Veroordeling voor tweemaal poging tot zware mishandeling, door met een mes te steken. Er was sprake van…

Vrijspraak (feit 2 impliciet primair)

De beschuldiging onder 2 impliciet primair (poging tot doodslag [slachtoffer 2] ) is niet bewezen. De verdachte wordt daarvan dus vrijgesproken. De officier van justitie en de verdediging zijn tot dezelfde conclusie gekomen, zodat de rechtbank dit niet verder zal motiveren.

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen (feiten 1 primair en 2 impliciet subsidiair)

Bewezen is dat de verdachte heeft geprobeerd [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zwaar te mishandelen door hen (meermaals) te steken met een mes (feiten 1 primair en 2 impliciet subsidiair). De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.4.

De bewezenverklaring van de feiten is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen en de onderstaande bewijsmotivering.

Op 15 maart 2025, omstreeks 01.00 uur, liep ik door het centrum van Rotterdam. Ik was samen met [persoon E] en [slachtoffer 2] . Ik had een pet op.

Ik liep over het Stadhuisplein naar de Lijnbaan. Ik zag dat er meerdere jongens en meiden waren. Ik zag dat een jongen een mes trok. Hij stak mij in mijn linker bovenarm. Ik voelde iets in mijn arm en liep weg in de richting van de Korte Lijnbaan. Ik liep weg richting het Centraal Station van Rotterdam. Ik liep terug omdat mijn arm aan het bloeden was. Op de kruising van het Schouwburgplein en het Kruisplein kwam ik een politieagent tegen. De politieagent heeft een tourniquet om mijn arm gebonden. De ambulance heeft mij meegenomen naar het Sint Franciscus ziekenhuis. Hier ben ik gehecht aan mijn verwondingen en heb ik medicatie gekregen.

Op 15 maart 2026 omstreeks 01:25 uur reed ik, [verbalisant] , met de fiets op het Stadhuisplein in de richting van de Lijnbaan in Rotterdam. Ik hoorde geschreeuw en zag een groepje mensen bij elkaar staan. Ik zag een opstootje met meerdere mensen. Ik reed naar het groepje toe en werd aangesproken door een man. Deze man bleek later te zijn: [persoon E] , geboren [geboortedatum 2] 1994 te [geboorteland 2] . Vanaf nu te noemen [persoon E] .

Ik hoorde [persoon E] zeggen: ‘Ik ben net bedreigd met een mes door die mensen’. Hij wees hierbij naar een groepje van drie personen. Het groepje wat hij aanwees bestond uit drie personen welke later bleken te zijn:

Ik sprak met een man welke op de Lijnbaan stond. Deze man bleek te zijn: [persoon F] , geboren [geboortedatum 6] 2004 te [geboorteplaats 5] . Ik hoorde [persoon F] zeggen: “Die man is net bedreigd met een mes, ik zag dat een man met een knot dit deed. Dit was niet de man met de knot met de Burberry jas. Ik zag dat de man een mes in zijn hand had en dat hij deze daarna aan zijn vriendin gaf. Ik zag dat hij weg liep toen hij politie zag. Hij zou [voornaam verdachte] heten”.

Ter hoogte van het Kruisplein trof ik een man. Deze man bleek later te zijn: [slachtoffer 1] , geboren [geboortedatum 7] 2003 te [geboorteplaats 6] . Vanaf nu te noemen
[slachtoffer 1] . Ik zag dat [slachtoffer 1] een compleet bebloede linkerarm had. Ik zag dat zijn witte sneakers rood waren geworden van de rode druppels. Ik zag dat [slachtoffer 1] langzaam liep en zwalkte. Ik zag dat hij een wond in zijn linker bovenarm had. Ik kan de wond als volgt omschrijven:

Op 15 maart 2026 omstreeks 01:10 uur was ik met [persoon C] , [persoon D] , [persoon A] en de vriend van [persoon A] . De vriend van [persoon A] is de jongen die heeft gestoken.

Wij liepen naar de Lijnbaan te Rotterdam. Die vriend van [persoon A] trok ineens een mes en ik zag dat die lange jongen en een wat dikkere jongen met een pet werden gestoken. Ik zag toen dat die vriend van [persoon A] keihard aan kwam rennen en begonnen in te steken op die lange jongen. Die dikke jongen stond ernaast. Ik zag dat die dikke jongen werd geraakt. Ik zag dat die vriend van [persoon A] bleef steken. [persoon A] en haar vriend zijn toen weggelopen.

Objectieve bevindingen:

Er werd geconstateerd:

Bijkomende gegevens:

De huidverwondingen bij de rechterpink en rechterelleboog werden gehecht met vier hechtingen.

De huidverwonding aan de rechterzijde van de borstkas werd gehecht met vijf hechtingen.

Bovengenoemde bevindingen zouden kunnen passen bij een snij- dan wel een steekverwonding.

De geschatte genezingsduur bedraagt bij een ongecompliceerd beloop ongeveer één tot twee weken met littekenvorming.

Nadere bewijsmotivering

Door de verdediging is bepleit dat ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde geen sprake was van een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel en aldus vrijspraak dient te volgen voor het primair tenlastegelegde feit.

Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat sprake is geweest van een aanmerkelijke kans dat [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel zou oplopen als gevolg van het handelen van verdachte. De verdachte is in/na een woordelijke confrontatie tussen personen uit twee verschillende groepen hard op [slachtoffer 1] afgerend en heeft stekende bewegingen gemaakt met een mes in zijn handen richting van het bovenlichaam van [slachtoffer 1] . De verdachte heeft [slachtoffer 1] hierbij met het mes in zijn linker bovenarm geraakt. Het handelen van verdachte is, naar de uiterlijke verschijningsvorm beoordeeld, gericht geweest op en geschikt tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij [slachtoffer 1] . Daarbij wordt in aanmerking genomen dat de kans reëel is geweest dat [slachtoffer 1] geraakt zou worden op plaatsen in het bovenlichaam waar zich pezen, zenuwen en bloedvaten bevinden, die bij beschadiging zwaar lichamelijk letsel bij het slachtoffer kunnen opleveren.

Verder is de rechtbank van oordeel dat de hiervoor omschreven wijze waarop door de verdachte is gestoken naar zijn uiterlijke verschijningsvorm kan worden aangemerkt als zozeer te zijn gericht op het gevolg – zwaar lichamelijk letsel van het slachtoffer – dat het niet anders kan zijn geweest dan dat verdachte willens en wetens de aanmerkelijke kans op dat gevolg heeft aanvaard.

De rechtbank acht, gelet op voornoemde feiten en omstandigheden, wettig en overtuigend bewezen dat verdachte heeft geprobeerd zowel [slachtoffer 1] als [slachtoffer 2] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen.

Volledige bewezenverklaring

Bewezen is dat:

Feit 1 primair

hij op 15 maart 2026 te Rotterdam

ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [slachtoffer 1] ,

opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen

met een mes in de arm van die [slachtoffer 1] heeft gestoken,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Feit 2 impliciet subsidiair

hij op 15 maart 2026 te Rotterdam

ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk aan een ander, te weten [slachtoffer 2] ,

zwaar lichamelijk letsel toe te brengen,

met een mes in borst, arm en hand van die [slachtoffer 2] heeft gestoken,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De verdachte heeft geprobeerd twee personen zwaar lichamelijk letsel toe te brengen door hen (meermaals) met een mes te steken. Het ene slachtoffer heeft hierbij een messteek in zijn bovenarm opgelopen en het andere slachtoffer is gestoken in zijn borst, arm en hand. De verdachte mag van geluk spreken dat het letsel nog relatief beperkt is gebleven. De verdachte heeft door zijn handelen inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers en hen pijn, letsel, schade en overlast bezorgd. Dit feit heeft zich gedurende de nachtelijke uren op de openbare weg in een gebied met diverse uitgaansgelegenheden afgespeeld. Hiermee heeft verdachte niet alleen de slachtoffers een gevoel van onveiligheid toegebracht, maar ook de omstanders. Dergelijk zinloos uitgaansgeweld veroorzaakt ook een algemeen gevoel van onveiligheid binnen de samenleving. Dit rekent de rechtbank verdachte zwaar aan.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 18 juni 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten.

Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Rapport van de reclassering

In het rapport van Reclassering Nederland van 9 juli 2026 staat het volgende.

De reclassering ziet verschillende risicoverhogende factoren. Ten tijde van het ten laste gelegde was sprake van middelengebruik en stress. Daarnaast is sprake van een instabiele huisvestingssituatie. Vanuit de voormalige begeleiding zijn signalen ontvangen dat de verdachte beïnvloedbaar lijkt en nog niet volledig zelfredzaam is. Zelfstandig wonen wordt op dit moment niet haalbaar geacht. Tevens is op dit moment nog onvoldoende zicht op eventuele psychische, cognitieve en/of persoonlijkheidsfactoren die van invloed kunnen zijn op het delictgedrag. Daarnaast zijn er aandachtspunten op het gebied van dagbesteding en financiën. Daartegenover staan op dit moment beperkte beschermende factoren, waaronder het ontbreken van eerdere veroordelingen, de start van de inburgeringscursus en de toekomstgerichte opleidingswensen van de verdachte.

De reclassering acht de verdachte voldoende responsief voor een reclasseringstoezicht. De ingezette verdiepingsdiagnostiek dient meer inzicht te geven in eventuele onderliggende problematiek, waarna kan worden bepaald of behandeling noodzakelijk is en welke behandeling het meest passend is.

Op basis van de huidige beschikbare informatie schat de reclassering het risico op recidive in als gemiddeld. Deze inschatting is mede gebaseerd op de ernst van het ten laste gelegde feit, het middelengebruik ten tijde van het incident, de instabiele leefomstandigheden en het nog onvolledige beeld van eventuele onderliggende problematiek. Ook het risico op letsel en het risico op onttrekken aan voorwaarden wordt ingeschat als gemiddeld.

Bij een veroordeling adviseert de reclassering een (deels) voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.

Oplegging straffen

Gelet op de ernst van de strafbare feiten is een gevangenisstraf noodzakelijk. Het opleggen van een ander soort straf is niet passend. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. Deze oriëntatiepunten zijn binnen de rechtspraak ontwikkeld om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen en vormen een vertrekpunt bij het bepalen van de straf. Uit de oriëntatiepunten blijkt dat voor het opzettelijk toebrengen van middelzwaar lichamelijk letsel met behulp van een wapen (niet zijnde een vuurwapen) het opleggen van een gevangenisstraf van 7 maanden gebruikelijk is. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan twee pogingen tot zware mishandeling door de slachtoffers met een mes te steken.

Gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte en het belang van de aan de verdachte op te leggen door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden, waaronder behandeling, acht de rechtbank het echter passender dat aan de verdachte een langdurige taakstraf wordt opgelegd dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Daarom wordt aan de verdachte een taakstraf opgelegd voor de duur van 240 uren en een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest.

Van deze gevangenisstraf worden 68 dagen voorwaardelijk opgelegd, met een proeftijd van 3 jaren. De rechtbank acht het van belang dat de verdachte de ondersteuning en begeleiding krijgt die hij nodig heeft. De voorwaardelijke straf heeft ook als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt. Het onvoorwaardelijk deel van de gevangenisstraf is gelijk aan de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Dat betekent dat de verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis.

De rechtbank verbindt aan de voorwaardelijke straf de bijzondere voorwaarden die de reclassering heeft geadviseerd. De bijzondere voorwaarden zijn noodzakelijk om de kans op herhaling van het plegen van nieuwe strafbare feiten te verkleinen.
De bijzondere voorwaarden zijn: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, inspanningsverplichting dagbesteding, meewerken beheersing middelengebruik en contactverbod met [slachtoffer 2] .

Gelet op het reclasseringsrapport moet er ernstig rekening mee worden gehouden dat de verdachte opnieuw een misdrijf zal plegen dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Daarom is het belangrijk dat de bijzondere voorwaarden meteen gelden, ook als de verdachte in hoger beroep gaat. De rechtbank verklaart de bijzondere voorwaarden om die reden dadelijk uitvoerbaar.

Beoordeling vordering [benadeelde partij 1]

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden als gevolg van het onder 1 gepleegde strafbare feit. De verdediging heeft de vordering niet betwist. De gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor. De vordering wordt daarom toegewezen. Dit betekent dat de verdachte
€ 290,- als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit onder 1 rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen en is op andere wijze in zijn persoon aangetast.

Die schade wordt naar billijkheid begroot op € 1.500,-. Hierbij is in het bijzonder rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt, de aard en ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit) en de verwachting over het herstel van de benadeelde partij. Verder is bij de begroting rekening gehouden met bedragen die door rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De vordering wordt tot dit bedrag toegewezen. De benadeelde partij wordt in het resterende deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaard, omdat dit deel van de vordering onvoldoende is onderbouwd. Dit betekent dat de verdachte een bedrag van € 1.500,- als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 15 maart 2026.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (grotendeels) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0,-.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij.

Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 17 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Beoordeling vordering [benadeelde partij 2]

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden als gevolg van het onder 2 gepleegde strafbare feit. De verdediging heeft de vordering niet betwist. De gevorderde schadevergoeding komt de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voor. De vordering wordt daarom toegewezen. Dit betekent dat de verdachte
€ 1.633,06 als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit onder 2 rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen en is op andere wijze in zijn persoon aangetast.

Die schade wordt naar billijkheid begroot op € 3.000,-. Hierbij is in het bijzonder rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt, de aard en ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit) en de verwachting over het herstel van de benadeelde partij. Verder is bij de begroting rekening gehouden met bedragen die door rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De vordering wordt tot dit bedrag toegewezen. Dit betekent dat de verdachte een bedrag van
€ 3.000,- als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Nader te onderbouwen schade

De nader te onderbouwen schade betreft mogelijk toekomstige schade, gevorderd voor een eventuele hoger beroep procedure. Dit onderdeel van de vordering is niet onderbouwd en gelet daarop zal de benadeelde partij op dit punt niet-ontvankelijk worden verklaard. Dit deel van de vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 15 maart 2026.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (grotendeels) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0,-.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij.

Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 46 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.