‘Kluisjesroof’bij bank; niet-ontvankelijkheidsverweren afgewezen, openbaar ministerie ontvankelijk…

De geldigheid van de dagvaarding

De dagvaarding is geldig.

De bevoegdheid van de rechtbank

De rechtbank is bevoegd.

De schorsing van de vervolging

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich samen met de medeverdachte en twee andere daders, schuldig heeft gemaakt aan het primair tenlastegelegde. Op grond van de stukken en het beeldmateriaal in het dossier concludeert zij, dat verdachte en zijn medeverdachte op 2 maart 2018 de alarmen van de [Slachtoffer] hebben uitgeschakeld, de antimaskeeralarmen van de PIR hebben gesaboteerd, de kluis hebben geopend en de safeloketten in het voorportaal hebben klaargezet. Vervolgens is er op 3 maart 2018 in samenwerking met de andere daders een alarmmelding gegenereerd. Verdachte en zijn medeverdachte zijn hierop naar de [Slachtoffer] gereden en hebben door het alarm van de [Slachtoffer] uit te schakelen voor de twee andere daders, die beschikten over een toegangspas, de gelegenheid gecreëerd de [Slachtoffer] binnen te gaan, zonder dat andere alarmen zouden afgaan. Vervolgens is er op 4 maart 2018 opnieuw een alarmmelding gegenereerd waar verdachte en zijn medeverdachte op af zijn gegaan. Aldaar hebben zij opnieuw de alarmen uitgeschakeld waardoor de andere daders in de gelegenheid werden gesteld met de buit uit de safeloketten de [Slachtoffer] te verlaten. Volgens de officier van justitie hebben er voorafgaand aan dit weekend onder meer op 9, 15 en 29 december 2017 en 12 februari 2018 voorbereidende handelingen plaatsgevonden waarbij het uitschakelen van de alarmen en het openen van de kluis is getest. Het door de verdediging geschetste alternatieve scenario is onvoldoende onderbouwd en daardoor niet aannemelijk geworden. Volgens de officier van justitie is het uitproberen, het testen, het vervolmaken en ten uitvoer brengen van de diefstal op een wijze die doet denken aan een criminele organisatie, te kwalificeren als vol medeplegen.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit vrijspraak van zowel het primair als subsidiair tenlastegelegde. Daartoe wordt aangevoerd dat verdachte ontkent betrokken te zijn geweest bij de kluisjesroof. Hij wist niets van de onjuiste autorisatie, wist niet waar de sleutel van de deur naar het trappenhuis van de robotkluis lag en kende de code daarvan niet. Er zijn voldoende aanwijzingen voor het alternatieve scenario dat die avond twee andere personen in de bank aanwezig waren en dat zij de daders zijn. De verdediging wijst daartoe op de getuigenverklaringen van [Naam 10] en [Naam 11] . Zij verklaren beide dat zij die avond op 2 maart 2018 vlak voor sluiting hebben gesproken met twee jonge mannelijke beveiligers, waarvan er een gestyled haar had. Gelet op de gegeven signalementen kunnen dit niet verdachte en [Medeverdachte] zijn geweest. Ook de zwakheden in de beveiliging van de [Slachtoffer] ondersteunen die ontkenning en sluiten het alternatief scenario evenmin uit. In de nacht van 2 op 3 maart 2018 zijn er geen gedragingen van [Verdachte] naar voren gekomen die hem in verband met de kluisjesroof kunnen brengen. Van de nacht van 3 op 4 maart 2018 is weliswaar gebleken dat [Verdachte] en [Medeverdachte] gelijktijdig met één van de mededaders in de [Slachtoffer] is geweest, maar als het al om 33 seconden zou gaan dan is het nog mogelijk dat [Medeverdachte] en [Verdachte] niet in de huiskamer maar in een ander vertrek waren. Tot slot kunnen er op grond van het ingebrachte rapport van Interpi geen betrouwbare conclusies worden getrokken uit de historische gegevens van de onderzochte telefoonnummers. Dat onderzoek dient dan ook buiten beschouwing te blijven. Verder is er geen bewijs dat verdachte betrokken is geweest bij de gestelde voorbereidingshandelingen. De verklaring van [Naam 12] over 29 december 2017 is inconsistent en onvoldoende om te concluderen dat [Verdachte] de sluiting van de [Slachtoffer] die dag heeft gedaan.

Het oordeel van de rechtbank

Aanleiding onderzoek

Op 5 maart 2018 trof de beveiligingsmedewerker, [Naam 2] , op de grond in de kluisruimte voor de kluis van de [Slachtoffer] te Oudenbosch vele munten en sieraden aan. In de hoek van de kluisruimte stonden veel kluisjes op elkaar gestapeld. De kluis zelf was afgesloten. Toen deze werd geopend bleek een deel van de kluisjes te zijn verwijderd.

Naar aanleiding hiervan is de politie gebeld en heeft de directeur van de [Slachtoffer] te Oudenbosch genaamd [Naam 13] aangifte gedaan van een gekwalificeerde diefstal. In totaal bleken 334 kluisjes te zijn opengebroken waaruit geld, goud en sieraden waren weggenomen.

Het onderzoek: de beveiliging van de [Slachtoffer] Oudenbosch

Schouw/reconstructie

Tijdens de schouw op d.d. 1 februari 2019 heeft een reconstructie plaatsgevonden van het verwijderen van kluisjes uit de robotkluis. Geconstateerd is dat door twee personen in twee minuten tijd, 37 kluisjes uit de robotkluis werden gehaald en in het voorportaal gezet.

Bewijsoverwegingen:

Uit de voornoemde bewijsmiddelen leidt de rechtbank het volgende af.

Het alarm ‘object bank’ is op 2 maart 2018, nadat het was ingeschakeld door een medewerker van de [Slachtoffer] , door het gebruikersprofiel [Nummer 4] dat aan [Naam 1] toebehoorde, weer uitgeschakeld. Op het moment van die uitschakeling, waren van [Naam 1] [Medeverdachte] en [Verdachte] bij de [Slachtoffer] aanwezig. Van het gebruikersprofiel van [Naam 1] is gebleken dat het per abuis dezelfde status had als dat van de [Slachtoffer] , waardoor het alarm object bank kon worden bediend.

Kort na het vertrek van de laatste medewerker van de [Slachtoffer] , toen enkel nog [Medeverdachte] en [Verdachte] in de [Slachtoffer] aanwezig waren, is de robotkluis geopend geweest gedurende 43 minuten. Dit moet daarom door een van hen zijn gebeurd.

Gedurende de tijd dat de robotkluis open was, zijn er 334 kluisjes uit de robotkluis gehaald en in het voorportaal gereed gezet. Dat het uit de robotkluis halen van 334 kluisjes binnen 43 minuten ook qua tijdsbestek mogelijk was, is gebleken uit de reconstructie die tijdens de schouw op 1 februari 2019 is uitgevoerd. Het uit de robotkluis halen van de kluisjes kan niet anders dan op de avond van 2 maart 2018 zijn gebeurd. Uit de loggegevens blijkt dat de kluis na die avond niet meer open is geweest. Openen van de robotkluis was na vrijdag 20.30 uur tot maandag 08.00 uur wegens vergrendeling niet mogelijk.

De anti-mask-alarmen van de bewegingsdetectoren in het trappenhuis naar en in het voorportaal van de robotkluis duiden er naar het oordeel van de rechtbank op dat [Medeverdachte] zich gedurende die tijd heeft bezig gehouden met de maskering daarvan en de alarmen die daardoor afgingen afhandelde. De toegangspas die hij die avond in gebruik had, # [Nummer 2] , werd immers veelvuldig gebruikt tussen de bankhal, de kantine en de huiskamer. Op de camerabeelden van de bankhal zijn bewegingen van een persoon met donker haar te zien richting de deur van het trappenhuis naar de robotkluis, die zich in de bankhal bevindt. Deze beweging is telkens te zien, enkele seconden nadat de toegangspas die [Medeverdachte] in gebruik had, werd gebruikt voor de deur van de huiskamer naar de kantine. Voor het openen van de deur van de kantine naar de bankhal is geen toegangspas nodig. Op grond hiervan gaat de rechtbank er vanuit dat het [Medeverdachte] is geweest, die zich daarmee heeft bezig gehouden.

Omdat het alarm ‘object bank’ om 20.30 uur niet was ingeschakeld, ging om 20.49 uur het alarm af, waarvan de melding door [Naam 16] in behandeling werd genomen en naar [Naam 1] werd doorgezet, waarvan [Medeverdachte] en [Verdachte] reeds aanwezig waren. Uit het feit dat vijf minuten na dit alarm de robotkluis werd gesloten, de toegangspas van [Verdachte] , # [Nummer 1] , werd gebruikt voor de deur van de bankhal naar de kantine en [Medeverdachte] en [Verdachte] vervolgens om 20.58 uur, aldus binnen tien minuten na het alarm, het pand van de [Slachtoffer] hebben verlaten, leidt de rechtbank ook af dat het [Medeverdachte] en [Verdachte] moeten zijn geweest die voorgaande handelingen hebben uitgevoerd. Deze gebeurtenissen volgen immers zo kort op en in logische volgorde na elkaar dat er geen ruimte is voor een ander scenario.

Voor het door de verdediging aangevoerde alternatieve scenario, dat overigens enkel ziet op de binnenkomst van de daders op 2 maart 2018, inhoudende dat er twee quasi surveillanten aanwezig moeten zijn geweest, ziet de rechtbank geen aanknopingspunten. Hoewel zij met de verdediging eens is dat de verklaringen van de medewerksters van de [Slachtoffer] [Naam 10] en [Naam 11] met betrekking tot het opgegeven signalement van de aanwezige [Naam 1] medewerkers opmerkelijk zijn te noemen, acht zij die verklaringen, mede in het licht van al het overige bewijs, daarvoor toch onvoldoende. Zo hebben [Naam 10] en [Naam 11] verklaard die avond werkzaam te zijn geweest in het “achterland”. Uit de voornoemde bewijsmiddelen kan worden afgeleid dat [Verdachte] die avond toegangspasnummer # [Nummer 1] gebruikte. Met die pas is de deur van de huiskamer naar het achterland om 19.46.51 uur geopend. Verder zijn er op 2 maart 2018 en op 3 en 4 maart geen loggegevens van andere toegangspassen geregistreerd van de huiskamer naar het achterland. Ook overigens bevat het dossier geen aanwijzing dat er nog twee andere personen in de bank aanwezig zijn geweest. Het verweer van de verdediging op dit punt wordt daarom verworpen.

Het feit dat het inbraakalarm op 3 maart 2018 is veroorzaakt met een toegangspas die toebehoorde aan [Naam 1] , waarop [Verdachte] en [Medeverdachte] zijn afgekomen en waarna twee personen met diezelfde toegangspas de [Slachtoffer] zijn ingegaan, duidt op betrokkenheid van nog andere medewerkers van [Naam 1] . De mededader(s) beschikte(n) over toegangspasnummer # [Nummer 3] die destijds is uitgereikt aan [Naam 1] . Van deze toegangspas is gebleken dat deze voor het laatst op een reguliere wijze is gebruikt tijdens een sluitingsdienst op 24 november 2017 van [Medeverdachte] , namelijk voor het openen van de personeelsentree. Opvallend is dat tijdens die dienst verder enkel toegangspasnummer # [Nummer 1] is gebruikt.

De alarmmelding in de nacht van 3 maart 2018 is doorgegeven aan [Verdachte] , waarop hij samen met [Medeverdachte] naar de [Slachtoffer] is gegaan. Opvallend daarbij was dat hij daarvoor niet eerst naar [Naam 20] is gegaan om de sleutels van de [Slachtoffer] op te halen. De sleutels van de [Slachtoffer] waren dus al in het bezit van [Verdachte] (of [Medeverdachte] ), zonder dat zij een sluitingsdienst daarvan hadden. Dit duidt erop dat zij ermee rekening hielden naar de [Slachtoffer] te moeten, bijvoorbeeld in verband met een alarmmelding, hetgeen ook is gebeurd.

Bij de [Slachtoffer] aangekomen heeft [Verdachte] , tegen de voorgeschreven regels in, eerst het alarm ‘insluip advies’ uitgeschakeld, vervolgens de alarmmelding hersteld en daarna, samen met [Medeverdachte] , een buitenronde gelopen, zonder eerst het alarm weer in te schakelen. Het rijden van een externe ronde is volgens getuige [Naam 12] van [Naam 1] bovendien ook iets wat tijdens het aanrijden al kan worden uitgevoerd. Toen zij terug kwamen gelopen, keken zij naar de parkeerplaats en keerden direct weer om in de richting waar zij vandaan kwamen en liepen zelfs nogmaals een buitenronde. Gelet op het feit dat ongeveer een halve minuut daarna twee personen met donkere kleding en rugzakken met toegangspasnummer # [Nummer 3] via de personeelsentree naar binnen gingen, heeft het naar het oordeel van de rechtbank er alle schijn van dat [Medeverdachte] en [Verdachte] te vroeg terug kwamen van hun buitenronde, zagen dat de twee mededaders nog niet naar binnen waren gegaan toen zij naar het parkeerterrein keken, waarop zij direct zijn omgekeerd om hen alsnog daartoe in de gelegenheid te stellen.

Op de camerabeelden van de bankhal waren [Medeverdachte] en [Verdachte] om 02.02.26 uur aan de voorzijde van het pand van de [Slachtoffer] te zien. Zij stonden daar ook toen om 02.02.43 uur op de camerabeelden in de rechteronderhoek een gedeelte van een persoon was te zien. [Medeverdachte] stond op dat moment zelfs met zijn voorzijde naar de hoofdentree gericht en keek naar binnen. De bewegingen die [Medeverdachte] maakte met zijn hand en zijn hoofd, lijken naar het oordeel van de rechtbank gebaren te zijn naar een persoon of personen die op dat moment inmiddels in de bankhal aanwezig waren. Deze gebaren passen ook bij een verklaring dat [Medeverdachte] daarmee wees in de richting van de toegangsdeur van het trappenhuis naar de robotkluis. [Medeverdachte] heeft hierover verklaard dat hij, gelet op het punt waar hij stond, geen zicht had op de deur naar het trappenhuis vanwege de grote bloempotten-rij die in de bankhal stond. Op de camerabeelden is echter te zien dat [Medeverdachte] op dat moment voor, van binnen uit gezien, het linker gedeelte van de hoofdentree staat en niet zoals hij heeft verklaard bij de buitenste deurstijl van het rechter gedeelte. Vanaf het punt waar [Medeverdachte] aldus stond, is tijdens reconstructie die op de schouw van 1 februari 2019 is gehouden, gebleken dat er vrij zicht was op de deur naar het trappenhuis en personen die daar stonden goed zichtbaar waren. Dat deze reconstructie met een onjuiste lichtsterkte is gehouden kan – mede gelet op hetgeen wordt gerelateerd in het aanvullend onderzoek met de juiste lichtsterkte – daaraan onvoldoende afdoen.

De twee mededaders hebben zich vanaf dat moment niet meer met gebruikmaking van toegangspas # [Nummer 3] verplaatst in de [Slachtoffer] . [Medeverdachte] en [Verdachte] hebben hierna nog een binnenronde door de [Slachtoffer] gemaakt waarbij, het vier minuten duurde voordat zij terugkwamen vanuit de bankhal naar de kantine. Vervolgens is door [Verdachte] en [Medeverdachte] het alarm weer ingeschakeld en zijn de twee mededaders in het pand van de [Slachtoffer] gebleven. Zij konden door de gemaskeerde bewegingsdetectoren in de tussentijd ongemerkt de kluisjes openbreken die de vorige avond waren klaar gezet, de buit eruit halen en in de rugzakken en vuilniszakken stoppen.

Op 4 maart 2018 hebben de mededaders, die dus sinds 3 maart 2018 in de kluisruimte van de [Slachtoffer] aanwezig waren, in diezelfde ruimte een alarm veroorzaakt. Dit zodat [Verdachte] en [Medeverdachte] konden komen om hen weer uit het pand te laten. [Verdachte] en [Medeverdachte] hebben ook dit keer de sleutels van de [Slachtoffer] niet bij [Naam 20] opgehaald, ondanks dat zij geen sluitingsdienst van de [Slachtoffer] hadden gehad, hetgeen wederom erop duidt dat zij ermee rekening hielden nog naar de [Slachtoffer] in Oudenbosch te moeten gaan.

Evenals op 3 maart 2018 heeft [Verdachte] het alarm ‘insluip advies’ uitgeschakeld, de alarmmelding hersteld en daarna samen met [Medeverdachte] een buitenronde gelopen van dit keer wel negen minuten. Ze hebben hiermee hun mededaders de kans gegeven met de buit het pand te verlaten. Één van de mededaders is terug het pand ingegaan om nogmaals twee vuilniszakken op te halen en mee naar buiten te nemen. 33 seconden nadat de mededader opnieuw de [Slachtoffer] was binnen gegaan via de personeelsentree, zijn [Verdachte] en [Medeverdachte] ook de [Slachtoffer] via de personeelsentree binnen gegaan. De mededader was in 25 seconden van de personeelsentree naar de deur van de huiskamer naar de kantine gelopen en in 41 seconden met de vuilniszakken van de kantine naar de personeelsentree. In totaal is de mededader 66 seconden binnen geweest, nadat hij met toegangspas # [Nummer 3] binnen was gekomen in het pand. Nu [Medeverdachte] en [Verdachte] 33 seconden na binnenkomst van die mededader in het pand waren, volgt daaruit dat de mededader en [Medeverdachte] en [Verdachte] samen tegelijkertijd in de [Slachtoffer] aanwezig zijn geweest voor de duur van 33 seconden. [Medeverdachte] en [Verdachte] zijn na binnenkomst in de bank in de huiskamer of de gang van de personeelsentree gebleven. Gedurende die halve minuut zijn er door [Medeverdachte] en [Verdachte] binnen de [Slachtoffer] namelijk geen deuren naar een ander vertrek geopend. In het licht van de reconstructie die op dit punt tijdens de schouw van 1 februari 2018 is gehouden, is de rechtbank van oordeel dat het hoogst onaannemelijk is dat [Verdachte] en [Medeverdachte] en de mededader elkaar gedurende die 33 seconden niet hebben opgemerkt. De rechtbank acht daarbij ook de door [Medeverdachte] gegeven uitleg niet aannemelijk dat de dader zich kennelijk heeft schuil gehouden in de huiskamer, hetgeen ook goed mogelijk moet worden geacht gelet op de ruime verstopmogelijkheden in de huiskamer van de [Slachtoffer] . Het is juist de (mede)dader die na die 33 seconden nadat [Verdachte] en [Medeverdachte] in het pand waren gekomen, naar buiten is gekomen en zich dus niet steeds kan hebben schuil gehouden.

De rechtbank is van oordeel dat ook het onderzoek naar de telecomgegevens duidt op betrokkenheid van [Verdachte] en [Medeverdachte] . Opvallend is dat alle vier de onderzochte telefoonnummers kort na elkaar in gebruik zijn genomen. Ook zijn alle nummers, met uitzondering van het nummer [Telefoonnummer 4] dat helemaal niet tijdens het weekend van 2 tot en met 4 maart 2018 is gebruikt, na 4 maart 2018 niet meer gebruikt. Gelet op het feit dat de telefoonnummers vooral onderling contact hebben gehad is de rechtbank van oordeel dat deze telefoonnummers speciaal voor de diefstal in gebruik zijn genomen.

Door de verdediging is naar aanleiding van het telecom-onderzoek het verweer gevoerd dat het telefoonnummer [Telefoonnummer 3] niet aan [Verdachte] gekoppeld kan worden. Dit verweer is gebaseerd op de door de verdediging ingebrachte contra-rapportage van Interpi. Daarin is geconstateerd dat er in het telecom-onderzoek sprake is van een tegenstrijdigheid met betrekking tot de gegevens van 16 december 2017. Zo straalde het telefoonnummer [Telefoonnummer 3] om 0.54 uur aan in Etten-Leur en om 0.57 uur werd het [Naam 1] -voertuig dat die nacht door [Verdachte] zou zijn gebruikt bij [Naam 20] in Roosendaal gelokaliseerd. Dit terwijl de afstand van Etten-Leur naar Roosendaal niet binnen drie minuten kan worden afgelegd. Volgens de verdediging is daarmee het telecom-onderzoek onbetrouwbaar.

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat de telecom-gegevens en de [Naam 1] voertuig-registratie op dit tijdstip niet met elkaar lijken te kloppen. Dit is slechts een enkele fout en die enkele fout maakt niet dat het gehele telecom-onderzoek daardoor onbetrouwbaar wordt. De koppeling van het telefoonnummer van [Telefoonnummer 3] aan [Verdachte] is immers niet alleen op gegevens van dat tijdstip gebaseerd. Zo zijn uit het telecom-onderzoek diverse tijdstippen naar voren gekomen die wel overeenkomen met overige [Naam 1] -voertuig-registraties bij de woning van [Verdachte] , bij [Naam 20] en bij de [Slachtoffer] . Het verweer van de verdediging wordt daarom verworpen.

Op grond van de voornoemde telecomgegevens concludeert de rechtbank voorts dat er op belangrijke momenten op 3 en 4 maart 2018 telefonisch contact is geweest tussen [Naam 23] en [Medeverdachte] en [Verdachte] , namelijk op:

Op 4 maart 2018 om 04:19:42 uur belt [Telefoonnummer 3] ( [Verdachte] ) nog een keer met [Telefoonnummer 2] ( [Naam 23] ) gedurende 4 seconden. Om 07:37 uur belt [Telefoonnummer 2] ( [Naam 23] ) nog een keer met [Telefoonnummer 3] ( [Verdachte] ), waarna een doorschakeling volgt. Om 07:43 uur belt [Telefoonnummer 2] ( [Naam 23] ) nog een keer met [Telefoonnummer 1] ( [Medeverdachte] ), waarna ook weer een doorschakeling volgt. Hierna zijn er geen contacten meer geregistreerd tussen de betreffende nummers.

Nu [Naam 23] is herkend als één van de twee personen, die op 3 maart 2018 bij de [Slachtoffer] naar binnen is gegaan en op 4 maart 2018 met de buit naar buiten is gekomen, wordt met het voorgaande de conclusie dat [Medeverdachte] en [Verdachte] als mededaders van de kluisjesroof moeten worden aangemerkt verder gestaafd.

Uit de voornoemde bewijsmiddelen leidt de rechtbank verder af dat [Medeverdachte] en [Verdachte] ook in verband kunnen worden gebracht met diverse handelingen die duiden op voorbereidende werkzaamheden voor de diefstal.

De rechtbank is van hierover oordeel dat ook hier sprake lijkt te zijn geweest van het testen van het genereren van een alarm bij de [Slachtoffer] .

De rechtbank concludeert – samengevat weergegeven – het volgende:

Gelet op voornoemde bewijsmiddelen is naar het oordeel van de rechtbank geen andere conclusie mogelijk dan dat het [Medeverdachte] en [Verdachte] zijn geweest die in bewuste en nauwe samenwerking met ook nog twee andere daders, de diefstal hebben gepleegd bij de [Slachtoffer] te Oudenbosch in het weekend van vrijdag 2 maart 2018 tot en met zondag 4 maart 2019.

De rechtbank acht derhalve wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair tenlastegelegde.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

hij, in of omstreeks de periode van 2 maart 2018 tot en met 5 maart 2018 te Oudenbosch, gemeente Halderberge, tezamen en in vereniging met een of meer ander(en), althans alleen,

de inhoud van 334, in elk geval 211 safeloketten, althans een groot aantal safeloketten, zijnde onder meer geld, sieraden en goud (ter waarde van minimaal 8 miljoen euro), in elk geval enig goed, dat geheel of gedeeltelijk aan een ander dan aan verdachte en/of zijn mededader(s) toebehoorde, te weten aan de huurder(s) van de safeloketten bij de [Slachtoffer] ,

heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen,

terwijl verdachte en/of zijn mededader(s) zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft/hebben verschaft en/of die weg te nemen goederen onder zijn/hun bereik heeft/hebben gebracht door middel van braak, verbreking, inklimming en/of (een) valse sleutel(s);

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert op grond van hetgeen zij bewezen acht aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van zes jaar met aftrek van voorarrest. Volgens haar is er sprake van een ongewone bedrijfsinbraak waardoor afgeweken moet worden van de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het LOVS van de rechtbank. Zij houdt bij haar eis rekening met de omvang van de schade, het uitgebreide samenwerkingsverband, de professionele werkwijze, de lange voorbereidingstijd die is genomen, het testen van het plan en het misbruik maken van de positie die verdachte en zijn medeverdachte had als beveiliger. Met name dat laatste rekent zij verdachte zwaar aan.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging wijst er in het kader van de strafmaat op dat verdachte nooit eerder met politie en justitie in aanraking is geweest en hij zijn gezin onderhield. Verder heeft hij zich tijdens zijn detentie goed gedragen. Wel heeft hij tijdens zijn detentie hartproblemen gekregen die zijn levensverwachting hebben verminderd. Tot slot wijst hij erop dat er door het openbaar ministerie bewust contact met de media is gezocht over deze zaak waardoor er niet alleen voor verdachte maar ook zijn vrouw grote reputatieschade is veroorzaakt die hen nog lange tijd zal achtervolgen. De verdediging verzoekt deze omstandigheden in het voordeel van verdachte mee te laten wegen bij de op te leggen straf.

Het oordeel van de rechtbank

In het weekend van 2 tot en met 4 maart 2018 heeft een inbraak bij de [Slachtoffer] te Oudenbosch plaatsgevonden, waarbij vermoedelijk miljoenen buit zijn gemaakt onder meer bestaande uit geld en sieraden. Verdachte en zijn medeverdachte hebben dit feit medegepleegd door de kluisjesroof niet alleen feitelijk mogelijk te maken door de robotkluis te openen, de kluisjes daaruit te halen en gereed te zetten om opengebroken en leeg gehaald te kunnen worden. Maar ook door voor de twee mededaders, die tot op heden nog niet zijn gevonden, de mogelijkheid te creëren het pand van de [Slachtoffer] te betreden, de kluisjes open te breken en vervolgens het pand met de buit weer te verlaten, zonder dat daarbij alarmen zouden afgaan.

Verdachte en zijn medeverdachte hadden via het gebruikersprofiel van het beveiligingsbedrijf [Naam 1] de mogelijkheid om de alarmen van de [Slachtoffer] te bedienen. Ook hebben zij op enigerlei wijze de beschikking gekregen over de code voor het handmatig openen van de robotkluis. In de maanden voorafgaand aan de kluisjesroof hebben verdachte en zijn medeverdachte tijdens de uitoefening van hun functie als beveiliger daarvoor testen uitgevoerd, zoals het genereren van een inbraakalarm, het testen en controleren van hun onbedoelde status voor het bedienen van de alarmsystemen en de code van de kluis en het maskeren van bewegingsdetectoren die rondom de robotkluis aanwezig waren.

Verdachte en zijn mededader hebben met het plegen van de kluisjesroof op grove wijze misbruik gemaakt van hun functie als beveiliger van de [Slachtoffer] . Een functie die juist het vertrouwen moet bevorderen dat waardevolle eigendommen veilig zijn, is misbruikt voor het tegendeel daarvan, hetgeen de rechtbank bijzonder kwalijk vindt.

Het handelen van verdachte en zijn mededader heeft niet alleen tot grote financiële en emotionele schade bij de gedupeerden en de [Slachtoffer] geleid maar ook tot reputatieschade van zowel de [Slachtoffer] als hun werkgever [Naam 1] . De integriteit van beide bedrijven is hierdoor in diskrediet gebracht.

Hieruit vloeien de volgende strafverzwarende omstandigheden voort waarmee de rechtbank bij haar strafoplegging rekening houdt:

Met betrekking tot de persoon van verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op het op naam van de verdachte staand Uittreksel Justitiële Documentatie, gedateerd 19 april 2019, waaruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten.

Voor wat de persoon van verdachte betreft heeft zij tevens acht geslagen op het over hem opgestelde reclasseringsadvies van 5 december 2018. Daarin komt naar voren dat er vanwege zijn ontkennende houding geen inschatting gemaakt kan worden van de kans op recidive. Zijn sociaal maatschappelijke situatie oogt stabiel en hij zegt geen problemen te ervaren. Er zijn geen aanwijzingen voor het bestaan van psychische dan wel middelenproblematiek. Vooralsnog worden dan ook geen aanknopingspunten voor het opleggen van een toezicht en/of interventies gezien. Indien betrokkene schuldig wordt bevonden, dan kan in detentie opnieuw onderzoek gedaan worden naar de noodzaak en mogelijkheden voor interventies gericht op het inperken van de kans op recidive.

De rechtbank is vanwege de aard en ernst van het feit van oordeel dat deze kluisjesroof niet is aan te merken als een doorsnee bedrijfsinbraak waarop de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het LOVS zien. Zij neemt deze dan ook niet als uitgangspunt bij haar straf. Zij kijkt daarbij wel naar straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. In dat verband vindt de rechtbank de eis van de officier van justitie te hoog, met name gelet op de omstandigheid dat in deze zaak door verdachten geen enkel geweld jegens personen is uitgeoefend. Alles afwegend acht de rechtbank de oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van vier jaar met aftrek van voorarrest, passend en geboden. Zij ziet geen ruimte voor een andere of lichtere sanctie.

De vordering

De benadeelde partij [Slachtoffer] vordert een schadevergoeding van € 8.668.125,70 ter zake van materiële schade. Dit bedrag bestaat uit drie posten, te weten:

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt dat de posten van de herstelschade en inventarisatie vermiste zaken en de personeelskosten hoofdelijk kunnen worden toegewezen. De post van de uitbetaalde vergoeding voor vermiste items dient hoofdelijk te worden toegewezen tot het bedrag van het eigen risico van de [Slachtoffer] van € 1.000.000,-. Voor het overige dient de benadeelde partij voor deze post niet-ontvankelijk te worden verklaard.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit primair niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partij in de vordering wegens onevenredige belasting van het strafproces. Subsidiair bepleit de verdediging dat er niet-ontvankelijkverklaring van de benadeelde partij moet volgen wegens onredelijke kosten die zijn opgevoerd, onvoldoende onderbouwde kosten die zijn opgevoerd, onduidelijkheid over de opgevoerde bedragen en onduidelijkheid over de uitkering van de verzekeringsmaatschappij. Daarnaast verzoekt de verdediging de vervangende hechtenis in het kader van de schadevergoedingsmaatregel te maximeren tot 1 dag. Het gevorderde bedrag is dermate hoog waardoor het voor verdachte onmogelijk is dit gedurende de rest van zijn leven nog terug te betalen.