De verdachte wordt vrijgesproken van het ten laste gelegde. De verdachte heeft een alternatief scenario…

Vrijspraak

Op basis van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting gaat de rechtbank van het volgende uit.

Op 29 maart 2024 heeft er een incident plaatsgevonden tussen de verdachte en de aangeefster. De verdachte is op enig moment vanuit de woning van haar vriend (tevens de ex-vriend van de aangeefster) aan de Schiekade in Rotterdam naar beneden gegaan naar de aangeefster. Zij had op dat moment een hobbymes bij zich. De aangeefster stond voor de deur geparkeerd en zat in haar auto. De verdachte en de aangeefster hebben in eerste instantie een gesprek gevoerd. De aangeefster zat daarbij op de bestuurdersstoel en het raam van de auto was open. Dit gesprek liep op enig moment uit de hand. De aangeefster poogde toen de deur aan de bestuurderszijde te openen. De verdachte hield dit tegen. De aangeefster bewoog richting de bijrijdersstoel en schopte vanaf daar richting de verdachte. De verdachte heeft op enig moment het mes uit haar kleding gepakt en daarmee enkele steek- en snijbewegingen gemaakt. Aangeefster is vervolgens weggereden en een stukje verderop gestopt bij het Eudokiaplein. Even later kwamen de ambulance en de politie daar ter plaatse. In de auto van de aangeefster zijn op de vloer en stoel aan de bestuurderskant restanten van het mes aangetroffen, te weten een aantal afbreekmesjes en afgebroken plastic delen. In de keuken van de woning van de vriend van verdachte is het handvat van het (beschadigde) mes aangetroffen.

De aangeefster heeft – voor wat betreft de hiervoor geschetste gang van zaken – verklaard dat toen zij achterover leunde om de verdachte een schop te geven, zij ineens zag dat de verdachte in haar rechterhand een stanleymes had. De verdachte maakte daarmee schuif- en steekbewegingen ter hoogte van het been van aangeefster, die vervolgens iets voelde aan haar linkerbeen. Zij vermoedde dat de verdachte haar geraakt had, maar voelde geen hevige pijn. De verdachte is weggerend richting de woning en aangeefster is uit de auto gestapt om achter haar aan te rennen. Zij zag op dat moment een flinke bloedvlek op haar spijkerbroek en zag ook dat haar broek gescheurd was. Zij is daarop weggereden.

De verdachte heeft een alternatief scenario geschetst voor de gang van zaken. Zij heeft verklaard dat, toen de aangeefster begon te schoppen, zij tegen de verdachte zei dat zij een kapmes voor de verdachte ging pakken. Toen heeft de verdachte haar mes getrokken. De verdachte erkent dat zij met het stanleymes steekbewegingen en snijbewegingen gemaakt heeft, maar ontkent dat zij daarbij de aangeefster heeft geraakt. Volgens de verdachte kwam zij helemaal niet zover de auto in dat zij de aangeefster op haar linker bovenbeen kon raken. Het stanleymes brak af omdat de aangeefster een trap gaf en met haar schoen het mes raakte. Het afgebroken deel daarvan viel op de stoel aan de bestuurderskant in de auto. De aangeefster is direct daarop hard weggereden, waarna de verdachte naar binnen is gelopen. De aangeefster moet zichzelf daarna op een later moment hebben verwond. De aangeefster zou al enige maanden bezig zijn om de verdachte en haar vriend uit elkaar te drijven, aldus de verdachte.

De rechtbank is van oordeel dat – los van het motief dat door de verdachte aan aangeefster wordt toegedicht – het door de verdachte geschetste alternatieve scenario op basis van het dossier redelijkerwijs niet in voldoende mate valt uit te sluiten, omdat dit alternatieve scenario niet – dan wel niet in voldoende mate – wordt weerlegd door de in het dossier aanwezige bewijsmiddelen. Ook kan niet worden gezegd dat het geschetste alternatieve scenario op zichzelf volstrekt onaannemelijk of ongeloofwaardig is.

De rechtbank merkt daarbij op dat dit niet betekent dat zij de verklaringen van aangeefster als zodanig ongeloofwaardig acht. In het dossier zijn immers de nodige bewijsmiddelen aanwezig die haar verklaring ondersteunen. Deze bewijsmiddelen passen echter ook binnen het door de verdachte geschetste alternatieve scenario, althans ontkrachten dat alternatieve scenario niet. Dit laatste ziet in het bijzonder op de in het dossier aanwezige verklaring van [naam] – de enige verklaring van een (objectieve) getuige – die het incident tussen aangeefster en verdachte zelf (deels) heeft waargenomen. Zijn verklaring – dat hij zag dat verdachte ongeveer twee keer een slaande beweging maakte richting aangeefster in de auto – is onvoldoende concreet om de verklaring van aangeefster te ondersteunen dan wel de verklaring van verdachte te ontkrachten.

Het voorgaande betekent dat niet overtuigend bewezen kan worden wat aan de verdachte ten laste is gelegd, zodat de verdachte hiervan moet worden vrijgesproken.

Materiële- en immateriële schade

De rechtbank verklaart de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering, omdat de verdachte wordt vrijgesproken. Ook zal de benadeelde partij worden veroordeeld in de kosten die de verdachte heeft gemaakt voor de verdediging tegen de vordering. Die kosten worden begroot op nihil.