dat deel van de vordering. De benadeelde partij kan dit onderdeel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
- toekomstige (materiële) schokschade van telkens € 3.000,-.
De rechtbank zal de benadeelde partijen (1), (2), (3) en (4) niet-ontvankelijk verklaren in
dit onderdeel van hun vordering. De verdediging heeft deze post gemotiveerd betwist en
van deze post is niet eenvoudig vast te stellen of en in hoeverre deze kosten zullen worden gemaakt in directe relatie tot het bewezen verklaarde feit. Nader onderzoek naar de juistheid en omvang van de vordering (in zoverre) zou een uitgebreide nadere behandeling vereisen. De rechtbank is van oordeel dat de behandeling van dit onderdeel van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. De benadeelde partijen kunnen dit onderdeel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
- begrafeniskosten.
De rechtbank acht de door benadeelde partij (2) opgevoerde post gedeeltelijk toewijsbaar, als rechtstreeks door het bewezen verklaarde feit toegebrachte schade, en wel tot een bedrag van € 3.750,84. De rechtbank zal de in deze post verweven en gevorderde premiebetalingen aan DELA afwijzen, omdat deze betalingen door het overleden slachtoffer zijn voldaan en benadeelde partij (2) daar dus geen geldelijke aanspraak op kan maken.
- inrichtingskosten pleegouders.
De rechtbank zal deze post van de vordering van de benadeelde partij (4) afwijzen, omdat de pleegouders geen partij in dit geding zijn en zij hun gemaakte kosten niet via de benadeelde
partij in dit geding kunnen verhalen.
Beoordeling rechtbank proceskosten
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat in het liquidatietarief het uiteindelijk toegewezen bedrag van de vorderingen als uitgangspunt geldt in plaats van de gevorderde bedragen. Dit zou een lager tarief tot gevolg hebben.
De rechtbank deelt het standpunt van de verdediging niet, omdat deze zienswijze geen steun vindt in het recht. Uit bestendige jurisprudentie volgt veeleer dat de hoogte van het te vergoeden bedrag wordt gebaseerd op het (totale) bedrag dat ter zake van materiële en immateriële schade wordt gevorderd, ongeacht of dat bedrag voor toewijzing vatbaar is.
Het salaris wordt berekend aan de hand van een puntenstelsel, waarbij voor het opstellen en indienen van een voegingsformulier én voor het bijwonen van de zitting samen twee punten worden gehanteerd.
De gezamenlijke vordering van de vier benadeelde partijen bedraagt een totaalbedrag van ruim € 400.000,-. Dit brengt met zich dat de rechtbank tarief VII van het Liquidatietarief rechtbanken en gerechtshoven zal toepassen met een waardering van € 3.723,- per punt.
Nu de rechtbank voor de gezamenlijke werkzaamheden van de raadsman van de benadeelde partijen twee punten toekent zal de rechtbank een totaalbedrag van € 7.446,- aan proceskosten toekennen, omgerekend € 1.861,50 per benadeelde partij.
Toegekende bedragen.
De rechtbank zal de vorderingen van de ouders van het overleden slachtoffer toewijzen tot bedragen van € 18.000,- (vader) en € 21.250,84 (moeder).
De rechtbank zal de vorderingen van de twee dochters van het overleden slachtoffer toewijzen tot telkens een bedrag van € 40.000,-.
De rechtbank zal in alle vorderingen telkens een bedrag van € 1.861,50 aan proceskosten toekennen.
Wettelijke rente.
De rechtbank zal de toegewezen bedragen telkens vermeerderen met de wettelijke
rente vanaf de datum delict (17 juli 2025), voor zover sprake is van een immateriële schadevergoeding en vanaf de datum van indiening van de vordering (5 oktober 2026),
voor zover sprake is van een materiële schadevergoeding, tot aan de dag der algehele voldoening.
Schadevergoedingsmaatregel.
De rechtbank zal voor de toegewezen bedragen tevens telkens de schadevergoedings-maatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding
aan het slachtoffer bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente zoals hiervoor is uitgeschreven.
Vice versa principe.
Aangezien aan verdachte meer verplichtingen tot vergoeding van dezelfde schade worden opgelegd, zal de rechtbank bepalen dat als verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij komt te vervallen en andersom, indien verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij, daarmee zijn verplichting tot betaling aan de Staat komt te vervallen.
Voorwaardelijke verzoeken verdediging.
De verdediging heeft bij pleidooi twee voorwaardelijke verzoeken geformuleerd, waartegen de officier van justitie zich heeft verzet, te weten:
(1) het alsnog op laten stellen van een toxicologisch rapport over het middelengebruik
van verdachte ingeval de rechtbank zijn gecombineerde misbruik van alcohol en benzodiazepinen op dag van het incident en de gevolgen daarvan op zijn bewustzijn, geheugen en gedrag in twijfel zou trekken;
(2) het horen van de twee gedragsdeskundigen over een nadere duiding van de mate van verminderde toerekenbaarheid van verdachte.
De rechtbank wijst beide verzoeken bij gebreke van noodzaak af en overweegt hiertoe het volgende.
(ad 1) De rechtbank gaat er vanuit dat verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde misdrijf onder de hiervoor genoemde middelen zat, hieraan verslaafd was en dat dit gecombineerde misbruik van invloed is geweest op zijn bewustzijn, geheugen en gedrag ten tijde van het bewezenverklaarde. Er bestaat dan ook geen noodzaak voor de verzochte toxicologische rapportage.
(ad 2) De rechtbank heeft ter terechtzitting van 21 januari 2026 het verzoek tot het horen van de rapporterende gedragsdeskundigen J.L.M. Dinjens (psychiater) en C. Moerland
(psycholoog) over toepassing van de 5-puntsschaal bij de beoordeling van de (mate van) verminderde toerekenbaarheid van verdachte in een schriftelijke vorm toegewezen.
De verdediging heeft ter terechtzitting van 2 april 2026 met deze schriftelijke variant ingestemd en op diezelfde zitting is de formulering van de vraagstelling besproken.
De akkoord bevonden vraagstelling is vervolgens aan de gedragsdeskundigen verzonden
en zij hebben hier op 21 juli 2026 (psycholoog Moerland) en 1 september 2026 (psychiater Dinjens) gereageerd.
Hun reacties zijn ter terechtzitting van 3 september 2026 besproken en de verdediging heeft naar aanleiding daarvan geen nieuw verzoek geformuleerd.
Het ter terechtzitting van 27 oktober 2026 geformuleerde verzoek van de verdediging ziet wederom op een reactie van de deskundigen over een mogelijk nadere gradatie van de
mate van de door hen geadviseerde verminderde toerekenbaarheid bij toepassing van de
5-puntsschaal, een vraag die al door beide deskundigen is beantwoord, en verschilt in zoverre niet van het inleidende verzoek. Het verzoek bevat ook geen aanvullende onderbouwing ten opzichte van dat verzoek.
Naar het oordeel van de rechtbank is de verdediging bij de huidige stand van zaken (afdoende) de gelegenheid geboden om met de deskundigen over de mate van verminderde toerekenbaarheid te debatteren en is het horen van deskundigen over exact hetzelfde vraagpunt niet noodzakelijk. De rechtbank acht zich over dit aspect voldoende voorgelicht.
Toepasselijke wetsartikelen.
De beslissing is gegrond op de artikelen: 36f, 37a, 37b, 60a (oud) en 287 van het Wetboek van Strafrecht.
DE UITSPRAAK
De rechtbank
Verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven.
Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op het misdrijf:
doodslag
Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.
Legt op de volgende straf en maatregel.
*een gevangenisstraf voor de duur van 15 jaren met aftrek overeenkomstig artikel 27 van
het Wetboek van Strafrecht;
*een terbeschikkingstelling met bevel tot verpleging van overheidswege.
t,a.v. de benadeelde partijen.
*vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1].
Wijst gedeeltelijk toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [benadeelde 1] , van een bedrag van € 18.000,00, bestaande uit € 17.500,00 immateriële schade en € 500,00 materiële schade. De immateriële en materiële schade te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 respectievelijk 5 oktober 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij, te
weten: € 1.861,50, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van tenuitvoerlegging nog moet maken.
Bepaalt dat de benadeelde partij in het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk is. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [benadeelde 1] , van een bedrag van € 18.000,00. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit € 17.500,00 immateriële schade en € 500,00 materiële schade. De toegewezen bedragen worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 respectievelijk 5 oktober 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Verdachte is van zijn schadevergoedingsverplichting jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.
*vordering van de benadeelde partij [benadeelde 2].
Wijst gedeeltelijk toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [benadeelde 2] , van een bedrag van € 21.250,84, bestaande uit € 17.500,00 immateriële schade en € 3.750,84 materiële schade. De immateriële en materiële schade te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 respectievelijk 5 oktober 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij, te
weten: € 1.861,50, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van tenuitvoerlegging nog moet maken.
Wijst het onderdeel ‘premies uitvaartverzekering’ van de post begrafeniskosten af.
Bepaalt dat de benadeelde partij in het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk is. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [benadeelde 2] van een bedrag van € 21.250,84. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 60 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit € 17.500,00 immateriële schade en € 3.750,84 materiële schade. De toegewezen bedragen worden vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 respectievelijk
5 oktober 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.
Verdachte is van zijn schadevergoedingsverplichting jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.
*vordering van de benadeelde partij [benadeelde 3].
Wijst gedeeltelijk toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [benadeelde 3] , van een bedrag van € 40.000,00 bestaande uit immateriële schade. De immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij, te
weten: € 1.861,50, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van tenuitvoerlegging nog moet maken.
Wijst de gevorderde post ‘aantasting in de persoon’ af.
Bepaalt dat de benadeelde partij in het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk is. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [benadeelde 3] van een bedrag van € 40.000,00. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 125 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade. Het toegewezen bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.
Verdachte is van zijn schadevergoedingsverplichting jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.
*vordering van de benadeelde partij [benadeelde 4].
Wijst gedeeltelijk toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [benadeelde 4] , van een bedrag van € 40.000,00 bestaande uit immateriële schade. De immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.
Veroordeelt de verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij, te
weten: € 1.861,50, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van tenuitvoerlegging nog moet maken.
Wijst de gevorderde posten ‘aantasting in de persoon’ en ‘inrichtingskosten pleegouders’ af.
Bepaalt dat de benadeelde partij in het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk is. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van [benadeelde 4] een bedrag van € 40.000,00. Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 125 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op. Voormeld bedrag bestaat uit immateriële schade. Het toegewezen bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.
Verdachte is van zijn schadevergoedingsverplichting jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.
Dit vonnis is gewezen door:
mr. M.M.L.A.T. Doll, voorzitter,
mr. W. Heijninck en mr. A.H.J. Saes, leden,
in tegenwoordigheid van D.A. Koopmans, griffier,
en is uitgesproken op 20 november 2026.
De jongste rechter is buiten staat om dit vonnis mede te ondertekenen.