Socialezekerheidsrecht
herziening en terugvordering van (een deel van) de bijzondere bijstand die is verleend voor inrichtingskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10256 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbzwb-2026-10256
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 22 oktober 2026
- Zaaknummer
- BRE 25/6477
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10256
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
herziening en terugvordering van (een deel van) de bijzondere bijstand die is verleend voor inrichtingskosten.
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Zittingsplaats Breda
Bestuursrecht
zaaknummer: BRE 25/6477
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [plaats] , eiser
(gemachtigde: mr. J.W. van de Wege),
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Tilburg, het college.
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het beroep tegen de herziening en terugvordering van (een deel van) de bijzondere bijstand die is verleend voor inrichtingskosten. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het besluit van het college.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het besluit een motiveringsgebrek bevat. Eiser krijgt dus gelijk en het beroep is daarom gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Met het besluit van 1 juli 2025 heeft het college het besluit van 28 april 2025 ingetrokken en het recht op bijzondere bijstand van eiser herzien in zoverre dat hij recht heeft op € 1.873,59 in plaats van € 7.641,-. Het bedrag van € 5.767,41 zal worden teruggevorderd. Met het bestreden besluit van 30 oktober 2025 heeft het college het bezwaar van eiser gedeeltelijk gegrond verklaard. Het college herziet het primaire besluit onder aanvulling van de grondslag en wijziging van de motivering. De terugvordering wordt bepaald op een bedrag van € 3.920,-.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 29 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, bijgestaan door zijn gemachtigde en [tolk] als tolk. Namens het college is mr. [vertegenwoordiger college] verschenen.
De rechtbank heeft de uitspraaktermijn verlengd.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Op 13 november 2024 heeft eiser een aanvraag ingediend om bijzondere bijstand voor de inrichting van zijn woning. Bij besluit van 21 november 2024 is hiervoor een bedrag van € 7.641,- aan eiser verstrekt. Vervolgens heeft het college op 13 maart 2025 bonnen bij eiser opgevraagd om te onderzoeken of hij het toegekende bedrag juist heeft besteed. Naar aanleiding van dit onderzoek heeft het college op 28 april 2025 besloten om een bedrag van € 5.767,41 van eiser terug te vorderen, bestaande uit het bedrag van € 3.920,00 voor het verhuisbedrijf en € 1.847,41 omdat hiervan niet vast is komen te staan dat dit bedrag aan inrichtingskosten is uitgegeven.
4. Naar aanleiding van de hoorzitting van 19 juni 2025 heeft het college de besluiten genomen zoals opgenomen onder het procesverloop.
Het bestreden besluit
5. Eiser heeft in bezwaar een overzicht van alle bonnen overgelegd, waardoor het college tot de conclusie komt dat hij een bedrag van € 8.398,99 aan inrichtingskosten heeft besteed. Het toegekende bedrag van € 7.641,- heeft eiser dus uitgegeven. Echter, het college stelt dat een bedrag van € 3.920,- is besteed aan het inschakelen van een verhuisbedrijf uit Turkije en dus onjuist is besteed.
6. Primair stelt het college zich op het standpunt dat de kosten voor een volledige woninginrichting zich op het moment van aanvraag niet voordeden. De verstrekte bijzondere bijstand ziet op aanschaf van een volledige woninginrichting waarmee eiser zijn woning ook dient op te knappen, maar eiser heeft voor een bedrag van € 3.920,- zijn eigen inboedel uit Turkije naar Nederland laten overkomen. Eiser heeft hierdoor zijn inlichtingenplicht geschonden. Voor de spullen die hij in een opslag in Turkije had staan, kwam hij niet in aanmerking voor bijzondere bijstand. Dit bedrag heeft eiser dus onterecht ontvangen en dient volgens het college te worden teruggevorderd. De terugvordering bij schending van de inlichtingenplicht is een gebonden bevoegdheid. Dit betekent dat er geen ruimte is om van de terugvordering af te zien behoudens dringende redenen. Volgens het college is hiervan niet gebleken.
7. Subsidiair stelt het college dat als eiser bijzondere bijstand had aangevraagd voor verhuiskosten – waarvan feitelijke sprake is – het territorialiteitsbeginsel aan bijstandsverlening in de weg staat. Er bestaat namelijk geen recht voor personen die buiten Nederland verblijven of wonen, voor kosten die buiten Nederland zijn opgekomen en kosten die niet aan Nederland zijn verbonden. De kosten voor het vervoeren van de inboedel vanuit Turkije naar Nederland komen in Turkije op. Dat maakt dat geen recht op bijstand bestaat. Het college verwijst naar een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 4 januari 2000 en stelt dat het feitencomplex van de uitspraak van de CRvB van 1 februari 2005, waar eiser een beroep op doet, verschillend is van de feiten en omstandigheden in onderhavige zaak. Het college heeft ambtshalve beoordeeld of sprake is van zeer dringende redenen om van het territorialiteitsbeginsel af te wijken. Volgens het college is dit niet gebleken, te meer omdat eiser bij de terugvordering wordt beschermd door de beslagvrije voet. Verder betreft de terugvordering hier een discretionaire bevoegdheid waarbij een belangenafweging gemaakt moet worden. Volgens het college valt dit niet in het voordeel van eiser uit.
Het standpunt van eiser
8. Eiser betwist dat sprake is van schending van de inlichtingenplicht.
Volgens eiser kan niet worden gesteld dat de inboedel in Turkije van invloed is op het recht op bijstand in verband met een overschrijding van het maximaal vrij te laten vermogen. Een gebruikelijke woninginrichting wordt naar zijn aard en waarde algemeen gebruikelijk geacht en niet als vermogen aangemerkt. Voor zover het college stelt dat het niet gaat om goederen die naar hun aard en waarde algemeen gebruikelijk zijn, is het de vraag of de goederen op geld waardeerbaar zijn en welke waarde zij vertegenwoordigen. Het college heeft hier ten onrechte geen onderzoek naar gedaan.
De inboedel in Turkije kan ook niet op andere wijze van belang zijn voor het recht op uitkering. Aan eiser is namelijk een budget toegekend dat hij kon besteden aan zijn woninginrichting. Pas na toekenning van het budget heeft eiser besloten om zijn inboedel uit Turkije naar Nederland te halen. Het volledige toegekende budget is op deze wijze besteed aan woninginrichting. Of dit nu wordt gedaan door het naar Nederland laten komen van spullen die men al heeft of het kopen van spullen in Nederland, is niet relevant. Het resultaat is hetzelfde. Eiser is van mening dat hij het bedrag niet onverantwoord heeft besteed en dat de keuze die eiser heeft gemaakt voor het laten overkomen van zijn inboedel uit Turkije geen feit of omstandigheid is die van invloed kon zijn op het recht op uitkering.
Subsidiair, als geoordeeld wordt dat de inboedel in Turkije wel van belang zou kunnen zijn voor het recht op uitkering, stelt eiser het volgende. Uit het oogpunt van zorgvuldigheid mag volgens eiser verwacht worden dat een bestuursorgaan aan de betrokkene mededeelt welke feiten en omstandigheden hij spontaan moet melden bij het voldoen aan de inlichtingenplicht. Eiser is van mening dat van hem redelijkerwijs niet kon worden verwacht dat hij wist dat de aanwezigheid van zijn inboedel in Turkije en het laten overkomen van deze inboedel van invloed kon zijn op het recht op uitkering, op grond van de volgende omstandigheden:
-
Het ontbreken van specifieke voorlichting op dit punt door het college;
-
Dat het om gebruikte spullen ging waarvan de vraag was of ze te gelde te maken waren;
-
Dat de spullen in euro’s hoogstwaarschijnlijk slechts een zeer geringe waarde vertegenwoordigen;
-
Dat aanzienlijke kosten moesten worden gemaakt om de spullen naar Nederland te halen;
-
Dat hij nieuwkomer was in Nederland, de taal niet beheerste, de regels in Nederland niet kende en geen ervaring had met de bijstand;
-
Dat hij informatie heeft gekregen van Vluchtelingenwerk Nederland (hierna: VWN) dat het mogelijk was zijn inboedel te laten overkomen uit Turkije zonder problemen voor de bijstand;
-
Dat hij van een andere vluchteling in dezelfde situatie had vernomen dat deze persoon zijn inboedel uit het buitenland had laten komen en voor de transportkosten bijzondere bijstand had gekregen van de gemeente [plaats] ;
-
Dat het bedrag van € 3.920,- dat aan transportkosten is besteed ten goede is gekomen aan zijn woninginrichting in Nederland.
9. Eiser stelt ten aanzien van het territorialiteitsbeginsel dat van een relevant verschil in omstandigheden met de uitspraak van de CRvB uit 2005 geen sprake is. De kosten vloeien voort uit een in Nederland opgekomen noodzaak tot vervanging van duurzame gebruiksgoederen en de goederen zijn bestemd voor de woninginrichting van eiser in Nederland. De genoemde uitspraak uit 2000 betreft volgens eiser wel een ander relevant feitencomplex. De oorzaak en de oorsprong van de kosten waren in deze zaak verbonden met Canada en niet met Nederland.
10. Eiser doet een beroep op de dringende redenen en is van mening dat subsidiair de belangenafweging in zijn voordeel moet uitvallen. Eiser voert hiertoe voorgaande opsomming van omstandigheden aan.
11. Eiser is van mening dat het besluit in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Eiser stelt dat het college bij een persoon in dezelfde situatie wel heeft aanvaard dat hij zijn inboedel naar Nederland haalde. Daarnaast heeft eiser ook van VWN vernomen dat zij meerdere gevallen hebben meegemaakt waarin het college dit heeft geaccepteerd. Eiser verwijst hierbij naar verschillende e-mails.
De wet- en regelgeving
12. De relevante wettelijke bepalingen zijn opgenomen in de bijlage bij deze uitspraak.
Waar gaat het over?
13. De rechtbank zal eerst beoordelen of eiser de inlichtingenplicht heeft geschonden en vervolgens of het college terecht is overgegaan tot herziening en terugvordering van de bijzondere bijstand.
Bewijslastverdeling
14. Voorop staat dat het hier gaat om een voor eiser belastend besluit, waarbij het aan het bestuursorgaan is om de nodige kennis omtrent de relevante feiten te vergaren. Dat betekent dat de bewijslast in beginsel niet op eiser maar op het college rust. Het ligt dus op de weg van het college om aannemelijk te maken dat aan de voorwaarden voor herziening en terugvordering is voldaan.
Heeft eiser de inlichtingenplicht geschonden?
15. Artikel 17, eerste lid, van de Participatiewet (PW) bepaalt dat de belanghebbende op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden aan het college doet waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht op bijstand.
15. De stelling van eiser dat de in Turkije aanwezige inboedel niet van belang is voor het in aanmerking te nemen vermogen kan onbesproken blijven, omdat dit niet ten grondslag ligt aan het bestreden besluit.
17. Eiser vraagt bijzondere bijstand aan voor woninginrichting, terwijl hij spullen voor een woninginrichting in een opslag in Turkije heeft staan en deze spullen laat overkomen naar Nederland. Naar het oordeel van de rechtbank zijn deze feiten, in combinatie met elkaar, relevant voor het recht op bijzondere bijstand voor woninginrichting. Door dit niet te melden heeft eiser de inlichtingenplicht geschonden. Dat het resultaat (een ingerichte woning) volgens eiser uiteindelijk hetzelfde is, maakt dat niet anders. Het college heeft niet de feitelijke situatie in de beoordeling kunnen betrekken en had anders een ander besluit genomen, zoals subsidiair ook gesteld. Het had voor eiser redelijkerwijs duidelijk kunnen zijn dat hij dit aan het college had moeten melden. Eiser vraagt namelijk bijzondere bijstand voor woninginrichting, maar gebruikt dit vervolgens (deels) voor transportkosten. Eiser gebruikt het bedrag dus (deels) anders dan waarvoor hij het bedrag heeft aangevraagd. Dat eiser dit op het moment van de aanvraag nog niet van plan zou zijn geweest, is niet relevant. De inlichtingenplicht blijft gelden, ook na de aanvraag dan wel toekenning van de bijzondere bijstand. Zodra eiser dit wel van plan was, had hij dit bij het college moeten melden.
18. Over de stelling van eiser dat het hem niet duidelijk kon zijn dat hij dit moest melden, omdat hij de taal niet goed beheerst dan wel niet bekend was met de regels, overweegt de rechtbank het volgende. Zoals hiervoor overwogen had het eiser redelijkerwijs duidelijk moeten zijn dat hij de feitelijke situatie juist had moeten schetsen. Het is verder de eigen verantwoordelijkheid van eiser om op de hoogte te raken van benodigde informatie en de regels die gelden, zeker als eiser zijn woninginrichting anders wil regelen dan door aanschaf van goederen. Het feit dat eiser dit met VWN heeft besproken betekent dat hij zich hierover wel vragen heeft gesteld. Dit staat echter niet gelijk aan het nakomen van de inlichtingenplicht. De inlichtingenplicht geldt namelijk jegens het college die de beslissing over de bijzondere bijstand neemt. Dat had eiser redelijkerwijs duidelijk moeten zijn. Ook de stelling dat het college op dit punt specifiek voorlichting had moeten geven, gaat niet op, alleen al omdat eiser niet aan het college heeft gemeld dat hij beschikte over opgeslagen inboedel in Turkije en die wilde laten overbrengen.
19. Eisers beroep op het gelijkheidsbeginsel maakt dit niet anders, omdat uit de stellingen van eiser niet volgt dat sprake was van gelijke gevallen, in die zin dat die ander ook geen openheid van zaken had gegeven over het naar Nederland halen van een inboedel, maar desondanks niet de schending van de inlichtingenplicht is tegengeworpen.
Herziening
20. Op grond van artikel 54, derde lid, eerste volzin, van de PW herziet het college een besluit tot toekenning van bijstand, wanneer de schending van de inlichtingenverplichting heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand. De vraag is dus of de schending heeft geleid tot een te hoog bedrag van bijstand.
21. Door het college wordt de gehele factuur van het verhuisbedrijf van € 3.920,- teruggevorderd. Dit kan de rechtbank niet volgen. Eiser heeft in totaal een bedrag van € 8.300,- besteed, bestaande uit de transportkosten en andere kosten voor de inrichting van de woning. Dat betekent dat er bonnen zijn voor kosten voor de woninginrichting voor een bedrag van € 4.478,99. In beginsel is dus van het verstrekte bedrag aan bijzondere bijstand van € 7.641,- een bedrag van € 4.478,99 correct besteed. Dat wil zeggen dat het college tot de conclusie had moeten komen dat niet de gehele factuur voor transportkosten voor herziening in aanmerking kan komen, maar dit moet leiden tot herziening van een lager bedrag namelijk € 3.162,01. Voor zover het college met het standpunt impliciet een aantal bonnen heeft afgewezen, heeft het college dit niet nader gemotiveerd, zodat de rechtbank daaraan voorbij gaat.
Terugvordering
22. Op grond van artikel 58, eerste lid, van de PW vordert het college de kosten van bijstand terug voor zover de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is ontvangen als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichting. De terugvordering is dus een gebonden bevoegdheid waarvan het college niet kan afzien behoudens dringende redenen.
23. Gelet op recente jurisprudentie van de CRvB moet de dringende reden van artikel 58, achtste lid, van de PW ruim worden uitgelegd. De CRvB overweegt dat de wetgever de bijstandverlenende instantie een discretionaire bevoegdheid heeft gegeven door te bepalen dat de bijstandverlenende instantie geheel of gedeeltelijk van terugvordering kan afzien indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. Bij de gebruikmaking daarvan moet de bijstandverlenende instantie een belangenafweging maken. Dat brengt mee dat het besluit om van die bevoegdheid gebruik te maken moet zijn gebaseerd op een evenwichtige belangenafweging. Tegenover het belang van de overheid bij een juiste vaststelling van het recht op uitkering en terugbetaling van wat te veel ontvangen is, staat het belang van de betrokkene dat hij door een dergelijk belastend overheidsbesluit niet onevenredig wordt geraakt. In dat verband moet naar het oordeel van de CRvB niet alleen rekening worden gehouden met de gevolgen van de terugvordering, maar ook met de oorzaken daarvan. Daarbij dienen alle relevante feiten en omstandigheden te worden betrokken, waaronder de vraag wat het eigen aandeel van de bijstandverlenende instantie is in het ontstaan van de feitelijke grondslag van de terugvordering. Van belang is ook het aandeel van de betrokkene in de ontstane situatie: is sprake van bewuste schending van de inlichtingenplicht, een onoplettendheid of een situatie waarin de betrokkene geen verwijt kan worden gemaakt, maar hij wel heeft moeten begrijpen dat hij te veel aan uitkering ontving. Bij de belangenafweging moet de bijstandverlenende instantie zich ook nog steeds rekenschap geven van de gevolgen die de terugvordering voor de betrokkene heeft.
24. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college zich niet op het standpunt kunnen stellen dat geen sprake is van dringende redenen om (deels) van terugvordering af te zien. Partijen zijn het eens dat eiser het bedrag niet met opzet onjuist heeft besteed. In zoverre is het verwijt dat hem gemaakt kan worden eerder beperkt. Daarbij speelt in dit kader bovendien een rol dat eiser zo gehandeld heeft op grond van informatie van VWN. Uit een overgelegde mail blijkt dat VWN aan eiser heeft medegedeeld dat zich al eerder gevallen hebben voorgedaan waaruit blijkt dat bijzondere bijstand voor woninginrichting gebruikt mag worden voor transportkosten om inboedel uit het buitenland over te laten komen naar Nederland. Dat deze informatie klopt blijkt afdoende uit een mail van een medewerker van de gemeente aan VWN waarin staat dat hij het ‘deze keer niet door de vingers mag zien’. De rechtbank overweegt dat eiser in beginsel niet zonder meer mag afgaan op een mededeling van een derde, maar dit ligt in onderhavig geval genuanceerder. In principe had eiser zich moeten laten informeren door het college, die over de toegekende bijzondere bijstand beslist, maar de rechtbank begrijpt waarom in dit geval het contact via VWN is gegaan. Zo heeft het college in de toekenningsbeslissing VWN genoemd als degene die eiser kan helpen met de besteding van bijzondere bijstand. Daardoor mag van het college verwacht worden dat ze erop toeziet dat VWN goed geïnformeerd is over de besteding van de bijzondere bijstand. Dat geldt zeker in het geval dat, zoals het college stelt en ook blijkt uit voornoemde mail, een eerdere beslissing om transportkosten van inboedel uit het buitenland onder de bijzondere bijstand te vergoeden, foutief was. Het belang om onduidelijkheid daarover bij VWN weg te nemen wordt trouwens ook in die mail onderkend, aangezien daarin staat dat een collega van de gemeente binnenkort VWN hierover extra zal informeren. Hoewel het college niet heeft kunnen achterhalen wanneer daarover een eerdere onjuiste beslissing is genomen, is niet uit te sluiten dat proactieve informatieverstrekking door het college aan VWN na die eerdere onjuiste beslissing had kunnen voorkomen dat VWN eiser op het verkeerde been heeft gezet.
Onder voornoemde omstandigheden is de oorzaak van de terugvordering zowel aan het college als aan eiser te wijten. Verder moeten ook de gevolgen in aanmerking worden genomen. Eiser wordt weliswaar beschermd door de beslagvrije voet, maar dat neemt niet weg dat het om een relatief hoog bedrag gaat waardoor hij geruime tijd met een lager inkomen zou moeten leven. Daarnaast heeft eiser ter zitting toegelicht dat hij ziek is, hetgeen ook blijkt uit correspondentie met het college. Dit alles samen maakt dat het college gedeeltelijk van de terugvordering had moeten afzien.
Conclusie en gevolgen
25. Het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Met het oog op finale geschilbeslechting neemt de rechtbank met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht nu zelf een beslissing en bepaalt het herzieningsbedrag op € 3.163,- en het terugvorderingsbedrag op € 1.500,-.
Omdat het beroep gegrond is moet het college het griffierecht aan eiser vergoeden en krijgt eiser ook een vergoeding van zijn proceskosten. Het college moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit van 30 oktober 2025;
- bepaalt dat het herzieningsbedrag wordt vastgesteld op € 3.162,01 en het terugvorderingsbedrag op €1.500,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van het vernietigde besluit;
- bepaalt dat het college het griffierecht van € 53,- aan eiser moet vergoeden;
- veroordeelt het college tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.A.M.L. van de Sande, rechter, in aanwezigheid van mr. A.M.H. Meulensteen, griffier, op 21 oktober 2026 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
|
griffier |
rechter |
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Participatiewet
Artikel 17
Eerste lid;
De belanghebbende doet aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op bijstand. Deze verplichting geldt niet indien die feiten en omstandigheden door het college kunnen worden vastgesteld op grond van bij wettelijk voorschrift als authentiek aangemerkte gegevens of kunnen worden verkregen uit bij ministeriële regeling aan te wijzen administraties. Bij ministeriële regeling wordt bepaald voor welke gegevens de tweede zin van toepassing is.
Artikel 54
Derde lid;
Het college herziet een besluit tot toekenning van bijstand, dan wel trekt een besluit tot toekenning van bijstand in, indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting, bedoeld in artikel 17, eerste lid, of artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen, heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand. Onverminderd het elders in deze wet bepaalde terzake van herziening of intrekking van een besluit tot toekenning van bijstand kan het college een besluit tot toekenning van bijstand herzien of intrekken, indien anderszins de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend.
Artikel 58
Eerste lid;
Het college van de gemeente die de bijstand heeft verleend vordert de kosten van bijstand terug voor zover de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag is ontvangen als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting, bedoeld in artikel 17, eerste lid, of de verplichtingen, bedoeld in artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen.
Achtste lid;
Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn kan het college besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.