Civiel recht overig

Huur bedrijfsruimte. Kwalificatie van de huurovereenkomst; bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a of…

Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
200.341.916/01
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
mr. N.J.M. Beelaerts van Blokland te 's-Gravenhage, mr. J.A. Tuinman te Amsterdam
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3114
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Huur bedrijfsruimte. Kwalificatie van de huurovereenkomst; bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a of 7:290 BW. Vordering tot schadevergoeding van de huurder in verband met sloopwerkzaamheden door de verhuurder

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

afdeling civiel recht en belastingrecht

team I (handel)

zaaknummer : 200.341.916/01

zaaknummer rechtbank Amsterdam : 9541970 CV EXPL 21-16336

arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026

in de zaak van

[appellant] , tevens h.o.d.n. [bedrijf 1] ,

wonend in [plaats] ,

appellant,

advocaat: mr. N.J.M. Beelaerts van Blokland te 's-Gravenhage,

tegen

de stichting [geïntimeerde] .,

gevestigd te [plaats] ,

geïntimeerde,

advocaat: mr. J.A. Tuinman te Amsterdam.

Partijen worden hierna [appellant] en [geïntimeerde] genoemd.

1 De zaak in het kort

[appellant] heeft bedrijfsruimte van [geïntimeerde] gehuurd. In verband met renovatieplannen heeft [geïntimeerde] de huurovereenkomst opgezegd en deed zij [appellant] meerdere aanbiedingen om eerder uit het gehuurde te vertrekken. [appellant] heeft deze aanbiedingen niet aanvaard. Op enig moment is het bedrijvencomplex gesloopt, met uitzondering van de door [appellant] gehuurde bedrijfsruimte. [appellant] stelt door deze sloopwerkzaamheden schade te hebben geleden. De kantonrechter heeft de in verband hiermee gevorderde schadevergoeding gedeeltelijk toegewezen. Het hof bekrachtigt de door de kantonrechter gewezen vonnissen.

2 Het geding in hoger beroep

[appellant] is bij dagvaarding van 4 april 2024 in hoger beroep gekomen van het tussenvonnis van 27 januari 2023 (hierna: het tussenvonnis) en het eindvonnis van 5 januari 2024 (hierna: het eindvonnis) van de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam (hierna: de kantonrechter), onder bovenvermeld zaaknummer gewezen tussen [geïntimeerde] als eiseres in conventie, verweerster in reconventie en [appellant] als gedaagde in conventie, eiser in reconventie (hierna gezamenlijk: de bestreden vonnissen).

Bij tussenarrest van 18 juni 2024 is een mondelinge behandeling na aanbrengen gelast, die op 4 december 2024 heeft plaatsgevonden. Het proces-verbaal van die zitting bevindt zich bij de stukken.

Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:

- memorie van grieven, met producties;

- memorie van antwoord.

Op 26 mei 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. De advocaten hebben de zaak toegelicht aan de hand van spreekaantekeningen die zij hebben overgelegd. Partijen hebben vragen van het hof beantwoord en [appellant] heeft nog een productie overgelegd.

Na aanhouding van de zaak voor het beproeven van een minnelijke regeling hebben partijen arrest gevraagd.

3 Feiten

Het hof gaat uit van de volgende feiten.

3.1.

[appellant] exploiteert een eenmanszaak onder de namen [bedrijf 2] en [bedrijf 1]

. Zijn bedrijf houdt zich onder meer bezig met het vervaardigen,

herstellen en verhandelen van wapens en munitie.

3.2.

Sinds 1 mei 2013 huurde [appellant] 80 m² bedrijfsruimte op het bedrijventerrein aan de

[straat] 7b (hierna: het gehuurde) van (de rechtsvoorgangster van) [geïntimeerde] . Het gebouw waarin het gehuurde zich bevond, was gebouwd in de jaren ‘80 en was verouderd. De maandelijkse huurprijs bedroeg in 2023 € 686,86, inclusief servicekosten.

3.3.

De huurovereenkomst heeft als bovenschrift 'Huurovereenkomst kantoorruimte en andere bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW’. In artikel 1.2 van de huurovereenkomst staat dat het gehuurde is bestemd om te worden gebruikt als bedrijfsruimte voor de bewerking van (fijn)metaal.

3.4.

In artikel 11.8 van de op de huurovereenkomst van toepassing zijnde algemene bepalingen (hierna: AB) wordt de aansprakelijkheid voor door de huurder geleden bedrijfsschade uitgesloten.

3.5.

[geïntimeerde] is sinds 29 december 2017 eigenaar van het bedrijventerrein

waartoe het gehuurde behoort. Zij heeft zich toegelegd op de herontwikkeling van het

bedrijventerrein.

3.6.

[geïntimeerde] heeft de huurovereenkomst per aangetekende brief van 9

oktober 2018 aan [appellant] opgezegd en de ontruiming aangezegd tegen 30 april 2023.

Vermeld is dat de opzegging plaatsvindt vanwege herontwikkelingsplannen.

3.7.

In verband met vervroeging van de renovatieplannen heeft [geïntimeerde]

[appellant] in 2019 voorgesteld eerder uit het gehuurde te vertrekken, waartegenover [geïntimeerde]

op haar kosten een makelaar zou kunnen inschakelen om vervangende

bedrijfsruimte voor [appellant] te vinden, naast betaling van een bijdrage in de verhuiskosten

van € 30.000,-. [appellant] heeft dit aanbod niet geaccepteerd.

3.8.

Bij brief van 4 mei 2021 heeft [geïntimeerde] aan [appellant] voorgesteld de huur

vervroegd te beëindigen per 15 juni 2021. Daarbij is een financiële compensatie

aangeboden. [appellant] heeft dit aanbod niet geaccepteerd.

3.9.

In juni 2021 is het bedrijvencomplex gesloopt, met uitzondering van het gebouw

waarin zich het gehuurde bevindt.

3.10.

[appellant] heeft [geïntimeerde] in juli 2021 aansprakelijk gesteld voor omzetschade en voor de schade die als gevolg van de sloopwerkzaamheden is toegebracht aan de inboedel.

3.11.

[geïntimeerde] heeft in augustus 2021 een finaal aanbod gedaan van € 90.000,-

aan compensatie indien [appellant] het gehuurde uiterlijk 1 oktober 2021 zou ontruimen.

[appellant] heeft dit aanbod afgewezen omdat hij dan op te korte termijn moest ontruimen en

geen rekening werd gehouden met de inmiddels door de sloop ontstane schade.

3.12.

Per 15 april 2022 huurt [appellant] 371 m² casco bedrijfsruimte in Volendam voor een bedrag van € 2.420,- inclusief btw per maand.

4 Procedure bij de kantonrechter

4.1.

Samengevat en voor zover in hoger beroep van belang, heeft [geïntimeerde] bij de kantonrechter in conventie gevorderd om bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:

i. voor recht te verklaren dat de huurovereenkomst op 30 april 2023 eindigt;

ii. [appellant] te veroordelen om vanaf 1 mei 2023 medewerking te verlenen aan een redelijk

voorstel door het gehuurde te ontruimen en ontruimd te houden, op straffe van verbeurte van een dwangsom;

iii. te bepalen dat [geïntimeerde] geen rechten aan de ontruiming kan ontlenen,

indien zij niet ten minste tien werkdagen voorafgaand aan de ontruiming schriftelijk aan

[appellant] een redelijk voorstel heeft gedaan op basis waarvan [appellant] , onder meer:

  • een tegemoetkoming in de daadwerkelijke verhuis- en inrichtingskosten zal worden aangeboden, in beginsel tot een maximum van € 25.000,-; en

  • een tegemoetkoming zal worden verleend van € 2.000,-;

iv. [appellant] te veroordelen tot betaling van de proceskosten, inclusief nakosten en met rente.

4.2.

Samengevat heeft [appellant] bij de kantonrechter in reconventie gevorderd om bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:

I. te verklaren voor recht dat [geïntimeerde] toerekenbaar tekort is geschoten jegens [appellant] in de op haar rustende verplichtingen voortvloeiende uit de huurrelatie tussen partijen, vanwege de sloopwerkzaamheden als uitgevoerd in 2021 en/of ter zake onrechtmatig heeft gehandeld jegens [appellant] en aansprakelijk is voor de als gevolg daarvan door [appellant] geleden en te lijden schade;

II. [geïntimeerde] te veroordelen tot vergoeding aan [appellant] van zijn schade, nader op te maken bij staat, toe te rekenen aan de wanprestatie en/of onrechtmatige daad als bedoeld onder I, met rente;

III. te verklaren voor recht dat [geïntimeerde] op een zodanige wijze tekort is geschoten jegens [appellant] , dat [appellant] bevoegd is de huurovereenkomst buitengerechtelijk te ontbinden en [geïntimeerde] aansprakelijk zal zijn voor de als gevolg daarvan door [appellant] geleden en te lijden schade;

IV. de huurprijs vanaf 2 november 2021 te verminderen met 80%, tot de dag dat de gebreken aan het gehuurde zijn verholpen;

V. [geïntimeerde] te veroordelen in de proceskosten, inclusief nakosten en met rente.

4.3.

De kantonrechter heeft op 27 januari 2023, 8 december 2023 en 5 januari 2024 vonnis gewezen. De kantonrechter heeft in conventie voor recht verklaard dat de huurovereenkomst tussen partijen op 30 april 2023 eindigt en [appellant] veroordeeld om uiterlijk 30 april 2023 het gehuurde te ontruimen, op straffe van verbeurte van een dwangsom. Verder heeft de kantonrechter bepaald dat [geïntimeerde] aan die veroordeling geen rechten kan ontlenen indien zij niet uiterlijk tien dagen voor de einddatum van de huurovereenkomst bij wege van voorschot op de verhuis- en herinrichtingskosten een bedrag van € 12.500,- aan [appellant] heeft betaald en de door [appellant] betaalde huur over de periode 1 juli 2022 tot en met 30 april 2023 heeft gerestitueerd. Tot slot is [appellant] in de proceskosten veroordeeld.

In reconventie heeft de kantonrechter voor recht verklaard dat [geïntimeerde] toerekenbaar tekort is geschoten jegens [appellant] in de op haar rustende verplichtingen voortvloeiende uit de huurrelatie tussen partijen, vanwege de sloopwerkzaamheden uitgevoerd in 2021, en dat zij aansprakelijk is voor de als gevolg daarvan door [appellant] geleden schade. [geïntimeerde] is veroordeeld tot – kort gezegd – vergoeding van de schade, vastgesteld op € 104.014,11, met rente. De kantonrechter heeft de overige vorderingen van [appellant] afgewezen en de proceskosten in reconventie gecompenseerd.

5 Hoger beroep

5.1.

[appellant] concludeert tot vernietiging van de bestreden vonnissen en – uitvoerbaar bij voorraad – tot afwijzing, alsnog, van de vorderingen van [geïntimeerde] en integrale toewijzing van zijn vorderingen, met veroordeling van [geïntimeerde] in de proceskosten in beide instanties, met rente.

5.2.

[geïntimeerde] heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring van [appellant] , dan wel verwerping van de grieven van [appellant] , met veroordeling van [appellant] in de proceskosten, een en ander voor zoveel mogelijk uitvoerbaar bij voorraad.

6 Beoordeling

Kwalificatie van de huurovereenkomst

6.1.

[appellant] heeft zeven grieven aangevoerd tegen de bestreden vonnissen. Grief I houdt in dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat op de huurovereenkomst het huurregime van artikel 7:230a BW van toepassing is. Gelet hierop kon de kantonrechter niet komen tot toewijzing van de vorderingen van [geïntimeerde] , althans niet zonder gelijktijdige toewijzing van een (hogere) vergoeding van verhuis- en herinrichtingskosten. Volgens [appellant] moet de huurovereenkomst worden gekwalificeerd als bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:290 BW (290-bedrijfsruimte). Hij heeft een ambachts- dan wel kleinhandelsbedrijf en het is altijd duidelijk geweest dat hij het beroep van wapensmid beoefent en (fijn) metaal bewerkt. Hij is een vakman die zich bezighoudt met het ontwerpen, vervaardigen, repareren en onderhouden van wapens. Het gehuurde is toegankelijk voor het publiek op zaterdagen en op afspraak voor leden van schietverenigingen en verzamelaars. [appellant] heeft ter zitting erkend dat geen expliciete toestemming is gegeven voor het gebruik van het gehuurde als 290-bedrijfsruimte; hij betoogt dat hem stilzwijgende toestemming is verleend voor het gebruik als ambachtsbedrijf.

6.2.

Voor de beantwoording van de vraag of een huurovereenkomst moet worden aangemerkt als huur van 290-bedrijfsruimte dan wel 230a-ruimte is volgens vaste rechtspraak beslissend wat partijen bij het sluiten van de huurovereenkomst, mede in aanmerking genomen de inrichting van het gehuurde, omtrent het gebruik daarvan voor ogen heeft gestaan.

6.3.

De grief slaagt niet. [appellant] heeft onvoldoende gesteld om de huurovereenkomst te kunnen kwalificeren als 290-bedrijfsruimte. Partijen hebben voor de huurovereenkomst het ROZ-modelcontract voor overige bedrijfsruimte (7:230a BW) gebruikt. In de huurovereenkomst staat bovendien niet dat het gehuurde (mede) is bestemd voor de exploitatie van een detailhandels- of ambachtsbedrijf (zie 3.3 hierboven). [geïntimeerde] heeft gemotiveerd betwist dat partijen bij het aangaan van de huurovereenkomst gebruik als detailhandels- of ambachtsbedrijf voor ogen stond. [appellant] heeft in hoger beroep een klantenbestand overgelegd met daarop de zakelijke klanten in rood gemarkeerd. Voor zover [appellant] daarmee de stelling inneemt dat hij vanuit het gehuurde zijn diensten direct aanbood aan het publiek en dat dit een substantieel deel van zijn bedrijfsvoering vormde, kan hem dit niet baten. Uit de klantenlijst volgt immers nog niet dat (de rechtsvoorganger van) [geïntimeerde] bij het sluiten van de huurovereenkomst van deze dienstverlening wist of hiervoor toestemming heeft verleend. Om die reden wordt ook het aanbod van [appellant] gepasseerd om personen uit zijn klantenbestand te laten verklaren over zijn klantenkring en de aard van zijn werkzaamheden.

LMI-meetmicroscoop

6.4.

Grief II ziet op de begroting van de schade aan de LMI-meetmicroscoop door de kantonrechter op € 20.676,-. De kantonrechter heeft zich hierbij gebaseerd op het rapport van [naam 2] B.V. (hierna: [naam 2] ), dat op 25 april 2023 in opdracht van [geïntimeerde] is uitgebracht. [appellant] stelt dat uit het rapport van [naam 2] volgt dat van de uitgangswaarde van € 137.840,- slechts 15% resteert, waarmee de meetmicroscoop een afschrijftermijn van 6 2/3e jaar is gegeven. Met die afschrijftermijn is [appellant] het niet eens. Volgens [appellant] is hem mondeling in eerste instantie gezegd dat deze termijn vijf jaar zou bedragen en vervolgens heeft [naam 1] van LMI verklaard dat de microscoop een afschrijftermijn van twintig jaar heeft.

6.5.

Het hof stelt vast dat [naam 2] de schade heeft vastgesteld aan de hand van de door leverancier LMI opgestelde offerte van 9 maart 2023 voor een nieuwe meetmicroscoop. Volgens deze offerte bedroeg de nieuwwaarde € 137.840,-. [naam 2] heeft vervolgens de schade vastgesteld, op basis van dagwaarde, op € 20.676,-, omdat de beschadigde meetmicroscoop vanaf maart 2022 niet meer wordt ondersteund door LMI. De bijlage bij het rapport van [naam 2] bevat een gecategoriseerd schade-overzicht. Bij ‘16-2 LMI fully automated XYZ stage’ staat ‘herstel niet meer economisch mogelijk volgens LMI; daarom restwaarde op 15% gesteld’. Hieruit volgt dat de stelling van [appellant] , dat van een verkeerde afschrijftermijn is uitgegaan, berust op een onjuiste lezing van het rapport van [naam 2] . De reden van het vaststellen van de restwaarde op 15% van de nieuwwaarde is namelijk gelegen in het feit dat LMI de meetmicroscoop niet meer ondersteunt. [appellant] heeft niet gesteld, laat staan onderbouwd, dat dit onjuist is. Bij gebrek aan een betwisting op dit punt door [appellant] is het schadebedrag terecht vastgesteld op € 20.676,-.

6.6.

Nu [appellant] niet heeft voldaan aan zijn stelplicht, wordt zijn bewijsaanbod, inhoudende een verklaring van [naam 1] van LMI over de ouderdom, de afschrijftijd en waarde van een vergelijkbare meetmicroscoop, gepasseerd.

Besturingssoftware van de lasergraveermachine

6.7.

Grief III is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter met betrekking tot de schade aan de besturingssoftware van de lasergraveermachine. [appellant] vordert in verband hiermee een bedrag van € 218.677,25. Volgens de kantonrechter heeft [appellant] echter onvoldoende inzichtelijk gemaakt (1) dat de besturingssoftware van de graveermachine onherstelbaar beschadigd is geraakt door waterschade als gevolg van werkzaamheden die in opdracht van [geïntimeerde] zijn uitgevoerd en (2) dat [appellant] uitsluitend door ontwikkeling van nieuwe software de graveermachine nog kan gebruiken. [appellant] heeft volgens de kantonrechter de oorzaken van het verloren gaan van de besturingssoftware niet onderbouwd. Ook is niet inzichtelijk gemaakt wat de aanschafwaarde van de software indertijd is geweest, aldus de kantonrechter. De kantonrechter heeft de vaststelling van de waterschade aan de graveermachine door [naam 2] gevolgd (afschrijving van 50% op een nieuwe apparaat) en een bedrag van € 12.848,94 ex btw toegewezen.

6.8.

[appellant] stelt in hoger beroep dat er geen reden is om bij de begroting van de schade uit te gaan van alleen de mechanische schade aan de machine en niet van de schade aan het besturingssysteem. Hij handhaaft zijn stelling dat de schade aan de software € 218.677,25 incl. btw beloopt, omdat de software niet tweedehands kan worden aangeschaft, noch dat daarop behoort te worden afgeschreven.

Voor de oorzaak van de schade aan de software verwijst [appellant] naar het rapport van [naam 2] , waarin staat “De waterschade aan een lasergraveermachine beoordeelden wij in aanwezigheid van de firma Beek CNC te Lunteren.” Volgens [appellant] bestond over de oorzaak van de schade tussen partijen geen discussie. [appellant] verwijst hierbij ook naar het servicerapport van Beek CNC van 6 februari 2023. Tot slot stelt [appellant] dat hij over alle informatie beschikte om aan softwareleverancier Jura een offerte te vragen voor vervanging van het besturingssysteem en dat het besturingssysteem ook werkte. [appellant] verwijst in dat kader naar e-mailcorrespondentie tussen hem en Jura.

6.9.

Het hof volgt [appellant] niet. Uit het hierboven weergegeven door [appellant] aangehaalde citaat uit het rapport van [naam 2] volgt slechts dat waterschade is geconstateerd aan de lasergraveermachine. Er staat niets over (de oorzaak van) de schade aan de besturingssoftware. Over de oorzaak van de schade aan de software kan ook niets worden gevonden in het rapport van Beek CNC. Daarin staat slechts “Uitgevoerde werkzaamheden: 1 Machine aangesloten 2 Werking getest. Werkt niet. 3 Werkte niet omdat PC met aanstuur software stuk is Machine is hier door onbruikbaar.” Uit de door [appellant] overgelegde e-mailcorrespondentie met Jura kan niet meer worden geconcludeerd dan dat Jura heeft besloten [appellant] geen offerte aan te bieden, omdat de software alleen wordt aangeboden aan bedrijven met ‘high security printers’. Een onderbouwing van de door [appellant] gestelde schade kan dus ook hierin niet worden gevonden. Dit leidt het hof net als de kantonrechter tot de conclusie dat [appellant] (nog steeds) niet inzichtelijk heeft gemaakt hoe de besturingssoftware verloren is gegaan. Evenmin heeft [appellant] duidelijk gemaakt wat de aanschafprijs van de software was en dat hij uitsluitend door ontwikkeling van nieuwe software de graveermachine kan gebruiken. Dat, zoals [appellant] stelt, [naam 2] in de e-mail van 6 maart 2023 schrijft dat de graveermachine niet defect is, maar vanwege de ontbrekende besturingssoftware onbruikbaar is, maakt het voorgaande niet anders, nu hierin evenmin de benodigde onderbouwing van de schade kan worden gevonden.

6.10.

Het door [appellant] gedane bewijsaanbod om [naam 3] van FormLogic Software B.V. te horen, wordt gepasseerd, nu dit geen bewijs betreft van voldoende concrete stellingen die, indien bewezen, tot een andere uitkomst kunnen leiden. Hiertoe is onder meer van belang dat uit de stellingen van [appellant] volgt dat [naam 3] enkel kan verklaren over de offerte voor (nieuw te ontwikkelen) software. Uit het voorgaande volgt dat grief III niet slaagt.

Vonkerosiemachine

6.11.

Grief IV ziet op de schade aan de vonkerosiemachine. De kantonrechter heeft met betrekking tot deze schade overwogen dat [appellant] niet inzichtelijk heeft gemaakt dat de vonkerosiemachine niet reparabel bleek. [appellant] heeft de dagwaarde van een vervangende vonkerosiemachine uitsluitend gebaseerd op een overgelegde internetfoto van een machine en dat voldoet volgens de kantonrechter niet aan de minimumeisen die kunnen worden gesteld aan de onderbouwing van de vordering. [naam 2] heeft als schade aangehouden de aanvankelijk door Renodeco B.V. (hierna: Renodeco) geoffreerde reparatiekosten voor een bedrag van € 3.665,- ex btw en op dat bedrag stelt de kantonrechter ook de schade vast.

6.12.

Met grief IV betoogt [appellant] dat de totale schade € 18.942,55 bedraagt: de dagwaarde van de vonkerosiemachine is ongeveer € 14.520,- (€ 12.000,- ex btw) en de kosten ter vaststelling van de schade bedragen € 4.422,55 (€ 3.655,- ex btw). Volgens [appellant] heeft Renodeco op 30 juni 2022 een aangepaste offerte opgesteld, die hij naar [naam 2] heeft gezonden. Uit de offerte volgt dat de vonkerosiemachine niet naar behoren kan worden gerepareerd en dat de prijs voor een vervangende vonkerosiemachine tussen € 5.000,- en € 20.000,- ligt. De door [appellant] gevonden vervangende vonkerosiemachine van € 12.000,- ex btw valt binnen de door Renodeco aangegeven prijsrange. [naam 2] was volgens [appellant] bekend met de bevindingen van Renodeco, maar heeft hier in haar schaderapport ten onrechte geen aandacht aan besteed, aldus [appellant] .

6.13.

Het hof stelt vast dat [appellant] twee offertes van Renodeco heeft opgevraagd en overgelegd. In de eerste offerte van Renodeco van 9 september 2021 staat dat er elektronica is beschadigd en dat deze onderdelen hersteld kunnen worden. De kosten van dit herstel bedragen volgens de offerte € 4.422,55 incl. btw en omvatten, naast een post voor nieuwe onderdelen en arbeidsloon à € 2.850,-, ook de posten ‘startkost buitenland’, rijkosten en ‘nazicht machine’. In de offerte van Renodeco van 30 juni 2022 staat onder meer: “naar onze mening is deze machine best te vervangen naar een tweedehandsmodel ,gezien er nog veel problemen kunnen naar boven komen (met bijhorende extra kosten) Aanbod via bv : gerenomeerde machine handelaren prijzen tweedehandstoestel starten vanaf 5000,- tot 20000,- opgelet dit zonder transport en installatie”. [appellant] heeft niet toegelicht waarom Renodeco een tweede offerte heeft uitgebracht en waarom zij daarin haar conclusie wijzigde van ‘herstel is mogelijk’ naar ‘het is het beste om de machine te vervangen’. Het geven van die toelichting lag wel op zijn weg. Het hierop betrekking hebbende bewijsaanbod wordt gepasseerd, nu [appellant] niet aan zijn stelplicht heeft voldaan.

[appellant] heeft ter zitting nog betoogd dat het Renodeco niet is gelukt om de machine te herstellen, dat voor de poging tot herstel wel kosten zijn gerekend en dat er verder kosten zijn gemaakt om tot de tweede schadevaststelling te komen, welke kosten in totaal € 4.422,55 bedragen (gelijk aan het in eerste instantie geoffreerde bedrag aan herstelkosten). Zonder nadere toelichting van [appellant] , die ontbreekt, is niet te volgen dat Renodeco dit (specifieke) bedrag eerst offreert voor de reparatie van de machine, om zich vervolgens op het standpunt te stellen dat de machine niet gemaakt kan worden en (precies) deze kosten op te voeren als kosten ter vaststelling van de schade. [appellant] heeft bovendien alleen een offerte overgelegd, terwijl een factuur ter onderbouwing van de gemaakte kosten voor de hand lag.

Uit het voorgaande volgt dat ook grief IV faalt.

Wapens

6.14.

Grief V is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter dat de begroting van [naam 2] wordt gevolgd op het punt van de 188 wapens en dat derhalve een bedrag van € 7.500,- zal worden toegewezen. Daarnaast is de grief gericht tegen de afwijzing van de vordering die betrekking heeft op het machinegeweer, de Heckler & Koch, type HK21. De kantonrechter heeft deze laatste vordering afgewezen, omdat [appellant] zijn standpunt over wie eigenaar was van dit geweer, ten onrechte niet heeft toegelicht.

Schoonmaken 188 wapens

6.15.

Ten aanzien van de kosten voor het schoonmaken van de 188 wapens betoogt [appellant] dat [naam 2] de wapens niet heeft bekeken en niet deskundig is op het gebied van wapens. Arepa heeft wel (roest)schade aan de wapens geconstateerd, maar ook opgemerkt geen deskundigheid te hebben op het gebied van wapens. De door [appellant] ingeschakelde deskundige Langezaal Custom Works (hierna: Langezaal) is uitgegaan van een bedrag van € 80,- per wapen en kwam daarmee uit op een bedrag van € 15.040,-. Ten onrechte is [naam 2] dan ook uitgegaan van een uurtarief van € 80,- en is daarop nog eens een korting van 50% toegepast voor zelfwerkzaamheid, omdat [appellant] een commercieel uurtarief zou hebben gehanteerd, aldus [appellant] .

6.16.

Dat [naam 2] zelf niet deskundig is op het gebied van wapens, betekent niet dat haar rapport niet kan worden gevolgd bij de vaststelling van de schoonmaakkosten. [naam 2] heeft zich immers gebaseerd op informatie van Langezaal, die volgens [appellant] wel deskundig is op dit gebied. Het hof constateert dat in het schrijven van Langezaal van 8 juli 2021 inderdaad staat dat zijn globale inschatting is dat het volledig demonteren van een wapen, grondig reinigen en weer volledig monteren bij een regulier uurtarief minimaal € 80,- per wapen kost. Dat neemt niet weg dat ook daarvan uitgaande, in verband met het feit dat [appellant] de wapens zelf kan schoonmaken, een korting op dat reguliere uurtarief gerechtvaardigd was. Dat een korting van 50% op een regulier uurtarief teveel is, is door [appellant] niet gesteld. [appellant] wordt op dit punt dan ook niet gevolgd.

Heckler&Koch HK21

6.17.

[appellant] stelt dat hij eigenaar was van de Heckler&Koch, type HK21, en dat hij dit geweer had verkocht, maar het vanwege beschadiging niet kon leveren. De vervangingswaarde bedraagt € 17.042,- en de restwaarde niet meer dan € 6.000,-. [appellant] stelt dat de koper bereid is om dit te bevestigen en hij biedt bewijs aan van genoemde schadebedragen.

6.18.

Het hof stelt vast dat [appellant] op dit punt zijn stellingen uit de eerste aanleg herhaalt, maar nog steeds niet onderbouwt, bijvoorbeeld door de koopovereenkomst of andere correspondentie met de koper te overleggen. De stelling van [appellant] dat hij als bezitter van het geweer op grond van artikel 3:119 BW wordt vermoed rechthebbende daarvan te zijn, is onvoldoende onderbouwing van zijn stelling dat hij eigenaar was van het geweer, het had verkocht en het niet kon leveren vanwege beschadiging. Nu [appellant] niet aan zijn stelplicht heeft voldaan, wordt ook het bewijsaanbod gepasseerd.

6.19.

Voor wat betreft de overige klachten overweegt het hof dat [appellant] niet duidelijk heeft gemaakt wat hij nog precies vordert. Zo stelt hij dat de schade vanwege roest en valschade niet in het rapport van [naam 2] terugkomt. In dit rapport staat onder het kopje ‘waterschade’ echter dat voor de door [appellant] opgegeven kosten voor het herstel van de roestschade aan de wapens, een bedrag van € 10.300,-, relatief bescheiden is en dat daarom wordt voorgesteld dit bedrag te accepteren. Dit bedrag komt vervolgens terug in de optelling onder het kopje ‘waterschade’ waar staat ‘schade aan wapens’ en vervolgens in de samenvatting van de schadebedragen. Daaruit volgt dat voor deze schade reeds de gevraagde vergoeding is toegekend.

Ook de stelling dat in verband met schade aan de wapens door [naam 2] in de schadeopstelling slechts een bedrag van in totaal € 11.625,- is opgenomen, volgt het hof niet. Weliswaar staat dat bedrag in de bijlage onder het kopje ‘wapens’, maar het optellen van de diverse geaccepteerde schadebedragen met betrekking tot de schade aan wapens leidt tot een bedrag van in totaal € 19.125,- (reinigingskosten wapens als gevolg van gruis en trillingen € 1.325,-, roestschade aan de wapens € 10.300,- en ‘overige schade: Zelfwerkzaamheid’ € 7.500,-).

Inkomstenderving

6.20.

Grief VI ziet op het oordeel van de kantonrechter dat een behoorlijke begroting van de eventuele winstderving niet kan worden gemaakt, omdat geen betrouwbare jaarcijfers en andere relevante informatie van de boekhouder zijn overgelegd en dat ook de in de laatste akte van [appellant] genoemde verklaring van zijn boekhouder ontbreekt.

6.21.

[appellant] stelt in hoger beroep dat hij meer dan aannemelijk heeft gemaakt dat hij inkomsten heeft gederfd. Hij heeft een specifieke opgave gedaan van de opdrachten die in het verschiet lagen maar geen doorgang konden vinden, omdat hij geen beschikking meer had over de benodigde apparatuur en een geschikte ruimte. [appellant] meent dat een deskundigenbericht nodig is of een verwijzing naar een schadestaatprocedure.

6.22.

Het hof constateert dat het ook in hoger beroep is gebleven bij deze stellingen en dat [appellant] daarbij geen financiële onderbouwing heeft gegeven, bijvoorbeeld in de vorm van jaarcijfers of een verklaring van zijn boekhouder. Omdat deze stukken inmiddels beschikbaar zouden moeten zijn, lag het op de weg van [appellant] ze in het geding te brengen. Nu dat niet is gebeurd, ziet het hof geen aanleiding tot het benoemen van een deskundige of verwijzing naar de schadestaat. Bij deze stand van zaken kan in het midden blijven of het door [geïntimeerde] gedane beroep op artikel 11.8 AB slaagt. Grief VI faalt.

Alarm en verhuis- en inrichtingskosten

6.23.

Met grief VII betoogt [appellant] dat de kantonrechter ten onrechte niet de vorderingen met betrekking tot de verhuis- en inrichtingskosten en schade aan het alarm heeft beoordeeld. Deze schadeposten zijn volgens [appellant] niet in het schaderapport van [naam 2] meegenomen, noch in onderling overleg afgewikkeld.

6.24.

Bij de mondelinge behandeling in hoger beroep is aan [appellant] voorgehouden dat [naam 2] onder het kopje ‘Samenvatting schadebedragen’ ook de post ‘alarm’ heeft opgenomen. Daarop heeft [appellant] de vordering tot vergoeding van de kosten van het alarm ingetrokken.

6.25.

De vordering tot vergoeding van de kosten van verhuizing en inrichting wordt afgewezen, omdat [appellant] deze heeft gebaseerd op artikel 7:297 BW. Dit artikel gaat echter over 290-bedrijfsruimte terwijl het gehuurde, zoals hiervoor is overwogen, niet als 290-bedrijfsruimte kan worden aangemerkt.

Slotsom, kosten en bewijsaanbod

6.26.

Het hoger beroep heeft geen succes. De bestreden vonnissen worden bekrachtigd. Het hof ziet geen aanleiding om [appellant] toe te laten tot bewijslevering, omdat hij geen bewijs heeft aangeboden van voldoende concrete stellingen die, indien bewezen, tot een andere uitkomst kunnen leiden. [appellant] is in het hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep. Het hof stelt de proceskosten in hoger beroep als volgt vast:

- griffierecht € 6.561,00

- salaris advocaat € 11.391,00 (tarief € 3.797,00, 3 punten)

Totaal € 17.952,00

7 Beslissing

Het hof:

7.1.

bekrachtigt de bestreden vonnissen;

7.2.

veroordeelt [appellant] in de proceskosten in hoger beroep, tot nu vastgesteld op € 17.952,00;

7.3.

verklaart deze proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit arrest is gewezen door mrs. K. van Dijk, I. de Greef en M. Mieras en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.