Ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel vanwege het medeplegen van illegale handel in geneesmiddelen…

geboren op [geboortedatum] 1969 in [geboorteplaats] ,

wonende te [adres] .

De betrokkene heeft hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland.

Het hof heeft bij de beslissing betrokken wat op de zitting van het hof van 29 september 2026 en wat er op de zitting bij de rechtbank besproken is.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot het schatten van het wederrechtelijk verkregen voordeel op een bedrag van € 137.654,25. Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat de betrokkene en zijn raadsvrouw,

mr. C.M.H. van Vliet, hebben aangevoerd.

De meervoudige economische kamer in de rechtbank Noord-Nederland heeft het wederrechtelijk verkregen voordeel geschat op een bedrag van € 137.654,25 en de betalingsverplichting op hetzelfde bedrag vastgesteld. De rechtbank heeft bepaald dat de duur van de gijzeling die kan worden gevorderd ten hoogste 1.080 dagen is.

Het hof zal de beslissing waarvan beroep om proceseconomische redenen vernietigen en zal daarom opnieuw recht doen.

Vordering

Het openbaar ministerie heeft schriftelijk gevorderd dat het door de betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel wordt vastgesteld op € 137.654,25. Daarnaast heeft het openbaar ministerie gevorderd dat aan de betrokkene de verplichting wordt opgelegd tot betaling aan de Staat van datzelfde bedrag. In hoger beroep is de advocaat-generaal bij de oorspronkelijke vordering gebleven.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de ontnemingsvordering moet worden afgewezen, omdat deze (onvoldoende) is onderbouwd. Subsidiair heeft de verdediging de berekening van het vermeende wederrechtelijk voordeel betwist. Er is sprake geweest van werkzaamheden, inhoudende de boekhouding per B.V. waardoor een bedrag van € 875,- (€ 1.000,- incl. BTW) werd betaald. Dit betreffen noodzakelijke kosten. Daarbij is pas vanaf oktober 2016 sprake geweest van facturatie, inhoudende € 1.000,- per maand aan huur per B.V., alsmede een fixed fee voor de boekhouding van € 1.000,- per B.V. Indien deze vergoedingen voor werkzaamheden als wederrechtelijk verkregen voordeel moeten worden aangemerkt, mag dit pas gelden vanaf februari 2017 aangezien daarvoor geen sprake was van wetenschap. Daarmee komt het wederrechtelijk verkregen voordeel maximaal op € 20.000,-. Hier tegenover staan veel kosten: betaalde belastingen, autokosten, kosten voor de post, advocaatkosten, kosten voor de software en ondersteuning ICT en de accountant. Ter onderbouwing hiervan verwijst de verdediging naar de overgelegde bijlagen.

Berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel

De betrokkene is bij arrest van dit hof van 10 november 2026 veroordeeld voor de eendaadse samenloop van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 18 van de Geneesmiddelenwet, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd, en medeplegen van overtreding van een voorschrift gesteld bij artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet, opzettelijk begaan, meermalen gepleegd.

Uit het strafdossier en de behandeling van de vordering op de zitting in hoger beroep blijkt dat de betrokkene uit die feiten financieel voordeel heeft behaald.

Het hof neemt bij de berekening van het wederrechtelijk verkregen voordeel tot uitgangspunt het ‘rapport berekening wederrechtelijk verkregen voordeel per delict ex art 36e 2e lid Sr’ d.d. 12 juli 2022 (documentcode JM342), opgenomen op pagina’s 4311 e.v. van het dossier van Politie Noord-Nederland, Dienst Regionale Recherche.

De berekening van het door veroordeelden wederrechtelijk verkregen voordeel is gemaakt op basis van een door de verbalisanten gemaakte analyse van de transacties op de bankrekening van medeveroordeelde [medeverdachte 1] en de bankrekeningen van betrokken ondernemingen. De totale opbrengst is op basis hiervan vastgesteld op een bedrag van

€ 7.361.479,70. De totale kosten die zijn gemaakt in de betrokken ondernemingen zijn berekend op € 2.002.514,75. De kosten in de onderneming van de medeveroordeelde [medeverdachte 2] zijn berekend op € 31.165,-. De kosten die verband houden met de betaalde belastingen zijn berekend op € 597.839,-. Al deze kosten zijn in mindering gebracht, waarmee het totale wederrechtelijk verkregen voordeel uit komt op een bedrag van

€ 4.729.960,95.

Het deel van het totale wederrechtelijk verkregen voordeel dat aan de betrokkene is toegerekend is bepaald aan de hand van de overboekingen die hebben plaatsgevonden naar de bankrekeningen van de betrokkene (en de medeveroordeelde [medeverdachte 3] ). Bij het bepalen van het voordeel van [medeverdachte 3] en [verdachte] is uitgegaan van de opbrengsten exclusief omzetbelasting. Het totale door de betrokkene genoten voordeel bedraagt

€ 137.654,25. Naar het oordeel van het hof is deze berekening voldoende onderbouwd.

Kosten

Het hof stelt voorop dat alleen kosten die in een directe relatie staan tot de strafbare feiten in aanmerking kunnen komen voor aftrek. Een betrokkene dient aannemelijk te maken dat hij die kosten niet zou hebben gemaakt als hij de strafbare feiten niet zou hebben gepleegd. De door de verdediging gestelde accountantskosten moeten worden geacht te zijn gemaakt in het kader van de exploitatie van de legale onderneming van de betrokkene. Deze kostenposten komen daarom niet voor aftrek in aanmerking. Dit geldt eveneens voor de gestelde kosten met betrekking tot de verzekeringspremie voor het voertuig met het kenteken [kenteken] .

Het hof zal geen rekening houden met de door de betrokkene betaalde belastingen. Volgens de wetgever is het uitgangpunt dat de strafrechter bij het vaststellen van de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel geen rekening houdt met belastingheffing. Het fiscale mechanisme maakt dit zo nodig weer ongedaan (ECLI:NL:1998:ZD0947 en ECLI:NL:HR:2017:429). Nadat het ontnemingsbeslissing onherroepelijk is, kan een verzoek worden ingediend bij de Belastingdienst om (te veel) betaalde belasting terug te vorderen.

Verder zal het hof geen rekening houden met de oprichtingskosten van de vennootschappen [bedrijf] en [bedrijf] , nu uit het proces-verbaal van verhoor verdachte d.d. 8 februari 2018 blijkt dat [verdachte] heeft verklaard dat de oprichtingskosten van deze vennootschappen door de medeveroordeelde [medeverdachte 1] zijn betaald.

Het hof stelt vast dat de overige door de verdediging gestelde kostenposten niet geconcretiseerd zijn en evenmin met stukken onderbouwd. Deze kostenposten komen daarom niet voor aftrek in aanmerking.

Redelijke termijn

Het hof stelt vast dat in eerste aanleg en in hoger beroep sprake is van een aanzienlijke overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).

Het hof zal volstaan met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden, nu de

strafzaak en de ontnemingszaak tegelijkertijd door het hof worden afgedaan en in de

strafzaak reeds compensatie voor het overschrijden van de redelijke termijn plaatsvindt.

Hiermee wordt de inbreuk op artikel 6 van het EVRM voldoende gecompenseerd.

Conclusie

Op grond van het voorgaande zal het hof de verplichting tot betaling aan de Staat vaststellen op een bedrag van € 137.654,25.

De maatregel is gebaseerd op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof:

Vernietigt de beslissing waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Stelt het bedrag waarop het door de betrokkene wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op een bedrag van € 137.654,24 (honderdzevenendertigduizend zeshonderdvierenvijftig euro en vierentwintig cent).

Legt de betrokkene de verplichting op tot betaling aan de Staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel van een bedrag van € 137.654,25 (honderdzevenendertigduizend zeshonderdvierenvijftig euro en vijfentwintig cent).

Bepaalt de duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd op 1080 dagen.

Bepaalt dat de verplichting tot betaling aan de Staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel komt te vervallen indien en voor zover de mededader(s) van de betrokkene hebben voldaan aan de verplichting tot betaling aan de Staat.

Deze beslissing is gegeven door mr. L.G. Wijma, mr. E. de Witt en

mr. O. Anjewierden, in aanwezigheid van de griffier mr. K. van der Meulen, en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 10 november 2026.