De rechtbank acht niet bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij…

De officier van justitie heeft het standpunt ingenomen dat de feiten 1 primair en 2 primair kunnen worden bewezen.

De raadsvrouw heeft integrale vrijspraak bepleit wegens onvoldoende wettig en overtuigend bewijs.

Dat op 24 juni 2023 in het centrum van Enschede geweldshandelingen zijn gepleegd tegen aangevers [slachtoffer 2] en Voorthuizen en dat zij hierbij letsel hebben opgelopen, staat niet ter discussie. De vraag in deze zaak is of verdachte de persoon is die deze geweldshandelingen heeft verricht of dat hij bij deze geweldshandelingen betrokken is geweest.

Uit het dossier volgt dat er aanwijzingen zijn dat verdachte één van de personen is geweest die betrokken is geweest bij de geweldshandelingen tegen de twee aangevers. Verdachte wordt namelijk samen met medeverdachte [medeverdachte] kort na de geweldsincidenten in de buurt van de plaats-delict aangehouden en zijn signalement vertoonde tijdens de aanhouding overeenkomsten met het signalement dat door aangevers en een aantal getuigen wordt gegeven. Deze overeenkomsten zijn echter onvoldoende om met zekerheid vast te kunnen stellen dat verdachte één van de personen is geweest die betrokken is geweest bij de geweldsincidenten. Het signalement dat door verschillende getuigen wordt gegeven is onvoldoende specifiek, en dat een getuige verdachte zegt te herkennen op basis van een foto die tijdens de aanhouding van verdachte is gemaakt, acht de rechtbank in dit geval niet doorslaggevend. Deze getuige geeft in zijn verklaring een zeer algemene omschrijving van de persoon die als verdachte wordt geduid en na het tonen van de foto geeft de getuige niet aan op basis van welke specifieke kenmerken de herkenning is gebaseerd. Maar ook als verdachte wel de persoon is die door de getuigen wordt genoemd, kan uit het dossier niet worden vastgesteld dat verdachte enige rol heeft gehad bij de geweldshandelingen, nu een getuige ter plaatse verklaart dat de persoon die als verdachte wordt geduid, juist niets heeft gedaan.

Naar het oordeel van de rechtbank bevat het dossier dus onvoldoende aanknopingspunten op grond waarvan zonder twijfel kan worden vastgesteld dat verdachte de persoon of één van de personen is geweest die de geweldshandelingen tegen de aangevers heeft gepleegd.

Conclusie

Op grond van het dossier acht de rechtbank niet bewezen wat aan verdachte onder 1 en 2 is ten laste gelegd, zodat zij hem van deze feiten zal vrijspreken.

De vordering van [slachtoffer 1]

, bijgestaan door mr. Meijerink, heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van € 2.223,00, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 1.500,00 gevorderd.

Ter vergoeding van proceskosten wordt een bedrag van € 86,00 gevorderd.

De vordering van [slachtoffer 2]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. De benadeelde partij vordert verdachte te veroordelen om schadevergoeding te betalen tot een totaalbedrag van

€ 3.110,19, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment waarop de schade is ontstaan. De gevorderde materiële schade bestaat uit de volgende posten:

Ter vergoeding van immateriële schade wordt een bedrag van € 1.500,00 gevorderd.

De officier van justitie heeft het standpunt ingenomen dat de vordering van [slachtoffer 1] niet toewijsbaar is. De vordering van [slachtoffer 2] kan geheel worden toegewezen met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De raadsvrouw heeft afwijzing van de vorderingen van de benadeelde partijen bepleit.

De vordering van [slachtoffer 1]

heeft zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. Echter het feit waar de schadevordering van [slachtoffer 1] op ziet, is niet aan verdachte ten laste gelegd. De rechtbank zal de benadeelde partij [slachtoffer 1] daarom niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.

De vordering van [slachtoffer 2]

De vordering heeft betrekking op het onder 1 ten laste gelegde. Omdat verdachte van dit feit wordt vrijgesproken, zal de rechtbank de benadeelde partij op de voet van artikel 361, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering (Sv) niet-ontvankelijk verklaren in de vordering.