Bewezenverklaring medeplegen van het verkopen van cocaïne. Overschrijding van de redelijke termijn. Oplegging…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van het verkopen van cocaïne in de periode van 21 januari 2024 tot 25 maart 2024.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen. Hoewel verdachte bekent de tenlastegelegde verkoophandelingen te hebben verricht, zijn de in beslag genomen middelen slechts indicatief getest, zodat niet kan worden vastgesteld dat het cocaïne betreft. Subsidiair voert de verdediging aan dat sprake is geweest van een kortere periode dan is ten laste gelegd, namelijk van eind januari tot begin februari 2024. Ook kan niet worden vastgesteld dat sprake is van medeplegen.

De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

in de periode van 21 januari 2024 tot 15 februari 2024 te Hoogerheide en Putte, gemeente
Woensdrecht tezamen en in vereniging met anderen, meermalen, opzettelijk heeft verkocht en afgeleverd en verstrekt en vervoerd een hoeveelheid van een materiaal bevattende
cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet gehorende lijst I.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt bij de strafoplegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte en met de overschrijding van de redelijke termijn. Artikel

63 van het Wetboek van Strafrecht is van toepassing. De verdediging verzoekt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen omdat dat, gelet op de positieve wending in het leven van verdachte, niet meer opportuun is. Gezien het tijdsverloop en straffen die zijn opgelegd in vergelijkbare zaken is een onvoorwaardelijke gevangenisstraf ook niet passend.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft zich gedurende drie weken met anderen schuldig gemaakt aan de handel in cocaïne. Dat hij zich hiermee schuldig heeft gemaakt aan een ernstig strafbaar feit is evident. Verdovende middelen zijn verslavend en kunnen bij langdurig gebruik zeer schadelijk zijn voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van de gebruikers daarvan. Zeker cocaïne is uiterst verslavend en kan ervoor zorgen dat gebruikers in zeer korte tijd maatschappelijk afglijden. Daarnaast veroorzaken verdovende middelen en de daarmee samenhangende handel veel schade en overlast voor de samenleving. Verdachte heeft door de handel in cocaïne daaraan bijgedragen. Dit neemt de rechtbank hem kwalijk.

De landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting (LOVS) schrijven voor dealen met enige regelmaat in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor, ook wanneer de pleegperiode minder dan een maand is. In het geval van verdachte is niet komen vast te staan dat het dealen met grote intensiteit plaatsvond.

Bij de beoordeling van de strafbepaling slaat de rechtbank acht op het strafblad van verdachte. Hieruit blijkt dat sprake is van recidive en dat artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht van toepassing is.

De rechtbank houdt ook rekening met de overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Als uitgangspunt heeft in deze zaak te gelden dat de behandeling op zitting had moeten zijn afgerond met een eindvonnis binnen 24 maanden nadat de op zijn redelijkheid te beoordelen termijn was aangevangen. De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn in deze zaak is aangevangen op 25 maart 2024, zijnde de datum waarop de woningen van de verdachten in dit onderzoek zijn doorzocht en meerdere inbeslagnemingen hebben plaatsgevonden. In beginsel had een eindvonnis dan gereed moeten zijn op 25 maart 2026. Daarmee is de redelijke termijn overschreden met meer dan zeven maanden. Door deze gang van zaken heeft verdachte langdurig in onzekerheid verkeerd over de uitkomst van zijn strafzaak. De rechtbank zal deze overschrijding van de redelijke termijn verdisconteren in de strafmaat.

Alles afwegende zal aan verdachte voor het bewezenverklaarde feit een taakstraf worden opgelegd voor de duur van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis.