Burenrecht. Erfdienstbaarheid van weg. De vraag is of versleuteling van de huidige toegangspoort en het…

Civiel recht

Zittingsplaats Breda

Zaaknummer: C/02/445734 / HA ZA 26-133

Vonnis van 14 oktober 2026

in de zaak van

[eiser] ,

te [plaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser] ,

advocaat: mr. T. Slinger,

tegen

[gedaagde] ,

te [plaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

advocaat: mr. Y.J.H. van Griensven.

[eiser] en [gedaagde] zijn overburen van elkaar. Zij wonen aan een weg die in eigendom is van [gedaagde] . [eiser] mag vanwege een gevestigde erfdienstbaarheid gebruik maken van die weg. De weg komt uit op de openbare weg en is aan die kant afgesloten met een elektrische poort. [gedaagde] heeft wijzigingen doorgevoerd in de versleuteling van die poort. [eiser] vindt dat hij daardoor wordt belemmerd in de uitoefening van de erfdienstbaarheid. Daarnaast wil [gedaagde] langs de weg een nieuwe poort plaatsen, als afscheiding tussen zijn erf en het erf van [eiser] . Volgens [eiser] mag [gedaagde] die poort daar niet plaatsen. Mag dit uiteindelijk toch, dan vindt [eiser] dat de poort aan een aantal vereisten moet voldoen.

De rechtbank geeft [eiser] deels gelijk. [gedaagde] moet hem meer tags verstrekken waarmee de huidige toegangspoort kan worden geopend. Daarnaast mag [gedaagde] zijn erf afsluiten met een nieuwe poort, maar die moet wel aan een aantal van de door [eiser] gevorderde vereisten voldoen. Hierna legt de rechtbank dit oordeel uit.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het tussenvonnis van 27 mei 2026 en de daarin genoemde stukken;

- de akte van [eiser] met productie 4;
- de akte van [gedaagde] met producties 23, 24 en 25;

- de mondelinge behandeling van 19 augustus 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;

- de spreekaantekeningen van mr. Slinger;

- de spreekaantekeningen van mr. Van Griensven.

Ten slotte is vonnis bepaald.

[eiser] woont met zijn partner en dochter aan de [adres 1] . [eiser] heeft daarnaast een uitwonende zoon. [gedaagde] woont met zijn partner aan de [adres 2] . Daarmee zijn partijen (over)buren van elkaar.

Op het perceel van [gedaagde] loopt een weg van en naar de [straat] . Deze weg biedt [eiser] (de enige) toegang tot zijn perceel (hierna: de weg).

In een akte van 30 oktober 2012 is ten aanzien van de weg een erfdienstbaarheid gevestigd ten laste van het erf van (destijds de rechtsvoorgangers van) [gedaagde] en ten behoeve van (onder andere) het erf van [eiser] .

De bepalingen in de akte van 30 oktober 2012 luiden, voor zover hier relevant:

Aan de akte van 30 oktober 2012 is de volgende afbeelding gehecht, waarop onder andere de percelen van [eiser] en [gedaagde] en de weg zijn aangegeven:

[afbeelding geanonimiseerd]

De weg wordt op de plek waar deze op de openbare weg uitkomt, afgesloten met een poort. Al voordat [gedaagde] zijn perceel kocht, was op deze plek een poort aanwezig. [gedaagde] heeft de poort op een zeker moment vervangen.

Zowel de vorige als de huidige toegangspoort was/is elektrisch en versleuteld. De vorige poort kon worden geopend met een pincode en een afstandsbediening en had daarnaast een intercomfunctie waarmee bezoekers konden aanbellen en vanuit een van de woningen binnengelaten konden worden. De nieuwe poort had deze versleuteling in eerste instantie ook. Daarnaast had de nieuwe poort een uitrijlus en de mogelijkheid om de poort op afstand te openen met een telefoon. De poort wordt na gebruik automatisch gesloten.

[afbeelding geanonimiseerd]

[gedaagde] heeft op 24 februari 2025 aangekondigd dat hij zijn erf wil afsluiten van het perceel van [eiser] . Hij wil daartoe een veertien meter brede poort plaatsen. Deze loopt daarmee over de gehele breedte van het gedeelte van het perceel van [eiser] dat toegang biedt tot de weg.

Op 23 maart 2026 heeft [gedaagde] een SOS-toegangssysteem op de toegangspoort laten installeren zodat de poort in een noodsituatie niet door hulpdiensten geforceerd hoeft te worden.

Bij de conclusie van antwoord heeft [gedaagde] een verklaring gevoegd van de eigenaar van [bedrijf] van 15 april 2026, waarin hij zich uitlaat over de vorderingen van [eiser] . Deze verklaring luidt, voor zover hier relevant:

De vordering van [eiser] komt er kort gezegd op neer dat:

• [gedaagde] ertoe wordt veroordeeld de versleuteling van de huidige poort zodanig aan te passen dat deze weer op afstand kan worden geopend en dat hij meer tags en afstandsbedieningen krijgt;

• [gedaagde] wordt verboden een nieuwe poort ter afsluiting van zijn erf te plaatsen, dan wel ertoe wordt veroordeeld de nieuwe poort naar wens van [eiser] uit te voeren;

• [gedaagde] een dwangsom verbeurt als hij zich niet aan de veroordeling(en) of het verbod houdt, en

• [gedaagde] wordt veroordeeld in de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten.

[gedaagde] voert verweer en concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure te vermeerderen met de wettelijke rente.

De rechtbank zal achtereenvolgens beoordelen:

• of de versleuteling van de huidige poort [eiser] belemmert in de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid en zo ja, op welke manier [gedaagde] die belemmering dan weg moet nemen, en

• of [gedaagde] zijn erf mag afsluiten in de vorm van een nieuw te plaatsen poort en zo ja, of deze poort aan de door [eiser] gevorderde vereisten moet voldoen.

Volgens [eiser] wordt hij met de huidige versleuteling van de poort belemmerd in de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid. Dat de poort niet op afstand kan worden geopend leidt er namelijk toe dat [eiser] en zijn gezinsleden naar de poort toe moeten lopen om bezoekers naar binnen of naar buiten te begeleiden. Dit geldt ook voor auto’s van bezoekers die vertrekken na 23.00 uur ’s avonds, omdat de uitrijlus dan uitgeschakeld is. Dit zorgt ook voor onveiligheid, omdat hulpdiensten ook niet op afstand binnengelaten kunnen worden. Daarnaast moet er altijd iemand thuis zijn om bijvoorbeeld een schoonmaker of tuinman binnen te laten. [eiser] is afhankelijk van [gedaagde] voor het verstrekken en in werking houden van de tags en afstandsbedieningen en [eiser] kan daarom geen gebruik maken van de erfdienstbaarheid zonder zijn medewerking.

Volgens [gedaagde] biedt de huidige versleuteling [eiser] voldoende mogelijkheden om de poort te openen en wordt hij daarom niet belemmerd in de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid. Het op afstand kunnen openen van de poort leidt tot onaanvaardbare veiligheidsrisico’s, evenals een uitrijlus die 24 uur per dag werkzaam is. [gedaagde] was genoodzaakt de versleuteling aan te passen omdat [eiser] derden lukraak binnenliet en deze derden gingen zwerven over het perceel van [gedaagde] . [eiser] kan bovendien zelf een belplateau installeren, op zijn eigen grond naast de poort.

In artikel 5:48 van het Burgerlijk Wetboek (BW) is bepaald dat de eigenaar van een erf bevoegd is om zijn erf af te sluiten. Wanneer het erf wordt afgesloten en er is een erfdienstbaarheid van weg, dan moet de eigenaar ervoor zorgen dat de eigenaar van het heersend erf onbelemmerde toegang behoudt tot het dienend erf om de erfdienstbaarheid uit te oefenen. Dat betekent dat de eigenaar van het dienend erf de eigenaar van het heersend erf de mogelijkheid biedt zich op elk moment en zonder telkens afhankelijk te zijn van de directe medewerking van de eigenaar van het dienend erf, de toegang tot het erf te verschaffen ter uitoefening van de erfdienstbaarheid. Als het dienend erf met een hek is afgesloten, moet de eigenaar van het dienend erf aan de eigenaar van het heersend erf permanent een sleutel ter beschikking stellen waarmee, tot het zojuist genoemde doel, het hek kan worden geopend.

Het voorgaande betekent dat de rechtbank een afweging moet maken. De afsluiting van het erf van [gedaagde] is illusoir als de poort geen veilige versleuteling biedt. Daar staat tegenover dat [eiser] onbelemmerd gebruik moet kunnen maken van de gevestigde erfdienstbaarheid, volgens de maatstaf genoemd in 5.4. In deze afweging speelt de versleuteling zoals die in het verleden is geweest geen rol. De rechtbank toetst enkel of de huidige versleuteling aan de maatstaf genoemd in 5.4 voldoet. De rechtbank zal hierna per onderdeel van de vordering van [eiser] een afweging maken.

[eiser] vordert dat [gedaagde] het weer mogelijk maakt voor [eiser] om de poort vanuit zijn huis te openen.

De rechtbank stelt voorop dat [gedaagde] geen aanpassingen mag doorvoeren in de versleuteling van de poort enkel als reactie of sanctie op vermeende gedragingen of overtredingen van [eiser] , zijn gezinsleden en/of bezoekers. In de artikelen 2 en 4 van de akte van 30 oktober 2012 zijn de gevolgen voor overtredingen van de bepalingen in die akte al uitputtend geregeld, namelijk in de vorm van een ‘wegsleepregeling’ en een boete. Dat neemt niet weg dat [gedaagde] de mogelijkheden tot het openen van de poort om veiligheidsredenen kan inperken.

[gedaagde] heeft toegelicht dat de mogelijkheid van het openen van de poort op afstand alleen veilig is wanneer er daarbij voldoende zicht is op de poort en de personen die door de poort naar binnen gaan. Het beeld dat een intercom geeft is daartoe niet toereikend. [gedaagde] zelf heeft vanuit zijn woning zicht op de poort en heeft camerabewaking. [eiser] heeft dat – onweersproken – niet. Daarom kan [gedaagde] de poort wel op een veilige manier op afstand openen, en [eiser] niet. De toelichting van [gedaagde] wordt onderbouwd door de verklaring van [bedrijf] . [eiser] stelt hier enkel tegenover dat het voor hem ongemak oplevert als hij bezoekers fysiek naar binnen en buiten moet begeleiden en dat bezoekers niet bij hem kunnen aanbellen. Naar het oordeel van de rechtbank weegt dit ongemak van [eiser] niet op tegen het veiligheidsargument van [gedaagde] . Bovendien kan [eiser] op zijn eigen grond, naast de poort van [gedaagde] , een bel plaatsen. Dat betekent dat [eiser] onvoldoende onderbouwd gesteld heeft dat de versleuteling hem op dit punt belemmert in de uitoefening van de erfdienstbaarheid. De rechtbank zal de vordering op dit punt daarom afwijzen.

[eiser] vordert dat de uitrijlus bij de poort weer 24 uur per dag werkzaam is en dat er een SOS-toegangssysteem op de poort wordt geplaatst zodat hulpdiensten niet door de poort worden belemmerd.

[eiser] vordert twee nieuwe afstandsbedieningen (voor auto’s) en drie nieuwe tags (voor voetgangers en/of fietsers) om de poort mee te kunnen openen.

Volgens [gedaagde] is het aantal verstrekte tags en afstandsbedieningen toereikend, omdat deze zijn gebaseerd op het aantal bewoners op het perceel van [eiser] , respectievelijk het aantal auto’s, plus één reserve die eventueel aan een bezoeker (bijvoorbeeld een tuinman) kan worden uitgeleend. De gevestigde erfdienstbaarheid geldt echter niet alleen voor [eiser] en zijn inwonende gezinsleden (de bewoners). De erfdienstbaarheid van weg omvat ook het recht van derden om de weg te gebruiken. Dat volgt uit geldende jurisprudentie, en het blijkt ook uit artikel 2 van de akte van 30 oktober 2012, waarin niet alleen wordt gesproken van de eigenaren van de heersende erven, maar ook van “alle andere personen die van de weg gebruik maken.” Het gaat hierbij niet om iedere willekeurige derde; in dat geval zou de versleuteling immers illusoir zijn. Te denken valt in dit geval aan vaste bezoekers, aan wie [eiser] ook de sleutel van zijn voordeur zou toevertrouwen. Op de mondelinge behandeling heeft [eiser] toegelicht dat zijn uitwonende zoon de enige vaste bezoeker is. De reservetag- en afstandsbediening legt hij in de brievenbus wanneer er incidenteel een tuinman, schoonmaker of glazenwasser komt. Op dit moment stelt [eiser] slechts twee tags te hebben omdat er twee stuk/verloren zijn. Waarom [eiser] drie extra afstandsbedieningen voor auto’s vordert, heeft hij niet toegelicht.

Het voorgaande brengt de rechtbank tot het oordeel dat [eiser] wordt belemmerd in de uitoefening van de erfdienstbaarheid wanneer hij minder dan vijf tags (voor de drie bewoners, de uitwonende zoon en één reserve) heeft en minder dan drie afstandsbedieningen (voor de twee auto’s en één reserve). De rechtbank zal de vordering daarom op dit punt toewijzen in die zin dat [gedaagde] ertoe zal worden veroordeeld een zodanig aantal tags en afstandsbedieningen aan [eiser] te verstrekken dat aan de hiervoor genoemde aantallen wordt voldaan. De rechtbank gaat er daarbij van uit dat [eiser] op dit moment nog maar twee (bruikbare) tags in bezit heeft. [gedaagde] heeft dit betwist maar die betwisting niet nader onderbouwd. Hij kan het bedrijf dat in zijn opdracht is ingeschakeld raadplegen over het gebruik van de tags en deze indien nodig laten blokkeren. De rechtbank zal [gedaagde] twee maanden de tijd geven om aan de veroordeling te voldoen, in plaats van de door [eiser] gevorderde vijftien werkdagen. [gedaagde] is voor het verstrekken van nieuwe tags namelijk afhankelijk van een extern bedrijf.

[eiser] vordert dat [gedaagde] ertoe wordt veroordeeld dat hij toezegt de versleutelingssystemen nooit te zullen deactiveren.

De conclusie van de rechtbank is dat de vordering van [eiser] ten aanzien van de huidige poort deels zal worden toegewezen: [eiser] heeft recht op een groter aantal tags. Voor het overige wordt de vordering afgewezen.

Ten aanzien van de door [gedaagde] gewenste poort ter afsluiting van zijn erf, vordert [eiser] primair dat [gedaagde] verboden wordt om de poort te plaatsen. Subsidiair vordert [eiser] dat de poort zodanig wordt uitgevoerd dat deze qua grootte en versleuteling naar zijn wens is. Volgens [eiser] maakt [gedaagde] misbruik van zijn recht door zijn erf af te sluiten. Daarnaast zal de nieuw te plaatsen poort de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid belemmeren. Volgens [gedaagde] is zijn belang bij afsluiting van zijn erf met name gelegen in de privacy van hem en zijn partner, gezien de verstoorde relatie tussen de buren. Omdat de poort breder wordt dan de huidige opening naar het perceel van [eiser] , is van een belemmering in de uitoefening van de erfdienstbaarheid geen sprake.

De rechtbank stelt voorop dat het recht van een eigenaar om zijn erf af te sluiten een essentieel en vanzelfsprekend recht is. Aan het aannemen van misbruik van dit recht in de zin van artikel 3:13 BW, worden hoge eisen gesteld. Van misbruik van recht is pas sprake als [gedaagde] de poort wil plaatsen met geen ander doel dan [eiser] te schaden, of als zodanige onevenredigheid bestaat tussen het belang van [gedaagde] bij de poort en het belang van [eiser] dat daardoor wordt geschaad, dat [gedaagde] de poort in redelijkheid niet kan plaatsen.Het is aan [eiser] om de nodige feiten en omstandigheden te stellen waaruit blijkt dat hiervan sprake is. Dat heeft hij naar het oordeel van de rechtbank niet gedaan. [eiser] heeft enkel gesteld dat hij van [gedaagde] geen bevredigend antwoord heeft gekregen op de vraag wat zijn belang is bij de afsluiting van zijn erf. [gedaagde] heeft echter toegelicht dat zijn belang bij de afsluiting van zijn erf is gelegen in zijn privacy. Op dit moment hebben [eiser] en [gedaagde] zicht op elkaars erf. Daarnaast staat vast dat de burenrelatie tussen [eiser] en [gedaagde] ernstig verstoord is. Vanwege die omstandigheden ziet de rechtbank het belang van [gedaagde] om zijn erf af te sluiten. Het belang van [eiser] zoals hij dat naar voren heeft gebracht, is erin gelegen dat hij op onbelemmerde wijze gebruik moet kunnen blijven maken van de gevestigde erfdienstbaarheid. De te plaatsen poort kan echter worden geopend over de gehele breedte van de huidige opening waarmee [eiser] op dit moment toegang heeft tot de weg. Daarmee vormt het plaatsen van een poort an sich geen belemmering van de uitoefening van de erfdienstbaarheid. [eiser] wordt dus niet geschaad in enig belang.

Dit betekent dat [eiser] onvoldoende onderbouwd gesteld heeft dat [gedaagde] met de plaatsing van de poort misbruik maakt van zijn recht op afsluiting van zijn erf. [eiser] heeft ook onvoldoende onderbouwd gesteld dat de plaatsing van een nieuwe poort an sich voor een belemmering zal zorgen in de uitoefening van de erfdienstbaarheid. De vordering zal op dit punt daarom worden afgewezen. [gedaagde] mag een poort plaatsen om zijn erf af te sluiten.

Omdat de primaire vordering van [eiser] wordt afgewezen, zal de rechtbank de subsidiaire vordering van [eiser] beoordelen, die inhoudt dat de te plaatsen poort aan een aantal vereisten moet voldoen. Deze vereisten zien deels op de grootte van de poort en deels op de versleuteling van de poort. De rechtbank zal deze achtereenvolgens behandelen.

Bij de vestiging van de erfdienstbaarheid in 2012 was de opening naar de weg bovendien al dertien meter breed. De rechtbank gaat ervan uit dat dit de toegangsbreedte is die partijen bij het vestigen van de erfdienstbaarheid voor ogen stond, aangezien er geen aanwijzingen zijn dat dit anders was. Sindsdien is de situatie ook niet veranderd en heeft [eiser] nooit te kennen gegeven de opening te willen uitbreiden. Dat doet hij pas nu [gedaagde] een poort wil plaatsen. Kliko’s zijn relatief kleine objecten en [eiser] heeft een relatief groot perceel. Daarmee zijn er ook andere mogelijkheden om meer manoeuvreerruimte te creëren voor de kliko’s. Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat een poort van veertien meter breed geen ongeoorloofde inbreuk vormt op het eigendomsrecht van [eiser] . Dit betekent dat de vordering op dit punt zal worden afgewezen.

[eiser] vordert [gedaagde] ertoe te veroordelen dat de poort niet hoger mag zijn dan twee meter. [gedaagde] heeft hier geen verweer tegen gevoerd. De vordering wordt op dit punt daarom toegewezen.

Volgens [eiser] moet de versleuteling van een nieuw te plaatsen poort aan een aantal vereisten voldoen, omdat deze hem anders belemmert in de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid. De poort moet op afstand te openen zijn en [eiser] wil niet afhankelijk zijn van tags. De poort moet voorzien zijn van een drukknop aan zowel de binnenkant als de buitenkant, zodat deze handmatig kan worden geopend. Daarnaast moet de afstandsbediening geïntegreerd worden met de afstandsbediening voor de huidige poort en moet er een noodstroomvoorziening worden aangebracht. Tot slot moet de poort zo lang open kunnen blijven staan als [eiser] wenst.

In 5.4 heeft de rechtbank reeds uiteengezet aan welke maatstaf moet worden getoetst om antwoord te geven op de vraag of de versleuteling van de poort een belemmering van de uitoefening van de gevestigde erfdienstbaarheid oplevert. Kort gezegd moet een afweging worden gemaakt tussen de veiligheid die de versleuteling moet bieden en de mogelijkheid van [eiser] om van de weg gebruik te maken op een manier die aansluit bij de feitelijke situatie. Een belangrijk verschil met de huidige poort naar de [straat] is dat de nieuw te plaatsen poort enkel tot doel heeft het erf van [gedaagde] af te sluiten van het erf van [eiser] . Aan het begin van de weg bevindt zich immers de huidige poort waarmee ongewenste bezoekers kunnen worden geweerd. De veiligheid en manier van versleuteling spelen daarmee een beduidend kleinere rol.

[eiser] vordert dat de poort wordt voorzien van de mogelijkheid om deze met een afstandsbediening te openen, op gelijke wijze als de afstandsbediening die voor de huidige toegangspoort in gebruik is. Daarnaast vordert [eiser] dat de poort wordt voorzien van een een noodstroomvoorziening. [gedaagde] heeft tegen beide vorderingen geen verweer gevoerd. De vordering zal op dit punt daarom worden toegewezen.

[eiser] vordert dat de poort aan beide zijden wordt voorzien van een drukknop zodat deze handmatig kan worden geopend.

Het verweer hiertegen van [gedaagde] , dat een handmatige drukknop onveilig zou zijn omdat deze door niet-gerechtigden kan worden gebruikt, naar het oordeel van de rechtbank niet op. Deze mogelijke niet-gerechtigden worden immers al geweerd door de huidige poort aan het begin van de weg. De vordering zal op dit punt daarom worden toegewezen.

[eiser] vordert dat hij voor de ontgrendeling van de poort niet afhankelijk zal zijn van tags.

Het is niet uitgesloten dat de poort een functie zal hebben waarmee de poort met tags kan worden geopend. De aanwezigheid van de drukknoppen en afstandsbedieningen brengen echter met zich mee dat [eiser] , zoals hij wenst, niet afhankelijk is van tags. De vordering zal op dit punt daarom bij gebrek aan belang worden afgewezen.

[eiser] vordert dat hij de poort vanuit zijn huis moet kunnen openen.

De rechtbank is van oordeel dat de drukknop, geïntegreerde afstandsbedieningen en eventuele tags [eiser] voldoende mogelijkheid bieden om de poort te openen. Van [gedaagde] kan daarom niet worden gevergd dat hij een intercomfunctie of huismodule bekostigt. De vordering zal op dit punt daarom worden afgewezen.

De nieuw te plaatsen poort zal – net als de huidige poort aan het begin van de weg – automatisch sluiten na gebruik door middel van een sensor. [eiser] vordert dat de poort open moet kunnen blijven staan “voor de duur die hij wenst.”

[eiser] heeft, ook desgevraagd, niet nader onderbouwd waarom de poort langer open zou moeten blijven dan noodzakelijk is om door de poort te gaan. Daar staat tegenover dat, zoals reeds uiteengezet in 5.18, het recht tot afsluiting van het erf een vanzelfsprekend en essentieel recht is. Wanneer de poort naar wens van [eiser] open zou kunnen blijven staan, wordt de afsluiting en daarmee het recht van [gedaagde] illusoir. De vordering zal op dit punt daarom worden afgewezen.

De conclusie van de rechtbank is dat de subsidiaire vordering ten aanzien van de nieuw te plaatsen poort deels zal worden toegewezen, namelijk op het punt van de hoogte van de poort, de afstandsbedieningen, de noodstroomvoorziening en de drukknoppen. Voor het overige wordt de vordering afgewezen.

[eiser] vordert dat er een dwangsom van € 1.000,00 per dag of gedeelte daarvan gekoppeld wordt aan het niet voldoen aan de veroordeling door [gedaagde] , met een maximum van € 50.000,00. Omdat de rechtbank slechts een deel van de vordering toewijst staat de hoogte van de gevorderde dwangsom naar haar oordeel niet in verhouding tot hetgeen waartoe [gedaagde] wordt veroordeeld. De rechtbank zal de hoogte van de dwangsom daarom beperken tot een bedrag van € 250,00 per dag of gedeelte daarvan dat [gedaagde] niet aan de veroordeling voldoet, met een maximum van € 10.000,00.

De hoofdvordering valt niet onder het toepassingsbereik van het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). De rechtbank zal daarom de gevorderde vergoeding toetsen aan de oriëntatiepunten voor de beoordeling van dergelijke vorderingen uit het Rapport BGK-Integraal 2013, maar met toepassing van de wettelijke tarieven die geacht worden redelijk te zijn. [eiser] heeft gesteld buitengerechtelijke kosten gemaakt te hebben en heeft vergoeding daarvan gevorderd. Voldaan dient te worden aan het vereiste dat alleen redelijke kosten die in redelijkheid zijn gemaakt kunnen worden toegewezen. In dit geval is niet gebleken dat niet aan dit vereiste is voldaan, zodat de rechtbank de gevorderde vergoeding van buitengerechtelijke kosten zal toewijzen. De gevorderde vergoeding van € 925,00 is in overeenstemming met het tarief in het Besluit en is daarom redelijk. Volgens [gedaagde] zijn deze kosten niet correct aangezegd, maar dat is in dit geval niet vereist. De vordering is daarom in principe toewijsbaar.

Volgens [gedaagde] kunnen de gevorderde buitengerechtelijke kosten verrekend worden met boetes die op grond van artikel 4 van de akte van 30 oktober 2012 opvorderbaar zijn geworden omdat [eiser] overtredingen heeft begaan. Ter onderbouwing daarvan heeft [gedaagde] verwezen naar beeldmateriaal dat hij bij de dagvaarding en aanvullende akte heeft overgelegd. Op dat beeldmateriaal zijn volgens hem overtredingen van [eiser] vastgelegd.

Voor verrekening is wederkerigheid tussen partijen, gelijksoortigheid van prestaties, bevoegdheid tot betaling van de schuld, en opeisbaarheid van de tegenvordering vereist (artikel 6:127 BW). De rechtbank kan de vordering ondanks het verrekeningsverweer toewijzen indien de tegenvordering waarop de verweerder zich ter verrekening beroept niet eenvoudig vast te stellen is (artikel 6:136 BW).

[gedaagde] heeft op de mondelinge behandeling desgevraagd toegelicht dat hij zich specifiek beroept op de volgende overtredingen:

• Op 29 januari 2022, 13 juni 2022, 6 december 2022 en 8 februari 2024 stonden er voertuigen van (bezoekers van) [eiser] gedeeltelijk op de weg geparkeerd. Dit is vastgelegd op foto’s 2, 4, 5, 16 en 19 in productie 7 bij de dagvaarding.

• Op 18 maart 2026 heeft een lesauto bijna een kwartier lang gewacht aan de buitenzijde van de poort. Dit is vastgelegd op foto’s 44, 45 en 46 in productie 24 bij de akte van [gedaagde] .

[eiser] heeft zich op de mondelinge behandeling gemotiveerd verweerd tegen de gestelde overtredingen. Volgens [eiser] moet artikel 2 sub b van de akte van 30 oktober 2012 aldus worden uitgelegd dat alleen sprake is van een overtreding wanneer voertuigen of andere zaken zich op de weg bevinden én dit de doorgang belemmert. Daarvan is geen sprake geweest. Bij de voertuigen zichtbaar op de foto’s 2, 4, 5 en 19 spreekt dat voor zich. De wagen die op foto 16 te zien is, heeft lamellen gelost en is daarna doorgereden. [gedaagde] kon er op dat moment met zijn fiets langs. Voor wat betreft de lesauto bevond deze zich volgens [eiser] op de openbare weg, want het perceel van [gedaagde] loopt na de poort nog één meter door.

Omdat beide partijen gedeeltelijk ongelijk krijgen, zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

De rechtbank

veroordeelt [gedaagde] om binnen twee maanden na de betekening van dit vonnis aan [eiser] drie nieuwe tags te verstrekken voor het openen van de huidige toegangspoort;

veroordeelt [gedaagde] ertoe, indien hij een nieuwe poort plaatst ter afsluiting van zijn erf, dat deze voldoet aan de volgende vereisten:

• de poort is maximaal twee meter hoog;

• de poort bevat per deel aan zowel de binnen- als buitenzijde een drukknop waarmee deze handmatig kan worden geopend;

• de poort is voorzien van een noodstroomvoorziening;

• de poort is voorzien van de mogelijkheid om deze met een afstandsbediening te openen, op gelijke wijze als de afstandsbediening die voor de huidige toegangspoort in gebruik is;

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] een dwangsom te betalen van € 250,00 voor iedere dag of gedeelte daarvan dat hij niet aan de veroordelingen in 6.1 en 6.2 voldoet, tot een maximum van € 10.000,00 is bereikt;

veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 925,00 aan buitengerechtelijke kosten;

compenseert de kosten van de procedure tussen partijen, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt;

verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

wijst het meer of anders gevorderde af.