Veroordeling voor het medeplegen van invoer van 100 kilo cocaine. Voorwaardelijk opzet. Oplegging van een…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht de primair tenlastegelegde invoer van de 100 kilo cocaïne wettig en overtuigend bewezen. Hij gaat daarbij uit van voorwaardelijk opzet.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit vrijspraak van verdachte omdat niet kan worden bewezen dat verdachte opzet had op de invoer dan wel het vervoer van cocaïne. Verdachte meende dat hij hasj vervoerde. Er kan dan ook niet worden vastgesteld dat verdachte wist dat het om cocaïne ging of dat hij die mogelijkheid bewust op de koop heeft toegenomen.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

op 13 februari 2026 te Breda tezamen en in vereniging met anderen, opzettelijk binnen het grondgebied van Nederland heeft gebracht 100 kilogram cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van 60 maanden met aftrek van voorarrest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit oplegging van een gevangenisstraf van 36 maanden met aftrek en waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Bij de strafoplegging moet volgens de verdediging worden uitgegaan van het eigen aandeel van verdachte, zijn verklaring over de aanleiding van zijn handelen en zijn persoonlijke omstandigheden. Daarnaast moet rekening worden gehouden met de verblijfsstatus van verdachte en het inreisverbod waardoor verdachte geen perspectief heeft op de gebruikelijke detentiefasering waardoor de detentie zwaarder weegt.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft zich op 13 februari 2026 schuldig gemaakt aan invoer van 100 kilo cocaïne. Dit heeft hij gedaan door iemand anders in te zetten voor het daadwerkelijke vervoer van de cocaïne van België naar Nederland en zelf vóór deze persoon uit te rijden naar de plaats van bestemming bij de IKEA in Breda. Op deze manier heeft verdachte het risico van de invoer bij een ander willen leggen. Het gaat hier om een zeer grote hoeveelheid harddrugs met een straatwaarde van naar schatting tussen 5 en 7 miljoen euro. De aangetroffen hoeveelheid is een indicatie dat er sprake is van georganiseerde drugshandel, waarvan bekend is dat deze gepaard gaat met ernstige gevolgen voor de samenleving. Naast gezondheidsschade als gevolg van drugsgebruik gaat het onder meer om criminele geldstromen die verweven raken met de reguliere economie en fysiek geweld als gevolg van conflicten tussen criminele personen en/of groepen. Door de invoer van harddrugs wordt de handel en alle nadelige effecten daarvan in stand gehouden. Verdachte heeft met de invoer van deze grote hoeveelheid hieraan niet alleen deelgenomen maar ook bijgedragen en kan daarom medeverantwoordelijk worden gehouden voor deze gevolgen.

Voor het feit dat verdachte heeft gepleegd, bestaan landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting (LOVS), maar deze oriëntatiepunten gaan niet hoger dan 10 tot 20 kilo waarbij gevangenisstraf van tussen de 60 en 72 maanden wordt geadviseerd in geval van een georganiseerd verband. Hieruit volgt in ieder geval dat een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf op zijn plaats is. Voor de hoogte van de straf heeft de rechtbank ook acht geslagen op de straffen die in vergelijkbare gevallen worden opgelegd waarbij de nadruk ligt op de forse hoeveelheid cocaïne die is ingevoerd en de rol van verdachte die naar het oordeel van de rechtbank niet slechts het zijn van een koerier betreft. Daarnaast heeft de rechtbank het strafblad van verdachte meegenomen in haar beoordeling. Daaruit blijkt dat hij zowel in Nederland als in België niet eerder met politie en justitie in aanraking is gekomen. Tot slot heeft de rechtbank de persoonlijke omstandigheden van verdachte en zijn proceshouding in aanmerking genomen.

Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat de eis van officier van justitie recht doet aan de aard en ernst van het feit en de persoonlijke omstandigheden van verdachte. Dat verdachte vanwege zijn verblijfsstatus en het inreisverbod te maken heeft met een zwaarder detentieregime maakt, wat daar verder ook van zij, dat oordeel niet anders. De rechtbank legt aan verdachte op een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 60 maanden met aftrek van voorarrest.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.