Strafrecht overig
Veroordeling voor overtreding artikel 5 WVW 1994 tot hechtenis van 1 week. Veroordeling voor overtreding…
Gerechtshof Amsterdam, 28 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3050 · Gerechtshof Amsterdam · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3050
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 29 oktober 2026
- Zaaknummer
- 23-002447-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3050
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling voor overtreding artikel 5 WVW 1994 tot hechtenis van 1 week. Veroordeling voor overtreding artikel 163 WVW 1994 tot gevangenisstraf van 1 maand en rijontzegging van 9 maanden. Twee vorderingen tenuitvoerlegging worden toegewezen.
Uitspraak
zittingsplaats Amsterdam
afdeling strafrecht
parketnummer: 23-002447-25
datum uitspraak: 28 oktober 2026
TEGENSPRAAK (gemachtigd raadsman)
Verkort arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, nevenzittingsplaats Amsterdam, gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Midden-Nederland van
3 februari 2025 in de strafzaak onder de parketnummers 16-234105-24, 96-051709-21 (TUL) en
96-309246-21 (TUL) tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1992,
adres: [adres] ,
thans uit anderen hoofde gedetineerd in [detentieadres] .
1 Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van
14 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de raadsman naar voren heeft gebracht.
2 Tenlastelegging
Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:
feit 1
hij op of omstreeks 20 juli 2024 te Utrecht als bestuurder van een voertuig (Audi A3), daarmee rijdende op de weg, Lunettenbaan en/of Simplonbaan,
-
op hoge snelheid weg te rijden bij een politieauto,
-
het negeren van een stopteken,
-
uit het rijdende voertuig te springen,
-
het hierbij verzaken het voertuig tot stilstand te brengen,
-
te rijden onder invloed van drugs, en/of
-
te rijden zonder geldig rijbewijs,
door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd;
feit 2
hij op of omstreeks 20 juli 2024 te Utrecht, in elk geval in Nederland, als degene tegen wie verdenking was gerezen als bestuurder van een Audi A3 te hebben gehandeld in strijd met artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994, geen gevolg heeft gegeven aan een aan hem gegeven bevel van een hulpofficier van justitie of van een daartoe bij regeling van de Minister van Veiligheid en Justitie aangewezen ambtenaar van politie, zich aan een bloedonderzoek te onderwerpen en/of geen medewerking daaraan heeft verleend;
feit 3
hij op of omstreeks 20 juli 2024 te Utrecht als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto) heeft gereden op de weg, Lunettenbaan en/of Simplonbaan, zonder dat aan hem door de daartoe bevoegde autoriteit, als bedoeld in artikel 116 lid 1 van de Wegenverkeerswet 1994 een rijbewijs was afgegeven voor de categorie van motorrijtuigen, waartoe dat motorrijtuig behoorde.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.
3 Vonnis waarvan beroep
Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan ingevolge artikel 378a van het Wetboek van Strafvordering.
4 Ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie
Overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal en het standpunt van de verdediging, zal het hof het Openbaar Ministerie ten aanzien van het onder 3 tenlastegelegde niet-ontvankelijk verklaren in de vervolging.
5 Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
feit 1
hij op 20 juli 2024 te Utrecht als bestuurder van een voertuig (Audi A3), daarmee rijdende op de weg, Lunettenbaan en/of Simplonbaan,
-
op hoge snelheid is weggereden bij een politieauto,
-
uit het rijdende voertuig is gesprongen,
-
hierbij verzaakt heeft het voertuig tot stilstand te brengen,
door welke gedragingen van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt.;
feit 2
hij op 20 juli 2024 te Utrecht, als degene tegen wie verdenking was gerezen als bestuurder van een Audi A3 te hebben gehandeld in strijd met artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994, geen gevolg heeft gegeven aan een aan hem gegeven bevel van een daartoe bij regeling van de Minister van Veiligheid en Justitie aangewezen ambtenaar van politie, zich aan een bloedonderzoek te onderwerpen en geen medewerking daaraan heeft verleend.
Hetgeen onder 1 en 2 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.
6 Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:
overtreding van artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
Het onder 2 bewezenverklaarde levert op:
overtreding van artikel 163, zesde lid, van de Wegenverkeerswet 1994.
7 Strafbaarheid van de verdachte
De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit.
8 Oplegging van straffen
De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1 bewezenverklaarde veroordeeld tot een hechtenis voor de duur van 1 week en voor het in eerste aanleg onder 2 bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden en een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de duur van 12 maanden.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke hechtenis van 1 week, met een proeftijd van 2 jaren en voor het onder 2 tenlastegelegde tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 maand en een voorwaardelijke rijontzegging voor de duur van 12 maanden.
De raadsman heeft aangevoerd dat de door de politierechter opgelegde straffen te zwaar zijn. De verdachte is niet eerder veroordeeld voor de overtreding van artikelen 5 en 163 van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW) en wil in hoger beroep verantwoordelijkheid nemen voor zijn handelen, waarmee in de strafmaat rekening moet worden gehouden. Ten aanzien van feit 1 is een taakstraf of voorwaardelijke hechtenis beter op zijn plaats dan een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf; de raadsman verzoekt om de verdachte een taakstraf op te leggen. Ten aanzien van feit 2 is de politierechter te veel afgeweken van de LOVS-oriëntatiepunten, waarin een geldboete en een rijontzegging worden genoemd. Wat betreft dit feit verzoekt de raadsman om de verdachte geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen.
Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.
De verdachte heeft zich zodanig gedragen op de weg dat hij daardoor gevaar heeft veroorzaakt. De verdachte is op hoge snelheid weggereden van een politieauto en uit zijn auto gesprongen, terwijl de auto nog reed.. Met name deze laatste gedraging rekent het hof de verdachte ernstig aan. De verdachte mag van geluk spreken dat zijn handelen alleen materiële schade heeft veroorzaakt en geen lichamelijk letsel.
Vervolgens heeft de verdachte, nadat bij hem naar aanleiding van een speekseltest een vermoeden van het rijden onder invloed van methamfetamine/MDMA, amfetamine en/of cocaïne was ontstaan, geweigerd om te voldoen aan een bevel om mee te werken aan een bloedonderzoek en daartoe bloed te laten afnemen. De verplichting gevolg te geven aan een dergelijk bevel bestaat ter bevordering van de verkeersveiligheid, die in gevaar wordt gebracht als onder invloed van verdovende middelen aan het verkeer wordt deelgenomen. Door het weigeren mee te werken aan een bloedonderzoek, heeft de verdachte een door het bevoegd gezag genomen besluit genegeerd.
Het hof heeft bij de op te leggen straf voor de overtreding van artikel 163 WVW gelet op de straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd en die hun weerslag vinden in de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). Hierin wordt een geldboete van € 1.300,00 en een rijontzegging van 9 maanden genoemd. Vanwege de hieronder genoemde omstandigheden ziet het hof echter aanleiding om hiervan in het nadeel van de verdachte af te wijken.
Uit het uittreksel uit de Justitiële Documentatie volgt dat de verdachte in het verleden herhaaldelijk onherroepelijk is veroordeeld voor overtreding van de Wegenverkeerswet 1994. Ook heeft hij meermalen een strafbeschikking ontvangen, waaronder één voor het rijden onder invloed. De vele veroordelingen, de strafbeschikkingen en de proeftijden waarin hij liep hebben hem er kennelijk niet van weerhouden om opnieuw verkeersovertredingen te begaan.
Het voorgaande brengt het hof tot de conclusie dat ten aanzien van beide feiten niet met een andere strafmodaliteit kan worden volstaan dan met een onvoorwaardelijke vrijheidsbenemende straf. Voorts zal het hof de verdachte ten aanzien van feit 2 een rijontzegging opleggen.
Het hof acht, alles afwegende, de hierna te noemen straffen passend en geboden.
9 Vordering van de benadeelde partij
De benadeelde partij [benadeelde partij] heeft zich – bij monde van vertegenwoordiger [vertegenwoordiger] – in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot materiële schadevergoeding. Deze bedraagt € 4.940,90. De benadeelde partij is bij het vonnis waarvan beroep niet-ontvankelijk verklaard in de vordering. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd. Dit maakt dat de vordering niet meer aan het hof voorligt.
10 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 62 en 63 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 5, 163, 176, 177 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.
11 Vorderingen tenuitvoerlegging
Het Openbaar Ministerie heeft de tenuitvoerlegging gevorderd van de bij vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Midden-Nederland van 31 augustus 2023 met parketnummer 96-051709-21 opgelegde voorwaardelijke hechtenis voor de duur van 1 week.
Daarnaast heeft het Openbaar Ministerie de tenuitvoerlegging gevorderd van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Midden-Nederland van 6 september 2023 met parketnummer
96-309246-21 opgelegde voorwaardelijke hechtenis voor de duur van 1 week.
Deze vorderingen zijn in hoger beroep opnieuw aan de orde.
De raadsman heeft verzocht deze straffen om te zetten naar taakstraffen.
Gebleken is dat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd aan strafbaar feiten schuldig heeft gemaakt. Daarom zal de tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straffen worden gelast. Het hof ziet geen aanleiding om deze straffen om te zetten naar taakstraffen, zoals de raadsman heeft verzocht.
12 BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
Verklaart het Openbaar Ministerie ter zake van het onder 3 tenlastegelegde niet-ontvankelijk in de vervolging.
Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan.
Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.
Ten aanzien van het onder 1 bewezenverklaarde: veroordeelt de verdachte tot hechtenis voor de duur van 1 (één) week.
Ten aanzien van het onder 2 bewezenverklaarde: veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) maand.
Ontzegt de verdachte ter zake van het onder 2 bewezenverklaarde de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 9 (negen) maanden.
Beveelt de tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Midden-Nederland van 31 augustus 2023, parketnummer 96-051709-21, voorwaardelijk opgelegde straf, te weten:
hechtenis voor de duur van 1 (één) week.
Beveelt de tenuitvoerlegging van de bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Midden-Nederland van 6 september 2023, parketnummer 96-309246-21, voorwaardelijk opgelegde straf, te weten:
hechtenis voor de duur van 1 (één) week.
Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, nevenzittingsplaats Amsterdam, waarin zitting hadden mr. L.M.G. de Weerd, mr. A.C. Bijlsma en
mr. R.M. Wagenaar, in tegenwoordigheid van mr. C.H. Sillen, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 28 oktober 2026.
=========================================================================
[…]