Vrijspraak voor feitelijke aanranding van een persoon die aan zijn zorg was toevertrouwd en voor het plegen…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair ten laste gelegde. Zij ziet steunbewijs in de verklaring van de dochter van verdachte en een Whatsapp-bericht in het dossier.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. De verklaringen van aangeefster zijn niet betrouwbaar omdat deze niet consistent zijn. Ook is er geen steunbewijs in het dossier aanwezig. De verklaring van de dochter van verdachte kan niet voor het bewijs worden gebruikt omdat deze afwijkt van de verklaring van aangeefster. Tot slot kunnen de WhatsApp-berichten in het dossier ook niet voor het bewijs gebruikt worden nu deze zien op het beëindigen van de relatie van verdachte en zijn (ex)vrouw en niet op de aangifte. De getuige heeft de verklaring van verdachte daarover bevestigd, wat maakt dat de WhatsApp-berichten uit het dossier niet redengevend zijn voor het bewijs. Bij gebrek aan wettig bewijs moet vrijspraak volgen. Subsidiair moet bij gebrek aan overtuigend bewijs dezelfde conclusie volgen.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte wordt verweten dat hij [aangeefster] (hierna: [aangeefster] ), die in het kader van een uithuisplaatsing aan zijn zorg was toevertrouwd, in de periode van 5 november 2023 tot en met 16 november 2023 op meerdere momenten heeft gedwongen tot het dulden van seksuele handelingen dan wel dat hij ontuchtige handelingen met [aangeefster] heeft gepleegd.

[aangeefster] heeft in twee studioverhoren verklaard over met name twee specifieke momenten, waarop verdachte naar haar slaapkamer is gekomen en aan haar voeten heeft gezeten. [aangeefster] lag op beide momenten in bed. Verdachte pakte dan haar voet onder de deken vandaan, deed haar sok uit en kriebelde aan haar voet. Vervolgens drukte hij dan haar blote voet op zijn geslachtsdeel. Verdachte had wel zijn broek dicht. Het eerste moment dat dit gebeurde, kwam plotseling [dochter] , de dochter van verdachte (hierna: [dochter] ), uit de douche de kamer binnen lopen. Toen stopte verdachte. Tijdens het tweede moment dat [aangeefster] omschrijft, lag [dochter] op het andere bed in de slaapkamer TikTok-filmpjes te kijken. [aangeefster] benoemt daarnaast dat verdachte gebogen over haar heen is gaan staan en op haar borst is gaan liggen, terwijl zij dat niet wilde. [dochter] heeft volgens [aangeefster] gezien dat verdachte over haar heen stond, op haar borst lag en aan haar voeten zat.

In de schriftelijke verklaring die namens [aangeefster] door [getuige] , de toenmalige partner van verdachte, is opgesteld, staat dat verdachte begon te rijden tegen de voet van [aangeefster] en haar voet op en neer bewoog tegen zijn geslachtsdeel. Ook kuste hij haar voeten. In deze verklaring wordt als tweede moment genoemd de keer dat [dochter] uit de douche binnen kwam lopen.

Verdachte betwist zich schuldig te hebben gemaakt aan de tenlastegelegde handelingen.

Juridisch kader

Op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat iemand een strafbaar feit heeft gepleegd niet uitsluitend worden aangenomen op grond van de verklaring van één getuige. Dat betekent dat de enkele verklaring van een aangever onvoldoende is. Om tot een bewezenverklaring te kunnen komen, moet sprake zijn van steunbewijs. Die ondersteuning hoeft niet te zien op alle onderdelen van de tenlastelegging. Het gaat erom dat de verklaring op specifieke punten steun vindt in ander bewijsmateriaal, zodat die verklaring “niet op zichzelf staat”, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron.

Het voorgaande betekent dat de rechtbank in de eerste plaats de betrouwbaarheid van de verklaring van [aangeefster] zal moeten beoordelen en daarnaast zal moeten bepalen of voor de beweringen van [aangeefster] voldoende steunbewijs in het dossier aanwezig is.

Betrouwbaarheid

De rechtbank neemt in aanmerking dat [aangeefster] in haar eerste studioverhoor en het door de rechter-commissaris toegewezen tweede studioverhoor in de kern consistent heeft verklaard en dat haar verklaringen in grote lijnen op elkaar aansluiten. Gelet hierop ziet de rechtbank geen reden om haar verklaringen niet geloofwaardig te vinden.

Dat er tussen beide verklaringen van [aangeefster] en de opgestelde schriftelijke verklaring kleine inconsistenties zitten maakt dit niet anders. Het is niet ongebruikelijk dat een aangeefster over details bij herhaling van wat er zou zijn gebeurd wisselend verklaart. Voorts heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat de schriftelijke verklaring niet door [aangeefster] zelf is opgesteld.

De rechtbank acht de verklaring van [aangeefster] daarom betrouwbaar en zal deze gebruiken voor het bewijs.

Steunbewijs

De enkele verklaring van [aangeefster] , ook al wordt deze betrouwbaar geacht, is echter niet voldoende om tot een bewezenverklaring van het feit te komen. De vraag die zal moeten worden beantwoord, is of de verklaring van [aangeefster] ook voldoende wordt ondersteund door ander bewijsmateriaal in het dossier, gelet op het bewijsminimum in zedenzaken.

In deze zaak is [dochter] tweemaal als getuige gehoord. Verder bevat het dossier een WhatsApp-gesprek tussen verdachte en zijn toenmalige partner, [getuige] .

Verklaringen [dochter]

heeft eveneens verklaard over twee specifieke momenten die hebben plaatsgevonden op de slaapkamer waar [aangeefster] en zij sliepen. [dochter] verklaart dat ze verdachte op die momenten rijdende bewegingen zag maken, terwijl de voet van [aangeefster] op zijn geslachtsdeel lag. [dochter] verklaart in eerste instantie dat het eerste moment plaatsvond toen zij uit de douche de slaapkamer binnen kwam lopen en dat zij de tweede keer op haar bed Tiktok-filmpjes aan het kijken was. Later verklaart ze dat de momenten precies andersom plaats hebben gevonden. In haar tweede studioverhoor verklaart [dochter] weer dat het eerste moment waarop ze deze handelingen heeft gezien, plaatsvond toen ze uit de douche de slaapkamer in liep en het tweede moment toen ze op haar bed TikTok-filmpjes zat te kijken.

[getuige] heeft ook namens [dochter] een schriftelijke verklaring opgesteld. [dochter] verklaart dat [aangeefster] er bij was toen [getuige] de schriftelijke verklaring namens [dochter] opstelde.

De rechtbank stelt vast dat [dochter] in haar verklaringen inconsistent verklaart op de vraag wanneer het eerste en wanneer het tweede moment was dat zij verdachte rijdende bewegingen op de voet van [aangeefster] zag maken. Ook benoemt [dochter] in haar verklaringen niet dat ze heeft gezien dat verdachte over [aangeefster] heen gebogen heeft gestaan en op haar borst is gaan liggen, terwijl [aangeefster] verklaart dat [dochter] dat heeft gezien. Ook verklaart [dochter] over rijdende bewegingen, wat door aangeefster zelf niet wordt genoemd. Daarnaast verklaart [dochter] dat [aangeefster] er ook bij was toen de schriftelijke verklaring van [dochter] werd opgesteld, terwijl [aangeefster] en [getuige] allebei verklaren dat dit niet het geval was.

De verklaringen van [dochter] wijken daarom naar het oordeel van de rechtbank te veel af van de aangifte van [aangeefster] en kunnen hierom niet als steunbewijs dienen.

WhatsApp-berichten tussen verdachte en [getuige]

De rechtbank stelt vast dat het dossier een Whatsapp-gesprek bevat tussen verdachte en zijn ex-partner, [getuige] . Ook in dit WhatsApp-gesprek gaat het over twee momenten. Zo stuurt verdachte onder andere: ‘De eerste keer is mijn fout heel veel spijt’ en ‘De eerste keer is een domme fout. De 2de keer is [aangeefster] haar schuld’. Verdachte heeft verklaard dat dit gesprek niet zou gaan over het ten laste gelegde maar over de twee keren dat hij en zijn ex-partner uit elkaar zijn gegaan. Nu de rechtbank dit WhatsApp-gesprek voor meerdere uitleg vatbaar achtte, is [getuige] nader over dit gesprek gehoord bij de rechter-commissaris. Daar heeft zij de lezing van verdachte bevestigd en verklaard dat verdachte waar hij zegt ‘De eerste keer was het mijn fout’, erop doelt dat de relatie is geëindigd omdat hij voor een andere vrouw had gekozen. ‘De tweede keer was ik onschuldig’ betekent volgens haar dat het niet zijn schuld was dat de relatie toen werd beëindigd. De twee momenten zien derhalve op de keren dat zij en verdachte uit elkaar zijn gegaan en niet op de twee momenten waar aangeefster over verklaart.

Gelet op het voorgaande kan ook genoemd WhatsApp-gesprek naar het oordeel van verdachte niet als steunbewijs dienen.

Conclusie

De rechtbank stelt daarmee vast dat het dossier geen steunbewijs biedt voor de verklaringen van [aangeefster] . Gelet daarop is naar het oordeel van de rechtbank niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte is ten laste gelegd, zodat verdachte van het feit zal worden vrijgesproken.