Veroordeling voor onttrekking aan het wettig gezag en opzetverkrachting. Gevangenisstraf 38 maanden.

De bewijsmiddelen

De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.

Feit 1

Uit het dossier volgt dat de destijds 16-jarige [slachtoffer] woonachtig was bij [instelling] in [plaats 1] . Het gezag over [slachtoffer] lag bij het Leger des Heils Jeugdbescherming & Reclassering (hierna: het Leger des Heils). In de nacht van 27 op 28 juli 2025 is [slachtoffer] weggelopen uit de instelling. Op 31 juli 2025 is hij als vermist opgegeven bij de politie. Een aantal dagen later is [slachtoffer] op station [plaats 2] in contact gekomen met verdachte en heeft hij meerdere dagen met verdachte op verschillende locaties verbleven. Op 7 augustus 2025 heeft de politie [slachtoffer] aangetroffen in het bijzijn van verdachte.

Voor een bewezenverklaring van het onttrekken aan het gezag is niet van belang of degene die de minderjarige opvangt het initiatief heeft genomen tot of heeft bijgedragen aan de besluitvorming van de minderjarige om weg te lopen. De vaststelling dat [slachtoffer] zelf is weggelopen uit de instelling staat daarmee niet in de weg aan een bewezenverklaring. Vereist is dat degene die de minderjarige opvangt een beslissende invloed heeft gehad op de (voortdurende) scheiding tussen de minderjarige en degene die het gezag uitoefent.

De rechtbank stelt vast dat uit de verklaringen van verdachte en [slachtoffer] blijkt dat zij elkaar hebben ontmoet op het station in [plaats 2] . De fiets die [slachtoffer] bij zich had, had een lekke band en verdachte bood aan die band te repareren. [slachtoffer] is toen met verdachte meegegaan naar [adres 2] in [plaats 2] waar verdachte in een schuur in de tuin van de woning verbleef. [slachtoffer] heeft die nacht doorgebracht in de schuur samen met verdachte. Verdachte wist op dat moment dat [slachtoffer] minderjarig was. Een dag later heeft verdachte [slachtoffer] naar de woning van een kennis gebracht op [adres 3] in [plaats 2] opdat hij daar zou kunnen verblijven. [slachtoffer] is daar een paar dagen gebleven en heeft daar samen met verdachte in hetzelfde bed geslapen. [slachtoffer] heeft in die woning ook kunnen douchen, want verdachte vond dat [slachtoffer] stonk. Daarnaast blijkt uit de verklaring van verdachte dat hij een jas voor [slachtoffer] heeft gekocht omdat de jas van [slachtoffer] vies was. Verdachte en [slachtoffer] zijn op 6 augustus 2025 samen naar [plaats 3] gegaan. Verdachte had gezegd dat dit een plek was waar ze veel blikjes zouden kunnen vinden die zij voor statiegeld zouden kunnen inleveren. Hij had eten meegenomen en kleding om op te zitten. Die nacht zijn zij samen naar een visplek gegaan in [plaats 3] waar verdachte een tentje heeft gemaakt om de nacht door te brengen. Later zijn zij teruggereden naar [adres 2] in [plaats 2] om daar te gaan slapen. Die ochtend heeft de politie [slachtoffer] aangetroffen in het bijzijn van verdachte.

Het Leger des Heils had het wettig gezag over [slachtoffer] en wist niet dat [slachtoffer] bij verdachte was, laat staan dat zij hier toestemming voor hadden gegeven. Verdachte wist dat [slachtoffer] minderjarig was. Door [slachtoffer] onderdak te bieden, voor hem te zorgen en hem te voorzien van kleding en eten, heeft hij een situatie gecreëerd waarin [slachtoffer] van de nodige levensbehoeften was voorzien en heeft hij aldus een beslissende invloed gehad op de (voortduring van de) onttrekking van [slachtoffer] aan het wettig gezag. Dat verdachte naar eigen zeggen geen weet had van de omstandigheid dat [slachtoffer] was weggelopen uit een instelling maakt dat niet anders. Verdachte had als volwassene verantwoordelijkheid moeten nemen en contact moeten opnemen met de aangewezen instanties. De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [slachtoffer] opzettelijk aan het wettig gezag heeft onttrokken.

Feit 2

De rechtbank stelt vast dat de verklaringen van verdachte en [slachtoffer] geheel met elkaar overeenkomen, met uitzondering van het plaatshebben van seksuele handelingen, waarover [slachtoffer] verklaart maar hetgeen verdachte ontkent.

Bewijs in zedenzaken

De rechtbank overweegt dat zedenzaken zich doorgaans kenmerken door de omstandigheid dat slechts twee personen aanwezig zijn bij de veronderstelde seksuele handelingen: de aangever en de verdachte. Volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) – dat de tenlastelegging in haar geheel betreft en niet een onderdeel daarvan – kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Deze bepaling strekt ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing, in die zin dat zij de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen ingeval de door één getuige gereleveerde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal.

De vraag of aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, Sv is voldaan, laat zich niet in algemene zin beantwoorden, maar vergt een beoordeling van het concrete geval. Het voorschrift van artikel 342, tweede lid, Sv leidt ertoe dat - in een geval van ontucht, waarin doorgaans de verklaringen van de aangever en verdachte tegenover elkaar staan en er geen getuigenverklaringen voorhanden zijn - de rechter de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangever moet beoordelen en daarnaast moet bepalen of voor de beweringen van de aangever voldoende steunbewijs in het dossier aanwezig is. De juistheid van de kern van de tenlastelegging moet - met andere woorden - niet alleen uit de (betrouwbaar bevonden) gebezigde verklaringen van de aangever volgen, maar ook uit ander bewijsmateriaal, dat bovendien afkomstig moet zijn uit een andere bron.

Verklaringen [slachtoffer]

heeft op drie verschillende momenten een verklaring afgelegd. Op het moment dat de politie [slachtoffer] bij verdachte aantreft, verklaart hij direct en ongevraagd tegen de politie dat hij seksuele handelingen heeft moeten verrichten. Hij vertelde dat hij die dag ook seksuele handelingen onder dwang heeft moeten uitvoeren bij verdachte.

[slachtoffer] heeft vervolgens tijdens het informatief gesprek zeden op 7 augustus 2025 een verklaring afgelegd. Hij heeft tijdens dat gesprek verklaard hoe hij verdachte heeft leren kennen en welke seksuele handelingen er op welke locaties hebben plaatsgevonden. Op 4 september 2025 heeft er een studioverhoor plaatsgevonden door een gecertificeerd zedenrechercheur. Tijdens dit verhoor heeft [slachtoffer] uitgebreid verklaard over de handelingen. [slachtoffer] heeft verklaard dat de seksuele handelingen op drie momenten op verschillende locaties hebben plaatsgevonden.

Als eerste zouden er seksuele handelingen hebben plaatsgevonden in de schuur bij de woning aan [adres 2] in [plaats 2] . Verdachte zou de broek van [slachtoffer] hebben uitgetrokken en hem hebben afgetrokken en gepijpt. Verdachte is gestopt toen [slachtoffer] was klaargekomen. [slachtoffer] heeft verklaard dat hij niet is geneukt door verdachte en dat hij ook niets bij verdachte heeft hoeven doen.

In de woning aan [adres 3] in [plaats 2] zou verdachte [slachtoffer] hebben afgetrokken, gepijpt en in zijn kont hebben geneukt. [slachtoffer] heeft heel specifiek verklaard over zijn houding en die van verdachte. Hij zou eerst op zijn rug hebben gelegen tijdens het aftrekken en pijpen door verdachte, waarbij verdachte op zijn knieën zat. Vervolgens zou hij door verdachte omgedraaid zijn op zijn zij, waarna verdachte hem geneukt zou hebben. [slachtoffer] heeft verklaard dat hij bevroor toen verdachte deze handelingen bij hem verrichtte. Ook over deze locatie heeft [slachtoffer] verklaard dat hij geen handelingen bij verdachte heeft hoeven verrichten.

[slachtoffer] heeft verklaard dat er in [plaats 3] ook seksuele handelingen hebben plaatsgevonden. Eerst heeft verdachte [slachtoffer] afgetrokken en gepijpt tot [slachtoffer] was klaargekomen. Daarna moest [slachtoffer] verdachte pijpen. Dit wist hij omdat verdachte tegen hem zei dat hij hem moest pijpen en hij [slachtoffer] boven op hem had gezet. De benen van [slachtoffer] zaten over het hoofd van verdachte heen en zijn hoofd zat bij de penis van verdachte.

Verder heeft [slachtoffer] verklaard dat er nooit een condoom is gebruikt.

Betrouwbaarheid verklaringen

De rechtbank stelt vast dat [slachtoffer] direct toen de politie hem aantrof bij de schuur in aanwezigheid van verdachte al tegen de verbalisanten heeft verklaard over de seksuele handelingen die zouden hebben plaatsgevonden. Vervolgens heeft [slachtoffer] tijdens de verhoren uitgebreid en gedetailleerd verklaard. Hij heeft de zedenrechercheur verbeterd als er geen goede weergave van de feiten plaatsvond en hij heeft ook duidelijk verklaard over wat er niét is gebeurd. Uit het verbatim uitgewerkte verhoor waarin ook de fysieke handelingen van [slachtoffer] zijn beschreven, leidt de rechtbank af dat [slachtoffer] zich ongemakkelijk voelde om te praten over de gebeurtenissen en dat hij het genant vond om te zeggen dat hij was klaargekomen door de handelingen die verdachte zou hebben verricht. De rechtbank oordeelt dat deze non-verbale schaamte bijdraagt aan de betrouwbaarheid van de verklaring van [slachtoffer] .

Nu [slachtoffer] uitgebreid, gedetailleerd en zonder duidelijke overdrijvingen heeft verklaard ziet de rechtbank geen aanleiding om te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer] . Dat [slachtoffer] tijdens het informatief gesprek zeden niet heeft verklaard over de penetratie en later in het studioverhoor wel, doet niet af aan die betrouwbaarheid. Hij is tijdens het studioverhoor veel uitgebreider gehoord en heeft over die gebeurtenis een specifieke verklaring afgelegd. Ook heeft hij daarover verklaard dat de penetratie slechts één keer heeft plaatsgevonden. Zoals de rechtbank hiervoor heeft overwogen, schaamde [slachtoffer] zich bovendien om dit te vertellen. De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van [slachtoffer] bruikbaar zijn voor het bewijs.

Steunbewijs

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de betrouwbaar bevonden verklaringen van [slachtoffer] voldoende steun vinden in andere bewijsmiddelen.

Nadat [slachtoffer] tijdens het aantreffen door de politie had verklaard over de seksuele handelingen die zouden hebben plaatsgevonden, heeft een forensisch medisch onderzoek plaatsgevonden en zijn bemonsteringen veiliggesteld bij zowel [slachtoffer] als verdachte.

Uit het rapport van het NFI van 16 oktober 2025 blijkt dat het ongeveer 390 miljoen keer waarschijnlijker is wanneer het aangetroffen DNA-mengprofiel op de lippen van verdachte afkomstig is van verdachte en [slachtoffer] , dan wanneer het afkomstig is van verdachte en een willekeurige onbekende persoon. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat [slachtoffer] donor is van een deel van het celmateriaal op de lippen van verdachte.

Uit het rapport van het NFI van 12 maart 2026 blijkt dat het ongeveer 150 duizend keer waarschijnlijker is wanneer het aangetroffen DNA-mengprofiel op het perineum (het gebied tussen de anus en de balzak) van [slachtoffer] afkomstig is van [slachtoffer] en verdachte, dan wanneer het DNA afkomstig is van [slachtoffer] en een willekeurige onbekende persoon. De rechtbank concludeert hieruit, met inachtneming van de rest van het dossier, dat verdachte donor is van een deel van het celmateriaal op het perineum van [slachtoffer] .

Verdachte is bij de politie en ter terechtzitting bevraagd over hoe het kan dat het DNA van [slachtoffer] op zijn lippen en zijn DNA op het perineum van [slachtoffer] terecht is gekomen. Verdachte heeft daarover verklaard dat hij het niet weet, maar dat zij wel in hetzelfde bed hebben geslapen en dat [slachtoffer] misschien zijn kleding heeft gedragen. Na doorvragen of verdachte ook daadwerkelijk heeft gezien dat [slachtoffer] zijn kleding droeg, heeft verdachte verklaard dat hij wel heeft gezien dat [slachtoffer] een hemd en een trui van hem droeg. Of hij ook een onderbroek van hem aan had weet hij niet. De raadsvrouw heeft aangevoerd dat niet kan worden uitgesloten dat het DNA op een andere wijze bij [slachtoffer] terecht is gekomen.

De rechtbank is van oordeel dat het DNA is aangetroffen op plekken die steun bieden aan de verklaring van [slachtoffer] . Verder vindt de verklaring van [slachtoffer] steun in de verklaring van zijn voogd, mevrouw [voogd] . Zij heeft verklaard dat na de gebeurtenissen een verandering zichtbaar was in het gedrag van [slachtoffer] en dat hij hiervoor traumabehandeling heeft gevolgd. Het voorgaande leidt de rechtbank tot de conclusie dat de verdachte de hem verweten seksuele gedragingen waarover [slachtoffer] heeft verklaard, heeft verricht. Dat het DNA op een andere wijze dan door deze gedragingen op de lippen of het perineum terecht is gekomen, is niet aannemelijk geworden.

Opzetverkrachting
Van opzetverkrachting is sprake als de verdachte met een ander seksuele handelingen die (mede) bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, terwijl hij
- al dan niet in voorwaardelijke zin - wist dat bij de ander de wil daartoe ontbrak. Van wetenschap van een ontbrekende wil bij de ander is in het algemeen sprake als de ander met duidelijke verbale of non-verbale signalen te kennen heeft gegeven het seksuele contact niet op prijs te stellen en de verdachte het contact toch heeft voortgezet.

[slachtoffer] heeft verklaard dat hij tijdens de seksuele handelingen meerdere keren tegen verdachte heeft gezegd dat hij hem los moest laten en moest stoppen. Ook heeft hij gevraagd aan verdachte om te stoppen. Verder heeft [slachtoffer] verklaard dat er momenten waren dat hij bevroor. Naast dit verbale en non-verbale gedrag had verdachte vanwege de ongelijkwaardige positie door onder meer het zeer grote leeftijdsverschil en de duidelijk aanwezige verstandelijke beperking van [slachtoffer] moeten beseffen dat de mogelijkheid tot vrije wilsuiting omtrent het seksueel contact ontbrak. Er is geen sprake van enige positieve wilsuiting waardoor de conclusie niet anders kan zijn dan dat verdachte wist dat bij [slachtoffer] de wil tot seks met hem ontbrak en verdachte dit bewust heeft genegeerd.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat verdachte zich in de ten laste gelegde periode meermalen schuldig heeft gemaakt aan opzetverkrachting van [slachtoffer] door seksuele handelingen te verrichten die mede bestond uit het seksueel binnendringen van het lichaam.