Bewezenverklaring medeplegen van het verkopen van cocaïne. Overschrijding van de redelijke termijn. Oplegging…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van het verkopen van cocaïne in de periode van 11 juni 2023 tot 25 maart 2024.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Niet kan worden vastgesteld dat sprake is geweest van het overdragen van cocaïne door verdachte, nu de in beslag genomen middelen slechts indicatief zijn getest en niet door het NFI zijn onderzocht. Voor de overdracht op 9 februari 2024 geldt dat geen sprake is van een betrouwbare herkenning van verdachte. Verder is de dealertelefoon niet uitsluitend aan verdachte toe te schrijven. Subsidiair voert de verdediging aan dat sprake is van een kortere periode dan is ten laste gelegd, namelijk van 8 februari 2024 tot en met 25 maart 2024. Ook kan niet worden vastgesteld dat sprake is van medeplegen. Verzocht wordt om verdachte hiervan partieel vrij te spreken.

4.3.1.

4.3.2.

De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

in de periode van 1 januari 2023 tot 25 maart 2024 te Hoogerheide en Putte, gemeente
Woensdrecht, tezamen en in vereniging met anderen meermalen opzettelijk heeft verkocht en afgeleverd en verstrekt en vervoerd een hoeveelheid van een materiaal bevattende
cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet gehorende lijst I.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte voor het medeplegen van dealen gedurende een periode van negen maanden op te leggen een taakstraf van 200 uur, te vervangen door 100 dagen hechtenis, en een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van een jaar. Daarnaast vordert de officier van justitie een geldboete van

€ 1.700,00, te vervangen door 15 dagen hechtenis op te leggen, maar slechts voor het geval dat het in beslag genomen geldbedrag van € 1.700,00 niet verbeurd wordt verklaard.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt bij de strafoplegging rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn. Zij verzoekt een taakstraf op te leggen en geen gevangenisstraf of geldboete.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft zich gedurende vijftien maanden met anderen schuldig gemaakt aan de handel in cocaïne. Dat hij zich hiermee schuldig heeft gemaakt aan een ernstig strafbaar feit is evident. Verdovende middelen zijn verslavend en kunnen bij langdurig gebruik zeer schadelijk zijn voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de gebruikers daarvan. Zeker cocaïne is uiterst verslavend en kan ervoor zorgen dat gebruikers in zeer korte tijd maatschappelijk afglijden. Daarnaast veroorzaken verdovende middelen en de daarmee samenhangende handel veel schade en overlast voor de samenleving. Verdachte heeft door de handel in cocaïne daaraan bijgedragen. Dit neemt de rechtbank hem kwalijk.

Gelet op de ernst van het feit en de duur van de pleegperiode is de rechtbank van oordeel dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel zonder meer gerechtvaardigd is. Dat volgt uit de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting (LOVS) en de straffen die in vergelijkbare gevallen worden opgelegd. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf is dan ook het uitgangspunt van de strafbepaling.

Bij de beoordeling van die strafbepaling slaat de rechtbank acht op het strafblad van verdachte. Hieruit blijkt dat hij niet eerder is veroordeeld voor een soortgelijk feit en dat artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht van toepassing is.

De rechtbank houdt ook rekening met de overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting had moeten zijn afgerond met een eindvonnis binnen 24 maanden nadat de op zijn redelijkheid te beoordelen termijn was aangevangen. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn in deze zaak is aangevangen op 25 maart 2024, zijnde de datum waarop de woningen van de verdachten in dit onderzoek zijn doorzocht en meerdere inbeslagnemingen hebben plaatsgevonden. In beginsel had een eindvonnis dan gereed moeten zijn op 25 maart 2026. Daarmee is de redelijke termijn overschreden met meer dan zeven maanden. Door deze gang van zaken heeft verdachte langere tijd in onzekerheid verkeerd over de uitkomst van zijn strafzaak. Waar de rechtbank zonder overschrijding van de redelijke termijn een onvoorwaardelijke gevangenisstraf had opgelegd, zal zij nu volstaan met een taakstraf. Wel is de rechtbank van oordeel dat verdachte ervan doordrongen moet worden dat hij een dergelijk strafbaar feit niet meer mag plegen. Daarom zal naast de taakstraf ook een voorwaardelijke gevangenisstraf worden opgelegd. De rechtbank ziet geen aanleiding om daarnaast ook nog een geldboete op te leggen, zoals door de officier van justitie is gevorderd.

Alles afwegende zal aan verdachte voor het bewezenverklaarde feit een voorwaardelijke gevangenisstraf worden opgelegd voor de duur van vier maanden, met een proeftijd van een jaar. Tevens zal aan verdachte een taakstraf worden opgelegd voor de duur van 200 uur, te vervangen door 100 dagen hechtenis. De voorwaardelijke gevangenisstraf is langer dan de officier van justitie heeft geëist omdat de rechtbank een langere periode bewezen acht.

De teruggave

Ten aanzien van het in beslag genomen voorwerp wordt een last gegeven tot teruggave aan verdachte. Er kan niet worden vastgesteld dat het in beslag genomen geldbedrag is verkregen door middel van het bewezen verklaarde feit.